Papież Franciszek

Profile: New pope, Jesuit Bergoglio, was runner-up in 2005 conclave

  • Cardinal Jorge Mario Bergoglio of Buenos Aires, Argentina
Rome

In the days leading up to the conclave, John Allen offered a profile each day of one of the most frequently touted papabili, or men who could be pope. On March 3, he profiled Cardinal Jorge Mario Bergoglio, who was elected March 13 to be Pope Francis. Here is the profile Allen wrote:While there are still no tracking polls to establish who’s got legs as a papal candidate, the 2013 conclave at least has one objective measure not available in 2005: past performance. Many of the cardinals seen as candidates now were also on offer the last time around, and someone who had traction eight years ago could be a contender again.By that measure alone, Cardinal Jorge Mario Bergoglio of Buenos Aires, Argentina, at least merits a look.After the dust settled from the election of Benedict XVI, various reports identified the Argentine Jesuit as the main challenger to then-Cardinal Joseph Ratzinger. One cardinal later said the conclave had been “something of a horse race” between Ratzinger and Bergoglio, and an anonymous conclave diary splashed across the Italian media in September 2005 claimed that Bergoglio received 40 votes on the third ballot, just before Ratzinger crossed the two-thirds threshold and became pope.Though it’s hard to say how seriously one should take the specifics, the general consensus is that Bergoglio was indeed the “runner-up” last time around. He appealed to conservatives in the College of Cardinals as a man who had held the line against liberalizing currents among the Jesuits, and to moderates as a symbol of the church’s commitment to the developing world.

Support NCR‘s coverage of the conclave.
Donate now!

Back in 2005, Bergoglio drew high marks as an accomplished intellectual, having studied theology in Germany. His leading role during the Argentine economic crisis burnished his reputation as a voice of conscience, and made him a potent symbol of the costs globalization can impose on the world’s poor.

Bergoglio’s reputation for personal simplicity also exercised an undeniable appeal – a Prince of the Church who chose to live in a simple apartment rather than the archbishop’s palace, who gave up his chauffeured limousine in favor of taking the bus to work, and who cooked his own meals.

Another measure of Bergoglio’s seriousness as a candidate was the negative campaigning that swirled around him eight years ago.

Three days before the 2005 conclave, a human rights lawyer in Argentina filed a complaint charging Bergoglio with complicity in the 1976 kidnapping of two liberal Jesuit priests under the country’s military regime, a charge Bergoglio flatly denied. There was also an e-mail campaign, claiming to originate with fellow Jesuits who knew Bergoglio when he was the provincial of the order in Argentina, asserting that “he never smiled.”

All of that by way of saying, Bergoglio was definitely on the radar screen. Of course he’s eight years older now, and at 76 is probably outside the age window many cardinals would see as ideal. Further, the fact he couldn’t get over the hump last time may convince some cardinals there’s no point going back to the well.

That said, many of the reasons that led members of the college to take him seriously eight years ago are still in place.

Born in Buenos Aires in 1936, Bergoglio’s father was an Italian immigrant and railway worker from the region around Turin, and he has four brothers and sisters. His original plan was to be a chemist, but in 1958 he instead entered the Society of Jesus and began studies for the priesthood. He spent much of his early career teaching literature, psychology and philosophy, and early on he was seen as a rising star. From 1973 to 1979 he served as the Jesuit provincial in Argentina, then in 1980 became the rector of the seminary from which he had graduated.

These were the years of the military junta in Argentina, when many priests, including leading Jesuits, were gravitating towards the progressive liberation theology movement. As the Jesuit provincial, Bergoglio insisted on a more traditional reading of Ignatian spirituality, mandating that Jesuits continue to staff parishes and act as chaplains rather than moving into “base communities” and political activism.

Although Jesuits generally are discouraged from receiving ecclesiastical honors and advancement, especially outside mission countries, Bergoglio was named auxiliary bishop of Buenos Aires in 1992 and then succeeded the ailing Cardinal Antonio Quarracino in 1998. John Paul II made Bergoglio a cardinal in 2001, assigning him the Roman church named after the legendary Jesuit St. Robert Bellarmino.

Over the years, Bergoglio became close to the Comunione e Liberazione movement founded by Italian Fr. Luigi Giussani, sometimes speaking at its massive annual gathering in Rimini, Italy. He’s also presented Giussani’s books at literary fairs in Argentina. This occasionally generated consternation within the Jesuits, since the ciellini once upon a time were seen as the main opposition to Bergoglio’s fellow Jesuit in Milan, Cardinal Carlo Maria Martini.

On the other hand, that’s also part of Bergoglio’s appeal, someone who personally straddles the divide between the Jesuits and the ciellini, and more broadly, between liberals and conservatives in the church.

Bergoglio has supported the social justice ethos of Latin American Catholicism, including a robust defense of the poor.

“We live in the most unequal part of the world, which has grown the most yet reduced misery the least,” Bergoglio said during a gathering of Latin American bishops in 2007. “The unjust distribution of goods persists, creating a situation of social sin that cries out to Heaven and limits the possibilities of a fuller life for so many of our brothers.”

At the same time, he has generally tended to accent growth in personal holiness over efforts for structural reform.

Bergoglio is seen an unwaveringly orthodox on matters of sexual morality, staunchly opposing abortion, same-sex marriage, and contraception. In 2010 he asserted that gay adoption is a form of discrimination against children, earning a public rebuke from Argentina’s President, Cristina Fernández de Kirchner.

Nevertheless, he has shown deep compassion for the victims of HIV-AIDS; in 2001, he visited a hospice to kiss and wash the feet of 12 AIDS patients.

Bergoglio also won high marks for his compassionate response to the 1994 bombing in Buenos Aires of a seven-story building housing the Argentine Jewish Mutual Association and the Delegation of the Argentine Jewish Association. It was one of the worst anti-Jewish attacks ever in Latin America, and in 2005 Rabbi Joseph Ehrenkranz of the Center for Christian-Jewish Understanding at Sacred Heart University in Fairfield, Connecticut, praised Bergoglio’s leadership.

“He was very concerned with what happened, Ehrenkranz said. “He’s got experience.”

Nevertheless, after the conclave of 2005 some cardinals candidly admitted to doubts that Bergoglio really had the steel and “fire in the belly” needed to lead the universal church. Moreover, for most of the non-Latin Americans, Bergoglio was an unknown quantity. A handful remembered his leadership in the 2001 Synod of Bishops, when Bergoglio replaced Cardinal Edward Egan of New York as the relator, or chairman, of the meeting after Egan went home to help New Yorkers cope with the 9/11 terrorist attacks. In that setting, Bergoglio left a basically positive but indistinct impression.

Bergoglio may be basically conservative on many issues, but he’s no defender of clerical privilege, or insensitive to pastoral realities. In September 2012, he delivered a blistering attack on priests who refuse to baptize children born out of wedlock, calling it a form of “rigorous and hypocritical neo-clericalism.”

The case for Bergoglio in 2013 rests on four points.

First and most basically, he had strong support last time around, and some cardinals may think that they’re getting another bite at the apple now.

Second, Bergoglio is a candidates who brings together the first world and the developing world in his own person. He’s a Latin American with Italian roots, who studied in Germany. As a Jesuit he’s a member of a truly international religious community, and his ties to Comunione e Liberazione make him part of another global network.

Third, Bergoglio still has appeal across the usual divides in the church, drawing respect from both conservatives and moderates for his keen pastoral sense, his intelligence, and his personal modesty. He’s also seen as a genuinely spiritual soul, and a man of deep prayer.

“Only someone who has encountered mercy, who has been caressed by the tenderness of mercy, is happy and comfortable with the Lord,” Bergoglio said in 2001. “I beg the theologians who are present not to turn me in to the Sant’Uffizio or the Inquisition; however, forcing things a bit, I dare to say that the privileged locus of the encounter is the caress of the mercy of Jesus Christ on my sin.”

Fourth, he’s also seen as a successful evangelist.

“We have to avoid the spiritual sickness of a self-referential church,” Bergoglio said recently. “It’s true that when you get out into the street, as happens to every man and woman, there can be accidents. However, if the church remains closed in on itself, self-referential, it gets old. Between a church that suffers accidents in the street, and a church that’s sick because it’s self-referential, I have no doubts about preferring the former.”

On the other hand, there are compelling reasons to believe that Bergoglio’s window of opportunity to be pope has already closed.

First, he’s eight years older than in 2005, and at 76 he would only be two years younger than Benedict XVI was when he became pope. Especially on the heels of a papal resignation on the basis of age and exhaustion, many cardinals may balk at electing someone that old, fearing it would set the church up for another shock to the system.

Second, although Bergoglio was a serious contender in 2005, he couldn’t attract sufficient support to get past the two-thirds threshold needed to be elected pope. Especially for the 50 cardinals who were inside the conclave eight years ago, they may be skeptical that the results would be any different this time around.

Third, the doubts that circulated about Bergoglio’s toughness eight years ago may arguably be even more damaging now, given that the ability to govern. and to take control of the Vatican bureaucracy, seems to figure even more prominently on many cardinals’ wish lists this time. Although Bergoglio is a member of several Vatican departments, including the Congregations for Divine Worship and for Clergy, he’s never actually worked inside the Vatican, and there may be concerns about his capacity to take the place in hand.

Fourth, there’s the standard ambivalence about Jesuits in high office, both from within the order and among some on the outside. That may have been a factor in slowing Bergoglio’s progress last time, and nothing has changed the calculus in the time since.

Whether Bergoglio catches fire again as a candidate remains to be seen; one Italian writer quoted an anonymous cardinal on March 2 as saying, “Four years of Bergoglio would be enough to change things.” Given his profile, however, Bergoglio seems destined to plan an important role in this conclave – if not as king, then as a kingmaker.

 

==========================

 

 

Rzym
W dniach poprzedzających konklawe, John Allen zaproponował profil każdego dnia jeden z najczęściej reklamowany papabili, lub ludzi, którzy mogą być papieżem. W dniu 3 marca, on wyprofilowany kardynał Jorge Mario Bergoglio, który został wybrany 13 marca będzie Papież Francis. Oto profil Allen napisał: Choć nadal nie ma śledzenia ankiet na ustalenie, kto ma nogi jak papieskiego kandydata, 2013 konklawe ma przynajmniej jeden cel środki nie są dostępne w 2005: Wydajność przeszłości. Wielu kardynałów postrzegane jako kandydaci teraz były również w ofercie ostatni raz dookoła, i ktoś, kto miał trakcję osiem lat temu, może być kandydatem ponownie.
Tym środkiem sam, kardynał Jorge Mario Bergoglio z Buenos Aires, Argentyna, przynajmniej zasługuje wygląd.Gdy pył opadł z wyboru Benedykta XVI, różne sprawozdania zidentyfikował argentyński jezuita jako głównego pretendenta do ówczesnego kardynała Josepha Ratzingera. Jeden kardynał powiedział później konklawe było “coś z wyścigów konnych” między Ratzingera i Bergoglio i anonimowy pamiętnik konklawe dostanie we włoskich mediach we wrześniu 2005 r. stwierdził, że otrzymał 40 głosów Bergoglio w trzecim głosowaniu, tuż przed Ratzinger przekroczył dwa trzecie progowe i został papieżem.Choć trudno powiedzieć, jak poważnie należy wziąć specyfikę, ogólny konsensus jest, że Bergoglio rzeczywiście “runner-up” w zeszłym razem. Zaapelował do konserwatystów w Kolegium Kardynalskiego jako człowieka, który odbyło linię przeciwko liberalizacji prądów wśród jezuitów i do umiarkowanych jako symbol zaangażowania Kościoła do świata rozwijającego się.Wsparcie zasięg NCR na konklawe.
Darowizna teraz!

Powrót w 2005 roku, Bergoglio zwrócił wysokie noty jako znakomity intelektualisty, studiował teologię w Niemczech. Jego główną rolę w czasie kryzysu gospodarczego Argentyny dociera jego reputację jako głos sumienia, i uczynił go silnym symbolem globalizacji kosztów może nałożyć na świecie słaba.

Reputacja Bergoglio jego osobistej prostocie również wykonywane niezaprzeczalny Odwołanie – książę Kościoła, który wybrał życie w prosty mieszkaniu zamiast pałacu arcybiskupa, który dał swoje limuzyn za autobusem do pracy, która gotowała jego posiłki.

Inną miarą powagi Bergoglio jako kandydata była negatywna kampania, która wirowała wokół niego osiem lat temu.

Trzy dni przed 2005 konklawe, obrońca praw człowieka w Argentynie złożyła skargę ładowania Bergoglio o współudział w porwaniu dwóch 1976 liberalnych księży jezuitów w ramach kraju reżimu wojskowego, Bergoglio opłata stanowczo zaprzeczył. Nie było również e-mail kampanii, twierdząc, że pochodzą z innymi jezuitami, którzy znali Bergoglio kiedy był prowincjałem zakonu w Argentynie, twierdząc, że “nigdy nie uśmiechnął się.”

Wszystko to w drodze, mówiąc Bergoglio był zdecydowanie na ekranie radaru. Oczywiście, że jest teraz osiem lat starsza, a na 76 to chyba za oknem wiek wielu kardynałów widziałby jako idealny. Ponadto fakt, że nie może dostać się na garb raz ostatni może przekonać niektórych kardynałów nie ma sensu wracać do dobrze.

Powiedział, że wiele z tych powodów, które doprowadziły członków kolegium traktować go poważnie osiem lat temu są nadal w miejscu.

Urodzony w Buenos Aires w 1936 roku, ojciec Bergoglio był włoski imigrant i kolejarz z okolic Turynu, i ma czterech braci i siostry. Jego pierwotny plan miał być chemikiem, ale w 1958 roku, a nie wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i rozpoczął studia do kapłaństwa. Spędził większość swojego wczesnego nauczania zawodowego literatury, psychologii i filozofii, a na początku był postrzegany jako wschodząca gwiazda. Od 1973 do 1979 roku pełnił funkcję prowincjała jezuitów w Argentynie, a następnie w 1980 roku został rektorem seminarium, z którego miał maturę.

To były lata junty wojskowej w Argentynie, gdy wielu księży jezuitów, w tym czołowych, przyciągały do ​​postępowego ruchu teologii wyzwolenia. Jako jezuita wojewódzkich, Bergoglio nalegał na bardziej tradycyjnym czytaniem duchowości ignacjańskiej, obowiązek, że jezuici nadal parafiach pracowników i występować jako kapelanów, a nie przejście do “wspólnot podstawowych” i udziału w życiu politycznym.

Chociaż jezuici generalnie są zniechęceni do odbierania zaszczytów kościelnych i awansu, szczególnie poza krajach misyjnych, Bergoglio został mianowany biskupem pomocniczym w Buenos Aires w 1992 roku, a następnie zastąpił schorowanego kardynała Antonio Quarracino w 1998 roku. Jan Paweł II Bergoglio kardynałem w 2001 r., przypisując mu Kościół rzymski imienia legendarnego Jezuitów św Robert Bellarmino.

Przez lata Bergoglio stał blisko ruchu Comunione e Liberazione założonej przez włoskiego ks. Luigi Giussani, czasami przemawia na jego ogromnego zgromadzenia rocznego w Rimini we Włoszech. On również przedstawił Giussaniego książek literackich na targach w Argentynie. To czasami generowane konsternacja ciągu jezuitów, od ciellini Kiedyś były postrzegane jako główne opozycji do kolegi Bergoglio jest jezuitą w Mediolanie, kardynał Carlo Maria Martini.

Z drugiej strony, to także część odwołania Bergoglio jest ktoś, kto osobiście straddles przepaści pomiędzy jezuitami a ciellini, a szerzej, między liberałami a konserwatystami w kościele.

Bergoglio wsparła społeczny etos Sprawiedliwości latynoamerykańskiego katolicyzmu, w tym zdecydowana obrona słaba.

“Żyjemy w najbardziej nierówne części świata, która wzrosła najbardziej jeszcze zmniejszyć nędzę najmniej” Bergoglio powiedział podczas spotkania biskupów łacińskich Ameryki w 2007 roku. “Niesprawiedliwy podział dóbr nie ustąpi, tworząc sytuację grzechu społecznego, który woła do Nieba i ogranicza możliwości pełniejszego życia dla tak wielu naszych braci.”

W tym samym czasie, on na ogół tendencję do wzrostu w świętości osobistej akcentu nad wysiłków na rzecz reform strukturalnych.

Bergoglio widać niezachwianie ortodoksyjna w sprawach moralności seksualnej, stanowczo przeciwna aborcji, małżeństwa homoseksualne i antykoncepcja. W 2010 roku stwierdził, że geje adopcja jest formą dyskryminacji wobec dzieci, zdobywając publiczną naganę od prezydenta Argentyny, Cristina Fernández de Kirchner.

Niemniej jednak, ukazał głębokie współczucie dla ofiar HIV-AIDS, w 2001 r., odwiedził hospicjum całować i umyć nogi 12 pacjentów z AIDS.

Bergoglio zdobył wysokie noty za jego współczującej odpowiedzi na 1994 zamach w Buenos Aires o siedmiopiętrowy obudowie budynku argentyńskie żydowski Mutual Association i Delegatura Argentyńskiej Stowarzyszenia Żydowskiego. To był jeden z najgorszych antysemickich ataków w historii Ameryki Łacińskiej, aw 2005 r. Rabin Joseph Ehrenkranz z Center for Understanding chrześcijańsko-żydowskiego w Sacred Heart University w Fairfield, Connecticut, chwalił lidera Bergoglio się.

“Był bardzo zaniepokojony tym, co się stało, Ehrenkranz powiedział.” Ma doświadczenie. ”

Niemniej jednak, po konklawe 2005 niektórzy kardynałowie szczerze przyznał, że wątpliwości Bergoglio naprawdę miał stal i “Ogień w brzuchu” potrzebnej do prowadzenia Kościoła powszechnego. Ponadto, dla większości Amerykanów niż łaciński, Bergoglio był niewiadomą. Garstka pamiętał jego przywództwo w 2001 Synodu Biskupów, gdy Bergoglio otrzymuje Kardynał Edward Egan z Nowego Jorku jako relatora lub przewodniczący, spotkania po Egan poszedł do domu, aby pomóc nowojorczyków poradzić sobie z 9/11 ataków terrorystycznych. W tym ustawieniu, Bergoglio pozostawił w zasadzie pozytywny, ale niewyraźne wrażenie.

Bergoglio może być zasadniczo konserwatywny w wielu kwestiach, ale nie jest obrońca z pisarskiego przywileju lub niewrażliwi na duszpasterskich realiów. We wrześniu 2012 roku, wygłosił pęcherzy atak na księży, którzy nie godzą się chrzcić dzieci urodzonych poza małżeństwem, nazywając to forma “rygorystyczny i hipokryzji neo-klerykalizmu”.

Przypadku Bergoglio w 2013 opiera się na czterech punktach.

Pierwszym i najbardziej zasadniczo miał silne poparcie ostatni raz wokół, a niektórzy kardynałowie mogą myśleć, że dostajesz kolejny kęs w Apple teraz.

Po drugie, Bergoglio jest A kandydaci, którzy spotkają się pierwszy świat i rozwijających się w jego własnej osoby. Jest latynoamerykańskiej z włoskimi korzeniami, który studiował w Niemczech. Jako jezuita on członkiem prawdziwie międzynarodowego wspólnoty religijnej, a jego związki z Comunione e Liberazione uczynić go częścią innej globalnej sieci.

Po trzecie, Bergoglio jeszcze odwołania całej zwykle dzieli się w kościele, rysunek szacunek zarówno konserwatystów i umiarkowanymi dla jego dobrego poczucia pasterskiej, jego inteligencji, a jego skromności osobistej. On jest również postrzegane jako prawdziwie duchowej duszy, i człowiekiem głębokiej modlitwy.

“Tylko ten, kto napotkał miłosierdzia, który został pieszczone czułością miłosierdzia, jest szczęśliwy i dobrze z Pana” Bergoglio powiedział w 2001 roku. “Błagam teologów, którzy są obecni nie podnieca mnie w do Sant’Uffizio lub Inkwizycja, jednak zmuszając rzeczy nieco, śmiem powiedzieć, że uprzywilejowana locus tego spotkania jest pieszczotą łasce Jezusa Chrystusa na mój grzech. ”

Po czwarte, on również postrzegane jako udanego ewangelisty.

“Musimy uniknąć duchowej choroby kościoła własny więzów” Bergoglio powiedział niedawno. “To prawda, że ​​kiedy wyjdziesz na ulicę, tak jak dzieje się z każdym człowiekiem, nie może być przypadkowe. Jeśli jednak Kościół pozostaje zamknięty w sobie, na własny więzów, to się nie zestarzeje. Między Kościoła, który cierpi wypadków na ulicy, i kościół, który jest chory, bo to na własny więzów, nie mam żadnych wątpliwości co do woli to pierwsze. ”

Z drugiej strony, istnieją ważne powody, aby sądzić, że w okno Bergoglio szans być papieżem został już zamknięty.

Pierwszy, to osiem lat starsza niż w 2005 r., a na 76 on tylko dwa lata młodszy od Benedykta XVI, gdy został papieżem. Zwłaszcza na piętach papieskim rezygnacji na podstawie wieku i wyczerpania, wielu kardynałów może przeszkadzać w wyborze kogoś, że stary, obawiając się, że to ustawienie kościoła na kolejny szok dla systemu.

Po drugie, chociaż Bergoglio był poważnym kandydatem w 2005 roku, nie mógł przyciągnąć wystarczającego wsparcia ominąć dwóch trzecich progu musiała być wybrany na papieża. Szczególnie dla 50 kardynałów były wewnątrz konklawe osiem lat temu, mogą być sceptyczni że wynik będzie inaczej tym razem.

Po trzecie, wątpliwości, które krążyły o wytrzymałości Bergoglio się osiem lat temu, może zapewne być nawet bardziej szkodliwe teraz, biorąc pod uwagę, że zdolność do rządzenia. i przejąć kontrolę nad biurokracją Watykańskiego, wydaje się jeszcze bardziej wyraźny rysunek na listach Wielu kardynałów chciał w ten czas. Chociaż Bergoglio jest członkiem kilku departamentów Watykańskich, w tym Kongregacji ds. Kultu Bożego i dla duchowieństwa, że ​​nigdy nie faktycznie przepracowanych wewnątrz Watykanu, i nie może być obawy o jego zdolności do podjęcia się w dłoni.

Po czwarte, istnieje standardowy ambiwalencja o jezuitów w wysokim urzędzie, zarówno od wewnątrz porządku i tylko niektóre na zewnątrz. To może być czynnikiem w spowalnianiu postępu Bergoglio to ostatni raz, i nic się nie zmieniło rachunku w czasie od.

Czy Bergoglio zapali ponownie jako kandydat okaże się, jeden włoski pisarz zacytował anonimowego kardynała 2 marca, jak mówi: “Cztery lata Bergoglio wystarczy, by zmienić ten stan rzeczy.” Biorąc pod uwagę jego profil, jednak Bergoglio wydaje przeznaczone do planowania ważną rolę w tym konklawe – jeśli nie na króla, a następnie jako Kingmaker.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

No comments yet.

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE