Siergiej Kurginian

W tym imieniu , nawiązującym do wschodniosłowiańskich zwyczajów nadawania imion , patronimem jest Jerwandowicz , a nazwiskiem rodowym Kurginian .

Siergiej Kurginian
Сергей Кургинян

Urodzić się14 listopada 1949 (w wieku  76 lat)

Moskwa , Rosyjska FSRR , Związek Radziecki

EdukacjaMoskiewski Instytut Eksploracji Geologicznej,
Szkoła Teatralna im. SzczukinaZnany  zpolitolog,
założyciel i lider rosyjskiego ruchu Esencja Czasu

Kariera naukowaPolaFizyka , matematykaMiejsca pracyEksperymentalne Centrum Twórcze

Głos Siergieja Kurginiana
Czas trwania: 30 sekund.0:30
Nagrano 5 lipca 2007 r.

Strona internetowawww .kurginyan .ru

Sergey Jerwandowicz Kurginyan ( ros . Сергей Ервандович Кургинян ; ur. 14 listopada 1949) – rosyjski polityk, naukowiec i producent teatralny. [ 1 ] [ 2 ] Jest założycielem i przywódcą rosyjskiego neosowieckiego ruchu Essence of Time . [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]

Biografia

Urodził się w Moskwie ; jego ojciec, Jerwand Amajakowicz Kurginian (1914–1996), pochodzenia ormiańskiego , był profesorem historii nowożytnej i specjalistą od Bliskiego Wschodu . Jego matka, Maria Siergiejewna Kurginian (Bekman) (1922–1989), była starszym pracownikiem naukowym w Instytucie Literatury Światowej im. Gorkiego , ekspertką od Thomasa Manna i autorką kilku monografii. Jego dziadek ze strony matki był białym oficerem , który przeszedł na stronę czerwonych w wojnie domowej; został stracony 2 listopada 1938 roku.

Kurginian ukończył Moskiewski Instytut Eksploracji Geologicznej ze specjalizacją geofizyka (1972). Ukończył również Szkołę Teatralną im. Szczukina (1983), specjalizując się w „reżyserii dramatu”. Uzyskał tytuł doktora nauk matematycznych w Instytucie Oceanologii Akademii Nauk ZSRR (1974–1980). Do 1986 roku był starszym pracownikiem naukowym w Laboratorium Cybernetyki Stosowanej Moskiewskiego Instytutu Eksploracji Geologicznej.

Okres sowiecki

Kurginian był członkiem komisji ds. nowych form teatralnych Związku Teatralnego RFSRR i inicjatorem eksperymentu społeczno-ekonomicznego „Teatr Studyjny w ramach umowy o pracę”. W 1967 roku, będąc jeszcze studentem, Kurginian założył własne Studio Teatralne, które w 1986 roku, wraz ze studiami M. Rozowskiego, „Południowy Zachód”, „Człowiek” i innymi, wzięło udział w eksperymencie „Teatr w ramach umowy o pracę”. Zgodnie z wynikami eksperymentu teatr Kurginiana „Na deskach” uzyskał status teatru państwowego. Teatr Siergieja Kurginiana wyznaje filozofię i metafizyczne podejście do zjawisk naszych czasów.

Od lat 80. Kurginian, równolegle z działalnością teatralną , zajmował się analizą procesów politycznych. Na początku 1987 roku założył klub teatralny „ Na deskach ” (Na doskach), sponsorowany przez Radę Miasta Moskwy i objęty osobistym patronatem Jurija Prokofiewa, pierwszego sekretarza moskiewskiego gorkomu; umożliwiło to Kurginianowi kontakt z wpływowymi działaczami partii komunistycznej i przywódcami państwowymi. [ 6 ] W listopadzie 1987 roku komitet wykonawczy Rady Miasta Moskwy decyzją N 2622 utworzył „Eksperymentalne Centrum Twórcze”, które powstało na bazie teatru-studio „Na deskach” i przyznało mu kompleks lokali przy ulicy Wspólnej w Moskwie. W 1988 roku Kurginian został oficjalnie członkiem partii komunistycznej [ 6 ] , a w styczniu 1989 roku objął stanowisko szefa organizacji nowego typu – „Eksperymentalnego Centrum Twórczego”, utworzonego przez władze Moskwy na bazie jego teatru. Wielokrotnie wyjeżdżał w imieniu Komitetu Centralnego (ówczesnego kierownictwa Rady Najwyższej RFSRR) do „gorących punktów” w celu przeprowadzenia niezależnych badań. [ 7 ]

Moskiewskie Centrum Twórcze Eksperymentalne zatrudniło kilka tysięcy specjalistów i stało się sponsorowanym przez państwo think tankiem, którego zadaniem było opracowanie planu przywrócenia porządku w radzieckiej gospodarce i społeczeństwie. [ 6 ] Po nieudanych próbach zaoferowania swoich usług sekretarzowi Komitetu Centralnego Aleksandrowi Jakowlewowi (1987), przewodniczącemu Prezydium Najwyższej RFSRR Witalijowi Worotnikowowi i przewodniczącemu KGB Wiktorowi Czerbrikowowi (1988) Kurginian nawiązał bliskie stosunki z drugim (później pierwszym) sekretarzem MGK KPZR Jurijem Prokofiewem i został wprowadzony do grup Rady Ministrów ZSRR i Komitetu Centralnego. We wrześniu 1990 roku, podczas burzy mózgów w Radzie Ministrów Kurginian zaproponował surowe środki konfiskacyjne i masowe represje wobec „spekulantów nieformalnej gospodarki ”, nazywając uwagę wicepremiera Leonida Abalkina „przeszliśmy przez to już w 1937 roku”. W tym okresie utrzymywał ścisłe kontakty ze „Związkiem”.

Siergiej Kurginian ( w tle ) na forum „Kaukaz dziś i jutro: otwarty dialog młodych ludzi”, 2010

Kurginian i jego organizacja odegrali ważną rolę w debacie w radzieckim kierownictwie na temat programu 500 dni , który miał przekształcić ZSRR w gospodarkę rynkową. W sierpniu 1990 roku Ryżkow zlecił Kurginianowi zbadanie planu; we wrześniu Kurginian został zaproszony na sesję Rady Ministrów. Tam Kurginian ostro potępił program 500 dni, stwierdzając, że jego czołowi autorzy, ekonomiści Jawlinkowie i Szatalin, „obiektywnie działają jako agenci imperializmu” i że reformistyczne skrzydło partii komunistycznej stanowi „przestępczą mafię”, która już posiadała majątek szacowany na 900 miliardów rubli. [ 6 ] Sprzeciw Kurginiana wobec programu zapewnił mu władzę i prestiż wśród sowieckich radykałów; w październiku 1990 roku Ryżkow przyznał Centrum Twórczemu Eksperymentalnemu Kurginiana status międzynarodowy i liczne przywileje. [ 6 ]

Rosjanom zaproponowano pójście za przykładem Japonii i „oszczędne i ostrożne” przeznaczenie wszystkich uwolnionych środków na program narodowego zbawienia Rosji. [ 8 ] W 1990 roku Kurginian utworzył „Eksperymentalne Centrum Twórcze”, którego głównym zadaniem jest łączenie estetyki, etyki i epistemologii. Od 2004 roku społeczność ta posiada status organizacji pozarządowej w Organizacji Narodów Zjednoczonych.

W 1991 roku Kurginian odmówił objęcia stanowiska doradcy Gorbaczowa z powodu różnic w stanowiskach wobec wyjścia Partii Komunistycznej i kraju z impasu. Pomysł Kurginiana, polegający na wykorzystaniu inteligencji (głównie inteligencji naukowej i technicznej) w procesie modernizacji kraju, poparł Jurij Prokofiew, sekretarz MGK KPZR. S. Kurginianowi przyznano szereg domów w centrum Moskwy, który w Centrum Twórczo-Eksperymentalnym zjednoczył szereg organizacji i laboratoriów, rozwijając przełomowe osiągnięcia.

W 1990 roku Kurginian kandydował również na deputowanego RFSRR (w Czertanowskim Okręgu Terytorialnym nr 58 w Moskwie). Program wyborczy kandydata S. Kurginiana proponował strategię narodowego zbawienia Rosji, opracowaną w celu zapobieżenia rozpadowi rosyjskiej gospodarki, społeczeństwa i państwa. W odpowiedzi na pytanie, skąd wziąć pieniądze na realizację tego programu, w materiałach wyborczych kandydata stwierdzono, że Rosja co roku traci ogromne sumy pieniędzy z powodu nierównego podziału między republikami wchodzącymi w skład ZSRR, niedokończonych obiektów, „projektów stulecia” Związku Radzieckiego itd. [ 8 ]

W lutym 1991 roku nowy premier Związku Radzieckiego Walentiw Pawłow nakazał Ministerstwu Obrony, Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i KGB przydzielenie Kurginiana i jego centrum elitarnych oficerów. Poglądy Kurginiana wywarły wpływ na Władimira Kriuczkowa , który pod naciskiem Kurginiana często oskarżał zachodni kapitał o przeprowadzanie operacji „sabotażu gospodarczego” przeciwko ZSRR. Premier Pawłow również został zainspirowany przez Kurginiana do oskarżenia prywatnych banków Kanady, Austrii i Szwajcarii o prowadzenie wielkiego planu podważenia niezależności gospodarczej ZSRR. [ 6 ] W lipcu 1991 roku centrum Kurginiana opublikowało projekt nowej platformy KPZR i przyczyniło się również do programu gospodarczego Narodowej Republikańskiej Partii Rosji Nikołaja Łysenki . [ 9 ]

Okres postsowiecki

W 1993 roku Kurginian został doradcą Rusłana Chasbułatowa . Podczas wydarzeń w październiku 1993 roku przebywał w budynku Rady Najwyższej. Był autorem scenariusza zachowania sił opozycyjnych, alternatywnego wobec tego, który został wdrożony 3 października („marsz na Ostankino”). Według niego plan kampanii na Ostankino miał charakter prowokacyjny. Kilkakrotnie udaremniał prowokacje organizowane wśród „obywateli Białego Domu” (tzw. „bunt Sokołowa” itp.), stanowczo sprzeciwiał się włączeniu do „obywateli Białego Domu” zwolenników Barkaszowa i innych elementów prowokacyjnych.

Prowadził dialog polityczny i kampanię informacyjną na rzecz Rady Najwyższej. 30 września „partyjni” zwolennicy marszu na Ostankino, przebywający w budynku, doprowadzili do wydalenia S. Kurginiana jako groźnego wroga. Tego samego dnia S. Kurginian zwrócił się do wszystkich zwolenników Rady Najwyższej z ostrzeżeniem o zbliżającej się prowokacji. Ostrzeżenie zostało przekazane istniejącymi wówczas kanałami: systemem informacyjnym „Pierścień”. Pojawiło się ono również na taśmach oficjalnych wiadomości (pełny tekst w „Rosji-XXI”, nr 8, 1993).

W latach 90. Kurginian stworzył specjalne dodatki, aby popularyzować idee Centrum Twórczości Eksperymentalnej, tworząc w 1992 roku międzyregionalny klub „Postpieriestrojka”, a w 1994 roku – „Jedność Istotną”. Wśród członków „Jedności Istotnej” byli były przewodniczący Sądu Konstytucyjnego Walerij Zorkin, były członek Biura Politycznego Oleg Szenin, a także Kriuczkow i Ryżkow. Od 1993 roku centrum wydawało również czasopismo „Rossija XXI” (Rosja w XXI wieku). [ 9 ]

W 1996 roku zaprosił przedstawicieli wielkiego biznesu (wśród nich Borysa Bieriezowskiego , Michaiła Chodorkowskiego , Władimira Gusińskiego , Michaiła Fridmana i innych) do zjednoczenia się i podjęcia konstruktywnej postawy społecznej. Rezultatem był słynny „List z trzynastu” [ 10 ] , który doprowadził do powstania tzw. Semibankirszczyny — zamkniętej grupy oligarchów, którzy posiadali ponad 50% wszystkich rosyjskich zasobów, większość rosyjskich mediów i którzy promowali Borysa Jelcyna podczas wyborów prezydenckich w 1996 roku . W latach 1996–2000 stali się oni główną siłą stojącą za rosyjską polityką i gospodarką, nieoficjalnie manipulując Jelcynem i jego decyzjami [ 11 ] .

Jak sam powiedział, brał udział w usunięciu gen. Aleksandra Lebeda ze stanowiska sekretarza Rady Bezpieczeństwa Rosji . [ 12 ]

W 2007 roku przed wyborami prezydenckimi w Rosji stwierdził, że „zasada władzy prezydenckiej w Rosji jest bardziej fundamentalna pod względem konstytucyjnym niż zasada, która odnosi się do dwukadencyjnego urzędu prezydenta” i wyraził obawę, że „jeśli Putin spróbuje choćby o milimetr odsunąć się od urzędu prezydenta, system się załamie” [ 13 ] .

Od lipca do grudnia 2010 roku był współprowadzącym programu telewizyjnego „Dwór czasu”.

W 2011 roku, po zjeździe Partii Jedna Rosja , komentując nominację Putina na kandydata na prezydenta Rosji, Kurginian stwierdził, że „proces, który chcieliby skierować w stronę powrotu do radykalnego liberalizmu, w tej kwestii się nie powiódł”. Dodał, że „destalinizacja radykalnego liberalizmu, powrót do martwej mitologii i modeli życia społecznego i kulturalnego – to wszystko wkrótce się skończy”. Zwracając się do swoich zwolenników, Kurginian podkreślił również, że nie stało się to dzięki „między innymi, dzięki naszym skromnym wysiłkom”. [ 14 ]

Jest autorem i prowadzącym programu „anty-show” „Istota czasu”, publikowanego od 2 lutego 2011 roku w serwisie wideohostingowym Vimeo [ 15 ] , na stronie Centrum Twórczości Eksperymentalnej [ 16 ] oraz na stronie klubu wirtualnego „Istota czasu” [ 17 ] . W programie tym poruszana jest m.in. idea mesjańskiej roli Rosji we współczesnym świecie [ 18 ] .

Od sierpnia 2011 roku jest współprowadzącym (wraz z Nikołajem Swanidze ) projektu „Proces historyczny” w telewizji „ Rosja ”.

Kurginyan jest autorem wielu książek politycznych, takich jak „Pole akcji reagowania”, „Kwestia rosyjska”, „Postrestrukturyzacja”, „Siódmy scenariusz”, „Słabość władzy”, „Wachlarz”, „Ezaw i Jakub”, „Teoria i praktyka gier politycznych”, „Radykalny islam”, „Polityczne tsunami”. [ 19 ]

W lipcu 2014 roku, podczas wojny w Donbasie , Kurginian oskarżył Igora Girkina (Striełkowa) o poddanie Słowiańska i niedotrzymanie przysięgi, że umrze w Słowiańsku. [ 20 ] Kurginian uważał, że poddanie Słowiańska było zbrodnią wojenną, a Strelkow powinien ponieść za to odpowiedzialność. [ 20 ] Donbasski separatysta Paweł Gubariew uderzył Kurginiana w twarz, a premier Donieckiej Republiki Ludowej , Aleksandr Borodaj , obiecał rozstrzelać Kurginiana. [ 21 ] Według Aleksandra Dugina Kurginian jest zdrajcą i pracuje dla oligarchów , Jukosu i Izraela . [ 22 ] [ 23 ]

Jak ujął to dziennikarz Aleksandr Niewzorow , gdybyśmy zamiast Putina mieli Kurginiana i Dugina, „to piekło czekałoby nas wszystkich, rozpętaliby wojnę europejską i światową bez cienia wątpliwości, nie zważając na konsekwencje”. [ 24 ] Ale „Dugin i Kurginian nie mają najmniejszego wpływu na to, co dzieje się na Kremlu, i nie otrzymują tam nawet żadnego coachingu”. [ 24 ]

Widoki

Kurginyana opisywano jako narodowego komunistę , [ 25 ] [ 26 ] neostalinistę , [ 27 ] [ 28 ] i sowieckiego nostalgika . [ 29 ] W latach 1990 i 1991 poglądy Kurginyana odegrały wpływową rolę jako teoretyczna podstawa dla konserwatywnych członków Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego i sowieckich nacjonalistów, którzy dążyli do zachowania radzieckiego systemu politycznego i gospodarki; postulował reformę gospodarczą opartą na koncentracji zasobów w małym sektorze kontrolowanych przez partię, uprzywilejowanych i wzmocnionych firm. Miało to umożliwić ZSRR osiągnięcie postępu technologicznego przy jednoczesnym utrzymaniu gospodarki nakazowej. Kurginyan obwiniał zachodnie służby bezpieczeństwa za radzieckie problemy finansowe i krytykował rosyjskich demokratów za wiarę, że Zachód uratuje rosyjską gospodarkę. [ 25 ] Kurginyan określa swoją ideologię mianem „białego komunizmu”, [ 30 ] który łączył „skrajny nacjonalizm i odrodzenie komunizmu” oraz syntetyzował komunizm z euroazjatyckim kolektywizmem; reprezentował zarówno nacjonalistyczną, jak i neokomunistyczną opozycję wobec Gorbaczowa i Jelcyna. [ 31 ]

Kurginian wyobrażał sobie Związek Radziecki jako państwo politycznie autorytarne, gospodarczo nowoczesne i kulturowo tradycjonalistyczne, którego gospodarka opiera się na kontrolowanych przez państwo dużych korporacjach przemysłowych i rolnych. Argumentował, że ZSRR nie może podążać zachodnią ścieżką rozwoju, ponieważ reprezentuje unikalną cywilizację historyczno-kulturową, stwierdzając, że rosyjska „prawosławno-muzułmańska, wschodnia tradycja wspólnotowa” jest sprzeczna z zachodnim indywidualizmem, a liberalny kapitalizm w Rosji jest skazany na porażkę. Według Kurginiana ZSRR mógł się uratować, angażując wszystkie posłuszne siły polityczne w „zbawienie kraju i państwa”, co opisał jako zaangażowanie ZSRR w rozwój oparty na realiach geopolitycznych, „kulturowo-historycznej wyjątkowości” oraz tradycjach i zasobach. Twierdził, że dzięki utrzymaniu gospodarki centralnie sterowanej i wzmocnieniu sił bezpieczeństwa ZSRR szybko rozwinąłby się jako wiodąca potęga gospodarcza i nowy typ cywilizacji. [ 25 ] W deklaracji napisanej wspólnie z członkami swojego ruchu Kurginian opisał swoją ideologię:

Deklarujemy, że fundamentem budowy państwa może być jedynie naród. (…) Nacjonalizm pojmowany jako świadomość duchowej i materialnej jedności narodowego „My” (…) jest naturalnym i szlachetnym uczuciem jednostki identyfikującej się z narodem, a także jednym z najpotężniejszych czynników integrujących społeczno-narodowych. (…) W prawosławiu i w kolektywistycznych tradycjach kultury rosyjskiej nie ma miejsca na „prymat praw Człowieka”. Próba wszczepienia tej idei siłą na rosyjską ziemię nieuchronnie doprowadzi do utraty rosyjskich korzeni kulturowo-historycznych, do wojny każdego ze wszystkimi. (…) Rosyjska Droga to nowy rosyjski komunizm, nowy rosyjski narodowy tradycjonalizm, rodzimy, rosyjski, nieateistyczny, nieliberalny humanizm! [ 32 ]

Kurginian postulował program zwany „postpierestrojką”, który miał na celu odnowienie i zachowanie ZSRR po destabilizujących reformach Gorbaczowa. Uważał go za „połączenie komunizmu, nacjonalizmu i prawosławnego chrześcijaństwa”; nasycając komunizm chrześcijaństwem, podkreślał potrzebę cofnięcia liberalnych reform i przekształcenia sowieckich ministerstw w korporacje państwowe. Radzieccy menedżerowie mieli stać się „rycerzami i kapłanami czerwonej wiary”, aby chronić przetrwanie sowieckiej gospodarki nakazowej i lojalność wobec sprawy komunistycznej. Kurginian uważał za konieczne wykazanie, że komunizm w Rosji nie był przypadkowy, lecz miał „głębokie korzenie metafizyczne” w rosyjskiej tradycji. [ 33 ] Według Kurginiana modernizacja ZSRR mogła się powieść tylko wtedy, gdy była prowadzona bez uzależnienia od kredytów zagranicznych i wymagała zarówno zachowania całkowitej dominacji państwa sowieckiego w gospodarce, jak i przekształcenia doktryny komunistycznej w taką, która pozwalała na narzucenie większej dyscypliny. Walter Laquer scharakteryzował odnowioną doktrynę komunistyczną Kurginyana jako „monastyczno-kascetyczną metareligię łączącą komunizm duchowy z chrześcijaństwem (zarówno fundamentalistycznym, jak i teilhardowskim), patriotyzmem rosyjskim, antywestemizmem [i] ideologią trzeciego świata”. Laquer dodał, że Kurginyan proponuje „formę socjalizmu narodowego lub państwowego”. [ 34 ]

Jego poglądy określano jako bliskie poglądom narodowych bolszewików z lat dwudziestych XX wieku , a on sam był uważany za przedstawiciela radykalnego nurtu KPZR, który dążył do rozwinięcia formy nacjonalistycznego socjalizmu . Kurginian wiązał przetrwanie ZSRR z przyjęciem kolektywistycznego, słowianofilskiego nacjonalizmu. Odrzucając kapitalizm jako produkt indywidualistycznych społeczeństw, obcych kolektywistycznemu „wschodniemu typowi cywilizacji”, Kurginian postrzegał radziecki socjalizm jako coś opartego na rosyjskiej tradycji i naturze kulturowej; według niego Rosja była skazana na „gospodarkę nakazową, centralizację polityczną i autorytaryzm”. Odnośnie komunizmu stwierdził: „Komunizm to nie tylko wymysł, ale historyczne przeznaczenie narodów zamieszkujących nasz kraj i dopóki nasze państwo istnieje, nie zmieni ono tej drogi”. [ 25 ] Postulował również potrzebę sojuszu radzieckich komunistów z Rosyjską Cerkwią Prawosławną , podkreślając wagę obrony rosyjskich tradycji i obrony Rosji przed instytucjami zachodnimi. [ 9 ]

Kurginyan opowiada się za odbudową Związku Radzieckiego. [ 35 ] Oświadczył, że celem jego życia jest przywrócenie ZSRR. [ 36 ] Kurginyan wzywa do zjednoczenia Rosji i Białorusi „za wszelką cenę”; [ 37 ] Kurginyan opowiada się za „Związkiem Radzieckim 2.0”; [ 38 ] jego ruch, Essence of Time, stawia sobie za cel ustanowienie „Związku Radzieckiego 2.0”, postrzegając rozpad ZSRR jako wielką tragedię. Związek Radziecki 2.0 ma być krajem nacjonalistycznym i konserwatywnym, promującym „skrajnie konserwatywne wartości w sferze kulturalnej” i patriarchalny model rodziny. [ 39 ] Essence of Time regularnie wysyłała zaopatrzenie prorosyjskim rebeliantom w Doniecku i Ługańsku i oprócz dążenia do odbudowy ZSRR, zobowiązuje się również do „pociągnięcia do odpowiedzialności” osób odpowiedzialnych za jego upadek. [ 40 ] Twierdzi się w nim:

Upadek Związku Radzieckiego odczuwamy jako porażkę naszego narodu i naszą osobistą klęskę. Ale nie skapitulowaliśmy. Jesteśmy gotowi kontynuować walkę i odnieść zwycięstwo. [ 40 ]

Kurginyan uważał rewolucję październikową za w pełni uzasadnioną, argumentując, że bolszewicy działali w imieniu rosyjskiej cywilizacji, ponieważ „zapobiegli rozpadowi państwa rosyjskiego w chaos”. Zdecydowanie popierał zamach stanu z sierpnia 1991 roku i twierdził, że był jego ideologiem; irlandzka historyczka Judith Devlin stwierdziła, że ​​chociaż wpływ Kurginyana na zamach stanu w sierpniu jest trudny do zmierzenia, „z pewnością przygotował pod niego grunt ideologicznie”. [ 25 ] Uważa się, że synteza radzieckiego marksizmu z mesjanistycznym rosyjskim nacjonalizmem dokonana przez Kurginyana wywarła silny wpływ na Giennadija Ziuganowa z Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej . Devlin zauważyła, że ​​Ziuganow opowiadał się za identycznym rozumieniem radzieckiego socjalizmu jak Kurginyan, widząc go jako walkę cywilizacji między indywidualistycznym i kapitalistycznym Zachodem a komunistycznym i kolektywistycznym Wschodem. [ 25 ] Ze względu na jego silny wpływ na komunistycznych radykałów, liberalna prasa nazwała Kurginiana „radzieckim Grigorijem Rasputinem ”, „tajemniczym doradcą przywódców Kremla”, „ostatnią mistyczną nadzieją neobolszewików” i „zbawcą KPZR”. [ 9 ] W latach 2000. Kurginian był jednym z pierwszych zwolenników rosyjskiej inwazji na Ukrainę , potępiając pomarańczową rewolucję jako zagrożenie dla suwerenności Rosji i porównując walkę z nią do Wielkiej Wojny Ojczyźnianej . [ 29 ]

Podczas gdy jego poglądy polityczne niektórzy określali jako zbliżające się do protofaszyzmu , [ 9 ] Kurginyan odrzucił propozycje jedności komunistów i neofaszystów oraz potępił rosyjskie ruchy polityczne, które celebrowały Mussoliniego lub narodowy socjalizm . [ 25 ] Kurginyan zamiast tego ostrzegał przed „faszystowizacją Rosji” i ostro krytykował Aleksandra Dugina , pomimo podobieństw ich doktryn ideologicznych. [ 9 ] Nigdy nie porzucił marksistowskiej koncepcji faszyzmu jako produktu kapitalizmu; ostrzegał, że rozprzestrzenianie się wartości kapitalistycznych w byłym Związku Radzieckim stworzy warunki do pojawienia się faszyzmu. [ 26 ] Kurginyan potępił rodzący się w Rosji „faszystowski konsensus w społeczeństwie, którego odporność na faszyzm została zniszczona” i ostrzegł rosyjskich nazistów przed „flirtowaniem z czarnym pudlem”, argumentując, że rosyjski faszyzm nie jest rosyjskim patriotyzmem. [ 41 ] Zdecydowanie odrzucał też euroazjatyzm . [ 42 ] Niemniej jednak jego idee zostały przejęte przez Klub Izborski Dugina i Aleksandra Prochanowa , który postulował koalicję „czerwono-biało-brązową” pomiędzy komunistami (czerwoni), nostalgikami carskimi (biali) i faszystami (brązowi). [ 43 ]

Odniesienia

  1. Новость
  2. Назад в СССР?
  3. Kondakov A. Niekonwencjonalne relacje seksualne: prawo, zapomnienie i konserwatywny dyskurs polityczny w Rosji // Konserwatyzm i polityka pamięci w Rosji i Europie Wschodniej. – Routledge, 2021. – s. 45-61.
  4. Bluhm K., Brand M. „Uwolnione tradycyjne wartości: ultrakonserwatywny wpływ na rosyjską politykę rodzinną // Nowi konserwatyści w Rosji i Europie Środkowo-Wschodniej”. – Routledge, 2018. – s. 223-244.
  5. О движении «Суть времени»
  6. Dunlop, John B. (1993). Powstanie Rosji i upadek imperium sowieckiego . Princeton, New Jersey : Princeton University Press. s. 166–184 . ISBN  0-691-07875-0.
  7. Отрывок из программы «Познер» (25.05.2009) na YouTube
  8. Агитационный материал кандидата в народные депутаты РСФСР по Чертановскому территориальному избирательному округу N 58 (г. Москва) С. Е. Кургиняна на выборах 4 marca 1990 r. Zarchiwizowane 04.01.2012 w Wayback Machine
  9. Umland, Andreas (2002). „W stronę nieobywatelskiego społeczeństwa? Kontekstualizacja niedawnego upadku partii skrajnie prawicowych w Rosji” . Dokument roboczy WCFIA ( 2–3 ). Uniwersytet Harvarda .
  10. «Выйти из тупика!» (Письмо 13-ти)
  11. Dmitrij Butrin. Niżej podpisany w gazecie „Kommiersant” , 24 kwietnia 2006 r. (po rosyjsku)
  12. Sergiusz Kurгинян. Интервью na kanale Russia.ru. z 2010 r
  13. С.Кургинян «Регресс возможен» Интервью экспертному порталу Кремль. Орг Фонда эффективной политики Г.Павловского
  14. С.Кургинян «Суть времени — спецвыпуск» По поводу политических решений, принятых на съезде «Единой России» 24 września 2011 г.
  15. Filmy ECC TV
  16. Международный общественный фонд «Экспериментальный творческий центр» (Центр Кургиняна МОФ-ЭТЦ) создан в 1990 году. Является независимой общественной организацией.
  17. «Суть Времени»
  18. Программа „Суть времени”, выпуск 25
  19. «Książki»
  20. Кургинян: Стрелков не выполнил своей клятвы умереть в Славянске(po rosyjsku). Rosbalt.ru. 7 lipca 2014.
  21. Михаил Соколов (9 lipca 2014).Крах проекта "Nowoвороссия"?. Радио Свобода (po rosyjsku). Radia Wolność .
  22. Кургинян требует с РБК i Дугина 5 млн на тепловизоры для ополченцев. Izwiestia (po rosyjsku). 27 października 2014.
  23. Владислав Гордеев (1 sierpnia 2014).Под Луганском застрелили замминистра иностранных дел ДНР(po rosyjsku). RBC .
  24. Дмитрий Быков (18 października 2014).Александр Невзоров: Человек – тупиковая ветвь эволюции(po rosyjsku). Sobesednik.ru.[ martwy link ]
  25. Devlin, Judith (1999). Słowianofile i komisarze: wrogowie demokracji we współczesnej Rosji . Macmillan Publishers . s. 105–170 . doi : 10.1057/9780333983201 . ISBN  978-0-333-98320-1.
  26. Tsygankov, Andrei P. (2003). „Ironia idei zachodnich w świecie wielokulturowym: intelektualne zaangażowanie Rosjan w koniec historii i zderzenie cywilizacji ” . International Studies Review . 5 (1). Oxford University Press : 60. doi : 10.1111/1521-9488.501003 .
  27. Ponomarev, Ilya (29 grudnia 2015). „Ponomarev o Putinie: Zrozumieć rosyjskiego niedźwiedzia” . rabble.ca . Wywiad przeprowadził Majka, Christopher.
  28. Horvath, Robert; Lever, Charlotte (2025). „Drugie przyjście Rodiny: rola partii pozaparlamentarnej w sterowanym nacjonalizmie Putina” . Nationalities Papers . 53 (4). Cambridge University Press: 845. doi : 10.1017/nps.2024.55 .
  29. Luxmoore, Matthew (2019) .„Pomarańczowa zaraza”: II wojna światowa i symboliczna polityka mobilizacji pro-państwowej w Rosji Putina . Nationalities Papers . 47 (5). Cambridge University Press . doi : 10.1017/nps.2018.48 .
  30. Gregor, A. James (1998). „Faszyzm i nowy rosyjski nacjonalizm”. Studia komunistyczne i postkomunistyczne . 31 (1). Elsevier Science Ltd.: 11. ISSN 0967-067X . 
  31. Epstein, Mikhail N. (1999). „Improwizacja zbiorowa a świadomość transkulturowa”. W: Berry, Ellen E. (red.). Eksperymenty transkulturowe: rosyjskie i amerykańskie modele komunikacji kreatywnej . Palgrave Macmillan . s.  54. doi : 10.1057/9780312299712 . ISBN 978-0-312-29971-2.
  32. Łazari, Andrzej (1995). Mentalność rosyjska: Leksykon (Idee w Rosji) (PDF) . Przekład: Witold Liwarowski; Ryszard Wawro. Katowice : Zespół Badań Sowietologicznych. P.  50. ISBN 9788385831723.
  33. Clover, Charles (2022). Czarny wiatr, biały śnieg: Nowy nacjonalizm Rosji (nowe  wyd.). New Haven i Londyn : Yale University Press. s. 171–173 . ISBN  978-0-300-26925-3.
  34. Laqueur, Walter (1993). Czarna Sotnia: Wzrost skrajnej prawicy w Rosji (  wyd. 1). HarperCollins Publishers . s. 135–142 . ISBN  0-06-018336-5.
  35. Lutsevych, Orysia (14 kwietnia 2016). Agenci rosyjskiego świata: grupy zastępcze w spornym sąsiedztwie (PDF) . Program Rosja i Eurazja (raport). Chatham House. s.  34.
  36. Eltsov, Peter. „Odradzająca się tożsamość polityczna Rosji”. W: Klaus Larres; Ruth Wittlinger (red.). Understanding Global Politics: Actors and Themes in International Affairs (1.  wyd.). Routledge. s.  114. ISBN 9781138682269.
  37. Ioffe, Grigory (2021). „Białoruski nacjonalizm: podsumowanie jego osiągnięć” . Journal of International Analytics . 12 (1). Radford University: 157. doi : 10.46272/2587-8476-2021-12-1-146-161 .
  38. Engström, Maria (2014). „Współczesny rosyjski mesjanizm i nowa rosyjska polityka zagraniczna”. Contemporary Security Policy . 35 (3). Routledge: 359. doi : 10.1080/13523260.2014.965888 .
  39. Giesen, Anke. "„ZSRR 2.0” czy „normalny kraj europejski”? – Społeczno-polityczne wizje rosyjskich „dzieci transformacji” na przykładzie dwóch rosyjskich organizacji młodzieżowych w Permie/Uralu. Wyniki analizy rosyjskiego dyskursu na temat konfliktu wokół muzeum Gułagu „Perm-36” . Magdeburg: Otto-von Guericke-Universität: 3.
  40. Luxmoore, Matthew (2014). „Wschód Ukrainy kształtuje swoją własną rzeczywistość” (PDF) . Ukraina: Rok po Euromajdanie . 14 (5). Nowa Europa Wschodnia: 115. ISSN 2083-7372 . 
  41. Williams, Robert C. (1996). „Cnotliwe republiki i wieczne imperia: Gęsie Stepy, Weimar nad Wołgą i inne zwodnicze analogie” . German Politics & Society . 14 (1): 7.
  42. Laruelle, Marléne (marzec 2004). „Dwie twarze współczesnego eurazjatyzmu: imperialna wersja rosyjskiego nacjonalizmu”. Nationalities Papers . 32 (1). Carfax Publishing: 117.
  43. Kuzio, Taras; Wawrzonek, Michał (2026). „Nacjonalizm imperialny”. Wojna Rosji z Ukrainą: Cztery korzenie inwazji Putina . Cambridge University Press . s.  29. doi : 10.1017/9781009645553 . ISBN 978-1-009-64553-9.
  • Eksperymentalne Centrum Twórcze Kurginyana
  • Eksperymentalne Centrum Kreatywności Kurginyana w LiveJournal
  • Klub „Istota czasu” w LiveJournal
  • Transkrypcje programu telewizyjnego „Dwór czasu”
Inny
  • Wszystkie wywiady Siergieja Kurginiana w radiu „ Echo Moskwy ”
  • Wszystkie wywiady Siergieja Kurginiana w radiu zarchiwizowane 13.03.2012 w Wayback Machine «Russian News Service»
  • Wywiady Siergieja Kurginiana w radiu «Finam FM»
  • Сергей Черняховский Strateg lewicy Szukaj

https://en.wikipedia.org/wiki/Sergey_Kurginyan