Janukowycz. The Fate of Statehood of Ukraine is Being Decided Now

The tragedy that is being played out before the eyes of the whole world in a country where people elected me as their president in democratic elections is my personal drama, which I am going through both as a human being and as a politician.

I was born in this land, spent my childhood and youth here. Here I grew up, matured, created a family and raised sons. My veritable lifeline grows from this land, which is the main foundation of any person who comes into this world in order to create, and not to destroy. At the same time, my definition of Motherland reaches beyond the concept of Donbass. It is about Ukraine, about my whole country. I do not think of myself outside of it. It was and remains the essence of my existence.

The beginning of this tragedy coincided with my appointment as the head of government, which required me to make managerial decisions based on the position of not just one region, even a very important one, but the country as a whole, to determine the strategy of the socio-economic development of Ukraine, ways to solve important issues in the humanitarian sphere.

Very soon I realized that there were influential externally supported forces in the Ukrainian parliament, which had not been interested in advancing through mutually beneficial cooperation with all our neighbors, including the Russian Federation, and, therefore, not willing to preserve Ukraine’s role of a bridge connecting the West and the East. The nationalist forces demanded creation of a mono-ethnic state, from a diverse country, whose indigenous people, due to historical circumstances, belonged to different cultures and ethnic groups. This became a breeding ground for accumulation of internal political contradictions, which ultimately resulted in the political crisis of 2004.

It was the first warning sign of an impending disaster. The reality of the threat was understood not only by us in the government. I remember my meetings with Henry Kissinger, who is being so zealously attacked for his recent speech at the economic forum in Davos by the people who led Ukraine to the current drama. But Mr. Kissinger only repeated the thoughts he had expressed long before 2022. The former US National Security Adviser and Secretary of State during the presidencies of Richard Nixon and Gerald Ford told me at the time that, based on geopolitical realities, he saw no alternative for Ukraine's role as a bridge between Russia and the West. Attempts to change the status quo would inevitably lead to a conflict with Russia, which potentially carried very serious consequences not only for Ukraine, but for Europe as well. Mr. Kissinger casually remarked then: “I

would advise the Ukrainian leadership to continue the policy of balancing between the interests of Russia and the West. Yes, it's not easy. But who said that politics was an easy job?”

Of course, we in the government understood the danger of Ukraine slipping into a nationalist ideology, which inevitably entailed a confrontation with the Russian Federation with all the ensuing economic and political consequences. When we tried to convince our political opponents that a confrontation with Russia would bring great harm to Ukraine, in response we heard statements about the identity of the concepts of "nationalism" and "patriotism". In their opinion, it was impossible to remain a patriot without agreeing that the Russian language should be completely ousted from the sphere of state administration, education, media, and culture, without honoring such national "heroes" as Stepan Bandera and other figures of the OUN-UPA, as well as certain position on Ukraine’s accession to NATO.

As a native of Donbass, I realized the absolute unacceptability of such logic for the majority of residents of southeastern Ukraine. It was not even about the language or forced “Ukrainization” of the population, which considered Russian as their mother tongue. The problem was unacceptance and rejection of the symbols, traditions, faith that the nationalists tried to present to the millions of residents of these regions as mandatory components of the new "European" identity of Ukraine.

The policy of equating the concepts of "patriotism" and "nationalism", pursued by the opposition for many years with the open support of the West, inexorably led to a deep split in Ukrainian society, artificially divided into "pro-European” and "pro­Russian" parts. Could we, as the legitimately elected government, resist these pernicious tendencies? We could and did everything in our power. But it should be taken into account that we were opposed not only by the parliamentary opposition, which used the rostrum of the Verkhovna Rada to discredit the policy of the president and the government, but also by the mass media, generously funded by the West and its numerous non-governmental organizations. They tried and are still trying to portray us as a government that suppressed freedom of speech in Ukraine, persecuted independent journalists, and tried to restrict citizens' access to objective information about what was happening in the country. But how, then, to explain the fact that before the well-known events of 2013-2014, not a single opposition television or radio channel, not a single independent Internet publication was closed in the country, not to mention newspapers and magazines published with the funding of our political opponents and their foreign sponsors? An Internet search concerning the situation in the media sphere of Ukraine at that time will not bring up a single example of attempts by the authorities to influence the editorial policy of the media, even in those cases when they openly defamed our policy.

Perhaps it was precisely this restraint of the authorities with regard to the media and public organizations that functioned with the Western funding that accelerated the events of the so-called "second Maidan", which in essence was a coup d'etat. The key point in the chain of events of February 2014, which eventually led to the tragedy that is playing out today in my country, was the signing of the “Agreement on the settlement of the crisis in Ukraine”. I have repeatedly written about this, spoken in numerous interviews, including the ones for the Western media. But let me once again briefly remind the readers about the content of this document, as well as its subsequent fate.

The document consisted of six Articles. It stipulated that within 48 hours a special law would be adopted, signed and published, which would put back in force the Constitution of 2004 with the changes prior to that time; and after the expiration of 10 days, a coalition would be created and a government of national confidence would be formed. The constitutional reform, balancing the powers of the president, government and parliament, would commence effective immediately, and be completed in September 2014. Immediately after the adoption of the new Constitution, presidential elections would be held, but no later than December 2014. The authorities undertook not to introduce a state of emergency. The government and the opposition would refrain from use of force.

These were the main provisions of the document signed on February 21, 2014 by myself, Germany’s Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier, Polish Foreign Minister Radoslaw Sikorski, and Head of the Continental Europe Department of the French Foreign Ministry Eric Fournier. The document was signed on behalf of the opposition by Vitali Klitschko, the leader of the Udar party, Arseniy Yatsenyuk, representing the Batkivshchyna party, and Oleh Tyahnybok from the Svoboda party. The Federal Foreign Minister of Germany also signed the Agreement on behalf of the EU.

Now, hypothetically, what would have happened if each of the six Articles of this document had been implemented? That is, if the EU, France, Germany and Poland had fulfilled their obligations as guarantors of implementation of this Agreement and had properly reacted to the opposition’s actions?

Now we all know that the opposition put their signatures under that Agreement only to immediately forget about it. Its goal was not civil peace in the country, but the usurpation of power by means of a coup d'etat. There is no doubt that the opposition acted precisely based on such considerations, since the very next day, that is, on February 22, 2014, the Verkhovna Rada adopted a resolution to remove me from power.

Everything is clear with the opposition, but there is one more question - what was the reasoning of the countries-guarantors of the fulfillment of the terms of the

Agreement, which neither prevented the anti-constitutional actions of the opposition, nor condemned them. They did not even answer my letters with a request to fulfill their obligations as guarantors that I sent to the recipients.

The answer to these questions lies on the surface. If a government of national trust had been formed, a constitutional reform had taken place, and snap presidential elections had been held after it, civil peace would have been preserved in the country. If blood had not been shed on the Maidan, the war in the Donbass had not begun, and, I am sure of this, Ukraine would have retained its territorial integrity. But the main thing is that anti-Russian hysteria would not have begun, which eventually led to the current disaster.

I didn't hold on to power. Moreover, I decided not to run for president at the snap elections and announced it publicly, realizing that after all that had happened, someone else should lead the state. The one whose political past or program would not be so important, because the choice in any case would have been for the Ukrainian people to make. But I could say to myself and to the citizens who voted for me in 2010, “I did my best. Now it's up to you. Think for yourself, decide for yourself. If necessary, I will help, if not, I will leave politics forever.”

The only thing that mattered to me at that moment was preventing the bloodshed. I could not allow for it to happen not only as the top official in the state, but also as an Orthodox Christian. I remember that on the night when the Agreement was signed and everyone left, I prayed, and then, for the first time in many days, I fell asleep with relief - it seemed to me that peace lies ahead for Ukraine again.

A little later, to my deep regret, it was a prelude to the tragedy that broke out in my country eight years after the events of which I wrote above, and which continues to this day. Could it have been stopped? There is no doubt about it. It could have been stopped in the same way as preventing the bloodshed on the Maidan and a coup d'etat. But this did not happen, because already in 2014 Ukraine was designated by certain Western countries as the territory from which the total weakening of Russia should begin. It was viewed precisely as a territory, and not as an independent state, not as a nation which wants to live in peace with all their neighbors, not excluding the Russian Federation.

There was a weak hope that the situation would change in 2019. Zelensky came to power on the wave of ruthless criticism of Poroshcnko, who with his “army, language, faith” led the country to complete socio-economic decline and, as it turned out, did not have either political will or the slightest ability to offer society a new path of development. As a result, he almost immediately appeared as a faithful successor of the work of his predecessor, becoming a "nationalist" involuntarily, but at the same time quickly getting used to this role, which was new for him. The promise to end the war in the East of the country was forgotten, the

implementation of the Minsk agreements was openly obstructed. Thus, contrary to the aspirations of the overwhelming majority of voters in Ukraine, the Poroshenko 2.0 project was launched, which the West perceived very favorably. In turn, this led the country to the current tragedy at an accelerated pace.

No one thought then and even now about the fate of the Ukrainians. Our citizens were destined to play the role of a trigger that would set in motion a mechanism for implementing a crazy idea of creating a unipolar world, which is basically impossible. Europe has already understood this and saw the danger stemming from confrontation with Russia. As for Ukraine, we all pay a terrible price for the anti­people policy of the rulers who came to power after 2014.

No matter how painful it is for me to write about it, the statehood of Ukraine is in extreme danger. The country is under the threat of total destruction. However, we are talking not only about the risk of losing vast territories in the south and east of the country.

Not everything is so simple on its western borders either. After all, Poland remembers not only September 1939. It also very well remembers March 1923, when ambassadors of the Entente states in Paris finally included the territories of Eastern Galicia and the western part of Volyn into the Second Polish-Lithuanian Commonwealth.

The current situational rapprochement with Poland threatens a situation where Ukraine may be forced to actually merge with Poland due to a threat of its economic inability to defend its sovereignty. This will be the ultimate result of the implementation of the European dream, for which the Ukrainian people allegedly went to their last Maidan.

As far as Russia is concerned, Ukraine will have to engage in negotiations with it. The West and the United States will push Ukraine to do it as well. Nothing can last forever, and the supply of arms to Ukraine in this case is no exception. The ruling political forces both in Europe and in the US support certain regimes based on their own interests. The key one is not to lose the votes of the electorate which brought them to government offices. They understand that the deterioration in the well­being of their fellow citizens plays into the hands of the opposition, and it will definitely take advantage of it in the next elections. Already today, there are audible voices of those in the West who believe that the assistance allocated to Ukraine, where, if one gets rid of illusions, the situation is developing not in favor of Kyiv, does not solve any problem. On the other hand, spending of significant budget funds hits hard their fellow citizens, who, naturally, do not like it.

In addition, a confrontation with Russia results in loss of billions in economic profits, to say nothing about the influx of millions of refugees from Ukraine and

the risks of being drawn into this conflict. And as soon as the ruling parties and their leaders feel that continued military support to Ukraine threatens them with a loss of power, they will immediately find lots of reasons to stop this assistance or reduce it to a minimum. And we are already seeing this process.

I do not know under which conditions a peace treaty will be signed between Ukraine and Russia. I regret to assume that it will not be in favor of my country. It is incredibly painful for me to talk about this publicly. 1 did everything in my power to prevent this tragedy. I was not listened to. Moreover, 1 was illegally removed from presidency, forced to leave the country. All these years I and millions of my voters were daily branded with a variety of accusations, and all peacekeeping initiatives were immediately suppressed.

Well, God is their judge, as well as the people of Ukraine.

I always believed it was impossible under any circumstances to talk to Russia from position of strength. A deep dialogue is needed. And here truth will have to be told. Because continuing to live in an atmosphere of lies, hypocrisy and hatred is a dead end. What comes next is a disaster. And yet, we must not forget that there is a great law of life - what goes around, comes around. Of course, this should have been thought about earlier, but even now it is not too late.

Tragedia, która rozgrywa się na oczach całego świata w kraju, w którym ludzie wybrali mnie na swojego prezydenta w demokratycznych wyborach, jest moim osobistym dramatem, przez który przechodzę zarówno jako człowiek, jak i jako polityk.

Urodziłem się na tej ziemi, tu spędziłem dzieciństwo i młodość. Tutaj dorastałem, dojrzewałem, założyłem rodzinę i wychowałem synów. Moje prawdziwe koło ratunkowe wyrasta z tej ziemi, która jest głównym fundamentem każdego człowieka, który przychodzi na ten świat po to, by tworzyć, a nie niszczyć. Jednocześnie moja definicja Ojczyzny wykracza poza pojęcie Donbasu. Chodzi o Ukrainę, o cały mój kraj. Nie myślę o sobie poza nim. Była i pozostaje esencją mojej egzystencji.

Początek tej tragedii zbiegł się z powołaniem mnie na stanowisko szefa rządu, co wymagało ode mnie podejmowania decyzji zarządczych w oparciu o stanowisko nie tylko jednego regionu, nawet bardzo ważnego, ale całego kraju, w celu określenia strategii rozwój społeczno-gospodarczy Ukrainy, sposoby rozwiązywania ważnych problemów w sferze humanitarnej.

Bardzo szybko zdałem sobie sprawę, że w parlamencie ukraińskim są wpływowe siły wspierane z zewnątrz, które nie były zainteresowane postępem poprzez wzajemnie korzystną współpracę ze wszystkimi naszymi sąsiadami, w tym z Federacją Rosyjską, a zatem nie chciały zachować roli mostu Ukrainy łączące Zachód i Wschód. Siły nacjonalistyczne domagały się utworzenia państwa monoetnicznego, ze zróżnicowanego kraju, którego rdzenni mieszkańcy, ze względu na okoliczności historyczne, należeli do różnych kultur i grup etnicznych. Stało się to wylęgarnią kumulacji wewnętrznych sprzeczności politycznych, co ostatecznie doprowadziło do kryzysu politycznego 2004 roku.

Był to pierwszy znak ostrzegawczy zbliżającej się katastrofy. Rzeczywistość zagrożenia zrozumieliśmy nie tylko przez nas w rządzie. Pamiętam moje spotkania z Henrym Kissingerem, który za swoje niedawne przemówienie na forum gospodarczym w Davos jest tak gorliwie atakowany przez ludzi, którzy doprowadzili Ukrainę do obecnego dramatu. Ale Kissinger powtórzył tylko myśli, które wyraził na długo przed 2022 rokiem. Były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego USA i sekretarz stanu podczas prezydentury Richarda Nixona i Geralda Forda powiedział mi wtedy, że w oparciu o realia geopolityczne nie widzi alternatywy o rolę Ukrainy jako pomostu między Rosją a Zachodem. Próby zmiany status quo nieuchronnie prowadziłyby do konfliktu z Rosją, który potencjalnie niósłby bardzo poważne konsekwencje nie tylko dla Ukrainy, ale także dla Europy. Pan.

radziłaby ukraińskim władzom kontynuowanie polityki balansowania między interesami Rosji i Zachodu. Tak, to nie jest łatwe. Ale kto powiedział, że polityka to łatwa praca?

Oczywiście my w rządzie rozumieliśmy niebezpieczeństwo popadnięcia Ukrainy w ideologię nacjonalistyczną, co nieuchronnie pociągało za sobą konfrontację z Federacją Rosyjską ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami gospodarczymi i politycznymi. Kiedy staraliśmy się przekonać naszych przeciwników politycznych, że konfrontacja z Rosją przyniesie Ukrainie wielką krzywdę, w odpowiedzi usłyszeliśmy stwierdzenia o tożsamości pojęć „nacjonalizm” i „patriotyzm”. Ich zdaniem nie można było pozostać patriotą bez zgody na całkowite wyrugowanie języka rosyjskiego ze sfery administracji państwowej, oświaty, mediów i kultury, bez uhonorowania takich narodowych „bohaterów” jak Stepan Bandera i inne postacie OUN-UPA, a także pewne stanowisko w sprawie przystąpienia Ukrainy do NATO.

Jako pochodzący z Donbasu zdałem sobie sprawę z absolutnej nieakceptowalności takiej logiki dla większości mieszkańców południowo-wschodniej Ukrainy. Nie chodziło nawet o język czy przymusową „ukrainizację” ludności, która uważała rosyjski za swój język ojczysty. Problemem było odrzucenie i odrzucenie symboli, tradycji, wiary, które nacjonaliści starali się przedstawić milionom mieszkańców tych regionów jako obowiązkowe składniki nowej „europejskiej” tożsamości Ukrainy.

prześladowali niezależnych dziennikarzy i próbowali ograniczyć obywatelom dostęp do obiektywnych informacji o tym, co się dzieje w kraju. Jak zatem wytłumaczyć fakt, że przed znanymi wydarzeniami z lat 2013-2014 w kraju nie zamknięto ani jednej opozycyjnej stacji telewizyjnej czy radiowej, ani jednej niezależnej publikacji internetowej, nie mówiąc już o wydawanych gazetach i czasopismach finansowanie naszych przeciwników politycznych i ich zagranicznych sponsorów? Wyszukiwanie w Internecie sytuacji w ówczesnej sferze medialnej Ukrainy nie przyniesie ani jednego przykładu prób wpłynięcia przez władze na politykę redakcyjną mediów, nawet w tych przypadkach, w których jawnie zniesławiały one naszą politykę. dostęp do obiektywnych informacji o tym, co dzieje się w kraju. Jak zatem wytłumaczyć fakt, że przed znanymi wydarzeniami z lat 2013-2014 w kraju nie zamknięto ani jednej opozycyjnej stacji telewizyjnej czy radiowej, ani jednej niezależnej publikacji internetowej, nie mówiąc już o wydawanych gazetach i czasopismach finansowanie naszych przeciwników politycznych i ich zagranicznych sponsorów? Wyszukiwanie w Internecie sytuacji w ówczesnej sferze medialnej Ukrainy nie przyniesie ani jednego przykładu prób wpłynięcia przez władze na politykę redakcyjną mediów, nawet w tych przypadkach, w których jawnie zniesławiały one naszą politykę. dostęp do obiektywnych informacji o tym, co dzieje się w kraju. Jak zatem wytłumaczyć fakt, że przed znanymi wydarzeniami z lat 2013-2014 w kraju nie zamknięto ani jednej opozycyjnej stacji telewizyjnej czy radiowej, ani jednej niezależnej publikacji internetowej, nie mówiąc już o wydawanych gazetach i czasopismach finansowanie naszych przeciwników politycznych i ich zagranicznych sponsorów? Wyszukiwanie w Internecie sytuacji w ówczesnej sferze medialnej Ukrainy nie przyniesie ani jednego przykładu prób wpłynięcia przez władze na politykę redakcyjną mediów, nawet w tych przypadkach, w których jawnie zniesławiały one naszą politykę. w kraju nie zamknięto ani jednej niezależnej publikacji internetowej, nie mówiąc już o gazetach i czasopismach wydawanych dzięki funduszom naszych przeciwników politycznych i ich zagranicznych sponsorów? Wyszukiwanie w Internecie sytuacji w ówczesnej sferze medialnej Ukrainy nie przyniesie ani jednego przykładu prób wpłynięcia przez władze na politykę redakcyjną mediów, nawet w tych przypadkach, w których jawnie zniesławiały one naszą politykę. w kraju nie zamknięto ani jednej niezależnej publikacji internetowej, nie mówiąc już o gazetach i czasopismach wydawanych dzięki funduszom naszych przeciwników politycznych i ich zagranicznych sponsorów? Wyszukiwanie w Internecie sytuacji w ówczesnej sferze medialnej Ukrainy nie przyniesie ani jednego przykładu prób wpłynięcia przez władze na politykę redakcyjną mediów, nawet w tych przypadkach, w których jawnie zniesławiały one naszą politykę.

Być może właśnie ta powściągliwość władz w stosunku do mediów i organizacji publicznych funkcjonujących z zachodnich funduszy przyspieszyła wydarzenia tzw. „drugiego Majdanu”, który w istocie był zamachem stanu. Kluczowym punktem w łańcuchu wydarzeń z lutego 2014 roku, który ostatecznie doprowadził do tragedii, która rozgrywa się dzisiaj w moim kraju, było podpisanie „Porozumienia w sprawie rozwiązania kryzysu na Ukrainie”. Wielokrotnie o tym pisałem, wypowiadałem się w licznych wywiadach, w tym dla mediów zachodnich. Pozwolę sobie jednak raz jeszcze krótko przypomnieć czytelnikom treść tego dokumentu, a także jego dalsze losy.

Dokument składał się z sześciu artykułów. Przewidywał, że w ciągu 48 godzin zostanie uchwalona, ​​podpisana i opublikowana specjalna ustawa, która przywróci w życie Konstytucję z 2004 roku ze zmianami wcześniejszymi; a po upływie 10 dni zostałaby utworzona koalicja i utworzony zostałby rząd zaufania narodowego. Reforma konstytucyjna, równoważąca uprawnienia prezydenta, rządu i parlamentu, miałaby wejść w życie natychmiast i zakończyć się we wrześniu 2014 roku. Zaraz po przyjęciu nowej konstytucji miałyby się odbyć wybory prezydenckie, ale nie później niż w grudniu 2014 roku. władze zobowiązały się nie wprowadzać stanu wyjątkowego. Rząd i opozycja powstrzymają się od użycia siły.

Takie były główne postanowienia dokumentu podpisanego 21 lutego 2014 roku przeze mnie, ministra spraw zagranicznych Niemiec Franka-Waltera Steinmeiera, ministra spraw zagranicznych Polski Radosława Sikorskiego i szefa Departamentu Europy Kontynentalnej francuskiego MSZ Erica Fourniera. W imieniu opozycji dokument podpisali lider partii Udar Witalij Kliczko, przedstawiciel partii Batkiwszczyna Arsenij Jaceniuk i partii Swoboda Ołeh Tiahnybok. W imieniu UE Umowę podpisał również federalny minister spraw zagranicznych Niemiec.

Teraz, hipotetycznie, co by się stało, gdyby każdy z sześciu artykułów tego dokumentu został wdrożony? Czyli UE, Francja, Niemcy i Polska wypełniły swoje zobowiązania jako gwaranty realizacji tego Porozumienia i odpowiednio zareagowały na działania opozycji?

Teraz wszyscy wiemy, że opozycja złożyła podpisy pod tą umową tylko po to, by natychmiast o niej zapomnieć. Jej celem nie był pokój obywatelski w kraju, ale uzurpacja władzy w drodze zamachu stanu. Nie ma wątpliwości, że opozycja działała właśnie w oparciu o takie względy, gdyż już następnego dnia, tj. 22 lutego 2014 r. Rada Najwyższa podjęła uchwałę o odsunięciu mnie od władzy.

Z opozycją wszystko jest jasne, ale jest jeszcze jedno pytanie - jakie było rozumowanie krajów-gwarantów spełnienia warunków

Porozumienie, które ani nie zapobiegło antykonstytucyjnym działaniom opozycji, ani ich nie potępiło. Nie odpowiedzieli nawet na moje listy z prośbą o wypełnienie swoich zobowiązań jako poręczycieli, które wysłałem do odbiorców.

Odpowiedź na te pytania leży na powierzchni. Gdyby powstał rząd zaufania narodowego, miała miejsce reforma konstytucyjna, a po niej odbyłyby się przedterminowe wybory prezydenckie, w kraju zostałby zachowany spokój obywatelski. Gdyby nie przelano krwi na Majdanie, wojna w Donbasie by się nie zaczęła i jestem tego pewien, Ukraina zachowałaby swoją integralność terytorialną. Ale najważniejsze jest to, że antyrosyjska histeria nie zaczęłaby się, co ostatecznie doprowadziło do obecnej katastrofy.

Nie trzymałem się władzy. Co więcej, postanowiłem nie startować w wyborach prezydenckich w przedterminowych wyborach i ogłosiłem to publicznie, zdając sobie sprawę, że po tym wszystkim, co się wydarzyło, państwem powinien kierować ktoś inny. Tego, którego przeszłość polityczna lub program nie byłyby tak ważne, bo wyboru w każdym razie należałoby do narodu ukraińskiego. Ale mógłbym powiedzieć sobie i obywatelom, którzy głosowali na mnie w 2010 roku: „Zrobiłem co w mojej mocy. Teraz to zależy od Ciebie. Myśl za siebie, zdecyduj sam. W razie potrzeby pomogę, jeśli nie, odejdę z polityki na zawsze”.

Jedyne, co w tym momencie miało dla mnie znaczenie, to zapobieżenie rozlewowi krwi. Nie mogłem do tego dopuścić nie tylko jako najwyższy urzędnik w państwie, ale także jako prawosławny chrześcijanin. Pamiętam, że w nocy, kiedy Umowa została podpisana i wszyscy wyjechali, pomodliłem się, a potem po raz pierwszy od wielu dni zasnąłem z ulgą – wydawało mi się, że dla Ukrainy znów czeka pokój.

Nieco później, ku mojemu głębokiemu ubolewaniu, było to preludium do tragedii, która wybuchła w moim kraju osiem lat po wydarzeniach, o których pisałem powyżej i która trwa do dziś. Czy można było to powstrzymać? Nie ma co do tego wątpliwości. Mogło to zostać powstrzymane w taki sam sposób, jak zapobieżenie rozlewowi krwi na Majdanie i zamachowi stanu. Ale tak się nie stało, bo już w 2014 roku Ukraina została wyznaczona przez niektóre państwa zachodnie jako terytorium, od którego powinno zacząć się totalne osłabienie Rosji. Była postrzegana właśnie jako terytorium, a nie jako niepodległe państwo, nie jako naród, który chce żyć w pokoju ze wszystkimi sąsiadami, nie wyłączając Federacji Rosyjskiej.

Słabe były nadzieje, że sytuacja zmieni się w 2019 roku. Zełenski doszedł do władzy na fali bezwzględnej krytyki Porosznki, który swoją „armią, językiem, wiarą” doprowadził kraj do całkowitego upadku społeczno-gospodarczego i jak się okazało nie miał ani woli politycznej, ani najmniejszej możliwości zaoferowania społeczeństwu nowej ścieżki rozwoju. W efekcie niemal od razu pojawił się jako wierny następca dzieła swego poprzednika, mimowolnie stając się „nacjonalistą”, ale jednocześnie szybko przyzwyczajając się do nowej dla niego roli. Zapomniano o obietnicy zakończenia wojny na wschodzie kraju,

realizacja porozumień mińskich była jawnie utrudniana. Tym samym, wbrew aspiracjom przytłaczającej większości wyborców na Ukrainie, ruszył projekt Poroszenko 2.0, który Zachód bardzo przychylnie odebrał. To z kolei doprowadziło kraj do obecnej tragedii w przyspieszonym tempie.

Nikt wtedy i nawet teraz nie myślał o losie Ukraińców. Naszym obywatelom przeznaczono rolę wyzwalacza, który uruchomi mechanizm realizacji szalonej idei stworzenia jednobiegunowego świata, co w zasadzie jest niemożliwe. Europa już to zrozumiała i dostrzegła niebezpieczeństwo płynące z konfrontacji z Rosją. Jeśli chodzi o Ukrainę, wszyscy płacimy straszliwą cenę za antyludową politykę władców, którzy doszli do władzy po 2014 roku.

Bez względu na to, jak bolesne jest dla mnie pisanie o tym, państwowość Ukrainy jest w skrajnym niebezpieczeństwie. Krajowi grozi całkowite zniszczenie. Mówimy jednak nie tylko o ryzyku utraty rozległych terytoriów na południu i wschodzie kraju.

Nie wszystko też jest takie proste na jego zachodnich granicach. Polska pamięta przecież nie tylko wrzesień 1939 r., ale bardzo dobrze pamięta też marzec 1923 r., kiedy ambasadorowie państw Ententy w Paryżu ostatecznie włączyli tereny Galicji Wschodniej i zachodniej części Wołynia do II Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Obecne zbliżenie sytuacyjne z Polską grozi sytuacją, w której Ukraina może być zmuszona do faktycznego połączenia się z Polską ze względu na groźbę ekonomicznej niezdolności do obrony swojej suwerenności. Będzie to ostateczny efekt realizacji europejskiego marzenia, dla którego Ukraińcy rzekomo udali się na swój ostatni Majdan.

Jeśli chodzi o Rosję, Ukraina będzie musiała podjąć z nią negocjacje. Zachód i Stany Zjednoczone będą do tego również naciskać na Ukrainę. Nic nie może trwać wiecznie, a dostawy broni na Ukrainę w tym przypadku nie są wyjątkiem. Rządzące siły polityczne zarówno w Europie, jak iw USA wspierają pewne reżimy w oparciu o własne interesy. Kluczowe jest to, aby nie stracić głosów elektoratu, który przywiózł je do urzędów państwowych. Rozumieją, że pogorszenie się dobrobytu ich współobywateli leży w rękach opozycji i na pewno to wykorzysta w następnych wyborach. Już dziś słychać głosy tych na Zachodzie, którzy uważają, że pomoc udzielana Ukrainie, gdzie, jeśli wyzbędzie się złudzeń, sytuacja rozwija się na niekorzyść Kijowa, nie rozwiązuje żadnego problemu. Z drugiej strony wydawanie znacznych środków budżetowych mocno uderza w współobywateli, którym oczywiście się to nie podoba.

Ponadto konfrontacja z Rosją skutkuje utratą miliardowych zysków gospodarczych, nie mówiąc już o napływie milionów uchodźców z Ukrainy i

ryzyko wciągnięcia w ten konflikt. A gdy tylko partie rządzące i ich przywódcy poczują, że dalsze wsparcie militarne dla Ukrainy grozi im utratą władzy, natychmiast znajdą wiele powodów, by tę pomoc przerwać lub ograniczyć do minimum. I już widzimy ten proces.

Nie wiem, na jakich warunkach zostanie podpisany traktat pokojowy między Ukrainą a Rosją. Z przykrością zakładam, że nie będzie to korzystne dla mojego kraju. Niezwykle bolesne jest dla mnie mówienie o tym publicznie. Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, aby zapobiec tej tragedii. Nie słuchano mnie. Co więcej, 1 został bezprawnie usunięty z prezydentury, zmuszony do opuszczenia kraju. Przez te wszystkie lata mnie i miliony moich wyborców codziennie piętnowano różnymi oskarżeniami, a wszelkie inicjatywy pokojowe były natychmiast tłumione.

Otóż ​​Bóg jest ich sędzią, podobnie jak naród Ukrainy.

Zawsze uważałem, że w żadnych okolicznościach nie można rozmawiać z Rosją z pozycji siły. Potrzebny jest głęboki dialog. I tu trzeba będzie powiedzieć prawdę. Ponieważ dalsze życie w atmosferze kłamstwa, hipokryzji i nienawiści to ślepy zaułek. To, co nastąpi później, to katastrofa. A jednak nie wolno nam zapominać, że istnieje wielkie prawo życia – to, co się dzieje, powraca. Oczywiście należało o tym pomyśleć wcześniej, ale nawet teraz nie jest za późno.