Bernard M. Smith: Komentarze do tajnego związku między Murzynami a Żydami, tom. 1

Oprócz ważnej pozycji w przemyśle cukrowniczym i rolnictwie podatkowym, zdominowali handel niewolnikami…. Kupującymi, którzy pojawiali się na aukcjach, byli prawie zawsze Żydzi iz powodu tego braku konkurencji mogli kupować niewolników po niskich cenach…. Jeśli zdarzyło się, że termin takiej licytacji wypadał w święto żydowskie, licytację trzeba było przekładać.

Tajny związek między czarnymi a Żydami, tom. 1 : Żydowska rola w zniewoleniu Afrykanów
The Nation of Islam

Po raz kolejny jestem po kolana w rozważaniu Żydów.

 

W takim stopniu, w jakim jakiekolwiek badanie etnograficzne Żydów jest mniej niż hagiograficzne, można być pewnym, że długie noże zostaną naostrzone, a atak na szeroko zakrojoną krytykę Żydów zostanie zrujnowany. W tym miejscu przypomina mi się stanowcza obserwacja Gilada Atzmona w jego zwięzłej książce The Wandering Who , że „to nie myśl o byciu nieetycznym dręczy [Żydów], ale myśl o byciu„ przyłapanym ”takie jak." Jeśli pamięta się o tej maksymie – w istocie, jeśli wzmacnia się tę maksymę – służy to jako zasada hermeneutyczna do zrozumienia, dlaczego Żydzi reagują w taki sposób na jakąkolwiek formę krytyki grupowej. Każda rozpoznawalna grupa istot ludzkich, bez względu na podstawę ich stowarzyszenia, nie jest poza krytyką grupową, z wyjątkiem Żydów – i jeśli kiedykolwiek potrzebna była demonstracja niesamowitej siły, jaką Żydzi posiadają w społeczeństwach zachodnich, to jest to ich powtarzająca się zdolność do marginalizacji i zniszczyć każdego, kto krytykuje Żydów jako grupę dotyczącą wspierania Izraela (państwa apartheidu), kwestionowania różnych narracji o żydowskiej wiktymologii lub oferowania kontrnarracji o zbiorowym żydowskim niewłaściwym postępowaniu i nadużyciu władzy. Ta władza jest wzmacniana, ponieważ oni, Żydzi, piętnują inne grupy w ramach sportu – to nie jest analiza „grupowa” samo w sobie jest problemem, to mniej niż pochlebny portret Żydów budzi sprzeciw. Dogodnie wybraną bronią jest profilaktyczne napiętnowanie takiej opozycji „antysemityzmem” i w tym ponownie przypomina mi się Atzmon, który zauważył, że „[pod]czas gdy w przeszłości „antysemitą” był ktoś, kto nienawidzi Żydów obecnie jest odwrotnie, antysemita to ktoś, kogo Żydzi nienawidzą”. I nie ma nikogo, kogo Żydzi nienawidzą bardziej niż kogoś, kto ośmiela się krytykować Żydów jako grupę.

Ta zasada jest integralną częścią zrozumienia, że ​​Żydzi, zasadniczo jako grupa, są z natury nieliberalnymi ludźmi, którzy, przynajmniej w większości, prostytuują liberalnych i nowoczesnych akademickich dzierżawców samokrytyki, autorefleksji i badań opartych na dowodach, aby krytykować i zawstydzać inne grupy. Mimo że akademia liberalna jest nieproporcjonalnie zaludniona przez Żydów, którzy w świętoszkowaty sposób zarabiają na życie, dyskredytując grupy nieżydowskie (a zwłaszcza chrześcijan i Europejczyków oraz ich przeplatające się historie) – rzekomo w zgodzie z liberalnymi zasadami – zwierają szeregi, gdy ktoś, naprawdę ktokolwiek, odwraca tych liberalne zasady krytycznego badania samych Żydów. Rażąca hipokryzja żydowskich „liberalnych” akademików nie zna granic.

Liberalna historiografia dowolnej grupy dojrzewa od młodzieńczego samofaworyzowania i podejrzliwości wobec „innego” w taką, która przyjmuje perspektywę „innego” i obiektywizuje, przynajmniej w pewnym sensie, motywy własnej grupy. To jest fundamentalnedo zachodniego indywidualizmu i jego uniwersalistycznych kodeksów moralnych. Tak więc, na przykład, spostrzegawczy katolicy mogą – i robią to – sporządzić moralny bilans swojej historii i nie uchylać się od rozpoznania, gdzie historycznie nie dotrzymywali swoich ideałów jako narodowi. Ale Żydzi nigdy nie osiągnęli tej dojrzałości – i rzeczywiście, jeśli w ogóle, cofnęli się w stronę bardziej prymitywnych fantazji historiograficznych, proporcjonalnie do ich mocy projekcji takich historycznych kłamstw. W związku z tym w Żydach jest coś głęboko niepoważnego – brak autorefleksji, który świadczy o prawie młodzieńczej i ciągłej postawie obronnej. Israel Shahak zwraca uwagę na Żydów w swoim niesamowitym studium psychologii i historii grup żydowskich, Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years(1994, 22), kiedy pisze o totalitarnym sposobie myślenia grup żydowskich, w których studia nad judaizmem charakteryzują się „oszustwem, apologetyką lub wrogą polemiką, obojętnością, a nawet czynną wrogością wobec dążenia do prawdy. … Współczesne reżimy totalitarne przepisują historię lub karzą historyków. … Kiedy całe społeczeństwo próbuje powrócić do totalitaryzmu, pisze się totalitarną historię, nie z powodu przymusu z góry, ale pod presją od dołu, co jest o wiele bardziej skuteczne. Tak właśnie stało się w historii Żydów”.

Ponownie, zrozumienie, że Żydzi są nieliberalnymi szowinistami przesiąkniętymi totalitarnym „myśleniem grupowym”, jest konieczne do przeorientowania ich projekcji historii jako czegoś zaprojektowanego, ni mniej, ni więcej, aby wzmocnić pozycję Żydów i pozbawić władzy „innych”, kiedykolwiek i gdziekolwiek się znajdą . Wydaje się, że dla Żydów życie z „innym” jest nieuchronnie grą o sumie zerowej, w której „inny” nigdy nie może być uważany za sąsiada. A kiedy Żydzi traktują nie-Żyda jak sąsiada, to zawsze wbrew dyktatowi judaizmu, a nigdy z jego powodu. Z tego powodu prawdziwa wspólnota między Żydami i nie-Żydami jest, przynajmniej moim zdaniem, prawie niemożliwa do osiągnięcia.

* * * *

Żydzi rozumieją, a przynajmniej tak mi się wydaje, że manipulowanie narracją historyczną ma na celu kontrolę teraźniejszości i bliskiej przyszłości. Jeśli grupom przypisuje się generalnie historyczną glosę jako negatywnych aktorów grupowych lub pozytywnych aktorów grupowych, ta glosa sama w sobie działa w celu uodpornienia lub uniemożliwienia tym samym grupom działania w teraźniejszości. Ten połysk zapewnia również morale pozytywnym aktorom grupowym, jednocześnie zniechęcając negatywnych aktorów grupowych. Są, przynajmniej pod tym względem, dość wyrafinowani w zrozumieniu, jak przebiega dynamika grupy. A ponieważ większości ludzi brakuje wyrafinowania, czasu lub chęci do zbadania rzekomych podstaw tej historycznej glosy, sama glosa jest zredukowana do pewnego rodzaju grupowego stereotypu, który jest domyślnie trawiony przez szersze społeczeństwo bez większego namysłu. Żydzi robią wszystkoco mogą zrobić, aby zdyskredytować każdego historyka lub intelektualistę, który kwestionuje głoszony stereotyp Żydów – niejako historyczny połysk grupy moralnej – że Żydzi są światłem dla ludzkości, która zawsze była wszędzie niesprawiedliwie prześladowana. Praktycznie maniakalna i automatyczna reakcja Żydów, instynktownie niszcząca wszelkie krytyczne badania mające na celu zniszczenie tej samolubnej żydowskiej narracji (lub oferowanie mniej panegirycznej narracji) w najbardziej brutalny sposób, sama w sobie wskazuje na głęboko zakorzenioną grupową psychozę. Ludzie, tacy jak Żydzi, zdominowani przez „myślenie grupowe”, traktują krytykę grupy jako zawsze stanowiącą egzystencjalne zagrożenie.

Rzeczywiście, kiedy mówimy o „Żydach”, niekoniecznie mówimy o spisku, który jest kolejnym sposobem, w jaki Żydzi zapewniają sobie kontrolę nad narracją historyczną. Oskarżenia „konspiracyjne” są cienką powłoką do potępienia tych, którzy krytykują Żydów: jesteśmy, a przynajmniej tak twierdzą, „szaleni”, ponieważ oni knują słomianego słomianego, o którym twierdzimy – przypuszczalnie w kapeluszach z folii aluminiowej – że światowi Żydzi knują swój spisek, aby „kontrolować” świat na jakiejś konferencji grupowej. Kwestionowanie władzy żydowskiej, co jest oczywiste, jak dzień jest długi, staje się równoznaczne z myślami niezrównoważonego szaleńca, co jest doskonałym przykładem tego, czym jest „gaslighting”. Zarzut „spisku” jest kolejnym mechanizmem obronnym wysuniętym przez Żydów, aby krytyka Żydów wydawała się dziwna i śmieszna, a zatem niewarte rozważenia ze względu na brak wiarygodności samego krytyka (w przeciwieństwie do meritum proponowanej krytyki). Podobnie jak zarzut antysemityzmu, który jest używany do przedstawiania krytyka Żydów jako moralnego trędowatego, etykietowanie krytyków Żydów jako „szalonych” jest kolejnym sposobem zapewnienia marginalizacji tego krytyka. Tak czy inaczej (szalone czy niemoralne), Żydzi szukają odporności na krytykę grupową przez zaciekłe ataki i wykluczenie posłańca. Krytyka Żydów nie wymaga jednak konspiracyjnego predykatu (ani kłamliwego serca) – może być tak, że zbiorowo mają kiepską etykę (tak jest); może być tak, że zbiorowo są na tyle wsobni (są), że rozwinęli pewne psychologiczne i genetyczne predyspozycje do zbiorowego działania, choć nieświadomie, w sposób, w jaki to robią; i może być tak, że większość Żydów wierzy w propagandę narzuconą im przez ich przywódców i odpowiednio reaguje. I tomoże być spiskiem wśród przywódców żydowskich. Skoordynowane działanie grupy niekoniecznie wymaga świadomego planu, a pomysł, że krytyka Żydów wymaga tego, jest przez nich odchyleniem, aby uciszyć samą krytykę.

W przeciwieństwie do moralnego glosy historycznej, którą chcą przedstawić Żydzi, jest jeszcze jedna warta rozważenia. Żydzi zawsze i wszędzie byli strasznymi sąsiadami nie-Żydów, z którymi wspólnie zamieszkiwali przestrzeń geograficzną. Swoich nieżydowskich sąsiadów („ gojów ”) traktowali, przynajmniej z reguły, jako coś mniej niż ludzkiego – i z tego powodu zawsze i wszędzie próbowali (i często im się to udawało) wykorzystywać ich nie- Żydowscy sąsiedzi w każdy możliwy sposób. Odkładając na bok swój zbiorowy profil psychologiczny, oszukują, kradną i zabijają gojówbez normalnego ludzkiego poczucia skruchy moralnej – i zawsze tak było. Sam Talmud – kluczowy religijny materiał źródłowy dla judaizmu w epoce po Drugiej Świątyni – jest pełen przykładów aprobujących lub zachęcających właśnie do tego typu zachowań wobec gojów . My, goje , jesteśmy przedmiotami, które należy oskubać. I to, podobnie jak rzekomy „antysemityzm” gojów , wyjaśnia, dlaczego każdy nieżydowski naród w historii był, przynajmniej od czasu do czasu, zmuszany do podejmowania działań karnych przeciwko Żydom mieszkającym pośród nich. Co więcej, wyjaśnia również, dlaczego nastroje antyżydowskie przenikały tak wielu ludzi przez tak długi czas; to nie jest ten goj— to znaczy cała nieżydowska ludzkość — zakorzeniły się w twardych sercach wobec Żydów, to raczej niektórzy goje postrzegają Żydów dokładnie takimi, jakimi są i co zrobili (i nadal robią) i projektują wstecz na Żydach ten sam poziom uprzedmiotowienia, jaki sami Żydzi projektują na zewnątrz w stosunku do gojów . Nic z tego nie jest powiedziane, zwłaszcza jako katolik, aby usprawiedliwić jakąkolwiek krzywdę wyrządzoną Żydom. W końcu mamy inną etykę dotyczącą człowieczeństwa Żydów niż Żydzi względem nas. Ta zróżnicowana etyka oznacza z konieczności, że gramy według innych zasad i oceniamy nasze zachowanie inaczej niż oni oceniają swoje własne. Ale to, co mnie nadal zadziwia, to to, że Żydzi nigdy nie zastanawiają się, co jest z nimito wywołuje tak powszechne poczucie wrogości: dla ludzi rzekomo tak bystrych, że nigdy nie biorą pod uwagę, że to mogą być tylko oni - a nie reszta ludzkości - jest prawie nie do wiary. Rzeczywiście, jest to tak daleko poza łatwowiernością, że w to nie wierzę: Żydzi wiedzą, że są hipokrytami w odniesieniu do gojów , ale ich to nie obchodzi – ich hipokryzja jest po prostu kolejnym długim oszustwem.

* * * *

Moje życie zawodowe zostało zdominowane przez kontakty z Żydami. I na poziomie osobistym nie mam niechęci do żadnego z Żydów, z którymi miałem kontakt, ponieważ są Żydami. Poznaj siebie to maksyma kluczowa dla rozwoju osobistego i przynajmniej w odniesieniu do Żydów wiem, że moje opinie o Żydach jako grupienie mają nic wspólnego z osobistą niechęcią, jaką żywię ogólnie do Żydów. Jeśli już, moje opinie są podtrzymywane pomimo mojego przywiązania do tak wielu Żydów, którzy byli częścią mojego życia zawodowego. Idąc o krok dalej, przyznaję, że wielu Żydów było dla mnie dobrych w mojej karierze, a nawet przyjaźniło się. Szczerze mówiąc, zakładam, że podobna dynamika miałaby miejsce, gdybym ściśle współpracował z muzułmanami lub jakąkolwiek inną grupą niekatolicką – osobiste przywiązanie do jednostek nie jest sprzeczne z oceną wypracowania dynamiki grupy, na dobre lub na złe. Co więcej, w rasowym lub etnicznym judaizmie jako takim nie ma niepełnosprawności ; jeśli jakikolwiek Żyd wyrzeka się judaizmu talmudycznego jako religii i zestawu nieetycznych i odczłowieczających zasad, może być równie dobry jak każdy inny.

Być może można by mi zarzucić dwulicowość: oczywiście nie podzielam opinii na temat dynamiki grupy żydowskiej z moimi żydowskimi kolegami. Ale zakładam, nie bez powodu, że mają twarz publiczną wobec mnie, jako składnika gojów , i twarz prywatną, jeśli chodzi o gojówogólnie. Nie sądzę, aby wielu z nich widziało sprzeczność w zaprzyjaźnianiu się ze mną, a mimo to nadal postrzega interakcje między Żydami i nie-Żydami jako sumę zerową. W każdym razie urodziłem się w zachodnim społeczeństwie, które jest zdominowane przez Żydów w klasach zawodowych – jeśli ja też mam być profesjonalistą, muszę się w nich poruszać. Ze swojej strony nie życzę Żydom żadnej krzywdy, wcale. Po prostu chcę dla moich ludzi tego samego, czego chcą oni: ojczyzny, w której dominuje nasza wspólna wiara i kultura bez obcych wpływów. Zdaję sobie sprawę, że Europa miała to kiedyś, dopóki oświecenie nie uwolniło Żydów, by siać spustoszenie. I chciałbym to z powrotem.

Praktycznie każdy Żyd, jakiego spotkałem, ma przychylną opinię o państwie Izrael. Uparcie popierają zachowanie tego narodowego eksperymentu zbudowanego na barkach narodu palestyńskiego, który żył tam przed nadejściem syjonizmu. Tak więc zdecydowana większość Żydów bezwstydnie popiera ojczyznę dla Żydów, w której tożsamość żydowska we wszystkich jej różnych formach jest kultywowana, szanowana i utrwalana. To, że mogli mniej przejmować się tym, że ta „ojczyzna” z konieczności wiązała się z wywłaszczeniem innego narodu, powinno być wyraźnym znakiem tego, kim są. Wydaje się, że Żydom nigdy nie przychodzi do głowy to, że inni mogą żywić takie samo przywiązanie do swojego ludu – religijnego i etnicznego. Rzeczywiście, Żydzi mają poczucie, że wszelkie takie dążenia gojów ( a zwłaszcza chrześcijangojów ) jest „złe” dla Żydów. Nawiasem mówiąc, jest coś tak banalnego w żydowskiej etyce jako takiej – naprawdę można ją sprowadzić do oceny, czy coś jest dobre, czy złe, zadając proste pytanie: czy to jest dobre, czy złe dla Żydów. I co gorsza, dochodzę do wniosku, że Żydzi jako grupa robią wszystko, co w ich mocy, aby udaremnić takie same dążenia do tożsamości i autonomii u innych (zwłaszcza autonomii chrześcijan i Europejczyków, którzy są, przynajmniej w literaturze talmudycznej, kojarzeni z odwieczny wróg Izraela, Edom ). Wszędzie tam, gdzie dominują, czyli wszędzie w naszych zachodnich społeczeństwach, sieją niezgodę i zniekształcają naszą historię, aby stłumić nasze aspiracje osiągnięcia tego, czego byśmy chcieli pozaza ich gaslighting. Wraz z ich całkowitym brakiem autorefleksji, ich hipokryzja jest tak irytująca.

Aby nadać temu kod, przynajmniej osobiście, nie nienawidzę Żydów – w rzeczywistości moje wyznanie nie pozwala mi ich nienawidzić – ale uznaję ich zbiorowo za to, czym są: przeciwnikami cywilizacji, a nie przyjaciółmi czy sojusznikami. A jednak jest jeszcze jedna różnica między nami a nimi: oni wiedzą, że toczą z nami wojnę, a my nie.

Ale bardziej niż cokolwiek innego, Żydzi, przynajmniej jako grupa, są kłamcami i nigdy nie należy im ufać, jeśli chodzi o proponowaną przez nich analizę, która odnosi się do dynamiki grupy lub ich opisu historii. Wszystko, co mówią, piszą lub myślą na poziomie grupy, ma jeden cel – zapalić gaz i przekonać siebie i „innych” o żydowskiej wyższości moralnej i moralnej niższości „innych”. Jeśli będziemy pamiętać o tej zasadzie, nigdy nie powinniśmy ufać ich opisowi niczego , co twierdzą, że dotyczy historii (lub czegokolwiek innego), ponieważ jest to tak często wymyślone. W tym kontekście zawsze posiadali rewolucyjnego duchapodziałów równie toksycznych, co diabolicznych. Innym sposobem zrozumienia ich zbiorowego postępowania jest uświadomienie sobie, że ich tożsamość jako grupy została ukształtowana przez odrzucenie Chrystusa, co zbiegło się w czasie ze zniszczeniem Drugiej Świątyni. Jako tacy są ludem negacji. Są pozostałością po ludziach, którzy odrzucili bezpośrednie i osobiste zaproszenie Logosu iw rezultacie przeciwstawiają się Logosowi w sposób inny niż wszystkie inne grupy .Błędem jest uważanie ich za lud przeklęty przez Boga, ale trafne jest stwierdzenie, że noszą zbiorowe blizny bycia ludźmi, którzy odrzucili – i nadal odrzucają – Boga w intymności. Biorąc pod uwagę, że ich późniejsza historia jako ludu po Wcieleniu była naznaczona ciągłym odrzucaniem Logosu , ich tożsamość została domieszana do szczególnej i wyjątkowej wrogości wobec europejskich chrześcijan. Bycie poważnym Żydem oznacza zatem żywić szczególną niechęć do chrześcijańskich gojów i wynika z tego, że dla chrześcijan poważne traktowanie wszystkiego, co Żydzi mają do powiedzenia o historii, jest więcej niż naiwne. To jest niebezpieczne.

Znalezienie i przeczytanie pracy krytycznej wobec Żydów nie jest łatwym zadaniem. Taka praca jest trudna do opublikowania nie tylko ze względu na społeczne samobójstwo, jakie stanowi dla autora, ale także trudna do znalezienia, ponieważ Żydzi wywierają wpływ na cenzurowanie takich książek w miejscach komercyjnych, nawet po tym, jak autor jest skłonny poświęcić się, aby to opublikować. Na przykład Amazon regularnie cenzuruje książki, które Żydzi uważają za niewłaściwe. Co więcej, strony prezentujące takie materiały są regularnie nękane z internetu i często pozbawiane nawet możliwości obsługi płatności elektronicznych. Po prostu wpisz w Google „Kevin MacDonald” lub „E. Michaela Jonesa” – zarówno błyskotliwych, jak i uczonych nieżydowskich naukowców, którzy zostali zredukowani do szalonych bigotów za samo poznanie Żydów z mniejszymi pochwałami. Lub google, „Israel Shahak” lub „Gilad Atzmon” – obaj Żydzi, którzy są otwarcie odrzucani jako żydowscy zdrajcy i żydowscy antysemici za krytykę ze strony złośliwości Żydów. Ale kilka nieustraszonych dusz kontynuuje i przy odrobinie staranności można znaleźć materiał. Fascynujące jest to, jak taki materiał obnaża starannie skonstruowany żydowski gmach takim, jakim jest: diabelską strukturą zbudowaną na oszustwie. W końcu Prawda zostanie ujawniona – teraz lub w następnym życiu – i podstęp Żydów nie będzie trwał wiecznie. Fascynujące jest to, jak taki materiał obnaża starannie skonstruowany żydowski gmach takim, jakim jest: diabelską strukturą zbudowaną na oszustwie. W końcu Prawda zostanie ujawniona – teraz lub w następnym życiu – i podstęp Żydów nie będzie trwał wiecznie. Fascynujące jest to, jak taki materiał obnaża starannie skonstruowany żydowski gmach takim, jakim jest: diabelską strukturą zbudowaną na oszustwie. W końcu Prawda zostanie ujawniona – teraz lub w następnym życiu – i podstęp Żydów nie będzie trwał wiecznie.

* * * *

Jedna nieoczekiwana książka, o której ostatnio słyszałem, Tajny związek między czarnymi a Żydami: żydowska rola w zniewoleniu Afrykanów, jest etnograficznym studium zaangażowania Żydów w afrykański handel niewolnikami po odkryciu przez Europejczyków Nowego Świata, ogłoszonym przez Naród Islamu, na którego czele stoi minister Louis Farrakhan. Zanim zagłębię się w tę pracę, muszę poczynić jeszcze jedną wstępną obserwację: nie ma małej ironii w tym, że Naród „Islamu” potępia afrykańskie niewolnictwo, podczas gdy największą niewolniczą religią znaną w historii ludzkości jest islam. Chociaż było coś szczególnie toksycznego w afrykańskim niewolnictwie ruchomości w Nowym Świecie, które my, chrześcijanie, niestety posiadamy jako część naszej historii, muzułmanie zniewolili więcej ludzi (z wielu czynników) w znacznie dłuższym okresie niż ktokolwiek w historii – wszyscy z wyraźnymi religijnymi sankcja z Koranu. Fakt ten jest pomijany przez Nation of Islam w swojej pracy – najbardziej w The Secret Relationshipjest skłonny przyznać, że Żydzi i Europejczycy byli podżegani przez „afrykańskich zdrajców rasy”, którzy pomogli pozyskać ich rodaków z Afryki do niewoli. Nie wspomniano jednak, że ci „zdrajcy rasy” byli muzułmanami, a ponadto co najmniej tylu Afrykanów, którzy w tym okresie wchodzili na pokład statków niewolników, kierowało się do muzułmańskich portów i muzułmańskich targów niewolników. Należy jednak pamiętać, że Nation of Islam, na dobre i na złe, nie jest sektą muzułmańską, ale afroamerykańską separatystyczną sektą o cienkiej muzułmańskiej fasadzie. W każdym razie, jeśli chodzi o handel niewolnikami, Nation of Islam uznał szalejące zaangażowanie muzułmanów za zbyt niewygodne lub zbyt niepokojące, by je rozwinąć.

Tajemna relacja , opublikowana po raz pierwszy w 1991 roku, jest fascynująca: ma anonimowego redaktora i nie wskazuje na osobiste autorstwo. Strona tytułowa oświadcza, że ​​została ona „przygotowana przez Wydział Badań Historycznych [of] The Nation of Islam”. I jest niewątpliwie naukowy z krótką bibliografią i ponad 1200 przypisami. Jej otwierająca „Notatka o źródłach” stwierdza, że ​​„została skompilowana głównie z żydowskiej literatury historycznej”. Oczywistą strategią autorów było poleganie na źródłach żydowskich w celu udokumentowania udziału Żydów w handlu niewolnikami. Nie ma to jak podnieść wroga na jego własną petardę. Jako praca naukowa, co zatem możemy powiedzieć o The Secret Relationship ? Jest wszechstronny i ma charakter akademicki. Nie jest to praca, która interesuje się przede wszystkim amerykańskim niewolnictwem, ale całym łukiem niewolnictwa Nowego Świata. A teza to nic innego jak przypisanie Żydom głównej winy za handel niewolnikami. Opracowując tę ​​tezę, która, przyznaję, była dla mnie objawieniem, kompilatorzy pracują bardzo pilnie i metodycznie, aby skatalogować paraliżujący umysł i ogromny wpływ Żydów na handel niewolnikami.

Każda większa osada i kolonia – bez względu na jej kraj lub założyciela firmy handlowej – jest skatalogowana, a wpływ Żydów na niewolnictwo jest opisany. Autorzy zajmują się niewolnictwem w kolonialnej Ameryce Południowej i na Karaibach, Brazylii, Surinamie, Essequibo, Gujanie, Barbadosie, Curacao, Jamajce, Martynice, Nevis, Saint Dominique, Saint Eustatius i Saint Thomas. Następnie autorzy śledzą migrację Żydów z południa do Ameryki kolonialnej (Nowy Jork, Pensylwania, Rhode Island, Karolina Południowa, Georgia i Zachód). Historycznie rzecz biorąc, książka kończy się rozważeniem przedwojennych Stanów Zjednoczonych i wojny secesyjnej, roli amerykańskiego rabinatu prowadzącej do wojny secesyjnej i podczas niej oraz braku ruchu abolicjonistycznego z amerykańskim judaizmem, dwulicowe czerpanie zysków przez Żydów podczas wojny secesyjnej i odbudowy oraz ostateczny wyzysk wyzwoleńców po wojnie domowej przez Żydów. Książka kończy się badaniem danych spisowych, testamentów żydowskich, niewolnictwa w prawie żydowskim i gwałtów na czarnych niewolnikach dokonywanych przez żydowskich właścicieli niewolników.

Dwa powiązane tematy, które przewijają się w całej książce, to prawie całkowity brak wyrzutów sumienia lub moralnego kwestionowania handlu niewolnikami lub degradacji Afrykanów. Żydzi praktycznie co do osoby nigdy nie brali udziału w ruchu abolicyjnym w jakikolwiek możliwy sposób. W związku z tym opinia Żydów o Afrykanach była opinią niemal nieubłaganej dehumanizacji. Wzięte razem, autorzy malują obraz - ponownie, wywodzący się prawie całkowicie z żydowskich źródeł historycznych, że Żydzi epoki handlu niewolnikami i posiadania niewolników byli nie tylko uczestnikami, ale fanatycznymi zwolennikami tej praktyki i w dużej mierze opierali swoje ekonomicznych źródeł utrzymania wokół niewolnictwa w taki czy inny sposób. Sekretny związek wtedy jest ich pojawienie się. A kiedy rabini szli ramię w ramię z przywódcami praw obywatelskich w latach sześćdziesiątych – i kiedy Czarni mogli być manipulowani i wykorzystywani przez Żydów do ich celów politycznych – niewygodna historia żydowskiego przywództwa w ekonomii niewolnictwa musiała być bielone.

Jak powiedziałem, książka jest obszerna, a każdy cytowany cytat i analiza pochodzi od głosu żydowskiego uczonego opisującego ten temat (choć starszego głosu, który nie był dostrojony do współczesnego horroru koncepcji afrykańskiego niewolnictwa). Wydaje się, że wcześniejsze nauki żydowskie odzwierciedlały bardziej pozytywną obronę niewolnictwa, którą w większości przedstawiali Żydzi przed wojną secesyjną. Innymi słowy, w sposób, który służy pośredniej weryfikacji tezy księgi, tak było u Żydówpo kolana w niewolnictwie i handlu niewolnikami przez setki lat w obu Amerykach bez żadnych moralnych skrupułów, że potrzeba było wielu pokoleń Żydów, aby zwrócić się przeciwko niewolnictwu i niewolnictwu. Innymi słowy, pierwsze pokolenia żydowskich uczonych po wojnie secesyjnej nosiły w sobie obronę tej wojny i roli Żydów w niej, która wymagała czasu, aby się uspokoić. Ujmując to jeszcze inaczej, pierwszym odruchem wśród Żydów jest obrona Żydów, a pierwsze pokolenie żydowskich uczonych było szczere i stosunkowo bez skruchy w obronie ogromnej roli niewolnictwa i niewolnictwa. Współcześni uczeni żydowscy chcieliby uciszyć te starsze żydowskie głosy, a Nation of Islam było niemałą irytacją, zapewniając im miejsce do ponownego wysłuchania.

Jak wspomniano powyżej, książka opiera się na żydowskich źródłach wtórnych z odrębnego rocznika, aby wykazać, że Żydzi nie tylko zdominowali afrykański handel niewolnikami, ale odegrali w nim kluczową rolę. Recytuje statystyki, spisy ludności, korespondencję i statuty, aby wykazać, że Żydzi byli integralną częścią zakładania osad (zwłaszcza holenderskich i portugalskich), transportu niewolników i tworzenia systemu plantacji cukru, który wyrósł na całych Karaibach i w Ameryce Środkowej i Południowej. W miarę narastania wrogości między Żydami a europejskimi chrześcijanami, The Secret Relationshippokazuje, jak Żydzi przenosili się z jednej kolonii do drugiej, z jednego kraju do drugiego, aby kontynuować swoje niewolnicze praktyki gospodarcze – zmieniając kraje i firmy handlowe bez żadnych skrupułów. Żydzi, jak już od dawna podkreślano, nigdy nie przejawiali patriotyzmu w stosunku do różnych krajów przyjmujących, w których mieszkali – nawet jeśli żyli w tych krajach przez setki lat. Zjawisko to trwa do dziś – a jedyny patriotyzm, jaki okazują współcześni Żydzi, jest skierowany na ich fanatyczne poparcie dla Izraela.

Podsumowując, Sekretny związek ujawnia mroczne podbrzusze judaizmu, które staje się jeszcze bardziej nikczemne przez nieustanną liberalną postawę dzisiejszych żydowskich liberałów. Wybielanie historii – to znaczy wiodąca rola Żydów w afrykańskim niewolnictwie – jest żywą demonstracją żydowskiego gaslightingu, który ma miejsce w czasie rzeczywistym. Być może jest to największe pojedyncze zwycięstwo publikacji tej książki przez Nation of Islam: tak, ujawnia zaangażowanie Żydów w niewolnictwo z wyraźną ulgą, ale robi coś znacznie więcej. Pokazuje to, co teraz robią Żydzi, to historyczne malowanie aerografem, aby zachować żydowski kult moralnej wyższości.

* * * *

Publikacja The Secret Relationship była jak burta przeciwko żydowskim naukowcom, którzy wykorzystują handel niewolnikami z Afryki Atlantyckiej jako pałkę przeciwko europejskim chrześcijanom. Za jednym zamachem Tajny związek pozbawił Żydów ich zwyczajowej i uprzywilejowanej roli wiecznej ofiary, czyniąc ich głównymi złoczyńcami w handlu niewolnikami i wbijając klin między stosunki między Murzynami a Żydami, które zostały starannie skonstruowane przez Żydów zachęcać Czarnych do nienawiści do Białych. W odpowiedzi na Sekretny związek , wielu żydowskich naukowców podjęło wyzwanie, aby pokazać, że to było złe, i publikowali książkę po książce, rzekomo obalając Sekretny związek. Co ciekawe, cenzorzy AmazonaSekretny związek , ale dziwnie oferuje niezliczone obalenia na sprzedaż. Aby otrzymać kopię, musiałem zamówić ją bezpośrednio w Nation of Islam. Problemem dla żydowskich obaleń akademickich było to, że zostali zmuszeni do stoczenia tej historycznej bitwy na terenie, którego nie wybrali. A najlepsze, na co mogli się zdobyć, to, parafrazując tysiące stron ich obalających badań wielu autorów, to zasadniczo: „tak, Żydzi byli zaangażowani w handel niewolnikami jak wszyscy inni… i co z tego?”

Tyle, jeśli chodzi o moralną wyższość. A teraz, jakieś trzydzieści lat później, nawet pobieżny przegląd skutków Sekretnego związku i jego obalających badań wskazuje, że Sekretny związek został rzekomo „zdyskredytowany” - i wystarczy przejrzeć wpis w Wikipedii na temat Sekretnego związku , aby zobaczyć, jak ostra i przesadna reakcja na to była.

Cała sprawa śmierdzi „[ta] dama za bardzo protestuje, tak mi się wydaje”.

Jest jednak coś, co z pewnością czai się w tle krytyki Sekretnego związku . Po co skupiać się na Żydach? Niepokój najlepiej chyba podsumował żydowski historyk z Uniwersytetu Columbia:

Jonathan Schorsch z Columbia University również pisał o handlu niewolnikami – ostatnio w swojej książce z 2009 roku  Żydzi i Murzyni we wczesnym współczesnym świecie  oraz w artykule opublikowanym w czasopiśmie Jewish Social Studies. Schorsch uważa nawet fakty dotyczące zaangażowania Żydów za kontrowersyjne. „Wydaje się, że istniała garstka żydowskich firm, proporcjonalnie do ich populacji. Wiele rzeczy sprawia, że ​​nikt nie czuje się dobrze”. O  Sekretnym związku, Schorsch powiedział: „Twierdzenie w wąskim znaczeniu jest słuszne. Dlaczego są surowsze w stosunku do Żydów? Czy dlatego, że boją się zantagonizować chrześcijan? Żydzi mieli swój udział w prześladowaniu i dyskryminacji, byciu prześladowanymi i dyskryminowanymi. Ani Czarni, ani Żydzi nie są tak doskonali, jak by się chciało. Czy czarni nacjonaliści chcieli przebić żydowską dumę? Gra toczy się o prawdziwą stawkę — fundusze rządowe i tak dalej. Potem jest gra w ofiary — kto jest największą ofiarą? To sprawia, że ​​niektórzy Żydzi czują się bardzo niekomfortowo”.

Tutaj przechodzimy do mosiężnych pinezek – tak, dlaczego Żydzi? Musi być tak, że Żydzi zostali tak oszukani, że nie mogą zrozumieć roli, jaką odegrali w świecie. Czytanie, że zawsze zajmowali się handlem niewolnikami, lichwą, dwulicowością i przemytem – wśród wielu innych antyspołecznych i destrukcyjnych praktyk odnoszących się do gojów – podważa starannie skonstruowany mit żydowskiej wyższości moralnej, który większość Żydzi, jak profesor Schorsch, najwyraźniej i całym sercem przełknęli. Tak więc pełne udręki pytanie profesora Schorscha „dlaczego oni są bardziej surowi w stosunku do Żydów” jest niemal żałosnym okrzykiem bólu – i ignoruje fakt, że Naród Islamu był „bardziej surowy w stosunku do Żydów”, ponieważ pomimo samooszukiwania się Żydów , Żydzi na to zasługują. I nie jest małą ironią, że ta książka jest o handlu niewolnikami, którym Żydzi handlują od niepamiętnych czasów. Rzeczywiście, Żydzi nie pojawili się po prostu w atlantyckim handlu niewolnikami w Afryce po odkryciu Nowego Świata – byli od dawna zaangażowani w niewolnictwo, kiedy sprzedawali niezliczonych europejskich chrześcijan w niewolę na muzułmańskich targach niewolników przez setki lat przed Kolumbem.

Dlaczego więc Naród Islamu celuje w Żydów w celu specjalnego uznania? Ponieważ Żydzi byli lepsi w handlu niewolnikami niż ich współcześni europejscy chrześcijańscy konkurenci – robili to o wiele, wiele dłużej. Dopiero teraz, kiedy handel ludźmi i niewolnictwo nabrały szczególnego odium, Żydzi uciekają od swojej historii. "Dlaczego my?" Dlaczego ty? Ponieważ zasługujecie na potępienie towarzyszące szczególnej roli, jaką odegraliście między innymi w niewolnictwie — nie tylko w obu Amerykach, ale wszędzie. Dlatego.

Żydzi mają podręcznik do dyscyplinowania białych chrześcijan, którzy ich krytykują, i podobnie mają strategię marginalizowania poszczególnych Żydów, którzy publicznie wietrzą żydowskie brudy. Jednak Nation of Islam postawiło ich przed trudniejszym zadaniem, ponieważ reprezentowało nie bez znaczenia Czarny głos, który rzekomo popierają Żydzi. W każdym razie szkoda z Sekretnego związku była potencjalnie zbyt szkodliwa, aby mogli ją zignorować — mocno uderzyli w Farrakhana iw dużej mierze udało im się scharakteryzować tę pracę jako „pseudo-naukę”, czym wcale nie jest. To, co jest smutne, i to też można znaleźć w Google, to jak wielu Afroamerykanów skoczyło w obronie swoich żydowskich przyjaciół w Hollywood przeciwko Farrakhanowi. Dodajmy Louisa Farrakhana do długiej listy nie-Żydów, których Żydzi skazali za odwagę krytykowania Żydów – gdyby ograniczył swoją wrzaskliwość jedynie do potępienia europejskich chrześcijan, nie mam wątpliwości, że otrzymałby hojną dotację od Żydów, a oni z pasją broniliby jego ataku na europejskich chrześcijan.

Jedną z najbardziej wymownych krytyki The Secret Relationship nie jest to, że nie jest naukowa, ale to, że opiera się na „starej” nauce. Rozważmy następującą analizę profesora Winthropa D. Jordana opublikowaną w The Atlantic w 1995 roku:

Przypisy mają znaczenie, ponieważ od nich zależy weryfikowalność. W przypadku Karp-Korn jesteśmy już prawie w domu, chociaż nie wiemy jeszcze, kiedy artykuł został opublikowany – i oczywiście data ma ogromne znaczenie. Możemy to ustalić tylko na podstawie rzeczywistych kopii artykułu, który okazuje się być „Żydzi i niewolnictwo Murzynów na Starym Południu, 1789–1865”, który powstał jako przemówienie prezesa Amerykańskiego Żydowskiego Towarzystwa Historycznego i był pierwszym opublikowano w 1961 r. Okazuje się, że data [1961] przypada na okres, w którym żydowska nauka o historii Żydów w Stanach Zjednoczonych odchodziła od badań nad przodkami i osiągnięciami, głównie filiopietyzmu, w kierunku bardziej wyrafinowanej oceny roli Żydów w kulturze amerykańskiej. Artykuł Korna zawiera wiele konkretnych informacji, do których Sekretny Związek  był całkowicie wierny. … Datowanie takich pism historycznych ma kluczowe znaczenie, biorąc pod uwagę zmieniający się w czasie stan wiedzy historycznej. Wiele prac cytowanych w  The Secret Relationship  jest tak starych, że byłoby hojnie nazwać je przestarzałymi. Z pierwszych sześćdziesięciu nieparzystych prawie jedna trzecia pochodzi sprzed 1950 roku, a osiem z lat 90. XIX wieku. Dla kontrastu, niedawna broszura na temat handlu niewolnikami na Atlantyku, opublikowana przez Amerykańskie Towarzystwo Historyczne jako pomoc dla naukowców i nauczycieli, cytuje cztery źródła, które pochodzą z okresu od 1949 do późnych lat 60. i dwadzieścia osiem opublikowanych od 1970 r.

Innymi słowy, Sekretny związekmoże być naukowy, ale opiera się na „starej” nauce, która powstała w mniej współczesnej epoce, w której żydowscy uczeni nie zadali sobie trudu, by ukryć zaangażowanie – i dominację – w atlantyckim handlu niewolnikami w Afryce. Kiedy jest to wygodne, Żydzi nie mogą ukryć swojej dumy z dominacji nad czymkolwiek, a to obejmowało czas, kiedy Żydzi nie mogli ukryć swojej dumy z dominacji w atlantyckim handlu niewolnikami w Afryce. Tak więc otrzymujemy apologetę rewizji żydowskiego zaangażowania w handel niewolnikami przez współczesną naukę żydowską, twierdząc w prawie niezrozumiałym języku, że powinniśmy zminimalizować naukę, która powstała podczas krótkiej, ale mniej „filiopietystycznej” epoki. Autor nie zrozumiał, że każda epoka, o której piszą Żydzi, jest napisana w terminach „filiopietyzmu”. Jedyne, co się zmienia, to to, co jest uważane za historycznie akceptowalne.

Co więcej, fakt, że późniejsza nauka minimalizowała żydowską rolę, jest pozytywnym dowodem kolektywnego żydowskiego programu ochrony żydowskiej tożsamości i żydowskiej wiktymologii. Teraz Żydom zależy na tym, co myślą Czarni – i rzeczywiście, Żydzi robią wszystko, co w ich mocy, by zinstrumentalizować Czarnych przeciwko Białym (nawiasem mówiąc, to nie przypadek, że „Blacks Lives Matter” jest w dużej mierze gwarantowane przez żydowskie pieniądze) – więc świętują przeszłe komercyjne osiągnięcie żydowskiej Spryt w atlantyckim handlu niewolnikami i obrona wcześniejszego zachowania Żydów w ramach tego handlu zajmuje wyraźne miejsce na tylnym siedzeniu wobec współczesnych potrzeb żydowskich. Przynajmniej autor zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństwa:

JEDNAK z pewnością autorzy  The Secret Relationship  uznają, że takie rozbieżności jedynie potwierdzają ich tezę – że unikając tych starszych pism historycznych, establishment historyczny ukrywa fakty o ważnej roli, jaką odegrali Żydzi w zniewoleniu Afrykanów i ich potomków w nowy Świat. Broszura [Amerykańskiego Towarzystwa Historycznego] w rzeczywistości nawet nie wspomina o Żydach. Kompilatorzy bez wątpienia potraktują to pominięcie jako dalsze potwierdzenie, że udział Żydów utrzymywano w tajemnicy.

Tej obserwacji nie oferuje się żadnego odparcia. Krytyka Sekretnego związku dokonana przez profesora Jordana po prostu — i niemal autonomicznie — przechodzi do jeszcze większej krytyki książki. Tak, ktoś ukrywał ten pozornie wielki fakt historyczny – Żydzi odgrywali przywódczą rolę w atlantyckim handlu niewolnikami – i to jest historia sama w sobie. Uznanie profesora Jordana za rozpoznanie tego punktu, ale jego niepowodzenie w odparciu zarzutu „ukrywania się” jest dość wymowne. Ostatecznie, po przyznaniu, że Żydzi rzeczywiście odgrywali ogromną rolę w handlu niewolnikami – choć głównie we wczesnych latach osadnictwa europejskiego, profesor Jordan oferuje dziwną obronę żydowskiej roli w afrykańskim handlu niewolnikami:

Nietrudno doszukać się powodów, dla których Żydzi odgrywali ważną rolę we wczesnych latach handlu niewolnikami. Mówiąc skrótowo [apologetycznie], Żydzi w średniowiecznej Europie zostali skutecznie odepchnięci przez zachodnią gałąź Kościoła chrześcijańskiego od posiadania ziemi i zajmowania się handlem i transakcjami finansowymi. W tych wczesnych latach zachodniej ekspansji zamorskiej wielu Żydów nadal znajdowało możliwości czerpania bogactwa z handlu i finansów. W XVI i XVII wieku, w obliczu poważnego zagrożenia, wielu portugalskich i hiszpańskich Żydów znalazło schronienie w Holandii, quasi-narodzie, który w tamtym czasie cieszył się powszechną reputacją tolerancji dla różnorodności religijnej. Żydowscy obywatele Niderlandów mogli uczestniczyć w handlu krajowym i zagranicznym, w tym w handlu niewolnikami na wybrzeżach Afryki Zachodniej iw obu Amerykach. Ci Żydzi, wraz z wieloma chrześcijańskimi kupcami holenderskimi dostarczał niewolników nie tylko holenderskim przedsiębiorstwom kolonialnym w Brazylii i Surinamie, ale także Curaçao i innym wyspom na Antylach w celu przeładunku do kolonii innych krajów europejskich w Nowym Świecie. Jak na ironię, Żydzi mogli zatem dokonywać dużych inwestycji w przedsiębiorstwa ziemskie – co w tropikalnej Ameryce oznaczało plantacje niewolników – w Brazylii, a następnie w Surinamie. Ten brutalny handel ludźmi był prowadzony przez różne ludy afrykańskie i podmioty społeczno-polityczne w Afryce Zachodniej i Środkowo-Zachodniej. Udział tych grup również wzrastał i malał w ciągu 500 lat. Rozwój wewnętrzny w Afryce odegrał ważną rolę w określeniu różnic w handlu w zależności od miejsca i od czasu do czasu… . Jeden aspekt tej sprawy jest jednak całkowicie jasny:

Innymi słowy, jest to… wina Kościoła katolickiego. A Afrykanie? A rola Żydów w handlu niewolnikami w czasach rzymskich i przez wieki w świecie muzułmańskim? Obszerne dyskusje na temat niewolnictwa i braku dezaprobaty dla niewolnictwa w żydowskim piśmiennictwie religijnym pochodzącym ze świata starożytnego? Hmmm. Tymczasem ani słowa dezaprobaty wobec Żydów. Trudno uwierzyć, że po opublikowaniu tej bzdury profesor Jordan zachował resztki szacunku do samego siebie

* * * *

Sekretny związek to trudna i niepokojąca lektura. Niezależnie od tego, że uwaga skupiona jest na Żydach i ich nieproporcjonalnej roli w afrykańskim handlu niewolnikami, ogólna dehumanizacja Afrykanów jest przerażająca. Sprawa niewolnictwa ruchomości jest rzeczywiście czarną plamą dla każdego uczestnika – zarówno chrześcijanina, jak i Żyda. Przekształcanie ludzi w przedmioty – odbieranie im naturalnej wolności, narażanie ich kobiet na zniewagi i przymusowe konkubinaty, rozdzielanie rodzin – jest okropne. Coś jest irytującego w żydowskich liberałach, którzy obficie rzucają oszczerstwa na europejskich chrześcijan, którzy zajmowali się niewolnictwem ruchomości. Oni, podobnie jak my, ponoszą w związku z tym hańbę. A jednak są tak ostrożni, że aż do nieuczciwości w stosunku do swojej znacznej części.

Jak na ironię, The Nation of Islam wyświadczyło światu wielką przysługę, publikując to niezwykłe dzieło. Mimo że został „zdyskredytowany”, samo jego istnienie zmusiło Żydów do rozliczenia się ze swojej roli w handlu niewolnikami. Jako kod do tej pracy, jeden z wyżej wymienionych krytyków, profesor Jordan, dokonał szerokiej krytyki The Secret Relationship , która jest godna uwagi ze względu na ironię utraconą przez krytyka:

Daleki od zadawania jakichkolwiek pytań, [ The Secret Relationship ] zaczyna się od odpowiedzi – że Żydzi byli szczególnie ważni w wykorzystywaniu Afrykanów. Jest w stanie wykazać, przynajmniej pozornie, że tak było. To jest główna trudność: książka ma na celu udowodnienie tezy i nie zwraca uwagi na dowody, które mogłyby ją zmodyfikować lub zaprzeczyć. Gdyby zbadać bardziej neutralnie, jaką rolę odgrywali Żydzi w handlu niewolnikami na Atlantyku, okazałoby się, że była to znaczna rola w latach formowania się handlu, w XVI i XVII wieku, i bardzo mała, gdy handel niewolnikami osiągnął znacznie większą objętość w XVIII i na początku XIX wieku.

W tym miejscu profesor Jordan przyznaje, że Żydzi odegrali „znaczącą” rolę w latach kształtowania się handlu niewolnikami, ale krytykuje pracę za rozpoczęcie pracy od „odpowiedzi”, a następnie, według krytyka, „pozorne” poparcie tej samej odpowiedzi . Co? Jaka jest krytyka — że kompilatorzy powinni byli skonsultować się z innymi źródłami, aby zniuansować odpowiedź? Jako zawodowy historyk można by przypuszczać, że należy się uznanie Nation of Islam za wskazanie, w jaki sposób „znacząca” rola Żydów w handlu niewolnikami została zatarta przez współczesnych historyków do tego stopnia, że ​​nikt nie wie o tej roli w Wszystko.

Gdzie żąda się przeprosin od Żydów za tę „znaczącą” rolę? Zamiast tego wszystko, co otrzymujemy, to wykręty i udawanie. Cały ten epizod – zarówno praca, jak i wściekła reakcja Żydów – jest mikrokosmosem żydowskich nadużyć i żydowskiego gaslightingu.

Święty Piotrze Klawer, módl się za nami.