GAZETA WARSZAWSKA - Vatican II Is A New Religion (Visual Proof)

vaticancatholic.com - English Channel

Bro. Peter Dimond

There are many heresies in Vatican II. This article will focus on one that’s very widespread and quite visible in the Vatican II Sect. (The video linked above contains abundant visual evidence for these points). As our material proves, the Vatican II Sect is not the Catholic Church but the prophesied end-times Counter Church. In number 8 of Vatican II’s decree on ecumenism, we read:

Vatican II, Unitatis Redintegratio (Decree on Ecumenism) #8: “In certain special circumstances, such as the prescribed prayers ‘for unity,’ and during ecumenical meetings, it is allowable, indeed even desirable that Catholics should join in prayer with their separated brethren.”

This passage of Vatican II endorses so-called ecumenical meetings with heretics and schismatics, such as with Protestants and the Eastern ‘Orthodox’, and it approves joint prayer with them at such meetings. This is directly contrary to what the Catholic Church has always taught, as we will see. This teaching of Vatican II is evil and heretical.

In his 1928 encyclical Mortalium Animos, Pope Pius XI condemned so-called interreligious meetings and stated that the opinion on which they are based is tantamount to apostasy.

Pope Pius XI, Mortalium Animos (# 2), Jan. 6, 1928: “For which reason conventions, meetings and addresses are frequently arranged by these persons, at which a large number of listeners are present, and at which all without distinction are invited to join in the discussion, both infidels of every kind, and Christians… Certainly such attempts can nowise be approved by Catholics, founded as they are on that false opinion which considers all religions to be more or less good and praiseworthy… Not only are those who hold this opinion in error and deceived, but also in distorting the idea of true religion they reject it… from which it clearly follows that one who supports those who hold these theories and attempt to realize them, is altogether abandoning the divinely revealed religion.”

In that encyclical he also taught:

Pope Pius XI, Mortalium Animos (# 10), Jan. 6, 1928: “So, Venerable Brethren, it is clear why this Apostolic See has never allowed its subjects to take part in the meetings of non-Catholics…”

As we can see, the Catholic Church has never allowed Catholics to take part in the meetings or assemblies of non-Catholics. To actively assist or take part in non-Catholic worship is a mortal sin and a violation of the divine law. This divine law principle was also repeated in the 1917 Code of Canon Law. Canon 1258.1 states:

Canon 1258.1, 1917 Code of Canon Law:

“Haud licitum est fidelibus quovis modo active assistere seu partem habere in sacris acatholicorum.”

“It is not licit for the faithful to actively assist in, or take a part in, the religious rites of non-Catholics in any manner whatsoever.”

It’s important to understand why this activity is forbidden and what constitutes active participation in the religious rites of non-Catholics. A primary reason that many do not clearly see what the post-Vatican II crisis represents and what its false leaders are (i.e. heretical antipopes) is that they lack a pure faith and a foundational understanding of the relevant Catholic principles.

Before we proceed, it should be noted that this video/article is about active participation in non-Catholic worship, or joining oneself to non-Catholic prayer or worship, which has always been forbidden. In this video we are not addressing mixed marriages, which were discouraged but tolerated on occasion, or receiving a sacrament from a non-Catholic in danger of death and similar things. Those kinds of communication did not constitute active participation in non-Catholic worship, which is never allowed. So don’t be deceived by dishonest defenders of Vatican II who sometimes confuse people by bringing up the previous kinds of communication with non-Catholics, which were at times permitted in Church history, as if they provided a precedent or a justification for the Vatican II Sect’s false teaching on active participation in non-Catholic worship, when they don’t at all.

To briefly cover the relevant principles on this matter, I want to quote from a pre-Vatican II dissertation by canonist Fr. Ignatius Szal. It was published in 1948 by the Catholic University of America Press and with an imprimatur. We don’t agree with everything he says in the book, but he makes many good points and brings up relevant facts in articulating the Catholic Church’s perennial teaching that it’s forbidden to take part in any way in non-Catholic worship.

In the following passages he’s primarily addressing communicatio in sacris (i.e. communication in religious things) with schismatics (such as with the Oriental dissidents or the Eastern ‘Orthodox’), but what he says applies to Protestants, Jews, Muslims, etc:

Fr. Ignatius Szal, The Communication Of Catholics With Schismatics, Imprimatur 1948, pp. 43-46:

“Active religious participation with schismatics is always intrinsically illicit. The reasons for this absolute prohibition of canon 1258.1 have their origin in the natural and positive divine law. These reasons are: 1) the Church is the only de iure existing true religious society in which it is licit to render to God the worship that is due Him; 2) the giving of scandal through one’s quasi-approval of a false sect must be avoided; and 3) the danger of perversion from the true faith must remain effectively neutralized.

In consequence of the first reason it is illicit to assist actively or to take part in all forms of worship exercised by non-Catholics… The acts of religious worship performed by schismatic sects are acts of superstitious worship and hence are illicit. This follows from the nature of superstition, which denotes either the worship of a false deity or the unlawful worship of the true deity... The ministers are unauthorized to perform sacred rites… All types of active religious communication with non-Catholics are gravely illicit… Just as one would be forbidden to profess openly his belief in a false sect, so also he is forbidden to place actions which have a religious signification and which are employed in the sacred religious functions of a false sect.”

As we can see, various reasons render active assistance in non-Catholic worship gravely illicit. Such active religious communication is contrary to the divine law and tantamount to a false profession of faith, for it joins one to superstitious or illicit worship. It gives the false impression that the non-Catholic is approved in conducting illicit or false worship, and it almost always involves the additional sin of scandal. With these points in mind, an attentive person should immediately recognize what this means for the Vatican II Sect and its rampant false ecumenism.

To illustrate how serious this is, according to canon 2316 of the 1917 Code, to engage in just one such act of active participation with heretics or to knowingly help the propagation of heresy makes one formally suspect of heresy; and if that person ignored warnings within six months he would be considered a heretic. But a person doesn’t have to receive or ignore canonical warnings to become a notorious heretic on this or other points. If a person repeatedly engages in non-Catholic worship against Catholic teaching and endorses such activity by repeated actions and/or public teaching, as the Vatican II Sect’s representatives do, that person is a notorious heretic (notorious in fact).

The Catholic Church’s law on this matter concerns public acts of non-Catholic worship, and that is what we are discussing in this video.

Let’s give a few specific examples of what constitutes active participation in non-Catholic worship. When non-Catholics conduct public prayer or worship, some of the following things constitute condemned active participation: joining in prayers with them; blessing them or giving joint ‘blessings’ with them; responding to their prayers; singing with them or singing alternately with them; giving them items such as candles, etc. that they use for worship or receiving similar objects from them; playing the organ or a musical instrument for their worship; participating in their scripture readings; carrying icons to their worship or place of worship; burning lamps during their worship or place of worship; and many similar things.

All of these things have always been condemned by the Church. There are so many responses from Roman Congregations forbidding all such activities that if one were to cite them all this video would become very long. I will simply quote a few passages from Fr. Ignatius Szal about a few of these statements, so that people get a feel for how active participation in non-Catholic prayers or worship was condemned.

“In the Acts of the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith of 1769 is also found an exhortation which called upon the bishops to prohibit their priests and the faithful from communicating with schismatics in their prayers. The exhortation stated that this prohibition had been decreed by all the Sacred Councils.” (Fr. Ignatius Szal, The Communication Of Catholics With Schismatics, Imprimatur 1948, p. 137)

According to the Holy Office statement on Aug. 7, 1704: “It was forbidden for Catholics to be present at the Masses and official public prayers of schismatics, even when the prayers contained nothing that was contrary to the faith or opposed to the Catholic rite.” (Fr. Ignatius Szal, p. 136)

“On December 5, 1668, the Holy Office instructed the Bishop of Trebinje to order the Catholics subject to him not to go to Mass or to other divine offices in the churches of schismatics, and to warn them that they were not bound by the precept of hearing Mass when there was no celebration of a Catholic Mass.” (Fr. Ignatius Szal, p. 81)

According to a Holy Office response dated Jan. 13, 1818, entering the churches of heretics became evil “1) if one entered with the intention of assisting at heretical rites; 2) if one’s entry actually implied or even seemingly involved a communicatio in divinis with heretics, and hence offered an occasion of scandal…” (Fr. Ignatius Szal, p. 130)

There were many other statements that prohibited any kind of activity that involved or signified a participation in non-Catholic worship. Various statements specifically from popes can also be cited.

Pope Pius IX, Neminem vestrum (# 5), Feb. 2, 1854: “We want you to know that those same monks sent Us a splendid profession of Catholic faith and doctrine… They eloquently acknowledged and freely received the regulations and decrees which the popes and the sacred congregations published or would publish – especially those which prohibit communicatio in divinis (communication in religious matters) with schismatics.”

Concerning the ‘Old Catholics’, who were heretics and schismatics who rejected Vatican I’s dogmatic definition of papal infallibility, Pope Pius IX stated the following.

Pope Pius IX, Graves ac diuturnae (# 4), March 23, 1875: “They [the faithful] should totally shun their religious celebrations, their buildings, and their chairs of pestilence which they have with impunity established to transmit the sacred teachings. They should shun their writings and all contact with them. They should not have any dealings or meetings with usurping priests and apostates from the faith...”

In 1791, Pope Pius VI stated the following about priests who had separated from the Church by accepting the heretical civil constitution of the clergy in France.

Pope Pius VI, Charitas (# 31-32), April 13, 1791: “Above all, avoid and condemn the sacrilegious intruders… do not hold communion with them especially in divine worship.”

In his 1880 encyclical Arcanum (#43), Feb. 10, 1880, Pope Leo XIII also warned about the “forbidden association and communication in religious matters” (vetitae societati et communicationi rerum sacrarum) with non-Catholics.

Now, the passage from Vatican II that we cited approves active participation in non-Catholic worship (which the Catholic church totally condemns) because the passage is about joining in prayers with non-Catholics during so-ecumenical meetings, at which non-Catholics conduct public prayer and worship according to their non-Catholic rites and sects. Thus, Vatican II’s teaching is indefensible, evil and heretical. It laid the foundation for the serial false ecumenism that is embraced, taught and exemplified by the Vatican II antipopes and in ‘dioceses’ all over the world. In short, the points we are covering prove that Vatican II’s false ecumenism is notorious heresy, and anyone who defends it is a heretic and a false teacher who leads people into mortal sin.

Vatican II’s false teaching on joint prayer and worship with non-Catholics was endorsed by many subsequent statements of the antipopes, including Antipope John Paul II’s New Catechism, paragraph 1399; his first encyclical Redemptor Hominis #6; his encyclical Ut Unum Sint #21 and following; The Directory for the Application of Principles and Norms on Ecumenism; and much more.

John Paul II, Redemptor Hominis (#6), March 4, 1979: “What we have just said must also be applied-although in another way and with the due differences-to activity for coming closer together with the representatives of the non-Christian religions, an activity expressed through dialogue, contacts, prayer in common [simul orando]…”

In Ut Unum Sint, Antipope John Paul II goes on and on recommending and teaching the very thing that the Catholic Church always condemned, namely, joint worship with non-Catholics.

John Paul II, Ut Unum Sint (#21), May 25, 1995: “This love finds its most complete expression in common prayer. When brothers and sisters who are not in perfect communion with one another come together to pray, the Second Vatican Council defines their prayer as the soul of the whole ecumenical movement… Even when prayer is not specifically offered for Christian unity, but for other intentions such as peace, it actually becomes an expression and confirmation of unity. The common prayer of Christians is an invitation to Christ himself to visit the community of those who call upon him: ‘Where two or three are gathered in my name, there am I in the midst of them" (Mt 18:20).’”

John Paul II, Ut Unum Sint (#21), May 25, 1995: “Along the ecumenical path to unity, pride of place certainly belongs to common prayer, the prayerful union of those who gather together around Christ himself. If Christians, despite their divisions, can grow ever more united in common prayer around Christ, they will grow in the awareness of how little divides them in comparison to what unites them.”

The Directory For The Application Of Principles And Norms On Ecumenism, promulgated in 1993 by John Paul II and the Council for ‘Promoting Christian Unity’, is one of the most astounding documents that the Vatican II Counter Church has produced. It’s essentially a manual for how to commit sins against the faith. It explicitly recommends the very actions that were specifically condemned by the Church.

The Directory For The Application Of Principles And Norms On Ecumenism #118: “In liturgical celebrations taking place in other Churches and ecclesial Communities, Catholics are encouraged to take part in the psalms, responses, hymns and common actions of the Church in which they are guests. If invited by their hosts, they may read a lesson or preach.”

As we’ve seen, this is condemned by Catholic teaching.

The Directory For The Application Of Principles And Norms On Ecumenism #50. “While the concern for restoring Christian unity involves the whole Church, clergy and laity alike, religious orders and congregations and societies of apostolic life… they are encouraged to put into practice, within the concrete possibilities and limits of their rules of life, the following attitudes and activities:… c) taking account of the circumstances of place and persons, to organize meetings among Christians of various Churches and ecclesial Communities for liturgical prayer, for recollection and spiritual exercises, and for a more profound understanding of Christian spiritual traditions…”

This is condemned by Catholic teaching. There are many other things we could cite, including how the Directory discourages Catholics from proselytizing non-Catholics. Concerning this notoriously heretical directory of sin, Antipope John Paul II stated in Ut Unum Sint:

John Paul II, Ut Unum Sint (# 16), May 25, 1995: “More recently, the Directory for the Application of Principles and Norms of Ecumenism, issued with my approval by the Pontifical Council for Promoting Christian Unity, has applied them to the pastoral sphere.”

This heretical Directory on Ecumenism, approved by Antipope John Paul II and the Council for Promoting Christian Unity, also makes it clear that it is implementing the teaching and principles of Vatican II.

The Directory For The Application Of Principles And Norms On Ecumenism #53: “… a) The Pontifical Council is concerned with the proper interpretation of the principles of ecumenism, and the means of putting them into effect; it implements the decisions of the Second Vatican Council with regard to ecumenism…”

It’s also interesting that when Pope Pius XI says that the Apostolic See has never allowed its subjects to take part in the meetings of non-Catholics, he uses the Latin word ‘conventibus’, which means meetings, assemblies or gatherings. Well, in directly contradicting Pius XI’s teaching, Vatican II uses the exact same word, ‘conventibus’, when it approved and recommended joint prayer at such meetings.

There are so many examples – perhaps thousands – of the Vatican II Sect’s antipopes and its apostate so-called bishops and priests engaging in false ecumenism and condemned active participation in non-Catholic worship that it would take far too long to even cover a significant portion of them. It’s a regular occurrence in the Vatican II Counter Church. We have documented many of these incidents in our book, videos and articles over the years. However, I want to focus on just a few examples from Antipope John Paul II, Antipope Benedict XVI, and Antipope Francis. You will find much more on each of the antipopes in our material.

In 1982 Antipope John Paul II took part in a joint service with the Anglican ‘Archbishop’ of Canterbury in Canterbury Cathedral. He and the notoriously heretical Anglican prayed together, prayed at the altar together, and even gave a ‘joint blessing’. That is a public mortal sin and an expression of heresy.

In 1999 John Paul II went to Romania and took active part in the ‘Orthodox’ liturgy with Teoctist. That is a mortal sin and an expression of heresy. He met with Teoctist on various occasions and signed a joint declaration with him. In 1999 Teoctist also revealed that John Paul II gave him a donation for the construction of a cathedral, which turned out to be $100,000. In 2018 Francis did something similar, contributing 100,000 Euros toward the first ‘Orthodox’ monastery in Austria. Interestingly, on Jan. 29, 1828, the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith declared it illicit to give alms for a schismatic church.

“... the Sacred Congregation for the Propagation of the Faith on January 29, 1828, replied that it was illicit to give alms for a schismatic church.” (Fr. Ignatius Szal, p. 144).

In 1983 John Paul II went to a Lutheran church to commemorate the 500th anniversary of the birth of the heretic Martin Luther. While there he and the Lutheran ‘pastor’ prayed together before the altar, ‘blessed’ the congregation simultaneously and together intoned a creed. That is public mortal sin and an expression of heresy. We could go and on with other examples of John Paul II’s active participation in non-Catholic worship with regard to heretics and schismatics, but he did it with pagans, Jews and Muslims as well.

On April 13, 1986, John Paul II went to the Roman Synagogue, took part in the Jewish ceremony, and bowed his head as the Jews prayed for the coming of their ‘Messiah’. That’s an act of apostasy. Interestingly, St. Thomas Aquinas said that if anyone were to worship at the tomb of Muhammad, he would be deemed an apostate. (Summa Theologiae, Secunda Secundae, Q. 12, A. 2, Obj. 2. This is cited in Obj. 2, and in St. Thomas’ response to Obj. 2 he doesn’t disagree with the statement that such an action would be apostasy.)

Worshipping at the tomb of Muhammad would be apostasy because to participate in non-Catholic forms of worship is tantamount to a profession of faith in those false religions, as we’ve covered. John Paul II and various Vatican II antipopes regularly committed acts of apostasy of this kind. Remember, heresy and apostasy can be manifested by deed as well as by word. John Paul II would frequently receive ‘blessings’ from pagans.

On August 8, 1985, John Paul II prayed with African Animists (witch doctors). John Paul II recalled the meeting:

“… for the first time, I also prayed with a group of Animists.” (L’Osservatore Romano, August 26, 1985, p. 9.)

That’s apostasy. In Cotonou, Africa, on Feb. 4, 1993, chanting girls treated John Paul II to a “trance inducing” Voodoo dance. John Paul II also organized the Assisi events and took active part in them. By organizing the Assisi events, and by his active participation in them, John Paul II joined himself to the false worship of all the different religions at Assisi. It was a public mortal of the highest order and an expression of apostasy. John Paul II’s career was characterized by indifferentism and participation in false forms of worship. Of course, such a public heretic and a public mortal sinner could not be a Catholic pope, let alone a saint. That’s one reason that the veneration of his image, by means of his invalid canonization, is mentioned in the Apocalypse, as our material covers. When deceived members of the Vatican II Counter Church accept the notoriously wicked apostate Antipope John Paul II as a saint – a man whose career was characterized by indifferentism, public mortal sins against the faith, and participation in false religious worship – they become implicated in his sins. Online commentators and others who consider John Paul II to be a saint are clueless, deceived, and on the road to Hell.

We could cover much more from Antipope John Paul II, but let’s move on to Benedict XVI.

Benedict XVI regularly took part in non-Catholic worship. On August 19, 2005, he took active part in a Jewish Synagogue in Cologne, Germany. He joined the Jews in the Kaddish prayer and made many gestures which displayed his active participation. That is apostasy.

On Nov. 30, 2006, Benedict XVI prayed like Muslims toward Mecca in the Blue Mosque in Turkey. He even crossed his arms in the Muslim prayer gesture called “the gesture of tranquility”. That is apostasy.

On Sept. 23, 2011, Benedict XVI visited a Lutheran church in Erfurt, Germany. While there he praised Martin Luther and took active part in a Lutheran service. He jointly ‘blessed’ the people with the Lutheran ‘pastor’ and even prayed with a female Lutheran ‘bishop’. He bowed at the Lutheran altar. That is a public mortal sin and an expression of notorious heresy.

On Sept. 17, 2010, Benedict XVI took part in an Anglican Service in Westminster Abbey with the pro-homosexual Anglican ‘Archbishop’ Rowan Williams. They processed into the Protestant church together, they prayed together, and they gave a joint ‘blessing’. That is a manifestation of a false religion. Benedict XVI held his own abominable Assisi event in 2011. He not only took active part in that event of apostasy, but as the host and organizer he thereby joined himself to the false worship of all the pagans, heretics, etc. who conducted false worship at that event.

We could give many other examples of Benedict XVI’s mortally sinful participation in false worship. It’s not only something he did often, it’s something he explicitly approved with his words. On Jan. 18, 2008, in an address to a Finnish ecumenical delegation, Benedict XVI praised joint prayer between Lutherans and Catholics and stated that this is the royal door of ecumenism.

Benedict XVI, Address to members of the Finnish Ecumenical Delegation, January 18, 2008: “The joint prayer of Lutherans and Catholics from Finland is a humble but faithful sharing in the prayer of Jesus, who promised that every prayer raised to the Father in his name would be heard. This indeed is the royal door of ecumenism: such prayer leads us to look at the Kingdom of God and the unity of the Church in a fresh way; it reinforces our bonds of communion...” (L’ Osservatore Romano, January 30, 2008, p. 10.)

So, the activity that the Catholic Church has always condemned as gravely sinful, Benedict XVI says is the path to follow. He is a notorious heretic. False traditionalists who think that the notorious heretic Benedict XVI was conservative or is the true pope are very deceived. He was an apostate antipope. For more on him, see our video The Heresies of Benedict XVI and our articles on his heresies, based on research of 30 of his books and all of his speeches.

The apostate antipope Francis frequently participates in false non-Catholic worship. On Nov. 29, 2014, Francis prayed alongside the Mufti in Istanbul’s Blue Mosque. That is apostasy.

On January 17, 2016, he went to the synagogue in Rome, took active part in the Jewish service, uttered various heretical things, and said: “Let us pray together to the Lord”. That is apostasy.

We could give many other examples of Antipope Francis participating in the false worship of pagans, Jews, Protestants, and the schismatic ‘Orthodox’. (See the attached video.) In addition to his actions, Francis praises joint prayer with non-Catholics and he has explicitly mentioned “interreligious prayer”. His position on this matter, which contradicts what the Catholic Church teaches, is proven to be heretical by his words and by his deeds. The fact that the Vatican II antipopes repeatedly engage in this behavior and teach that it is good proves without any doubt that they are notorious heretics. This sinful activity is also engaged in by many apostate ‘bishops’ of the Vatican II Sect. Simply put, false ecumenism is a giant heresy that is tantamount to denying the dogma that the Catholic Church is the one true Church of Jesus Christ, which is necessary for salvation, and that non-Catholic religions are false and sinful and lead to damnation. This heresy (that it’s good to participate in non-Catholic worship) was taught directly in Vatican II, as we’ve proven in this video.

It should also be noted that the divinely revealed truth that is denied by Vatican II’s teaching on joint prayer and worship with non-Catholics is found in 2 John 1:10-11:

“If anyone comes to you and does not bring this doctrine, do not receive him into the house or give him any greeting; for whoever greets him takes part in his wicked works.”

This passage was cited by the Church in the context of condemning any participation in non-Catholic meetings or assemblies (Pope Pius XI, Mortalium Animos #9, Jan. 6, 1928). Hence, Vatican II’s evil teaching is properly speaking heretical. It denies the divinely revealed truth of 2 John 1:10-11. It teaches, contrary to Scripture, that it’s good and desirable to take part in the wicked works and illicit or false worship of heretics and schismatics.

Since the false ecumenism of the Vatican II Sect comes from Vatican II, as we’ve shown, anyone who obstinately defends Vatican II is a spiritual fornicator and a heretic. All of the non-sedevacantist groups under the Vatican II antipopes, such as the Fraternity of St. Peter, are composed of phonies. If they actually possessed and stood for the faith, they would reject this mortally sinful heresy and the heretical antipopes who promote it. They have no love for God.

In the face of these facts, some faithless people, who claim to be Catholic, will say: if I accepted this, I’d have to reject Catholicism. No, you are wrong, and you don’t have any faith. The Catholic Church is the one true Church and this entire situation was prophesied. The men who ushered in this apostasy were heretical antipopes, according to Catholic teaching. They never validly assumed the papal office, as our material proves, because a heretic is barred by divine law from becoming pope. What these facts prove is that the Vatican II Sect is not the Catholic Church and that its leaders have been antipopes. The Vatican II Sect is indeed the prophesied Whore of Babylon. It fulfills prophecies about the Whore of Babylon and the Beast in many specific ways. See our video Apocalypse Now In The Vatican.

The false ecumenism that we’ve exposed in this article/video is one reason that the Whore of Babylon is called the mother of the fornications (Apocalypse 17:5). False ecumenism is the means by which people are implicated in sins against the faith, as part of the end-times deception. Even if you don’t engage in false ecumenism directly, if you accept the Vatican II antipopes and their false canonizations you are implicated in it. The true Catholic Church still exists in a faithful remnant, and to be a true Catholic and save your soul you need to be a traditional Catholic who rejects the apostate Vatican II Sect and the false Second Vatican Council.

vaticancatholic.com - Kanał La Manche

Brat. Piotr Dimond

W Vaticanum II jest wiele herezji. Ten artykuł skupi się na tym, który jest bardzo rozpowszechniony i dość widoczny w sekcie Vaticanum II. (Film połączony powyżej zawiera liczne dowody wizualne dla tych punktów). Jak dowodzi nasz materiał, sekta Vaticanum II nie jest Kościołem Katolickim, ale przepowiedzianym Kontr-Kościołem czasów ostatecznych. W numerze 8 dekretu Vaticanum II o ekumenizmie czytamy:

Sobór Watykański II , Unitatis redintegratio (Dekret o ekumenizmie) #8: „W pewnych szczególnych okolicznościach, takich jak przepisane modlitwy 'o jedność' i podczas spotkań ekumenicznych, jest dopuszczalne, a nawet pożądane, aby katolicy przyłączyli się do modlitwy ze swoimi oddzielonymi bracia ”.

Ten fragment Soboru Watykańskiego II popiera tak zwane spotkania ekumeniczne z heretykami i schizmatykami, takimi jak protestanci i wschodni „prawosławni”, i aprobuje wspólną modlitwę z nimi na takich spotkaniach. Jak zobaczymy, jest to wprost sprzeczne z tym, czego zawsze nauczał Kościół katolicki. To nauczanie Vaticanum II jest złe i heretyckie.

W swojej encyklice Mortalium Animos z 1928 r. papież Pius XI potępił tzw. spotkania międzyreligijne i stwierdził, że opinia, na której się one opierają, jest równoznaczna z apostazją.

Papież Pius XI, Mortalium Animos (#2), 6 stycznia 1928: „Dlatego te osoby często organizują zjazdy, spotkania i przemówienia , na których obecna jest duża liczba słuchaczy i na których wszyscy bez różnicy są zaproszeni do udziału w dyskusji, zarówno niewierni wszelkiego rodzaju, jak i chrześcijanie… Z pewnością takie próby mogą być teraz aprobowane przez katolików, ponieważ opierają się na tej fałszywej opinii, która uważa, że wszystkie religie są mniej lub bardziej dobre i godne pochwały … ci, którzy utrzymują tę opinię w błędzie i oszukani, ale także wypaczając ideę prawdziwej religii, odrzucają ją … z czego jasno wynika, że ten, kto popiera tych, którzy trzymają się tych teorii i próbują je urzeczywistnić, jestcałkowite porzucenie bosko objawionej religii ”.

W tej encyklice nauczał także:

Papież Pius XI, Mortalium Animos (# 10), 6 stycznia 1928: „A więc, Czcigodni Bracia, jasne jest, dlaczego Stolica Apostolska nigdy nie pozwoliła swoim poddanym uczestniczyć w spotkaniach niekatolików …”

Jak widzimy, Kościół katolicki nigdy nie pozwalał katolikom na udział w spotkaniach lub zgromadzeniach niekatolików. Aktywne asystowanie lub branie udziału w kulcie niekatolickim jest grzechem śmiertelnym i pogwałceniem prawa Bożego. Ta boska zasada prawa została również powtórzona w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1917 roku. Kanon 1258.1 stwierdza:

Kanon 1258.1, 1917 Kodeks Prawa Kanonicznego:

„Haud licitum est fidelibus quovis modo active assistere seu partem habere in sacris acatholicorum”.

„Nie jest dozwolone, aby wierni w jakikolwiek sposób aktywnie uczestniczyli w obrzędach religijnych niekatolików lub brali w nich udział”.

Ważne jest, aby zrozumieć, dlaczego ta działalność jest zabroniona i co stanowi aktywny udział w obrzędach religijnych niekatolików. Głównym powodem, dla którego wielu nie dostrzega jasno, co reprezentuje kryzys posoborowy i jacy są jego fałszywi przywódcy (tj. heretyckie antypapieże), jest brak czystej wiary i fundamentalnego zrozumienia odpowiednich zasad katolickich.

Zanim przejdziemy dalej, należy zauważyć, że ten film/artykuł dotyczy aktywnego uczestnictwa w niekatolickim nabożeństwielub przyłączenia się do niekatolickiej modlitwy lub nabożeństwa, co zawsze było zabronione. W tym filmie nie mówimy o małżeństwach mieszanych, które były zniechęcane, ale czasami tolerowane, lub przyjmowaniu sakramentu od niekatolika w niebezpieczeństwie śmierci i podobnych rzeczach. Tego rodzaju komunikacja nie stanowiła czynnego udziału w niekatolickim kulcie, który nigdy nie jest dozwolony. Nie daj się więc zwieść nieuczciwym obrońcom Vaticanum II, którzy czasami wprowadzają ludzi w zakłopotanie, przywołując poprzednie rodzaje komunikacji z niekatolikami, które były czasami dozwolone w historii Kościoła, jak gdyby stanowiły precedens lub uzasadnienie dla Watykanu Fałszywe nauczanie II sekty o aktywnym udziale w niekatolickim nabożeństwie, kiedy w ogóle tego nie robi.

Aby pokrótce omówić istotne zasady w tej sprawie, chciałbym zacytować przedsoborową rozprawę kanonisty ks. Ignacego Szala. Została wydana w 1948 przez Catholic University of America Press z imprimatur. Nie zgadzamy się ze wszystkim, co mówi w tej książce, ale robi wiele dobrych punktów i przytacza istotne fakty w artykułowaniu odwiecznego nauczania Kościoła katolickiego, że zabrania się w jakikolwiek sposób brać udziału w niekatolickim kulcie.

W poniższych fragmentach zajmuje się przede wszystkim komunikacją in sacris (tj. komunikacją w sprawach religijnych) ze schizmatykami (takimi jak wschodni dysydenci lub wschodni „prawosławni”), ale to, co mówi, odnosi się do protestantów, żydów, muzułmanów itd.:

Ks. Ignacy Szal, Komunikacja katolików ze schizmatykami , Imprimatur 1948, s. 43-46:

„ Aktywne uczestnictwo religijne ze schizmatykami jest zawsze wewnętrznie zabronione . Przyczyny tego absolutnego zakazu kan. 1258.1 mają swoje źródło w naturalnym i pozytywnym prawie Bożym. Te powody to: 1) Kościół jest jedyną istniejącą de iure prawdziwą społecznością religijną, w której wolno oddawać Bogu należny Mu kult; 2) należy unikać dawania skandalu poprzez quasi-aprobatę fałszywej sekty; oraz 3) niebezpieczeństwo wypaczenia z prawdziwej wiary musi pozostać skutecznie zneutralizowane.

W konsekwencji pierwszego powodu niedozwolone jest aktywne asystowanie lub branie udziału we wszystkich formach kultu sprawowanego przez niekatolików … Akty kultu religijnego wykonywane przez sekty schizmatyckie są aktami kultu przesądnego, a zatem są zabronione. Wynika to z natury przesądów, które oznaczają albo kult fałszywego bóstwa, albo bezprawny kult prawdziwego bóstwa… Pastorom nie wolno wykonywać świętych obrzędów… Wszelkie rodzaje aktywnej komunikacji religijnej z niekatolikami są poważnie wzbronione […] Tak jak zakazane jest jawne wyznawanie wiary w fałszywą sektę, tak też nie wolno mu umieszczać działań, które mają znaczenie religijne i które są wykorzystywane w świętych funkcjach religijnych fałszywej sekty”.

Jak widać, różne powody sprawiają, że aktywna pomoc w kulcie niekatolickim jest poważnie zabroniona. Taka aktywna komunikacja religijna jest sprzeczna z prawem Bożym i jest równoznaczna z fałszywym wyznaniem wiary, ponieważ łączy się z przesądnym lub niedozwolonym kultem. Stwarza to fałszywe wrażenie, że niekatolik jest aprobowany w prowadzeniu nielegalnego lub fałszywego kultu, i prawie zawsze wiąże się to z dodatkowym grzechem skandalu. Mając to na uwadze, uważna osoba powinna natychmiast rozpoznać, co to oznacza dla sekty Vaticanum II i jej szalejącego fałszywego ekumenizmu.

Aby zilustrować, jak poważne jest to, zgodnie z kanonem 2316 Kodeksu z 1917 r., zaangażowanie się w tylko jeden taki akt aktywnego uczestnictwa z heretykami lub świadome pomaganie w propagowaniu herezji, czyni kogoś formalnie podejrzanym o herezję; a jeśli ta osoba zignoruje ostrzeżenia w ciągu sześciu miesięcy, zostanie uznana za heretyka. Ale osoba nie musi otrzymywać ani ignorować ostrzeżeń kanonicznych, aby stać się notorycznym heretykiem w tej lub innych kwestiach. Jeśli jakaś osoba wielokrotnie angażuje się w niekatolicką kult przeciwko nauce katolickiej i popiera taką działalność poprzez powtarzające się działania i/lub nauczanie publiczne, tak jak robią to przedstawiciele sekty Vaticanum II, osoba ta jest notorycznym heretykiem (w rzeczywistości notorycznym).

Prawo Kościoła katolickiego w tej sprawie dotyczy publicznych aktów kultu niekatolickiego i to właśnie omawiamy w tym filmie.

Podajmy kilka konkretnych przykładów tego, co stanowi aktywne uczestnictwo w niekatolickim nabożeństwie. Kiedy niekatolicy prowadzą publiczną modlitwę lub nabożeństwo, niektóre z następujących rzeczy stanowią potępiony czynny udział: łączenie się z nimi w modlitwie; błogosławienie ich lub dawanie wspólnych „błogosławieństw” z nimi; odpowiadając na ich modlitwy; śpiewać z nimi lub śpiewać na przemian z nimi; wręczanie im przedmiotów, takich jak świece itp., których używają do kultu lub otrzymywanie od nich podobnych przedmiotów; gra na organach lub instrumencie muzycznym dla ich kultu; uczestniczenie w czytaniu pism świętych; wnoszenie ikon do ich kultu lub miejsca kultu; palenie lamp podczas ich kultu lub miejsca kultu; i wiele podobnych rzeczy.

Wszystkie te rzeczy zawsze były potępiane przez Kościół. Jest tak wiele odpowiedzi od kongregacji rzymskich, które zabraniają wszystkich takich działań, że gdyby ktoś je wszystkie zacytował, ten film stałby się bardzo długi. Po prostu przytoczę kilka fragmentów ks. Ignacego Szala o kilku z tych wypowiedzi, aby ludzie mogli się wyczuć, jak potępiony jest aktywny udział w niekatolickich modlitwach czy nabożeństwach.

„W Aktach Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary z 1769 r. znajduje się również napomnienie, które wzywało biskupów do zabronienia swoim kapłanom i wiernym komunikowania się ze schizmatykami w ich modlitwach. Adhortacja stwierdzała, że zakaz ten został ogłoszony przez wszystkie Sobory Święte ”. (ks. Ignacy Szal, Porozumienie katolików ze schizmatykami , Imprimatur 1948, s. 137)

Zgodnie z oświadczeniem Świętego Oficjum z dnia 7 sierpnia 1704 r.: „Zakazano katolikom obecności na Mszach i oficjalnych publicznych modlitwach schizmatyków , nawet jeśli modlitwy nie zawierały niczego, co byłoby sprzeczne z wiarą lub sprzeczne z rytem katolickim. ”. (ks. Ignacy Szal, s. 136)

„5 grudnia 1668 r. Święte Oficjum poinstruowało biskupa Trebinje, aby zakazał podlegającym mu katolikom nie chodzić na mszę ani do innych boskich urzędów w kościołach schizmatyków i ostrzec ich, że nie są związani nakazem słuchania mszy, gdy nie było celebracji katolickiej mszy”. (ks. Ignacy Szal, s. 81)

Zgodnie z odpowiedzią Świętego Oficjum z 13 stycznia 1818 r. wejście do kościołów heretyków stało się złem: „1) jeśli wchodziło się z zamiarem asystowania przy heretyckich obrzędach; 2) jeśli czyjeś wejście rzeczywiście sugerowało lub nawet pozornie wiązało się z komunikacją in divinis z heretykami, a zatem stwarzało okazję do zgorszenia…” (ks. Ignacy Szal, s. 130)

Było wiele innych oświadczeń, które zabraniały jakiejkolwiek działalności, która obejmowałaby lub oznaczała udział w niekatolickim kulcie. Można też przytoczyć różne wypowiedzi papieży.

Papież Pius IX, Neminem vestrum (#5), 2 lutego 1854: „Chcemy, abyście wiedzieli, że ci sami mnisi zesłali Nam wspaniałe wyznanie wiary i doktryny katolickiej… Wymownie uznali i dobrowolnie przyjęli przepisy i dekrety, które papieże i święte kongregacje publikowały lub miały publikować – zwłaszcza te, które zakazują communicatio in divinis (porozumiewanie się w sprawach religijnych) ze schizmatykami ”.

Odnośnie „starych katolików”, którzy byli heretykami i schizmatykami, którzy odrzucili dogmatyczną definicję nieomylności papieskiej Soboru Watykańskiego I, papież Pius IX stwierdził, co następuje.

Papież Pius IX, Graves ac diuturnae (# 4), 23 marca 1875 r.: „ Oni [wierni] powinni całkowicie unikać uroczystości religijnych, budynków i tronów epidemii, które bezkarnie ustanowili, aby przekazywać święte nauki. Powinni unikać swoich pism i wszelkiego kontaktu z nimi. Nie powinni mieć żadnych kontaktów ani spotkań z uzurpatorami księży i odstępców od wiary…”

W 1791 r. papież Pius VI wypowiedział się na temat księży, którzy odłączyli się od Kościoła, akceptując heretycką konstytucję cywilną duchowieństwa we Francji.

Papież Pius VI, Charitas (#31-32), 13 kwietnia 1791: „Przede wszystkim unikaj i potępiaj świętokradczych intruzów… nie utrzymuj z nimi komunii, szczególnie w kulcie Bożym ”.

W swojej encyklice Arcanum z 1880 r. (nr 43) z 10 lutego 1880 r. papież Leon XIII ostrzegał również przed „ zabronionym zrzeszaniem się i porozumiewaniem się w sprawach religijnych ” ( vetitae societati et communicationi rerum sacrarum ) z niekatolikami.

Otóż, cytowany przez nas fragment z Soboru Watykańskiego II aprobuje aktywne uczestnictwo w kulcie niekatolickim (co Kościół katolicki całkowicie potępia), ponieważ fragment ten dotyczy łączenia się w modlitwie z niekatolikami podczas spotkań tzw . publiczna modlitwa i kult zgodnie z ich niekatolickimi obrzędami i sektami. Tak więc nauczanie Vaticanum II jest nie do obrony, złe i heretyckie. Położyła podwaliny pod seryjny fałszywy ekumenizm, który jest przyjmowany, nauczany i przykładany przez antypapieży Vaticanum II i w „diecezjach” na całym świecie. Krótko mówiąc, punkty, które omawiamy, dowodzą, że fałszywy ekumenizm Vaticanum II jest notoryczną herezją, a każdy, kto go broni, jest heretykiem i fałszywym nauczycielem, który prowadzi ludzi do grzechu śmiertelnego.

Fałszywe nauczanie Vaticanum II o wspólnej modlitwie i kulcie z niekatolikami zostało poparte wieloma późniejszymi oświadczeniami antypapieży, w tym Nowym Katechizmem Antypapieża Jana Pawła II, paragraf 1399; jego pierwsza encyklika Redemptor Hominis #6; jego encyklika Ut Unum Sint #21 i nast.; Dyrektorium o stosowaniu zasad i norm dotyczących ekumenizmu ; i wiele więcej.

Jan Paweł II, Redemptor Hominis (#6), 4 marca 1979: „To, co właśnie powiedzieliśmy, należy również zastosować – chociaż w inny sposób iz zachowaniem odpowiednich różnic – do działalności na rzecz zbliżenia się z przedstawicielami nie- Religie chrześcijańskie , działalność wyrażona poprzez dialog, kontakty, wspólną modlitwę [ simul orando ]…”

W Ut Unum Sint Antypapież Jan Paweł II kontynuuje polecanie i nauczanie tego, co Kościół katolicki zawsze potępiał, a mianowicie wspólnego kultu z niekatolikami.

Jan Paweł II, Ut Unum Sint (#21), 25 maja 1995: „Ta miłość  znajduje swój najpełniejszy wyraz we wspólnej modlitwie . Kiedy bracia i siostry , którzy nie są w doskonałej komunii ze sobą, gromadzą się, aby się modlić, Sobór Watykański II określa ich modlitwę jako  duszę całego ruchu ekumenicznego … Nawet jeśli modlitwa nie jest ofiarowana specjalnie o jedność chrześcijan, ale w innych intencjach, takich jak jako pokój staje się w rzeczywistości wyrazem i potwierdzeniem jedności.  Wspólna modlitwa chrześcijan jest zaproszeniem samego Chrystusa do odwiedzenia wspólnoty tych, którzy Go wzywają: „Gdzie dwóch lub trzech jest zgromadzonych w moim imieniu, tam jestem pośród nich” ( Mt18:20).'”

Jan Paweł II, Ut Unum Sint (#21), 25 maja 1995 r.: „Na ekumenicznej drodze do jedności, chluba miejsca z pewnością należy do  wspólnej modlitwy , modlitewnego zjednoczenia tych, którzy gromadzą się wokół samego Chrystusa.  Jeśli chrześcijanie, mimo dzielących ich podziałów, będą mogli się coraz bardziej zjednoczyć we wspólnej modlitwie wokół Chrystusa, będą wzrastać w świadomości, jak mało ich dzieli w porównaniu z tym, co ich łączy”.

Katalog dotyczący stosowania zasad i norm dotyczących ekumenizmu , ogłoszony w 1993 r. przez Jana Pawła II i Radę ds. „Popierania Jedności Chrześcijan”, jest jednym z najbardziej zdumiewających dokumentów, jakie opracował KontrKościół Vaticanum II. Zasadniczo jest to podręcznik, jak popełniać grzechy przeciwko wierze. Wyraźnie zaleca te same działania, które zostały wyraźnie potępione przez Kościół.

Dyrektorium w sprawie stosowania zasad i norm dotyczących ekumenizmu nr 118: „W celebracjach liturgicznych odbywających się w innych Kościołach i Wspólnotach eklezjalnych zachęca się katolików do udziału w psalmach, odpowiedziach, hymnach i wspólnych akcjach Kościoła, w którym są goście . Na zaproszenie gospodarzy mogą czytać lekcję lub głosić kazanie”.

Jak widzieliśmy, jest to potępione przez nauczanie katolickie.

Katalog dotyczący stosowania zasad i norm dotyczących ekumenizmu #50. „Podczas gdy troska o przywrócenie jedności chrześcijan dotyczy całego Kościoła, duchowieństwa i świeckich, zakonów i zgromadzeń zakonnych oraz stowarzyszeń życia apostolskiego… zachęca się ich do stosowania w praktyce, w ramach konkretnych możliwości i ograniczeń ich zasad życia, następujących postawy i działania:… c)  biorąc pod uwagę okoliczności miejsca i osób, organizować spotkania chrześcijan różnych Kościołów i Wspólnot eklezjalnych w celu modlitwy liturgicznej, skupienia i rekolekcji oraz głębszego zrozumienia chrześcijańskich tradycji duchowych…”

Potępia to nauczanie katolickie. Jest wiele innych rzeczy, które moglibyśmy przytoczyć, w tym to, jak Dyrektorium zniechęca katolików do nawracania niekatolików. Odnośnie tego notorycznie heretyckiego katalogu grzechu, Antypapież Jan Paweł II stwierdził w Ut Unum Sint :

Jan Paweł II, Ut Unum Sint (nr 16), 25 maja 1995 r.: „W ostatnim czasie Dyrektorium w sprawie stosowania zasad i norm ekumenizmu, wydane za moją aprobatą przez Papieską Radę ds. Popierania Jedności Chrześcijan , zastosowało je do sfera duszpasterska”.

To heretyckie Dyrektorium o Ekumenizmie, zatwierdzone przez Antypapieża Jana Pawła II i Radę ds. Popierania Jedności Chrześcijan, również jasno pokazuje, że wprowadza w życie nauczanie i zasady Soboru Watykańskiego II.

Dyrektorium w sprawie stosowania zasad i norm dotyczących ekumenizmu nr 53: „… a) Papieska Rada zajmuje się właściwą interpretacją zasad ekumenizmu oraz środkami wprowadzania ich w życie; realizuje postanowienia Soboru Watykańskiego II w zakresie ekumenizmu …”

Interesujące jest również to, że kiedy papież Pius XI mówi, że Stolica Apostolska nigdy nie pozwalała swoim poddanym na udział w spotkaniach niekatolików, używa łacińskiego słowa ' conventibus ', które oznacza spotkania, zgromadzenia lub zgromadzenia. Cóż, w bezpośredniej sprzeczności z nauczaniem Piusa XI, Vaticanum II używa dokładnie tego samego słowa „ conventibus ”, kiedy zatwierdzał i zalecał wspólną modlitwę na takich spotkaniach.

Jest tak wiele przykładów – być może tysiące – antypapieży z sekty Vaticanum II i jej odstępców, tzw. biskupów i księży, angażujących się w fałszywy ekumenizm i potępiających aktywny udział w kulcie niekatolickim, że zajęłoby to zbyt dużo czasu, aby objąć nawet znaczną część z nich. To regularne zjawisko w kontr-kościele Vaticanum II. Przez lata udokumentowaliśmy wiele z tych incydentów w naszej książce, filmach i artykułach. Jednak chcę skupić się tylko na kilku przykładach z Antypapieża Jana Pawła II, Antypapieża Benedykta XVI i Antypapieża Franciszka. Dużo więcej o każdym z antypapieży znajdziesz w naszym materiale.

W 1982 r. antypapież Jan Paweł II wziął udział we wspólnej nabożeństwie z anglikańskim „arcybiskupem” Canterbury w katedrze w Canterbury.   On i notorycznie heretycki anglikanin modlili się razem, modlili się razem przy ołtarzu, a nawet udzielili „wspólnego błogosławieństwa”. To publiczny grzech śmiertelny i wyraz herezji.

W 1999 roku Jan Paweł II wyjechał do Rumunii i brał czynny udział w liturgii „prawosławnej” z Teoctist. To jest grzech śmiertelny i wyraz herezji . Przy różnych okazjach spotykał się z Teoctistem i podpisał z nim wspólną deklarację. W 1999 roku Teoctist ujawnił również, że Jan Paweł II przekazał mu darowiznę na budowę katedry, która okazała się kwotą 100 000 dolarów. W 2018 roku Francis zrobił coś podobnego, wpłacając 100 000 euro na pierwszy klasztor „prawosławny” w Austrii. Co ciekawe, 29 stycznia 1828 r. Święta Kongregacja Rozkrzewiania Wiary uznała za niedozwolone dawanie jałmużny na kościół schizmatycki.

„… Święta Kongregacja Rozkrzewiania Wiary w dniu 29 stycznia 1828 r. odpowiedziała, że dawanie jałmużny na kościół schizmatycki jest niedozwolone”. (ks. Ignacy Szal, s. 144).

W 1983 roku Jan Paweł II udał się do kościoła luterańskiego z okazji 500. rocznicy urodzin heretyka Marcina Lutra. Podczas gdy on i luterański „pastor” modlili się razem przed ołtarzem, „błogosławił” zgromadzenie jednocześnie i wspólnie intonowali wyznanie wiary . To jest publiczny grzech śmiertelny i wyraz herezji. Moglibyśmy bez końca podawać inne przykłady aktywnego udziału Jana Pawła II w niekatolickim kulcie w odniesieniu do heretyków i schizmatyków, ale robił to również z poganami, Żydami i muzułmanami.

13 kwietnia 1986 r. Jan Paweł II udał się do synagogi rzymskiej, wziął udział w żydowskiej ceremonii i pochylił głowę, gdy Żydzi modlili się o przyjście ich „Mesjasza” . To akt odstępstwa. Co ciekawe, św. Tomasz z Akwinu powiedział, że gdyby ktoś oddawał cześć przy grobie Mahometa, zostałby uznany za odstępcę. ( Summa Theologiae, Secunda Secundae , pyt. 12, A. 2, Obj. 2. Jest to cytowane w Obj. 2, aw odpowiedzi św. byłoby odstępstwem.)

Oddawanie czci przy grobie Mahometa byłoby odstępstwem, ponieważ uczestnictwo w niekatolickich formach kultu jest równoznaczne z wyznaniem wiary w te fałszywe religie, jak już omówiliśmy. Jan Paweł II i różni antypapieże Vaticanum II regularnie dopuszczali się tego rodzaju aktów apostazji. Pamiętaj, herezja i apostazja mogą przejawiać się zarówno czynem, jak i słowem. Jan Paweł II często otrzymywał „błogosławieństwa” od pogan.

8 sierpnia 1985 r. Jan Paweł II modlił się z afrykańskimi animistami (szamanami). Jan Paweł II tak wspominał spotkanie:

„… po raz pierwszy modliłem się również z grupą animistów .” ( L'Osservatore Romano , 26 sierpnia 1985, s. 9).

To odstępstwo. W Cotonou w Afryce 4 lutego 1993 r. śpiewające dziewczęta potraktowały Jana Pawła II „wprowadzającym w trans” tańcem voodoo. Jan Paweł II organizował także wydarzenia z Asyżu i brał w nich czynny udział. Organizując wydarzenia w Asyżu i aktywnie w nich uczestnicząc, Jan Paweł II przyłączył się do fałszywego kultu wszystkich różnych religii w Asyżu. Był to publiczny śmiertelnik najwyższego rzędu i wyraz apostazji. Karierę Jana Pawła II charakteryzował obojętność i uczestnictwo w fałszywych formach kultu. Oczywiście taki publiczny heretyk i publiczny śmiertelny grzesznik nie mógł być katolickim papieżem, nie mówiąc już o świętym. To jeden z powodów, dla których kult jego wizerunku, poprzez jego nieważną kanonizację, jest wspomniany w Apokalipsie, o którym mowa w naszym materiale. Kiedy oszukani członkowie KontrKościoła Vaticanum II akceptują notorycznie niegodziwego apostatę antypapieża Jana Pawła II jako świętego – człowieka, którego kariera charakteryzowała się obojętnością, publicznymi grzechami śmiertelnymi przeciwko wierze i uczestnictwem w fałszywym kulcie religijnym – stają się uwikłani w jego grzechy. Komentatorzy internetowi i inni, którzy uważają Jana Pawła II za świętego, nie mają pojęcia, są oszukani i na drodze do piekła.

Moglibyśmy omówić znacznie więcej od Antypapieża Jana Pawła II, ale przejdźmy do Benedykta XVI.

Benedykt XVI regularnie brał udział w kulcie niekatolickim. 19 sierpnia 2005 brał czynny udział w synagodze żydowskiej w Kolonii w Niemczech . Przyłączył się do Żydów w modlitwie kadisz i wykonał wiele gestów świadczących o jego aktywnym udziale .  To jest odstępstwo .

30 listopada 2006 r. Benedykt XVI modlił się jak muzułmanie w stronę Mekki w Błękitnym Meczecie w Turcji . Skrzyżował nawet ręce w muzułmańskim geście modlitewnym zwanym „gestem spokoju”. To jest odstępstwo.

23 września 2011 Benedykt XVI odwiedził kościół luterański w Erfurcie w Niemczech. Tam wychwalał Marcina Lutra i brał czynny udział w nabożeństwie luterańskim. Wspólnie „błogosławił” lud z luterańskim „pastorem”, a nawet modlił się z żeńskim „biskupem” luterańskim. Skłonił się przed ołtarzem luterańskim . To publiczny grzech śmiertelny i wyraz głośnej herezji.

17 września 2010 r. Benedykt XVI wziął udział w nabożeństwie anglikańskim w Opactwie Westminsterskim wraz z prohomoseksualnym anglikańskim arcybiskupem Rowanem Williamsem . Wspólnie przeszli do kościoła protestanckiego, wspólnie się modlili i udzielili wspólnego „błogosławieństwa”. To jest przejaw fałszywej religii.  Benedykt XVI zorganizował w 2011 roku własne ohydne wydarzenie w Asyżu . Nie tylko brał czynny udział w tym wydarzeniu odstępstwa, ale jako gospodarz i organizator przyłączył się w ten sposób do fałszywego kultu wszystkich pogan, heretyków itp., którzy prowadzili fałszywy kult podczas tego wydarzenia.

Moglibyśmy podać wiele innych przykładów śmiertelnie grzesznego udziału Benedykta XVI w fałszywym kulcie. To nie tylko coś, co robił często, to coś, co wyraźnie aprobował swoimi słowami. 18 stycznia 2008 r. w przemówieniu do fińskiej delegacji ekumenicznej Benedykt XVI pochwalił wspólną modlitwę luteran i katolików i stwierdził, że są to królewskie drzwi ekumenizmu.

Benedykt XVI , przemówienie do członków fińskiej delegacji ekumenicznej,  18 stycznia 2008: „ Wspólna modlitwa luteran i katolików z Finlandii jest pokornym, ale wiernym udziałem w modlitwie Jezusa , który obiecał, że każda modlitwa wzniesiona do Ojca w Jego imię zostanie usłyszane.  Taka jest w istocie królewska brama ekumenizmu : taka modlitwa prowadzi nas do nowego spojrzenia na Królestwo Boże i jedność Kościoła; wzmacnia nasze więzy komunii …” ( L'Osservatore Romano , 30 stycznia 2008, s. 10.)

Tak więc działalność, którą Kościół katolicki zawsze potępiał jako ciężko grzeszną, jak mówi Benedykt XVI, jest drogą, którą należy podążać. Jest notorycznym heretykiem. Fałszywi tradycjonaliści, którzy myślą, że notoryczny heretyk Benedykt XVI był konserwatystą lub jest prawdziwym papieżem, są bardzo oszukani. Był antypapieżem odstępczym. Więcej na jego temat można znaleźć w naszym filmie Herezje Benedykta XVI oraz w naszych artykułach na temat jego herezji, opartych na badaniach 30 jego książek i wszystkich jego przemówień.

Odstępczy antypapież Franciszek często uczestniczy w fałszywym kulcie niekatolickim.  29 listopada 2014 r. Franciszek modlił się u boku Muftiego w Błękitnym Meczecie w Stambule . To jest odstępstwo.

17 stycznia 2016 r. udał się do synagogi w Rzymie, brał czynny udział w nabożeństwie żydowskim, wypowiadał różne heretyckie słowa i powiedział: „Módlmy się razem do Pana”. To jest odstępstwo.

Moglibyśmy podać wiele innych przykładów udziału antypapieża Franciszka w fałszywym kulcie pogan, Żydów, protestantów i schizmatyckich „prawosławnych”. (Zobacz załączony film.) Oprócz swoich działań, Franciszek chwali wspólną modlitwę z niekatolikami i wyraźnie wspomniał o „modlitwie międzyreligijnej”. Jego stanowisko w tej sprawie, które jest sprzeczne z nauczaniem Kościoła katolickiego, jest heretyckie słowami i czynami. Fakt, że antypapieże Vaticanum II wielokrotnie angażują się w takie zachowanie i nauczają, że jest ono dobre, dowodzi bez wątpienia, że są notorycznymi heretykami. W tę grzeszną działalność angażuje się również wielu odstępczych „biskupów” sekty Vaticanum II. Mówiąc najprościej, fałszywy ekumenizm jest gigantyczną herezją, która jest równoznaczna z zaprzeczeniem dogmatu, że Kościół Katolicki jest jedynym prawdziwym Kościołem Jezusa Chrystusa, co jest konieczne do zbawienia, oraz że religie niekatolickie są fałszywe i grzeszne i prowadzą do potępienia. Ta herezja (że dobrze jest uczestniczyć w niekatolickim nabożeństwie) była nauczana bezpośrednio na Vaticanum II, jak wykazaliśmy w tym filmie.

Należy również zauważyć, że objawiona przez Boga prawda, której zaprzecza nauczanie Vaticanum II o wspólnej modlitwie i kulcie z niekatolikami, znajduje się w 2 J 1,10-11:

„Jeżeli ktoś przychodzi do was i nie przynosi tej nauki, nie przyjmujcie go do domu ani nie pozdrawiajcie; bo każdy, kto go pozdrawia, bierze udział w jego niegodziwych uczynkach”.

Ten fragment był cytowany przez Kościół w kontekście potępienia jakiegokolwiek udziału w niekatolickich spotkaniach lub zgromadzeniach (Papież Pius XI, Mortalium Animos #9, 6 stycznia 1928). Stąd złe nauczanie Vaticanum II jest właściwie heretyckie. Zaprzecza objawionej przez Boga prawdzie z 2 Jana 1:10-11. Naucza, w przeciwieństwie do Pisma, że dobrze i pożądanie jest brać udział w niegodziwych uczynkach i niedozwolonym lub fałszywym kulcie heretyków i schizmatyków.

Ponieważ fałszywy ekumenizm sekty Vaticanum II pochodzi z Vaticanum II, jak wykazaliśmy, każdy kto uparcie broni Vaticanum II jest duchowym cudzołożnikiem i heretykiem. Wszystkie niesedewakantystyczne grupy pod rządami antypapieży Vaticanum II, takie jak Bractwo Św. Piotra, składają się z oszustów. Gdyby rzeczywiście posiadali wiarę i stali za nią, odrzuciliby tę śmiertelnie grzeszną herezję i heretyckich antypapieży, którzy ją promują. Nie mają miłości do Boga.

W obliczu tych faktów niektórzy niewierni, którzy twierdzą, że są katolikami, powiedzą: gdybym to przyjął, musiałbym odrzucić katolicyzm. Nie, mylisz się i nie masz żadnej wiary. Kościół katolicki jest jedynym prawdziwym Kościołem i cała ta sytuacja została przepowiedziana. Według katolickiego nauczania ludzie, którzy zapoczątkowali tę apostazję, byli heretyckimi antypapieżami. Nigdy ważnie nie objęli urzędu papieskiego, jak dowodzi nasz materiał, ponieważ boskie prawo zabrania heretykowi zostania papieżem. Fakty te dowodzą, że sekta Vaticanum II nie jest Kościołem katolickim, a jej przywódcy byli antypapieżami. Sekta Vaticanum II jest rzeczywiście przepowiedzianą nierządnicą babilońską. Spełnia proroctwa o Babilońskiej Nierządnicy i Bestii na wiele konkretnych sposobów. Zobacz nasz film „ Apokalipsa teraz w Watykanie”.

Fałszywy ekumenizm, który ujawniliśmy w tym artykule/wideo, jest jednym z powodów, dla których nierządnica babilońska jest nazywana matką cudzołóstwa (Apokalipsa 17:5). Fałszywy ekumenizm jest środkiem, za pomocą którego ludzie są uwikłani w grzechy przeciwko wierze, jako część oszustwa czasów ostatecznych. Nawet jeśli nie angażujesz się bezpośrednio w fałszywy ekumenizm, jeśli akceptujesz antypapieży Vaticanum II i ich fałszywe kanonizacje, jesteś w to zamieszany. Prawdziwy Kościół Katolicki nadal istnieje w wiernej reszcie, a aby być prawdziwym katolikiem i ocalić swoją duszę, trzeba być tradycyjnym katolikiem, który odrzuca odstępczą sektę Vaticanum II i fałszywy Sobór Watykański II.

Copyright © 2022 Klasztor Najświętszej Rodziny