Bernard M. Smith: Izrael nie jest naszym sojusznikiem

It is more critical now than ever that we teach our kids and grandkids the importance of our alliance with the State of Israel. They are our most important strategic ally — and they are a dear friend to the United States of America. If we fail to educate our children of Israel’s importance, we risk raising a generation that sees no need to protect our most important strategic ally. Americans must always understand the significance of this land that God has promised to the Israelites; they must respect the Jewish people and the State of Israel; and they must always be on the side of freedom and good, never on the side of terrorism and evil.

Protecting the Promised Land by Gov. Kristi Noem (R-SD)

It is very difficult to be an American Republican. I, for one, will definitely not be teaching my children of Israel’s “importance”; instead, I will teach my children that Israel is not an ally of America and that Jews are not the friends of non-Jews.

*        *        *        *

Recently, Middle Eastern violence and warfare flared up again. After suffering its worst Palestinian violence after Hamas fighters broke out of the Gaza prison and massacred hundreds upon hundreds of Israeli citizens and kidnapped at least a hundred more on October 7, 2023, Israel has pounded the densely populated Gaza territory for the last few days. Obviously, the violence directed at non-combatants is atrocious and I am one degree separated from Israeli families who are dealing with the losses of their loved ones — or their loved ones’ loved ones. No matter what I say below — and this is not a matter of virtue signaling, I do not condone indiscriminate targeting of civilian men, women, and children. For a gentile, I know more Israelis than the average American — by a longshot. My views are not directed at them as much as they are directed at their country, which is an international menace. Moreover, this is no defense of Islam. I have a very dim view of the Islamic world and Islam itself. It is an ugly and pathological religion that confines its adherents in a glorification of violence against the non-Muslim. That I want to see international law, which itself is a creation of European values, vindicated has little to do with the fact that the victims of Israel’s failure to abide by it are Muslims.

To be sure, I do not wish to overstate what happened in Israel on October 7, 2023. Everyday throughout the world, civilians are subject to political violence. It is a terrible thing, but that what happened in Israel is fresh in our minds — as if it is the only place on the planet where such violence happened — is because we have been literally bombarded with non-stop coverage in what can only be described as victim pornography. That doesn’t minimize the horror of what happened in southern Israel that day, but when the editorial choices of what we see and read are dictated by people who want us to focus singularly on Israeli victims, we see that our obtuseness towards political violence in, for example, Armenia or Nigeria is not so much a defect in us as it is a consequence of what we are shown or not shown.

*        *        *        *

In the United States, we hear repeatedly and stereophonically that Israel is “our greatest ally and friend.” We hear it in unanimous bipartisan fashion, and we never hear it challenged. Of course, to challenge it, even obliquely, is to be susceptible to the charge of antisemitism, which, in the United States, is no walk in the park. Setting aside antisemitic conspiracy theories, if a realpolitik truism is that you are ruled by those who you cannot criticize, then there can be little doubt that we are ruled by Jews and their gentile enablers. This is a statement of fact — whether I agree with it or not is irrelevant. We live in a country that punishes dissent from this orthodoxy.

Political axioms are powerful things — for the average American, certain principles are assumed. How they became assumed, or why they are assumed at all, is never questioned once the axiom becomes a fixture of American life. In that sense, we are a very dull people, but I am not sure we are much different than any other political community, now or historically. The reality is that it takes courage, intelligence, and, most importantly, imagination to question political axioms — to see the world without the mental crutch they provide. It takes moxie to imagine a world in which those axioms were returned to the arena of discourse to see how, if at all, they would fare in the marketplace of political ideas. America’s reflexive and unqualified support of Israel falls squarely within this axiomatic paradigm. The ugly reality hiding in plain sight of this political axiom is that Israel is not merely not “our greatest ally,” our support of Israel directly contravenes the interests of Americans the world over and contradicts the most basic Anglo-American values we hold. Not only should we not support Israel — militarily, economically, or culturally — we ought to treat it as a political pariah. We are very far from doing that, but Israel has become the international monster it is precisely because of the unqualified support from of the United States. Take that away and Israel is in enormous — even existential — trouble. To understand that is to know why Israel’s supporters are as fanatic as they are — a hole in the dike of American support, no matter how seemingly trivial, is something that must be struck hard by Jewish berserkers because the whole house of cards could fall, and they know it.

But let us return to the political axiom of Israel’s status as “our greatest ally.” Let us probe that just a little. Setting aside all other considerations, an alliance between countries is typically driven by three foreign policy factors: reciprocal benefits, cultural/civilizational harmony and symmetrical values, and economic considerations. At the threshold of any alliance between states lies the proposition that each benefit from the relationship — and that benefit must be predicated upon some mutuality. In normal functioning foreign policy, the concept of quid pro quo is a given. The mutuality between countries needed is tied to the civilizational harmony that exists between them; so, the United Kingdom and United States are natural allies because of the shared history and culture between them. For us, more broadly, Western Europe and the United States share a civilization, which makes an alliance not so much a consideration but an outcome of that shared civilization. In fact, that shared civilization is what makes the similarity of values so predominant. At least historically, we valued the rule of law, relative democracy, freedoms of press, association, and religion — and in each of these political values, the United States and Western Europe were largely inline — so much so that we never needed to negotiate these values in order to strike an alliance. To be sure, I am not defending the Enlightenment civilization without qualification that has grown up over the last three or four centuries but only observing that Americans generally share certain political values with their Western European counterparts as a matter of course. The same is true of Islamic countries and their values, and the same is true of Latin American or East Asian countries and their values. Finally, in addition to securing peaceful relations, economic considerations drive foreign policy — trade and economic development are drivers of whom we see as friends and allies. As will be discussed, none of these considerations favor America’s special relationship — financial, military, and diplomatic — with Israel.

What I have written, however, is a hypothetical statement of foreign policy considerations in a multipolar world — and we do not live in a multipolar world. America’s considerations, at least since the end of the Second World War, are imperial and hegemonic. As the world’s leading superpower, the United States has an additional consideration that animates — indeed dominates — its foreign policy considerations — namely, that its status as world hegemon remains unchallenged economically and militarily. Imperial considerations create different foreign policy imperatives, and the United States has played a pernicious role propping up its hegemonic status — overthrowing unhelpful governments by fomenting revolution and attacking others when it saw fit. America’s current role as Russia’s primary adversary in Ukraine can only be understood in the context of its manic attempt to preserve its hegemony. Setting aside the moral considerations of America’s hegemony and taking it for granted as a goal of American statesmanship, the reality is that America’s slavish support for Israel does not assist it in preserving its hegemony.

Simply stated, Israel is not an ally of the United States in any meaningful sense. It is a drag on the moral and economic wellbeing of the United States. Moreover, by propping up the mendacious policies of the Israeli government, Americans and American interests are made less safe and less prosperous as a result. It is time that this alliance is questioned — and questioned hard.

*        *        *        *

Before we even address the putative benefits of America’s support of Israel, we should consider those who support it for nonrational reasons. First, there are American Jews, most obviously. While it is alleged — constantly — that to suggest the dual loyalty of American Jews to the United States and Israel is tantamount to antisemitism, the fact of their dual loyalty cannot be seriously questioned. Indeed, it is not a dual loyalty at all — it is, almost uniformly, a singular loyalty to Israel that trumps loyalty to the United States. In this way, American Jews are very different from every other ethnicity that has immigrated to the United States. Within a generation or two, every other group that has come here has largely become Americans with proportionately less interest in their native homelands in every generation, but Jews, many who have been in the United States for multiple generations are very different. Israel is not merely something they are interested in — Israel is their chief concern, especially at times like this when Israel is engaged in a military crisis. With the exception of a small percentage of progressive Jews, the vast majority of American Jews view Israel — and American support for Israel — as a defining point of political life. While they are a small percentage of Americans, American Jews are vastly overrepresented in the quartet of modern culture-making powers: (i) media and entertainment; (ii) academia; (iii) government and lobbying; and (iv) finance and banking. Jews, through their ethnic monopolies and propensity for groupthink, are able to use their influence to drive the discussion and policy in a way that tilts overwhelmingly and uniformly in a pro-Israeli way. Indeed, AIPAC, an entity that should register as a foreign agent, is the most powerful lobby in the United States — and single-handedly puts Congress in its pocket. The Jews, through their influence and their lobby, are the single greatest drivers of U.S. support of Israel. A recapitulation of this outsized influence is the subject of an excellent survey written by recognized foreign policy experts John J. Mearsheimer and Stephen M. Walt in 2007, The Israel Lobby and the U.S. Foreign Policy. Parenthetically, that book answered two questions: does the special relationship between Israel and the U.S. fuel anti-American sentiments in the Middle East? If the uncritical U.S. support for Israel is not driven by either national interest or moral compass, what explains the reason behind “special relationship”? Notably, both authors were accused of antisemitism for writing it. Even if outdated by fifteen years, the book should be read by everyone because the problems it identifies have only gotten worse.

Second, there are American Evangelical Christians, and many Fox News, Newsmax, and OAN watchers fit squarely in the “useful idiot” category. It is beyond the pale of this essay to address the defective dispensationalist theology that has led a significant percentage of American Evangelicals to become rabidly and often blood-thirstily Zionist, but it is what it is. While I am no Protestant, Martin Luther, John Calvin, Huldrych Zwingli, John Wesley, and John Knox would all be very surprised to learn — or even understand — the relatively new Protestant fascination with Judaism and Zionism five hundred years after the Reformation. Suffice it to say, none of the 95 theses nailed to the church door in Wittenberg included a complaint that the medieval Church had been too solicitous of the Jews (even though she was) or that the reformed party believed that a new Jewish kingdom should be formed in the Holy Land. It makes one wonder who coopted them. Thus, a weighty portion of the GOP then is militantly Zionist as a matter of heretical religious dogma, which is not prone to argument.

Third, there is a war party in the United States closely allied with the real-world military industrial complex. It’s a war party that loves Israel because Israel keeps conflict evergreen throughout the world. The ideological component of these people are a subset of mostly Jews commonly known as “neo-conservatives” (like William Kristol, Robert & Donald Kagan, Richard N. Perle, “Scooter” Libby, Norman Podhoretz, Paul Wolfowitz, Eliot A. Cohen, and Elliot Abrams). Needless to say, these are the vilest people in American civic life and not only do these people provide the loudest and most aggressive form of advocacy for Israel, but they are also virtually singularly responsible for the disastrous American wars in the Middle East and America’s current policy of tempting nuclear war with Russia over Ukraine. Unlike an ordinary functioning state — one that wants peace as the normative condition — we have an influential portion of Americans who like war, armaments, and conflict whether it extends American hegemony or not. War hawks, neocons, and Israel sycophants, like the currently insane Senator Lindsay Graham or the deceased Senator John McCain, were not philosemitic on the basis on a religious conviction, but on the basis of their bloodlust.

Fourth, without making any judgments of anyone in particular, the recent Jeffery Epstein affair also makes one wonder how many American politicians and powerbrokers are fanatical supports of Israel for the simple reason of kompromat. Needless to say, the idea that Mossad has pictures and videos of such Americans in compromising positions with underage boys and girls is far from wildly speculative and goes a long way in explaining the seemingly inexplicable pro-Israeli fanaticism seen by some American politicians for ostensibly no reason at all. That, and we cannot ignore simple old-fashioned bribery. There is also the less sexy proposition of simply buying politicians in seemingly legitimate ways. Consider the rabid Israel supporter, former South Carolina Governor, and Republican Presidential Candidate Nikki Haley:

Haley stunned Washington by resigning her role in the Trump administration in 2018, less than two years after taking office. A spokesperson for Haley claims that the family financial troubles had “no bearing whatsoever on Ambassador Haley’s decision to leave her position” and points to a section of Haley’s resignation letter in which she expressed support for “rotation in office.” But the same letter also suggested that Haley may have had money-making ventures on her mind: “As a businessman,” she wrote to Donald Trump, “I expect you will appreciate my sense that returning from government to the private sector is not a step down but a step up.” Indeed. Since then, Haley’s net worth has ballooned from less than $1 million to an estimated $8 million. How did she make so much money in so little time? By following a tried-and-true playbook for politicians looking to cash in on their fame. Speeches to companies like Barclays and organizations such as the Centre for Israel and Jewish Affairs provided more money in a day than Haley had previously earned in a year. It’s not clear how many talks she gave from 2019 to 2021, but Haley hauled in $2.3 million from just 11 events in 2022. She wrote two books after leaving the Trump administration. A 2019 memoir sold more than 100,000 copies. A 2022 title provided more than $350,000 in advance payments. Haley also offered consulting services, generating more than $700,000 in fees. Then there were corporate boards. She became a director of Boeing in 2019, then stepped down the next year, collecting over $300,000 in cash and stock. Haley remains on the board of the United Homes Group, which has provided her with more than $250,000, as well as the promise of earning much more as equity grants vest down the road.

One might argue that somebody paid handsomely for Haley’s vociferous Israeli support. Taken together, there are several groups within American society that treat American support for Israel axiomatically — Jews, Evangelicals, war hawks, and grifters — such that it can never be a subject of debate. There is no point in engaging with them therefore because Israel can never be discussed dispassionately or constructively given their nonrational basis for Israeli support. That said, a wide swath of American Republicans — Catholics, non-Evangelical Protestants, unchurched — all are theoretically open to such a discussion. Moreover, the quixotic strength of Donald Trump’s appeal, even though he himself was extremely pro-Israeli, is a demonstration that an appeal to America’s citizenry (or a significant portion) on the basis of what it best for this country and its citizens still has appeal. “Make America Great Again” — or America First — was seen as an existential threat to all of the Israel Firsters cited above. That Trump still has significant pull is a sign that America’s wake-up call with respect to Israel is possible, which explains why he was vilified as no politician has ever been vilified. Strictly speaking, it is possible to advocate for this message with some hope of its success.

*        *        *        *

The façade of Israel’s value can be punctured by the simple asking of questions.

What is the basis for our unqualified support for Israel? Initially, we can ask where is the reciprocity, or, stated differently, what does America receive from its support of Israel? Indeed, Israel, a high-income, developed country, is the single greatest beneficiary of American aid. Why? What do we get for it beyond platitudes from the beneficiary and its American supporters? Nothing of value that I can see, and I challenge anyone to state it succinctly. Setting aside the wisdom of American aid to Third World countries — both in its efficacy and as a matter of thrift — at least American aid that goes to Nigeria or Guatemala to build infrastructure, schools, or industry has a moral component. There is no moral benefit — and indeed an immoral detriment, discussed below — to subsidizing Israel. She has not proved to be a loyal partner — indeed, Israel regularly spies on the U.S. and does not act like an ally in practice. Even ignoring the more toxic allegations of the “dancing Israelis” and their involvement in the 9/11 attacks (presumably to empower the American war party), the plausible involvement of Mossad in the assassination of President John F. Kennedy (presumably because of his insistence that Israel not develop nuclear weapons) or the attack on the U.S.S. Liberty during the 1967 War that the Israelis started, what have we gained from the billions of taxpayer dollars given to Israel? If we take those allegations seriously — or even inquire about them, which is more than we can say of the entire media establishment — then we might say that we are subsidizing an undeclared enemy of the United States. And even if we set all of that aside, we obtain nothing of value in return for supporting what amounts to a regime of Jews practicing the ethnic cleansing of Palestinians for a century and calling it a country.

One might argue that we obtain — at least potentially — intelligence from Israel about our enemies in the Middle East. Israel is, after all, a technological behemoth that has its electronic fingers in everyone’s pie. But that begs a further question: why do we have enemies in the Middle East in the first place? Would the Muslim world, fractured as it is, hate the United States if it did not subsidize Israel in the first place? Would we have Islamic terrorism in the United States at all? Would we need to be subjected to intrusive security examinations to fly domestically but for our support of Israel and the collective ire it creates in much of the world? Whatever residual benefit the United States receives in obtaining Israeli intelligence is offset by the threshold consideration that the need for such intelligence would be mitigated altogether if we did not support a regime that antagonized the Islamic world as it does. To make it clearer, the United States never had colonies in the Middle East like France or the U.K. There is thus no reason for the U.S. to be a geopolitical foe of these people. But we are, and for one reason: because of our unqualified support of Israel. Take that away and we never, for a variety of reasons, need to worry about another 9/11 (no matter who orchestrated it). Israel is an international albatross around the neck of American interests — our support has an exponentially negative impact in every conceivable way in which a state can have foreign relations. Nothing is gained by supporting Israel and much is lost.

Culturally and civilizationally, we have little in common with Israel. That may seem odd — after all, aren’t we a “Judeo-Christian” country? Setting aside religion, what do we have civilizationally in common with Israel? Is it democratic? Does it respect the rule of law? Is it non-sectarian? Does it respect the rights of minorities? Israel is a country that violates international law with impunity — an impunity given to it by the United States’ regular veto in the United Nations’ Security Counci of resolutions critical of Israel or, in the case of the Gaza war, a resolution for a “humanitarian pause.”

In every way, Israel is a very different world from America. It is not democratic if take into consideration that half of the population under its control (the Palestinians in Gaza and the West Bank) have no democratic rights at all. Israel runs roughshod over the rule of law. It allows settlers to physically remove the native people from their homes and land in the West Bank and has the temerity to call this practice, “the redemption” of the land of Israel. It allows unfettered immigration of Jews to Israel — all with a generous subsidy — while it keeps the it has stolen from Palestinians in successive wars. It has — increasingly — theocratic tendencies such that the Jewish religion is favored at the expense of other religions. And all of that says nothing of the Jewish proclivity to spit — literally — on the Christian pilgrims who visit the holy sites within Israel.

From the perspective of international law, Israel is an apartheid state. According to Amnesty International:

Apartheid is a violation of public international law, a grave violation of internationally protected human rights, and a crime against humanity under international criminal law. The term “apartheid” was originally used to refer to a political system in South Africa which explicitly enforced racial segregation, and the domination and oppression of one racial group by another. It has since been adopted by the international community to condemn and criminalize such systems and practices wherever they occur in the world. The crime against humanity of apartheid under the Apartheid Convention, the Rome Statute and customary international law is committed when any inhuman or inhumane act (essentially a serious human rights violation) is perpetrated in the context of an institutionalised regime of systematic oppression and domination by one racial group over another, with the intention to maintain that system. Apartheid can best be understood as a system of prolonged and cruel discriminatory treatment by one racial group of members of another with the intention to control the second racial group.

Again, one does not have to like the religion of Muhammed (and I don’t) to understand that the modern state of Israel is founded on the displacement and political neutering of the Palestinian people, carried on by an Israeli state that abets Jewish supremacists and religious bigots. Largely ignored in the American press, Amnesty International issued a damning, nearly 280-page report in 2022 that outlined much of what Israel does towards non-Jews in Palestine. “The Israeli government is committing the crime against humanity of apartheid against Palestinians and must be held accountable.” One need not agree with the politics of Amnesty International, but the reality is that international law should matter for us. International law reflects principles of European civilization that were forged over thousands of years and represent a statement of basic human rights. Millions of Palestinians live under Israeli control effectively as stateless refugees on their own land without the right to vote or travel freely. The Gaza territory, home to 2.3 million Palestinians, is an open-air prison in which the residents live in deplorable conditions. If a concentration camp is a confined geographic space in which a population is compelled to live within with severe restrictions on liberty and human rights, Gaza is a modern concentration camp. At the very least, it is an internment camp. And this is what we are subsidizing?

It is even worse than the report outlined above. In what is one of the most compelling books ever written on Rabbinic/Talmudic Judaism and Israel, Israel Shahak’s Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years, demonstrates the various and systematic ways that Israel dehumanizes the “other” in law and in other ways. A dispassionate examination of what Israel has done, and is doing, demonstrates that Israel’s values are starkly at variance with American political values in the broadest and most fundamental sense.

There is an argument made not infrequently that America “owes” the Jews support because of the Holocaust. Setting aside the question of the scale and extent of the Holocaust, in what moral universe does harm sustained by one party allow that same party to inflict harm on an unrelated third party with impunity? Whatever we can say about the Palestinians, they have no culpability for the Second World War. Why should they bear the reparations — in land and in human rights — to Jews who were allegedly harmed by another? What is the moral basis for displacing them? More to the point, why should we subsidize that harm? The United States does not owe the Jews anything with respect to the Second World War — not under any calculus. Simply stated, there is zero moral imperative on the part of Americans to support Israel on account of what transpired during World War II. Whatever happened, it was not the fault of Americans, and it was not the fault of the Palestinians.

*        *        *        *

Israel is a grotesque country. Not only do we not receive anything in compensation for our support, but American interests are also damaged as a result of our support for Israel. There is no moral imperative to support Israel. There is no shared civilization or values between us. Israel is a pariah state that is propped up by American support. Compromise that support and Israel would face an existential threat given the terrible things that it does and the lack of international support it has sans America. While my own politics tend towards non-intervention generally such that I lament American imperial pretensions, I am not immune to human suffering beyond the borders of my country. To be sure, I denounce the murder of civilians in any conflict — whether they are Israeli or Palestinian or whether they are Rwandan, but it is not my business — or my country’s business — to fix it as a matter of foreign policy. Whether or not it is too late in the game to address the enormous cost of America’s immoral and stupid support of Israel, these things must be said.

Israel is not our greatest ally — not by a long shot.

*        *        *        *

Post-Script: The asymmetry between Hamas and Israel militarily — and the showering of bombs and missiles upon Gaza — make one feel as if there is no stopping Israeli power in the Middle East. That is, at least in my opinion, a misreading of the situation. Israel is in very big trouble — and its problems are internal as opposed to external. Israel’s demographics demonstrate that she has already moved from democratic and liberal pretensions to something that is more decidedly religio-fascistic. Israel’s Labor Party, the country’s equivalent to the American Democratic Party, is dead. Likud, its equivalent to the Republican Party, is a now a minority party propped up by outright fascists and theocrats. Within a generation or two, Israel will drop the façade altogether of any commonality with Anglo-American values of political liberalism. The internal restraints on the worst Israeli behavior are breaking down irretrievably. What I predict is that “normal” Israelis are likely to flee the country as it continues down its path towards a Jewish Taliban, which will only hasten its transformation. A Jewish theocracy will be next to impossible to support, even for American stooges, and that theocracy is inevitable as a demographic certainty. In due time, as a matter of when, not if, Israel will become an openly illiberal theocracy that says the quiet parts out load — one that will openly and defiantly persecute non-Jews inside the state. Theodore Herzl’s experiment of Zionist nation-building is not likely to make it a century before it all comes tumbling down.

Nauczanie naszych dzieci i wnuków znaczenia naszego sojuszu z Państwem Izrael jest teraz ważniejsze niż kiedykolwiek. Są naszym najważniejszym sojusznikiem strategicznym i bliskim przyjacielem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jeśli nie będziemy edukować naszych dzieci o znaczeniu Izraela, ryzykujemy, że wychowamy pokolenie, które nie widzi potrzeby ochrony naszego najważniejszego strategicznego sojusznika. Amerykanie muszą zawsze rozumieć znaczenie tej ziemi, którą Bóg obiecał Izraelitom; muszą szanować naród żydowski i państwo Izrael; i zawsze muszą stać po stronie wolności i dobra, nigdy po stronie terroryzmu i zła.

Ochrona Ziemi Obiecanej – gubernator Kristi Noem (R-SD)

Bardzo trudno jest być amerykańskim republikaninem. Ja na przykład na pewno nie będę uczył moich dzieci o „znaczeniu” Izraela; zamiast tego będę uczył moje dzieci, że Izrael nie jest sojusznikiem Ameryki i że Żydzi nie są przyjaciółmi nie-Żydów.

+++

Niedawno na Bliskim Wschodzie ponownie wybuchły przemoc i wojny. Po tym, jak bojownicy Hamasu uciekli z więzienia w Gazie i dokonali masakry setek obywateli Izraela oraz porwali co najmniej stu kolejnych w dniu 7 października 2023 r., Izrael od kilku dni bombarduje gęsto zaludnione terytorium Gazy. Oczywiście przemoc skierowana przeciwko osobom niewalczącym jest okropna i jestem o jeden stopień oddzielony od izraelskich rodzin, które zmagają się ze stratą swoich bliskich – lub bliskich swoich bliskich. Bez względu na to, co powiem poniżej – i nie jest to kwestia sygnalizowania cnót, nie toleruję masowego atakowania cywilnych mężczyzn, kobiet i dzieci. Jak na goja, na dłuższą metę znam więcej Izraelczyków niż przeciętny Amerykanin. Moje poglądy nie są skierowane w ich stronę, ale w stronę ich kraju, który stanowi zagrożenie międzynarodowe. Co więcej, nie jest to obrona islamu. Mam bardzo nikły pogląd na świat islamski i sam islam. Jest to brzydka i patologiczna religia, która ogranicza swoich wyznawców w gloryfikowaniu przemocy wobec niemuzułmanów. To, że chcę, aby prawo międzynarodowe, które samo w sobie jest wytworem wartości europejskich, zostało usprawiedliwione, ma niewiele wspólnego z faktem, że ofiarami nieprzestrzegania tego prawa przez Izrael są muzułmanie.

Dla pewności nie chcę przeceniać tego, co wydarzyło się w Izraelu 7 października 2023 roku. Codziennie na całym świecie cywile są ofiarami przemocy politycznej. To straszna rzecz, ale to, co wydarzyło się w Izraelu, jest świeże w naszej pamięci – jak gdyby było to jedyne miejsce na świecie, gdzie doszło do takiej przemocy – ponieważ dosłownie byliśmy bombardowani nieprzerwanymi relacjami z tego, co może być tylko określana jako pornografia ofiar. Nie umniejsza to horroru tego, co wydarzyło się tego dnia w południowym Izraelu, ale kiedy wybory redakcyjne tego, co widzimy i czytamy, są podyktowane przez ludzi, którzy chcą, abyśmy skupili się szczególnie na izraelskich ofiarach, widzimy, że nasza tępota wobec przemocy politycznej w np. Armenia czy Nigeria to nie tyle nasza wada, co konsekwencja tego, co nam pokazano, a czego nie.

+++

W Stanach Zjednoczonych wielokrotnie i stereofonicznie słyszymy, że Izrael jest „naszym największym sojusznikiem i przyjacielem”. Słyszymy to w sposób jednomyślny, ponadpartyjny i nigdy nie słyszymy, że jest kwestionowane. Oczywiście kwestionowanie go, nawet pośrednio, oznacza narażenie się na zarzut antysemityzmu, co w Stanach Zjednoczonych nie jest standardem. Pomijając antysemickie teorie spiskowe, jeśli truizmem Realpolitik jest to, że rządzą wami ci, których nie można krytykować, to nie ma wątpliwości, że rządzą nami Żydzi i ich gojowscy aktywiści. To jest stwierdzenie faktu – czy się z nim zgadzam, czy nie, nie ma tu żadnego znaczenia. Żyjemy w kraju, który karze sprzeciw wobec tej ortodoksji.

Aksjomaty polityczne to potężna rzecz – dla przeciętnego Amerykanina przyjmuje się pewne zasady. To, w jaki sposób je przyjęto lub dlaczego w ogóle je przyjęto, nigdy nie jest kwestionowane, odkąd aksjomat ten stał się stałym elementem amerykańskiego życia. W tym sensie jesteśmy bardzo nudnym narodem, ale nie jestem pewien, czy różnimy się znacznie od jakiejkolwiek innej wspólnoty politycznej, obecnie czy w przeszłości. Rzeczywistość jest taka, że ​​kwestionowanie aksjomatów politycznych wymaga odwagi, inteligencji i, co najważniejsze, wyobraźni. Trzeba Moxie wyobrazić sobie świat, w którym te aksjomaty powróciły na arenę dyskursu, aby zobaczyć, jak – jeśli w ogóle – poradzą sobie na rynku idei politycznych. Odruchowe i bezwarunkowe wsparcie Ameryki dla Izraela wpisuje się bezpośrednio w ten aksjomatyczny paradygmat. Brzydka rzeczywistość ukrywająca się na widoku tego politycznego aksjomatu jest taka, że ​​Izrael nie tylko nie jest „naszym największym sojusznikiem”, ale nasze wsparcie dla Izraela jest bezpośrednio sprzeczne z interesami Amerykanów na całym świecie i sprzeczne z najbardziej podstawowymi angloamerykańskimi wartościami, które wyznajemy. Nie tylko nie powinniśmy wspierać Izraela – militarnie, gospodarczo czy kulturowo – powinniśmy go traktować jak politycznego pariasa. Jesteśmy od tego bardzo dalecy, ale Izrael stał się międzynarodowym potworem właśnie dzięki niewykwalifikowanemu wsparciu Stanów Zjednoczonych. Jeśli to usuniemy, Izrael znajdzie się w ogromnych – wręcz egzystencjalnych – kłopotach. Zrozumieć to, to wiedzieć, dlaczego zwolennicy Izraela są tak samo fanatyczni jak oni – dziura w grobli amerykańskiego poparcia, bez względu na to, jak pozornie trywialna, jest czymś, czym żydowscy berserkerzy muszą mocno uderzyć, bo cały domek z kart może runąć, i oni o tym wiedzą .

Wróćmy jednak do politycznego aksjomatu statusu Izraela jako „naszego największego sojusznika”. Zbadajmy to trochę. Pomijając wszystkie inne względy, sojusz między krajami jest zazwyczaj napędzany trzema czynnikami polityki zagranicznej: wzajemnymi korzyściami, harmonią kulturowo-cywilizacyjną i symetrycznymi wartościami oraz względami gospodarczymi. U progu każdego sojuszu między państwami leży teza, że ​​każde z nich odnosi korzyści z relacji – a korzyść ta musi opierać się na pewnej wzajemności. W normalnie funkcjonującej polityce zagranicznej koncepcja quid pro quo jest oczywista. Potrzebna wzajemność między krajami jest powiązana z istniejącą między nimi harmonią cywilizacyjną; tak więc Wielka Brytania i Stany Zjednoczone są naturalnymi sojusznikami ze względu na wspólną historię i kulturę. Dla nas, szerzej, Europa Zachodnia i Stany Zjednoczone mają wspólną cywilizację, co sprawia, że ​​sojusz jest nie tyle kwestią rozważań, ile wynikiem tej wspólnej cywilizacji. W rzeczywistości to właśnie ta wspólna cywilizacja sprawia, że ​​podobieństwo wartości jest tak dominujące. Przynajmniej historycznie ceniliśmy praworządność, względną demokrację, wolność prasy, zrzeszania się i wyznania – a w każdej z tych wartości politycznych w dużej mierze opierały się Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia – do tego stopnia, że ​​nigdy nie musieliśmy negocjować tych wartości w celu zawarcia sojuszu. Dla pewności nie bronię bez zastrzeżeń cywilizacji oświeceniowej, która rozwinęła się w ciągu ostatnich trzech lub czterech stuleci, a jedynie obserwuję, że Amerykanie na ogół podzielają pewne wartości polityczne ze swoimi zachodnioeuropejskimi odpowiednikami, co jest rzeczą oczywistą. To samo dotyczy krajów islamskich i ich wartości, to samo dotyczy krajów Ameryki Łacińskiej i Azji Wschodniej oraz ich wartości. Wreszcie, oprócz zapewnienia pokojowych stosunków, polityką zagraniczną kierują względy gospodarcze – handel i rozwój gospodarczy to siły napędowe, które postrzegamy jako przyjaciół i sojuszników. Jak zostanie omówione, żaden z tych względów nie sprzyja szczególnym stosunkom Ameryki – finansowym, wojskowym i dyplomatycznym – z Izraelem.

To, co napisałem, jest jednak hipotetycznym zestawieniem rozważań dotyczących polityki zagranicznej w świecie wielobiegunowym – a w świecie wielobiegunowym nie żyjemy. Względy Ameryki, przynajmniej od zakończenia drugiej wojny światowej, mają charakter imperialny i hegemoniczny. Jako wiodące supermocarstwo na świecie Stany Zjednoczone mają dodatkową kwestię, która ożywia – a nawet dominuje – jej rozważania dotyczące polityki zagranicznej – a mianowicie, że ich status światowego hegemona pozostaje niekwestionowany pod względem gospodarczym i militarnym. Względy imperialne stwarzają różne imperatywy polityki zagranicznej, a Stany Zjednoczone odegrały zgubną rolę, wzmacniając swój status hegemonisty – obalając niepomocne rządy, wzniecając rewolucję i atakując innych, kiedy uznali to za stosowne. Obecną rolę Ameryki jako głównego przeciwnika Rosji na Ukrainie można zrozumieć jedynie w kontekście jej maniakalnych prób zachowania hegemonii. Pomijając moralne rozważania na temat hegemonii Ameryki i przyjmując ją za oczywistość jako cel amerykańskiego męża stanu, rzeczywistość jest taka, że ​​niewolnicze wsparcie Ameryki dla Izraela nie pomaga mu w zachowaniu jego hegemonii.

Krótko mówiąc, Izrael nie jest sojusznikiem Stanów Zjednoczonych w żadnym znaczącym sensie. Jest to obciążenie dla moralnego i gospodarczego dobrobytu Stanów Zjednoczonych. Co więcej, poprzez wspieranie kłamliwej polityki izraelskiego rządu, Amerykanie i amerykańskie interesy stają się w rezultacie mniej bezpieczni i mniej zamożni. Nadszedł czas, aby ten sojusz został zakwestionowany – i to mocno.

+++

Zanim w ogóle zajmiemy się domniemanymi korzyściami wynikającymi ze wsparcia Ameryki dla Izraela, powinniśmy rozważyć tych, którzy wspierają go z nieracjonalnych powodów. Po pierwsze, co oczywiste, są amerykańscy Żydzi. Chociaż nieustannie utrzymuje się zarzut, że sugerowanie podwójnej lojalności amerykańskich Żydów wobec Stanów Zjednoczonych i Izraela jest równoznaczne z antysemityzmem, faktu ich podwójnej lojalności nie można poważnie kwestionować. W rzeczywistości nie jest to wcale podwójna lojalność – jest to niemal zawsze pojedyncza lojalność wobec Izraela, która przewyższa lojalność wobec Stanów Zjednoczonych. Pod tym względem amerykańscy Żydzi bardzo różnią się od wszystkich innych grup etnicznych, które wyemigrowały do ​​Stanów Zjednoczonych. W ciągu jednego lub dwóch pokoleń co druga grupa, która tu przybyła, w dużej mierze stała się Amerykanami z proporcjonalnie mniejszym zainteresowaniem swoją ojczyzną w każdym pokoleniu, ale Żydzi, z których wielu przebywało w Stanach Zjednoczonych od wielu pokoleń, są bardzo różni. Izrael nie jest jedynie czymś, co ich interesuje – Izrael jest ich główną troską, szczególnie w takich chwilach, jak ten, gdy Izrael jest uwikłany w kryzys militarny. Z wyjątkiem niewielkiego odsetka postępowych Żydów, zdecydowana większość amerykańskich Żydów postrzega Izrael – i amerykańskie wsparcie dla Izraela – jako definiujący punkt życia politycznego. Choć stanowią niewielki procent Amerykanów, amerykańscy Żydzi są znacznie nadreprezentowani w kwartecie współczesnych potęg kulturotwórczych: (i) media i rozrywka; (ii) środowisko akademickie; (iii) rząd i lobbing; oraz (iv) finanse i bankowość. Żydzi, dzięki swoim etnicznym monopolom i skłonności do myślenia grupowego, są w stanie wykorzystać swoje wpływy do kierowania dyskusją i polityką w sposób, który w przeważającej mierze i jednolicie przechyla się w stronę proizraelską. Rzeczywiście, AIPAC, podmiot, który powinien zarejestrować się jako agent zagraniczny, jest najpotężniejszym lobby w Stanach Zjednoczonych i w pojedynkę wkłada Kongres do kieszeni. Żydzi, poprzez swoje wpływy i lobby, są największymi pojedynczymi czynnikami napędzającymi amerykańskie wsparcie dla Izraela. Podsumowanie tego ogromnego wpływu jest przedmiotem doskonałej ankiety napisanej przez uznanych ekspertów w dziedzinie polityki zagranicznej Johna J. Mearsheimera i Stephena M. Walta w 2007 r., The Izrael Lobby and the US Foreign Policy . Nawiasem mówiąc, książka ta odpowiedziała na dwa pytania: czy szczególne stosunki między Izraelem a USA podsycają nastroje antyamerykańskie na Bliskim Wschodzie? Jeśli bezkrytyczne wsparcie USA dla Izraela nie wynika ani z interesu narodowego, ani z kompasu moralnego, co wyjaśnia powód „specjalnych stosunków”? Warto zauważyć, że obaj autorzy zostali oskarżeni o antysemityzm za jego napisanie. Nawet jeśli książka jest przestarzała o piętnaście lat, każdy powinien ją przeczytać, ponieważ zidentyfikowane w niej problemy tylko się pogłębiły.

Po drugie, istnieją amerykańscy ewangelicy, a wielu obserwatorów Fox News, Newsmax i OAN idealnie pasuje do kategorii „pożytecznych idiotów”. Omówienie wadliwej teologii dyspensacjonistycznej, która sprawiła, że ​​znaczny procent amerykańskich ewangelików stał się wściekłym i często żądnym krwi syjonistą, wykracza poza ramy tego eseju, ale tak właśnie jest. Chociaż nie jestem protestantem, Marcin Luter, Jan Kalwin, Huldrych Zwingli, John Wesley i John Knox byliby bardzo zaskoczeni, gdyby dowiedzieli się – lub nawet zrozumieli – stosunkowo nową protestancką fascynację judaizmem i syjonizmem pięćset lat po reformacji. Dość powiedzieć, że żadna z 95 tez przybitych do drzwi kościoła w Wittenberdze nie zawierała skargi na to, że średniowieczny Kościół był zbyt troskliwy wobec Żydów (choć tak było) lub że partia reformowana wierzyła, że ​​należy utworzyć nowe królestwo żydowskie. powstał w Ziemi Świętej. To sprawia, że ​​​​zastanawia się, kto je kooptował. Zatem znacząca część GOP jest wówczas bojowo syjonistyczna ze względu na heretycki dogmat religijny, który nie podlega dyskusji.

Po trzecie, w Stanach Zjednoczonych istnieje partia wojenna ściśle powiązana z prawdziwym kompleksem wojskowo-przemysłowym. To partia wojenna, która kocha Izrael, ponieważ Izrael podtrzymuje konflikt na całym świecie. Ideologiczny składnik tych ludzi stanowi podzbiór składający się głównie z Żydów, powszechnie znanych jako „neokonserwatyści” (jak William Kristol, Robert i Donald Kagan, Richard N. Perle, „Scooter” Libby, Norman Podhoretz, Paul Wolfowitz, Eliot A. Cohen i Elliota Abramsa). Nie trzeba dodawać, że są to najnikczemniejsi ludzie w amerykańskim życiu obywatelskim i nie tylko ci ludzie zapewniają najgłośniejszą i najbardziej agresywną formę poparcia Izraela, ale są także praktycznie w pojedynkę odpowiedzialni za katastrofalne wojny amerykańskie na Bliskim Wschodzie i obecną sytuację Ameryki polityka kuszenia wojny nuklearnej z Rosją o Ukrainę. W przeciwieństwie do normalnie funkcjonującego państwa – takiego, które chce pokoju jako warunku normatywnego – mamy wpływową część Amerykanów, którzy lubią wojnę, uzbrojenie i konflikty, niezależnie od tego, czy poszerzają one amerykańską hegemonię, czy nie. Jastrzębie wojenne, neokonserwatyści i pochlebcy Izraela, jak obecnie szalona senator Lindsay Graham czy zmarły senator John McCain, nie byli filosemitami ze względu na przekonania religijne, ale ze względu na swoją żądzę krwi.

Po czwarte, nie osądzając nikogo konkretnego, niedawna afera Jeffery'ego Epsteina również skłania do zastanowienia się, ilu amerykańskich polityków i maklerów władzy fanatycznie wspiera Izrael z prostego powodu kompromatu . Nie trzeba dodawać, że pomysł, że Mossad posiada zdjęcia i filmy przedstawiające takich Amerykanów zajmujących kompromitujące pozycje z nieletnimi chłopcami i dziewczętami, nie jest szalenie spekulacyjny i w dużym stopniu wyjaśnia pozornie niewytłumaczalny proizraelski fanatyzm, postrzegany przez niektórych amerykańskich polityków z pozornie nie w ogóle powód. I nie możemy ignorować zwykłego, staromodnego przekupstwa. Istnieje również mniej seksowna propozycja, polegająca na zwykłym kupowaniu polityków w pozornie legalny sposób. Weźmy pod uwagę wściekłą zwolenniczkę Izraela, byłego gubernatora Karoliny Południowej i kandydatkę Partii Republikańskiej na prezydenta Nikki Haley :

Haley zaskoczyła Waszyngton, rezygnując ze swojej roli w administracji Trumpa w 2018 r., niecałe dwa lata po objęciu urzędu. Rzecznik Haley twierdzi, że kłopoty finansowe rodziny „nie miały żadnego wpływu na decyzję ambasador Haley o opuszczeniu stanowiska” i wskazuje na fragment listu Haley z rezygnacją, w którym wyraziła ona poparcie dla „rotacji na stanowisku”. Ale w tym samym liście sugerowano również, że Haley mogła mieć na myśli przedsięwzięcia zarobkowe: „Jako biznesmenka” – napisała do Donalda Trumpa – „spodziewam się, że docenisz moje poczucie, że powrót z sektora rządowego do sektora prywatnego nie jest krok w dół, ale krok w górę.” Rzeczywiście. Od tego czasu majątek Haley wzrósł z niecałego miliona dolarów do szacunkowych 8 milionów dolarów. Jak udało jej się zarobić tak dużo pieniędzy w tak krótkim czasie? Postępując zgodnie ze sprawdzonym podręcznikiem dla polityków, którzy chcą zarobić na swojej sławie. Przemówienia kierowane do firm takich jak Barclays i organizacji takich jak Centrum Izraela i Spraw Żydowskich przyniosły dziennie więcej pieniędzy, niż Haley wcześniej zarobiła przez rok. Nie jest jasne, ile przemówień wygłosiła w latach 2019–2021, ale Haley zarobiła 2,3 miliona dolarów dzięki zaledwie 11 wydarzeniom w 2022 r. Po odejściu z administracji Trumpa napisała dwie książki. Wspomnienia z 2019 roku sprzedały się w ponad 100 000 egzemplarzy. Tytuł z 2022 r. zapewnił zaliczki o wartości ponad 350 000 dolarów. Haley oferowała również usługi konsultingowe, generując opłaty o wartości ponad 700 000 dolarów. Potem były zarządy spółek. W 2019 r. została dyrektorką Boeinga, a w następnym roku ustąpiła ze stanowiska, gromadząc ponad 300 000 dolarów w gotówce i akcjach. Haley pozostaje członkiem zarządu United Homes Group, która zapewniła jej ponad 250 000 dolarów oraz obietnicę, że w przyszłości zarobi znacznie więcej w miarę nabywania dotacji kapitałowych.

Można argumentować, że ktoś sowicie zapłacił za głośne izraelskie wsparcie Haley. Podsumowując, w społeczeństwie amerykańskim istnieje kilka grup, które aksjomatycznie traktują amerykańskie wsparcie dla Izraela – Żydzi, ewangelicy, jastrzębie wojenne i oszustowie – w taki sposób, że nigdy nie może to być przedmiotem debaty. Dlatego nie ma sensu nawiązywać z nimi kontaktu, ponieważ o Izraelu nigdy nie można dyskutować w sposób bezstronny i konstruktywny, biorąc pod uwagę jego nieracjonalne podstawy izraelskiego wsparcia. To powiedziawszy, szeroka grupa amerykańskich republikanów – katolików, nieewangelickich protestantów i osób niekościelnych – teoretycznie jest otwarta na taką dyskusję. Co więcej, donkiszotowska siła apelu Donalda Trumpa, mimo że on sam był skrajnie proizraelski, pokazuje, że apelowanie do obywateli Ameryki (lub znacznej części) w oparciu o to, co jest najlepsze dla tego kraju i jego obywateli, nadal ma odwołanie. „Uczyń Amerykę znów wielką” – czyli America First – było postrzegane jako egzystencjalne zagrożenie dla wszystkich cytowanych powyżej Izraelskich Pierwszych. To, że Trump nadal ma znaczącą siłę oddziaływania, jest oznaką, że możliwa jest pobudka Ameryki w stosunku do Izraela, co wyjaśnia, dlaczego był oczerniany, jak żaden polityk nigdy nie był oczerniany. Ściśle rzecz biorąc, można propagować to przesłanie z pewną nadzieją na jego powodzenie.

+++

Fasadę wartości Izraela można przebić zwykłym zadawaniem pytań.

Jaka jest podstawa naszego bezwarunkowego wsparcia dla Izraela? Na początku możemy zapytać, gdzie jest wzajemność lub, inaczej mówiąc, co Ameryka zyskuje dzięki swemu wsparciu dla Izraela? Rzeczywiście Izrael, kraj rozwinięty o wysokich dochodach, jest największym pojedynczym beneficjentem amerykańskiej pomocy. Dlaczego? Co za to dostajemy poza frazesami ze strony beneficjenta i jego amerykańskich zwolenników? Nie widzę nic wartościowego i rzucam wyzwanie każdemu, aby to zwięźle określił. Pomijając mądrość amerykańskiej pomocy dla krajów Trzeciego Świata – zarówno pod względem jej skuteczności, jak i oszczędności – przynajmniej amerykańska pomoc kierowana do Nigerii lub Gwatemali na budowę infrastruktury, szkół lub przemysłu ma element moralny. Subsydiowanie Izraela nie przynosi żadnych korzyści moralnych – a w rzeczywistości jest to niemoralna szkoda, o czym mowa poniżej. Nie okazała się lojalnym partnerem – w istocie Izrael regularnie szpieguje USA i w praktyce nie zachowuje się jak sojusznik. Nawet ignorując bardziej toksyczne zarzuty pod adresem „tańczących Izraelczyków” i ich zaangażowania w ataki z 11 września (prawdopodobnie w celu wzmocnienia amerykańskiej partii wojennej), prawdopodobne zaangażowanie Mossadu w zabójstwo prezydenta Johna F. Kennedy’ego (prawdopodobnie z powodu jego naleganie, aby Izrael nie rozwijał broni nuklearnej) lub atak na USS Liberty podczas wojny w 1967 r., którą rozpoczęli Izraelczycy, co zyskaliśmy z miliardów dolarów podatników przekazanych Izraelowi? Jeśli poważnie potraktujemy te zarzuty – lub nawet zapytamy o nie, a to więcej, niż możemy powiedzieć o całym establishmentu medialnym – wówczas moglibyśmy powiedzieć, że dotujemy niezadeklarowanego wroga Stanów Zjednoczonych. I nawet jeśli odłożymy to wszystko na bok, nie otrzymamy nic wartościowego w zamian za wspieranie reżimu Żydów praktykującego od stulecia czystki etniczne na Palestyńczykach i nazywającego go krajem.

Można argumentować, że uzyskujemy – przynajmniej potencjalnie – informacje wywiadowcze od Izraela na temat naszych wrogów na Bliskim Wschodzie. W końcu Izrael jest technologicznym kolosem, który macza swoje elektroniczne palce w torcie wszystkich. Ale to nasuwa kolejne pytanie: dlaczego w ogóle mamy wrogów na Bliskim Wschodzie? Czy świat muzułmański, choć podzielony, nienawidziłby Stanów Zjednoczonych, gdyby przede wszystkim nie subsydiowały Izraela? Czy w Stanach Zjednoczonych w ogóle mielibyśmy terroryzm islamski? Czy musielibyśmy zostać poddani natrętnym kontrolom bezpieczeństwa, aby móc latać w kraju, gdyby nie nasze wsparcie dla Izraela i zbiorowy gniew, jaki wywołuje on w większości krajów na świecie? Wszelkie resztkowe korzyści, jakie Stany Zjednoczone uzyskają w wyniku uzyskania izraelskiego wywiadu, równoważone są przez próg, w którym zakłada się, że potrzeba takich danych wywiadowczych zostałaby całkowicie zmniejszona, gdybyśmy nie wspierali reżimu, który tak jak to ma miejsce, antagonizuje świat islamski. Żeby było jaśniej, Stany Zjednoczone nigdy nie miały na Bliskim Wschodzie kolonii takich jak Francja czy Wielka Brytania. Nie ma zatem powodu, aby Stany Zjednoczone były geopolitycznym wrogiem tych narodów. Ale tak jest, i to z jednego powodu: z powodu naszego bezwarunkowego wsparcia dla Izraela. Jeśli to usuniemy, już nigdy, z różnych powodów, nie będziemy musieli się martwić kolejnym 11 września (niezależnie od tego, kto to zaaranżował). Izrael jest międzynarodowym albatrosem na szyi amerykańskich interesów – nasze wsparcie ma wykładniczo negatywny wpływ na każdy możliwy sposób, w jaki państwo może utrzymywać stosunki zagraniczne. Wspierając Izrael, nic nie zyskasz, a wiele stracisz.

Kulturowo i cywilizacyjnie niewiele mamy wspólnego z Izraelem. Może się to wydawać dziwne – w końcu czy nie jesteśmy krajem „judeochrześcijańskim”? Pomijając religię, co mamy cywilizacyjnego wspólnego z Izraelem? Czy to jest demokratyczne? Czy szanuje praworządność? Czy jest to niesekciarskie? Czy szanuje prawa mniejszości? Izrael jest krajem, który bezkarnie łamie prawo międzynarodowe – bezkarność, jaką zapewnia mu regularne weto Stanów Zjednoczonych w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w sprawie rezolucji krytycznych wobec Izraela lub, w przypadku wojny w Gazie, rezolucji w sprawie „ pauza humanitarna .”

Pod każdym względem Izrael jest światem bardzo odmiennym od Ameryki. Nie jest to demokracja, jeśli weźmie się pod uwagę, że połowa kontrolowanej przez nią populacji (Palestyńczycy w Gazie i na Zachodnim Brzegu) nie ma żadnych praw demokratycznych. Izrael brutalnie łamie praworządność. Pozwala osadnikom fizycznie usunąć rdzenną ludność z ich domów i ziemi na Zachodnim Brzegu i ma czelność nazywać tę praktykę „odkupieniem” ziemi Izraela. Pozwala na nieskrępowaną imigrację Żydów do Izraela – wszystko za hojnymi dotacjami – jednocześnie zatrzymując to, co ukradło Palestyńczykom w kolejnych wojnach. Ma – w coraz większym stopniu – tendencje teokratyczne, w wyniku których religia żydowska jest faworyzowana kosztem innych religii. A wszystko to nie mówi nic o żydowskiej skłonności do opluwania – dosłownie – chrześcijańskich pielgrzymów, którzy odwiedzają święte miejsca w Izraelu.

Z punktu widzenia prawa międzynarodowego Izrael jest państwem apartheidu. Według Amnesty International :

Apartheid jest pogwałceniem międzynarodowego prawa publicznego, poważnym naruszeniem praw człowieka chronionych na poziomie międzynarodowym i zbrodnią przeciw ludzkości w świetle międzynarodowego prawa karnego. Termin „apartheid” był pierwotnie używany w odniesieniu do systemu politycznego w Republice Południowej Afryki, który wyraźnie egzekwował segregację rasową oraz dominację i ucisk jednej grupy rasowej przez drugą. Od tego czasu społeczność międzynarodowa przyjęła zasadę potępiania i kryminalizacji takich systemów i praktyk, gdziekolwiek na świecie mają one miejsce. Zbrodnia apartheidu przeciwko ludzkości w rozumieniu Konwencji o apartheidzie, Statutu Rzymskiego i zwyczajowego prawa międzynarodowego ma miejsce wówczas, gdy jakikolwiek nieludzki lub nieludzki czyn (w istocie poważne naruszenie praw człowieka) zostaje popełniony w kontekście zinstytucjonalizowanego reżimu systematycznego ucisku i dominacji przez jednego grupę rasową nad inną, z zamiarem utrzymania tego systemu. Apartheid można najlepiej rozumieć jako system długotrwałego i okrutnego dyskryminującego traktowania przez jedną grupę rasową członków drugiej z zamiarem kontrolowania drugiej grupy rasowej.

Powtórzę: nie trzeba lubić religii Mahometa (ja nie), aby zrozumieć, że współczesne państwo Izrael opiera się na wysiedleniu i politycznej kastracji narodu palestyńskiego, prowadzonych przez państwo izraelskie, które sprzyja żydowskiej supremacji i fanatycy religijni. Amnesty International, w dużej mierze ignorowana w prasie amerykańskiej, opublikowała w 2022 roku potępiający, prawie 280-stronicowy raport, w którym nakreślono większość tego, co Izrael robi wobec nie-Żydów w Palestynie. „Rząd izraelski popełnia zbrodnię przeciwko ludzkości apartheidu na Palestyńczykach i musi zostać pociągnięty do odpowiedzialności”. Nie trzeba zgadzać się z polityką Amnesty International, ale rzeczywistość jest taka, że ​​prawo międzynarodowe powinno mieć dla nas znaczenie. Prawo międzynarodowe odzwierciedla zasady cywilizacji europejskiej, które kształtowały się przez tysiące lat i stanowią wyraz podstawowych praw człowieka. Miliony Palestyńczyków żyją pod kontrolą Izraela w rzeczywistości jako bezpaństwowcy uchodźcy na własnej ziemi, bez prawa do głosowania i swobodnego podróżowania. Terytorium Gazy, zamieszkiwane przez 2,3 miliona Palestyńczyków, to więzienie na świeżym powietrzu, w którym mieszkańcy żyją w opłakanych warunkach. Jeśli obóz koncentracyjny jest zamkniętą przestrzenią geograficzną, w której ludność zmuszona jest żyć, z surowymi ograniczeniami wolności i praw człowieka, Gaza jest nowoczesnym obozem koncentracyjnym. Przynajmniej jest to obóz dla internowanych. I to właśnie dofinansowujemy?

Jest jeszcze gorzej niż w raporcie przedstawionym powyżej. W jednej z najbardziej fascynujących książek, jakie kiedykolwiek napisano na temat judaizmu rabinicznego/talmudycznego i Izraela, Israel Shahak's Jewish History, Jewish Religion: The Weight of Three Thousand Years , ukazuje różne i systematyczne sposoby, w jakie Izrael dehumanizuje „innych” pod względem prawnym i w inny sposób. Bezstronna analiza tego, co Izrael zrobił i robi, pokazuje, że izraelskie wartości są wyraźnie sprzeczne z amerykańskimi wartościami politycznymi w najszerszym i najbardziej fundamentalnym sensie.

Nierzadko pojawia się argument, że Ameryka „jest winna” Żydom wsparcie z powodu Holokaustu. Pomijając kwestię skali i zasięgu Holokaustu, w jakim wszechświecie moralnym krzywda doznana przez jedną stronę pozwala tej samej stronie bezkarnie wyrządzać krzywdę niepowiązanej osobie trzeciej? Cokolwiek możemy powiedzieć o Palestyńczykach, nie ponoszą oni żadnej winy za drugą wojnę światową. Dlaczego mieliby ponosić odszkodowania – w postaci ziemi i praw człowieka – Żydom, którzy rzekomo zostali skrzywdzeni przez kogoś innego? Jaka jest podstawa moralna do ich wysiedlenia? A właściwie: dlaczego mamy subsydiować tę krzywdę? Stany Zjednoczone nie są Żydom nic winne w związku z II wojną światową – i to pod żadnym pozorem. Krótko mówiąc, Amerykanie nie mają żadnego moralnego imperatywu, aby wspierać Izrael w związku z tym, co wydarzyło się podczas II wojny światowej. Cokolwiek się wydarzyło, nie była to wina Amerykanów ani Palestyńczyków.

+++

Izrael to groteskowy kraj. Nie tylko nie otrzymujemy niczego w ramach rekompensaty za nasze wsparcie, ale w wyniku naszego wsparcia dla Izraela szkodzą także amerykańskim interesom. Nie ma moralnego imperatywu wspierania Izraela. Nie ma między nami wspólnej cywilizacji ani wartości. Izrael jest państwem pariasem, wspieranym przez amerykańskie wsparcie. Jeśli pójdziemy na kompromis w kwestii wsparcia, Izrael stanie w obliczu egzystencjalnego zagrożenia, biorąc pod uwagę straszne rzeczy, które robi i brak międzynarodowego wsparcia, jakie ma bez Ameryki. Chociaż moja własna polityka generalnie skłania się ku nieinterwencji, w związku z czym ubolewam nad amerykańskimi pretensjami do imperializmu, nie jestem odporny na ludzkie cierpienie poza granicami mojego kraju. Oczywiście potępiam morderstwa cywilów podczas jakiegokolwiek konfliktu – niezależnie od tego, czy są to Izraelczycy, Palestyńczycy, czy Rwandyjczycy, ale nie moja sprawa – ani sprawa mojego kraju – naprawianie tego w ramach polityki zagranicznej. Niezależnie od tego, czy jest już za późno, aby zająć się ogromnymi kosztami niemoralnego i głupiego wsparcia Ameryki dla Izraela, czy nie, trzeba to powiedzieć.

Izrael nie jest naszym największym sojusznikiem – na pewno nie na dłuższą metę.

+++

Post-Script: Asymetria militarna między Hamasem a Izraelem – oraz zasypywanie Gazy bombami i rakietami – sprawiają, że można odnieść wrażenie, że nic nie powstrzyma izraelskiej potęgi na Bliskim Wschodzie. Jest to, przynajmniej moim zdaniem, błędne odczytanie sytuacji. Izrael ma bardzo duże kłopoty – a jego problemy mają charakter wewnętrzny, a nie zewnętrzny. Demografia Izraela pokazuje, że przeszedł on już od dążeń demokratycznych i liberalnych do czegoś, co jest zdecydowanie religijno-faszystowskie. Izraelska Partia Pracy, odpowiednik Amerykańskiej Partii Demokratycznej, nie żyje. Likud, odpowiednik Partii Republikańskiej, jest obecnie partią mniejszościową, wspieraną przez jawnych faszystów i teokratów. W ciągu jednego lub dwóch pokoleń Izrael całkowicie zrzuci fasadę wszelkich podobieństw z angloamerykańskimi wartościami politycznego liberalizmu. Wewnętrzne ograniczenia dotyczące najgorszego zachowania Izraela załamują się bezpowrotnie. Przewiduję, że „normalni” Izraelczycy prawdopodobnie uciekną z kraju, gdy będzie on podążał swoją drogą w kierunku żydowskich talibów, co tylko przyspieszy jego transformację. Żydowska teokracja będzie prawie niemożliwa do wsparcia, nawet dla amerykańskich marionetek, a teokracja jest nieunikniona jako demograficzna pewność. W odpowiednim czasie, zależnie od tego, kiedy, a nie czy, Izrael stanie się otwarcie nieliberalną teokracją, która twierdzi, że ciche części wyładowują się na łopatki – taką, która będzie otwarcie i wyzywająco prześladować nie-Żydów w państwie. Eksperyment Theodore'a Herzla dotyczący syjonistycznego budowania narodu prawdopodobnie nie przetrwa stulecia, zanim wszystko się zawali.