POTENCJALNA ROLA NEURONÓW LUSTRZASTYCH W ZARAŻENIU PRZEMOCĄ

Marco Iacoboni, lekarz medycyny, doktor filozofii

Szkoła Medyczna im. Davida Geffena na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles

Wstęp

Nauki społeczne udokumentowały zjawisko zarażania przemocą za pomocą starannie kontrolowanych badań, w tym badań longitudinalnych prowadzonych przez długie okresy czasu. Co więcej, niektórzy zaproponowali model zarażania przemocą, który naśladuje rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych (w odniesieniu do obu tych zagadnień, patrz inni współautorzy tego podsumowania warsztatów). Model ten dobrze oddaje zjawisko zarażania związane z zachowaniami agresywnymi. Model ten jednak nie dostarcza biologicznego mechanizmu, który mógłby wiarygodnie wyjaśnić rozprzestrzenianie się tego zachowania. Choroby zakaźne, takie jak grypa, mają dobrze zdefiniowane i dobrze zbadane przyczyny, czyli wirusy, które przenoszą grypę z osoby na osobę. Brakującym ogniwem między przekonującymi badaniami nauk społecznych nad zarażaniem przemocą a modelem takiego zarażania jako choroby zakaźnej jest mechanizm o podłożu biologicznym. Niedawne odkrycie neuronauki, rodzaj komórki mózgowej zwanej neuronem lustrzanym, może stanowić takie brakujące ogniwo. W artykule tym podsumowano naszą wiedzę i dotychczasowe braki dotyczące neuronów lustrzanych, a także omówiono wyniki badań empirycznych z laboratoriów neurologicznych w kontekście potencjalnych implikacji dla polityki dotyczącej rozprzestrzeniania się przemocy i jej kontroli.

 

Producenci, nadawcy tego koszmaru powinni ponieść odpowiedzialność karną za ten cywilizacyjny gwałt prania polskich mózgów.

Emisja tej reklamy to ciężkie przestępstwo, które powinno być ścigane z urzędu.

„Muzyka oddziałuje bezpośrednio na uczucie, a przez nie na wolę.”

 

Neurony lustrzane: oryginalne odkrycia

Neurony lustrzane zostały opisane po raz pierwszy w literaturze naukowej dokładnie 20 lat temu ( Dipellegrino i in., 1992 ). Naukowcy, którzy odkryli neurony lustrzane, badali obszar mózgu małp, który kontroluje czynności wykonywane ręką (np. chwytanie przedmiotu, trzymanie go, manipulowanie nim itd.) oraz czynności wykonywane ustami (np. czynności związane z przyjmowaniem pokarmu, takie jak gryzienie i picie, ale także gesty twarzy, takie jak cmokanie, gest komunikacji społecznej o pozytywnej wartościowości u małp) ( Gentilucci i in., 1988 ; Rizzolatti i in., 1988 ). Wszystkie te czynności są niezbędne do normalnego codziennego funkcjonowania. Naukowcy badali reakcje neuronów, gdy małpy wykonywały te czynności, aby lepiej zrozumieć, jak mózg kontroluje zachowania motoryczne. Nieoczekiwanie naukowcy odkryli, że niektóre neurony były aktywowane nie tylko wtedy, gdy małpa wykonywała czynność, ale także wtedy, gdy małpa po prostu obserwowała kogoś innego wykonującego tę samą czynność. Na przykład, niektóre neurony chwytne aktywują się, gdy małpa chwyta mały przedmiot, taki jak rodzynka (ten rodzaj chwytu nazywa się chwytem precyzyjnym i wykonuje się go kciukiem i palcem wskazującym), ale nie aktywują się, gdy małpa chwyta duży przedmiot, taki jak banan (ten rodzaj chwytu nazywa się chwytem całą dłonią i wymaga użycia wszystkich palców, a także dłoni). Wśród tych neuronów chwytnych dla chwytu precyzyjnego, były takie, które aktywowały się, gdy małpa w ogóle się nie poruszała, ale po prostu obserwowała kogoś innego chwytającego mały przedmiot (niekoniecznie rodzynka, ale dowolny rodzaj małego przedmiotu) chwytem precyzyjnym. Aktywność tych komórek niemal sugerowała, że ​​podczas gdy małpa obserwowała innych ludzi zajętych swoimi czynnościami, zdawała się widzieć swoje własne działania odbite w lustrze. Dlatego naukowcy postanowili nazwać te komórki mózgowe neuronami lustrzanymi ( Galese i in., 1996 ).

Wczesne badania nad neuronami lustrzanymi koncentrowały się na obszarze mózgu, w którym pierwotnie odkryto te komórki. Te wczesne badania wykazały, że istnieją dwie główne klasy neuronów lustrzanych. Podczas gdy około jedna trzecia neuronów lustrzanych aktywowała się dla dokładnie tej samej czynności, niezależnie od tego, czy była wykonywana, czy obserwowana (są one nazywane ściśle zgodnymi neuronami lustrzanymi), około dwie trzecie neuronów lustrzanych aktywowało się również dla innych rodzajów obserwowanych czynności (są one nazywane szeroko zgodnymi neuronami lustrzanymi) ( Galese i in., 1996 ). Neurony te aktywowałyby się tak długo, jak obserwowana czynność osiągałaby ten sam cel, co wykonana czynność. Ta właściwość sugeruje, że komórki te wdrażają dość wyrafinowane mapowanie postrzeganych czynności innych osób na repertuar motoryczny osoby postrzegającej. Ale jak wyrafinowane jest to mapowanie? Badania wykazały, że neurony lustrzane mogą aktywować się w odpowiedzi na obserwowane czynności, które nie są całkowicie widoczne (tj. pole widzenia jest częściowo przesłonięte) ( Umilta i in., 2001 ) oraz na samo słuchanie dźwięku czynności (np. łamanie orzeszka ziemnego) ( Kohler i in., 2002 ). Najbardziej przekonujące z tych badań pokazują, że większość neuronów lustrzanych nie koduje nawet samej czynności (np. chwytania), lecz raczej intencję z nią związaną (np. chwytanie w celu zjedzenia, a nie chwytanie w celu umieszczenia czegoś w pojemniku) ( Fogassi i in., 2005 ).

Wszystkie te dane sugerują, że gdy obserwujemy działania innych osób, neurony lustrzane automatycznie aktywują nasz układ ruchowy, tak jakbyśmy sami je wykonywali. Wydaje się to niezwykle skutecznym mechanizmem naśladownictwa, który jest fundamentalnym zachowaniem w procesie uczenia się i przekazywania kultury, a potencjalnie także empatii. Jednak mechanizm lustrzany w mózgu sugeruje również, że to, co postrzegamy, automatycznie na nas wpływa, co wskazuje na prawdopodobny neurobiologiczny mechanizm zarażania agresywnymi zachowaniami.

Najnowsze osiągnięcia w badaniach nad neuronami lustrzanymi

Podczas gdy wczesne badania nad neuronami lustrzanymi koncentrowały się na ruchach dłoni i ust, nowsze badania wykazały istnienie neuronów lustrzanych dla innych rodzajów czynności (lub określonych aspektów obserwowanej czynności), a co najważniejsze, w wielu obszarach mózgu. Ta nowa fala badań sugeruje, że neuronalny mechanizm lustrzany jest dość rozproszony i powszechny.

U małp, trzy różne laboratoria zgłosiły neurony lustrzane dla ruchów sięgających w dwóch różnych obszarach mózgu ( Cisek i Kalaska, 2004 ; Pfeifer i in., 2008 ; Dushanova i Donoghue, 2010 ). Neurony lustrzane zostały również zgłoszone dla ruchów oczu ( Shepherd i in., 2009 ). Neurony, które kodują ruchy oczu, mają tendencję do preferowanego kierunku. Oznacza to, że niektóre neurony aktywują się dla ruchów oczu w kierunku określonego sektora przestrzeni, ale inne nie. Neurony lustrzane dla ruchów oczu robią to samo. Kiedy małpa po prostu obserwuje inną małpę patrzącą w preferowanym kierunku neuronu, neuron aktywuje się tak, jakby małpa poruszała oczami w tym kierunku. Ten mechanizm lustrzany może być ważny dla śledzenia wzroku i wspólnej uwagi, dwóch podstawowych zachowań w rozwoju poznania społecznego.

Rejestracje pojedynczych komórek wymagają inwazyjnych procedur chirurgicznych mózgu i są oczywiście wykonywane na zwierzętach doświadczalnych, ale nie na ludziach zgłaszających się na ochotnika do eksperymentów badawczych. Jednakże, w pewnych raczej wyjątkowych sytuacjach możliwe jest wykorzystanie istniejących procedur medycznych w celu uzyskania rejestracji pojedynczych komórek w ludzkim mózgu. Niedawne badanie rzeczywiście to umożliwiło ( Mukamel i in., 2010 ). Badanymi byli pacjenci z padaczką, którzy nie reagowali dobrze na leki. W takich sytuacjach właściwe jest leczenie padaczki za pomocą operacji mózgu, w której neurochirurg usuwa patologiczną tkankę mózgową i oszczędza zdrową tkankę. Aby określić ognisko lub ogniska padaczkowe, chirurg wszczepia głębokie elektrody do mózgu. Podczas pobytu w szpitalu pacjent przestaje przyjmować leki i w końcu dochodzi do drgawek, co pozwala elektrodom wszczepionym głęboko w mózg pokazać chirurgowi dokładnie, gdzie znajduje się patologiczna tkanka mózgowa.

Zazwyczaj procedura ta wymaga jedynie rejestracji sygnału elektroencefalografu (EEG), który pozwala chirurgowi zlokalizować uszkodzoną tkankę. Jednakże, po niewielkiej modyfikacji elektrod używanych w tej procedurze, możliwe jest również rejestrowanie aktywności pojedynczych neuronów w mózgu pacjentów. Niedawne badanie, w którym po raz pierwszy zarejestrowano pojedyncze neurony lustrzane u ludzi, wykazało obecność neuronów lustrzanych w dwóch obszarach mózgu, w których wcześniej nie obserwowano obecności tego typu komórek ( Mukamel i in., 2010 ). Należy zauważyć, że lokalizacja elektrod w badaniu pacjentów neurochirurgicznych jest podyktowana wyłącznie względami medycznymi, a nie pytaniami badawczymi. Zatem badanie z udziałem ludzkich pacjentów neurochirurgicznych w ogóle nie rejestrowało aktywności w obszarach mózgu małp, w których stwierdzono obecność neuronów lustrzanych. Wiadomo, że dwa obszary mózgu, w których stwierdzono obecność neuronów lustrzanych u ludzi, są ważne dla inicjowania działań i pamięci. Neurony lustrzane w obszarze mózgu, o którym wiadomo, że jest ważny dla pamięci, sugerują, że odzwierciedlamy działania innych w dość bogaty sposób. Oznacza to, że gdy obserwuję kogoś innego chwytającego filiżankę kawy, mój mózg nie tylko odzwierciedla plany motoryczne wykonania tej samej czynności, ale także przywołuje ślady pamięciowe moich poprzednich ruchów chwytania. Ten mechanizm neuronalny zapewnia „wewnętrzną imitację” zachowań innych ludzi, co najprawdopodobniej pozwala nam uczyć się poprzez obserwację i naśladowanie oraz wczuwać się w innych. Jednocześnie jednak sprawia, że ​​jesteśmy bardziej skłonni do naśladowania tego, co widzimy, ułatwiając tym samym zarażanie społeczne.

Badanie układu neuronów lustrzanych przy użyciu technik nieinwazyjnych

Dotychczas omawialiśmy dane z rejestracji pojedynczych komórek u małp i, w jednym badaniu, u ludzi. Dane te są prawdopodobnie najbardziej przekonującymi danymi, jakie można uzyskać w neuronauce. Jednakże rejestracje pojedynczych komórek wymagają inwazyjnej operacji mózgu, a ich zastosowanie u ludzi jest oczywiście niezwykle ograniczone. Istnieje duża ilość literatury naukowej na temat badania neuronów lustrzanych u ludzi, która wykorzystuje nieinwazyjne formy badania mózgu. Cztery główne stosowane techniki to funkcjonalny rezonans magnetyczny ( Iacoboni i in., 2005 ), EEG ( Oberman i in., 2007 ), magnetoencefalografia ( Hari i in., 1998 ) i przezczaszkowa stymulacja magnetyczna ( Fadiga i in., 1995 ; Aziz-Zadeh i in., 2002 ). Chociaż dane uzyskane tymi technikami nie są tak przekonujące, jak dane uzyskane za pomocą rejestracji pojedynczych komórek, nadal są niezwykle cenne. Techniki te umożliwiają badanie osób zdrowych i pacjentów neuropsychiatrycznych oraz korelację aktywności rejestrowanej w mózgu ze zmiennymi behawioralnymi.

Dane z tej obszernej literatury zdają się potwierdzać początkowe intuicje dotyczące roli neuronów lustrzanych w zachowaniach społecznych. Obszary ludzkiego mózgu o właściwościach lustrzanych zostały powiązane z naśladownictwem ( Iacoboni i in., 1999 ) i empatią ( Carr i in., 2003 ). Rzeczywiście, niektóre badania wykazują korelacje między indywidualnymi różnicami w empatii i aktywnością obszarów neuronów lustrzanych ( Pfeifer i in., 2008 ). Im bardziej empatyczny jest podmiot, tym wyższa jest aktywność podczas naśladowania ( Pfeifer i in., 2008 ) lub po prostu podczas obserwacji działań ( Kaplan i Iacoboni, 2006 ) lub emocjonalnych wyrazów twarzy innych osób ( Pfeifer i in., 2008 ), w tym bólu ( Avenanti i in., 2005 ). Co więcej, u pacjentów, którzy mają trudności z interakcjami społecznymi, takich jak pacjenci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, obserwuje się zmniejszoną aktywność neuronów lustrzanych ( Dapretto i in., 2006 ). Dane te potwierdzają tezę, że neurony lustrzane odgrywają ważną rolę w bezwysiłkowym, automatycznym rozumieniu stanów psychicznych innych osób ( Iacoboni, 2009 ) i mogą być również podstawą automatycznego naśladownictwa ( Cross i Iacoboni, 2011 ).

Kontrola nad kopiowaniem w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się przemocy

Jeśli w mózgu mamy mechanizm, który automatycznie aktywuje nasz układ ruchowy, gdy widzimy, jak inni wykonują czynności, powinniśmy również posiadać mechanizm kontrolny, aby uniknąć ciągłej automatycznej imitacji. W rzeczywistości, podczas gdy ludzie mają tendencję do automatycznego i podświadomego naśladowania innych, robią to w subtelny sposób, naśladując postawy lub początek ruchów (kiedy ja sięgam po szklankę, ty możesz sięgnąć po serwetkę), bez jawnego powtarzania zachowań innych osób. Nasze zachowanie byłoby wysoce dysfunkcyjne, gdybyśmy stale naśladowali siebie nawzajem. Na przykład, nawet podczas rozmowy ludzie mają tendencję do naśladowania siebie nawzajem, często używając tych samych struktur gramatycznych lub doboru rzeczowników (jeśli mówimy o meblach w salonie, a ja powiem sofa, jest bardzo mało prawdopodobne, aby osoba rozmawiająca ze mną użyła synonimu takiego jak kanapa; ta osoba najprawdopodobniej użyje również słowa sofa) ( Garrod i Pickering, 2004 ; Pickering i Garrod, 2007 ). Jednak nie powtarzamy słowo w słowo tego, co druga osoba nam właśnie powiedziała. Jakie są mechanizmy i układy neuronowe kontrolujące odbijanie?

Dowody, choć jeszcze nie rozstrzygające, wskazują na szereg potencjalnych mechanizmów kontroli odzwierciedlania. Pacjenci neurologiczni z uszkodzeniami kory przedczołowej wykazują zachowania naśladowcze, czyli raczej dysfunkcyjną tendencję do naśladowania wszystkiego, co robią inni ludzie w ich obecności. Uszkodzenia, które powodują to rzadkie zachowanie, są bardzo duże, co sugeruje, że w kontrolę odzwierciedlania mogą być zaangażowane liczne ośrodki mózgu ( Lhermitte i in., 1986 ; De Renzi i in., 1996 ). Niektóre badania obrazowe rzeczywiście sugerują, że liczne obszary mózgu w płacie czołowym mogą realizować pewien rodzaj kontroli odzwierciedlania ( Brass i in., 2005 ; Bien i in., 2009 ). Zróżnicowana rola tych obszarów jest niejasna. Wreszcie, inne dane obrazowe sugerują, że w niektórych sytuacjach kontrola jest realizowana poprzez rekonfigurację połączeń między wieloma różnymi systemami mózgu ważnymi dla zachowań sensoryczno-motorycznych ( Cross i Iacoboni, 2011 ).

Badanie mechanizmów kontroli nad odbiciem lustrzanym jest potencjalnie niezwykle ważne. Jeśli zrozumiemy, w jaki sposób mózg realizuje kontrolę nad odbiciem lustrzanym, będziemy mogli w zasadzie interweniować i modulować jego aktywność. W niektórych przypadkach, jak w przypadku autyzmu, korzystne może być ograniczenie kontroli i zwiększenie odbicia lustrzanego. W innych przypadkach, jak w przypadku osób narażonych na agresywne zachowania, które mogą być zaangażowane w rozprzestrzenianie się przemocy, korzystne może być zwiększenie kontroli nad odbiciem lustrzanym, zmniejszając w ten sposób przemoc naśladowczą i potencjalnie zapobiegając rozprzestrzenianiu się przemocy ( Iacoboni, 2008 ).