Radiestezja jest zbudowana na kilku filarach. Podstawowym jest przekonanie o istnieniu w ziemi żył wodnych i ich promieniowaniu (tzw. promieniowanie geopatyczne); przekonanie o promieniowaniu kształtów, przedmiotów i minerałów; wykrywanie anomalii, nawet chorób, metodą mentalną.
Zdecydowana większość radiestetów skupia się na żyłach wodnych i ich rzekomo szkodliwym promieniowaniu dla ludzi i przedmiotów oraz ich neutralizacji. Wspólną cechą wszystkich filarów jest promieniowanie.
Jest ono bliżej nieokreślone, nie wykrywają go przyrządy pomiarowe, a jedynie radiesteci są zdolni je wykryć. W swojej praktyce radiesteci wykorzystują zarówno różdżkę, jak i wahadło Wszystkie te niesprawdzone teorie jednoczy ideologia okultystycznego „energetyzmu”, który zakłada brak natury fizykalnej czy materialnej, bo takiej nie dowiedziono.
Dlatego różdżkarz nie ogranicza się do energii ziemskich, ale łatwo otwiera się na wszystkie inne typy energii, zarówno w wymiarze zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Wszystkie te rzekome źródła poznania i mocy (energii) są obecne realnie lub potencjalnie nie tylko w różdżkarzu czy wahadlarzu,ale też rzekomo w samej różdżce i wahadle, którym także jako przedmiotom przypisuje się nadzwyczajne możliwości. Takie myślenie wpisuje się więc również w główne zasady ideologii New Age i jest praktyczną jego propagandą i kontynuacją.
Badania naukowe o Radiestezji
Napisał Prof. dr hab. Henryk SzydłowskiIstotę radiestezji charakteryzuje sama nazwa utworzona z dwóch słów: łacińskiego radiatio (promieniowanie) oraz greckiego aestesia (wrażliwość). Radiestezja oznacza więc wrażliwość na promieniowanie. Czy radiestezja jest obiektywna z punktu widzenia nauk przyrodniczych, szczególnie fizyki?
Radiesteci twierdzą, że wykrywają jakieś promieniowanie (szkodliwe dla zdrowia) pochodzące od żył wodnych, minerałów, anomalii w organizmie ludzkim spowodowanych chorobą itp. Dla radiestety wskaźnikiem obecności tego promieniowania są ruchy trzymanego w ręku wahadełka lub różdżki. Zawodowi radiesteci zazwyczaj chwalą się nadzwyczajnymi osiągnięciami, nieraz graniczącymi z cudem.
Jak przeprowadza się badania naukowe?
Od czasów Kopernika, Galileusza i Newtona wypracowano bardzo skuteczną metodologię badań naukowych, które dotyczą obiektywnie istniejących i mierzalnych zjawisk przyrody. O jej skuteczności i użyteczności świadczy niebywały rozwój nauki i jej zastosowań w technice. Na całość metodologii składają się 3 ogniwa:
- obserwacja i pomiary ilościowe wybranego zjawiska – metodologia fizyki ogranicza zakres badań do zjawisk powtarzalnych i odtwarzalnych, czyli w praktyce do materii (to samoograniczenie materialiści przyjmują jako dogmat, twierdząc, że nie ma niczego poza obiektywnie istniejącą materią);
- tworzenie hipotez na temat prawidłowości rządzących danym zjawiskiem – hipotezy są propozycjami twierdzeń naukowych, przedstawionych zazwyczaj w postaci wzorów matematycznych które w przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji wejdą na stałe do nauki;
- weryfikacja wniosków wynikających z hipotez – warunkiem włączenia hipotezy do nauki jest pozytywny rezultat sprawdzenia wszystkich wniosków z niej wynikających. Jeśli hipotezę nazwiemy regułą, to każdy wyjątek obala regułę lub przynajmniej ogranicza jej stosowalność. W tym drugim przypadku można uznać hipotezę za przybliżenie prawdy, obowiązujące pod ściśle określonymi warunkami
