Covid-19 to choroba metaboliczna

Aby zrozumieć związek między chorobą metaboliczną a Covid-19 , powinniśmy przede wszystkim skoncentrować się na metabolizmie węglowodanów. Poniżej wymieniono choroby metaboliczne, które należą do odpowiedniej kategorii:

• Stan przedcukrzycowy

• Cukrzyca typu 2

• Insulinooporność

• Nadciśnienie

• Choroby układu krążenia

• Udar mózgu

• Rak - nie wszystkie, ale większość

• Otyłość - nie wszystkie osoby otyłe chorują metabolicznie, ale około 80% tak

• Smarowanie wewnętrzne

Doświadczenia kliniczne z ostatniego roku pokazują, że najpoważniejsze przypadki Covid-19 to osoby, u których występuje co najmniej jeden z wymienionych powyżej schorzeń. Schorzenia te są również bardzo częste u osób starszych przebywających w domach opieki i podczas opieki domowej. Medycyna szkolna nie leczy chorób metabolicznych, ale używa głównie chemikaliów łagodzących objawy. POChP i astma również znajdują się na liście podstawowych schorzeń, ale późniejsze oceny pokazują mniej negatywnych konsekwencji, niż się spodziewano.

Jaki jest zatem związek między chorobowością metaboliczną a Covid-19?

Wykazano, że Covid-19 nie jest przede wszystkim chorobą układu oddechowego, ale chorobą naczyniową z konsekwencjami dla układu oddechowego. Wirus SARS-CoV-2 (SC2) atakuje przede wszystkim naczynia krwionośne organizmu. Wnętrze naczyń krwionośnych pokryte jest prostą warstwą śródbłonka. Funkcja śródbłonka odgrywa kluczową rolę w krążeniu i regulacji przepływu krwi. Śródbłonek ma kilka zadań, z których jednym jest ochrona obszaru, w którym krew przepływa w naczyniu krwionośnym, a także przepuszczanie określonych substancji do mięśni. Na zewnątrz śródbłonka znajduje się powierzchniowa warstwa substancji przypominającej włosy skierowana do wewnątrz w kierunku przepływu krwi. Składa się z glikozylowanych białek zwanych glikokaliksem. Jest to bardzo śliski „włos” (rzęski), który utrzymuje przepływ krwi w jednym kierunku. Ta ostatnia jest ważną warstwą ochronną, która niezależnie od przepływów krwi tworzy barierę między krwią a ścianą śródbłonka.

Glycocalyx nie jest pasywną warstwą komórek, ale kontroluje ważne funkcje w komunikacji między krwią a ścianą naczynia. Wiąże ze sobą grubszą warstwę nie krążącego osocza krwi. Łożysko szybko się psuje np. stany zapalne m.in. posocznica i wysoki poziom cukru we krwi, zaburzając w ten sposób funkcję ściany naczynia.

Glukoza uszkadza glikokaliks jeden, nie tylko z powodu długotrwałego, wysokiego spożycia węglowodanów, ale także z  jednego dużego posiłku z dużą ilością glukozy . Spożywanie dużej ilości węglowodanów w posiłku lub w większości posiłków, tak jak w typowej diecie amerykańskiej, jest tym samym, co spożywanie cukru i wszystkich słodzonych potraw, kukurydzy i skrobi, większości owoców, soków i napojów bezalkoholowych. Powoduje wysoki ładunek glukozy we krwi. Wysokie spożycie glukozy / węglowodanów uszkadza glikokaliks tak, że jest mniej lub bardziej zniszczony. Większość przetworzonej żywności często zawiera cukier, kukurydzę i skrobię, więc zaliczają się do tej kategorii, nawet jeśli są to konserwy mięsne lub warzywa.

W przypadku uszkodzenia glikokaliksu wszystkie przeszkody w dostępie do śródbłonka są usuwane, co zwiększa ryzyko kontuzji. Śródbłonek może ulec zapaleniu przez coś we krwi, w tym patogeny, takie jak wirusy. Innym przykładem są przemysłowo przetworzone oleje z nasion w diecie. Te ostatnie dają początek tłuszczom trans, które są również silnie zapalne. Takie stany zapalne inicjują uszkodzenie naczyń, które później jest przyczyną różnych chorób sercowo-naczyniowych. Zatem to nie tłuszcz zwierzęcy, taki jak masło, powoduje uszkodzenie naczyń, ale właśnie przetworzone tłuszcze roślinne, które są często polecane przez ignorantów w szkole.

Osoby z chorobami metabolicznymi z powodu zbyt dużej ilości węglowodanów w diecie często mają wysoki poziom cukru we krwi, co powoduje uszkodzenie glikokaliksu. Kiedy glikokaliks jest uszkodzony, powrót do zdrowia może zająć 8-12 godzin. Jeśli więc zjesz posiłek bogaty w węglowodany, taki jak ziemniaki, ryż, fasolę, kilka kromek chleba, danie z makaronu, kawałek ciasta, szklankę soku owocowego, sodę lub dużą porcję owoców tropikalnych, itd., to powoduje otwarty okres podatności na 8 do 12 godzin, w którym to czasie wirus SC2 może łatwiej atakować komórki śródbłonka w naczyniach krwionośnych. U osób chorych metabolicznie z wysokim poziomem cukru we krwi glikokaliks jest trwale uszkodzony, a zapalenie śródbłonka jest częste.

Witamina C jest potrzebna do prawidłowego tworzenia się białka kolagenu, który znajduje się w tkance łącznej naczyń krwionośnych. Jest potrzebny jako środek redukujący, gdy do hydroksylacji proliny i lizyny stosuje się tlen cząsteczkowy, tak aby włókna kolagenowe mogły być ze sobą usieciowane. Silny niedobór witaminy C prowadzi zatem do zmniejszenia ilości kolagenu w tkance łącznej i staje się słabej jakości. Wytwarza słabą tkankę, co grozi krwawieniem. To jest główna przyczyna szkorbutu, który kiedyś pochłonął tysiące marynarzy na długi czas na morzu.

Dostanie się wirusa SC2 do komórek śródbłonka to zła wiadomość ze względu na kaskadę zdarzeń, które inicjuje. W warstwie tuż pod komórkami śródbłonka między śródbłonkiem a mięśniem znajduje się  czynnik von willebranda (VWF), który odgrywa ważną rolę w krzepnięciu krwi. Jeśli śródbłonek jest uszkodzony, VWF odgrywa ważną rolę w koagulacji, aby zatrzymać krwawienie. Powód jest jasny: uszkodzona ściana śródbłonka może prowadzić do silnego krwawienia, dlatego ważne jest, aby jak najszybciej skoagulować uszkodzenie. Nie różni się to od sytuacji, gdy skaleczysz się w palec.

Czynniki krzepnięcia, takie jak d-dimer, fibryna, protrombina i inne, są powszechnie stwierdzane w nadmiarze w naczyniach zakażonych SC2. Powoduje małe skrzepy krwi w tętniczkach i naczyniach włosowatych w płucach, ponieważ wirus atakuje komórki śródbłonka płuc i tam powoduje stan zapalny, który często powoduje krwawienie. Wiele naczyń włosowatych w płucach ulega niewielkim zakrzepom w wyniku uszkodzenia śródbłonka. Jest to podobne do zatorowości płucnej (PE), z tym wyjątkiem, że PE to duży skrzep krwi, który często można usunąć, ale w tym przypadku w ważnych naczyniach włosowatych w płucach znajdują się setki skrzepów. Te małe skrzepy krwi tworzą wiele zakrzepów, które zapobiegają utlenianiu. Płuca, podobnie jak niektóre inne narządy, próbują znaleźć sposób na obejście problemu zamkniętych naczyń włosowatych, tworząc nowe naczynia włosowate, ale przestrzeń w płucach jest ograniczona.

Płuca nie mogą wymieniać O2 i CO2, ponieważ naczynia włosowate są zamykane przez zakrzepicę, a kiedy tworzą się nowe naczynia włosowate, płuca się nimi wypełniają. Fani często nie pomagają, bo problemem jest brak naczyń krwionośnych, przez które może zachodzić wymiana tlenu. Zatem bez względu na to, jak bardzo płuca są wciskane i wypychane oraz wypełnione tlenem, nie przedostaje się on do krwi pacjenta ani na zewnątrz. We krwi prawie nie ma ruchu tlenu. To często prowadzi do zgonu.

Prawdopodobnie możliwe jest zapobieganie krytycznemu stanowi, w którym krew nie otrzymuje tlenu. Najważniejszą rzeczą wydaje się być dobrze działający glikokaliks, który zapobiega uszkodzeniom śródbłonka, a tym samym minimalizuje ryzyko zakażenia go wirusem. Aby upewnić się, że glikokaliks jest nienaruszony, dobrą strategią jest unikanie diet bogatych w węglowodany i zapalnych olejów przetworzonych z nasion. Dobra podaż witaminy C działa również wzmacniająco na śródbłonek, co zmniejsza skłonność do krwawień.

To właśnie te uszkodzenia naczyń krwionośnych są prawdopodobnie głównym powodem, dla którego wiele osób, które wyleczyły się z samej infekcji wirusowej, ma poważne utrzymujące się problemy i skutki dla kilku narządów w organizmie, co może prowadzić do długich zwolnień chorobowych, zanim w pełni wyzdrowieje. Uszkodzenie naczyń nie koncentruje się tylko w płucach, ale można je również zaobserwować w sercu, mózgu, nerkach itp.

Zdrowa dieta oznacza różne rzeczy dla różnych ludzi, aw normalnych okolicznościach możemy po prostu wzruszyć ramionami i zaakceptować różnice. Ale jednej rzeczy, której nauczył nas Covid-19, jest to, że zdrowie metaboliczne oznacza znacznie więcej niż kontrolowanie cukrzycy typu 2 lub unikanie otyłości. Można zapobiec chorobom metabolicznym spowodowanym zbyt dużą ilością węglowodanów. Te, które są już ustalone, można odwrócić, a bardzo zaawansowane formy są możliwe do przejęcia kontroli. Naprawdę musimy przestać jeść cukier, zboża, skrobię, owoce naturalnie bogate w cukier, soki owocowe, napoje bezalkoholowe, przetworzoną żywność i oleje z nasion. Najlepszą dietę do przestrzegania dobrze opisał brytyjski kardiolog Aseem Malhothra w książce „ Lepszy układ odpornościowy w 21 dni”. Zaleca dietę zgodną z dietą LCHF, którą często demonizuje medycyna szkolna, która w tym kontekście całkowicie zbłądziła.

Nie jest dla mnie jasne, jakie szkody mogą wyrządzić glikokaliksowi przetworzone przemysłowo oleje roślinne i z nasion. Z podobnych uszkodzeń śródbłonka, które powodują choroby serca i prowadzą do zawału, wiemy jednak, że przetworzone oleje z nasion powodują uszkodzenie ścian tętnic. Ponieważ są szkodliwe dla śródbłonka, prawdopodobnie powodują również uszkodzenie glikokaliksu. Oznacza to, że musimy unikać wszelkiej żywności przetworzonej przemysłowo, ponieważ prawie zawsze zawiera ona jakąś formę cukru i te złe oleje. Używaj nasyconych tłuszczów zwierzęcych i unikaj pokarmów ze spisem treści i minimalizuj spożycie węglowodanów podnoszących poziom cukru we krwi.

Lars Bern

 

https://www.metabolhalsa.se/2020/11/29/covid-19-ar-en-metabol-sjukdom/?subscribe=success#blog_subscription-3

 

 

https://pl.wikipedia.org/wiki/Glikokaliks

 

 

Glikokaliks – węglowodanowa warstwa pokrywająca powierzchnię błon komórkowych komórek zwierzęcych oraz niektórych bakterii i innych komórek. Składa się z: galaktozy, glukozy, glukozoaminy, galaktozoaminy, mannozy, fukozy i kwasów sjalowych, które są składnikami glikolipidów oraz glikoproteidów.

Zabezpiecza powierzchnię komórki przed uszkodzeniami mechanicznymi i chemicznymi, pełni ważne funkcje przy łączeniu się komórek w skupiska oraz przy ich identyfikacji. W dużym stopniu pochłania wodę, co powoduje, że powierzchnia komórki jest śliska, dzięki temu wiele komórek (np. leukocyty) może się prześlizgiwać przez wąskie szczeliny w ścianach naczyń włosowatych. Śliskość powierzchni komórek zapobiega zlepianiu się krwinek czerwonych i przyczepianiu do ścian naczyń krwionośnych. Chroni również komórki jelita przed strawieniem. Glikokaliks różnych typów komórek różni się składem reszt cukrowych i grubością. Składa się głównie z cukrów prostych, które występują zazwyczaj jako boczne łańcuchy związane kowalencyjnie z białkami błonowymi (glikoproteiny) lub lipidami (glikolipidy).

Ponadto obecne są w tej warstwie proteoglikany (związki białkowo-węglowodanowe, syntezowane w komórce, wydzielane na zewnątrz i adsorbowane do powierzchni błony komórkowej). Obecność glikokaliksu na powierzchni błony komórkowej zwiększa jej asymetrię.

Glikokaliks jest warstwą bardzo wrażliwą na każdą fizjologiczną zmianę komórki. Jego funkcje nie są do końca poznane. Przypuszcza się, że odpowiada za:

• kotwiczenie białek transbłonowych w dwuwarstwie lipidowej błony zapobiega ich wypadnięciu do cytoplazmy komórki,
• spełniają rolę sygnałów kierujących białka transbłonowe do miejsca ich przeznaczenia w błonie komórkowej,
• charakterystyczny dla każdej komórki skład i konfiguracja reszt cukrowych są odpowiedzialne za wzajemne rozpoznawanie się komórek w procesie rozwoju organizmu i w czasie jego całego życia.