„Mam nadzieję, że powodem, dla którego Przełożony Generalny nalega na dialog z Rzymem, jest... »udokumentowanie« niechęci obecnej hierarchii do ponownego rozważenia Soboru Watykańskiego II”.
EXCLUSIVE Archbishop Viganò Interview: The SSPX, Ecumenism & The Benedict Option (Part II)
'I hope that the reason the Superior General is insisting on having a dialogue with Rome is ... to 'put on record' the unwillingness of the current Hierarchy to reconsider Vatican II.'
Editor’s note: His Excellency kindly agreed to an email interview with Kokx News earlier this month. Below is the second part of our “conversation,” which covers synodality, the SSPX, and the future of the Church. For Part I of our interview, click here. Visit the Exsurge Domine USA website here. Follow His Excellency on X/Twitter here.
Your support makes interviews like this possible. Consider becoming a monthly supporter or make a one-time donation. Rest assured you are in our prayers.
|
Uwaga redaktora: Jego Ekscelencja uprzejmie zgodził się na wywiad mailowy z Kokx News na początku tego miesiąca. Poniżej znajduje się druga część naszej „rozmowy”, która dotyczy synodalności, SSPX i przyszłości Kościoła. Część I naszego wywiadu dostępna jest tutaj . Odwiedź stronę internetową Exsurge Domine USA . Obserwuj Jego Ekscelencję na X/Twitterze
Stephen Kokx: Dlaczego, Pana zdaniem, Kościół jest dziś tak uważny na dialog ekumeniczny z niekatolikami, a jednocześnie tak nietolerancyjny i surowy wobec tradycyjnych realiów? Dlaczego jest wobec Pana tak sztywny, a jednocześnie tak otwarty wobec heretyków i schizmatyków, a nawet wobec islamu i judaizmu? Arcybiskup Carlo Maria Viganò: Hierarchia Kościoła soborowego – a przede wszystkim ci, którzy przejęli władzę nad Watykanem, uzurpując sobie prawo do Stolicy Piotrowej – nie przemawia już autorytatywnym głosem Prawdy, lecz nieśmiałym głosem „dialogu” i kompromisu ze światem. Dzieje się tak od Soboru Watykańskiego II, który oznacza moment zerwania i braku ciągłości w odniesieniu do odwiecznego Kościoła Apostolskiego Rzymskokatolickiego.
Powodem, dla którego Kościół soborowy uznaje inne Kościoły i sekty chrześcijańskie, jest to, że nie uważa się już za jedynego strażnika Objawionej Prawdy. Z tego powodu stawia się na tym samym poziomie, co inne wiary z niezliczonymi spotkaniami ekumenicznymi ( ad intra , w obrębie chrześcijaństwa) i międzyreligijnymi ( ad extra , poza chrześcijaństwem). Papiestwo wyłania się oszpecone, a Biskup Rzymu zostaje zredukowany do zaledwie primus inter pares , zgodnie z reinterpretacją „w kluczu synodalnym i ekumenicznym” zalecaną przez dokument studyjny „ Biskup Rzymu: prymat i synodalność w dialogach ekumenicznych i w odpowiedziach na encyklikę Ut unum sint ”. 1 Takie są praktyczne skutki zwrotu „ subsistit in ” znajdującego się w Lumen Gentium . Wschodni schizmatycy prawosławni, protestanccy heretycy, pogańscy bałwochwalcy i Kościół soborowo-synodalny są wszyscy połączeni swoją heterogenicznością w odniesieniu do Kościoła katolickiego; i to właśnie od Apostolskiego Kościoła Rzymskokatolickiego wszyscy oni z pogardą się dystansują. Nie zapominajmy, że nawet wśród prawosławnych istnieją wspólnoty, które wprowadziły diakonat dla kobiet, przyjmując postulaty równości płci, do których Kościół soborowy od dawna dostosowuje się, wprowadzając coraz śmielsze innowacje. Protestanci i anglikanie dzielą z Kościołem soborowo-synodalnym – który odrzuca, reinterpretuje lub wymazuje Prawdy Katolickie – błędy eklezjologiczne i doktrynalne oraz herezje, a wspólnie, ekumenicznie, dążą do fałszywej jedności za cenę odstępstwa od Wiary. Farsa wyroku administracyjnego wydanego przez Dykasterię Nauki Wiary sprowadziła na mnie ekskomunikę, ogłaszając, że znajduję się w stanie schizmy z Kościołem bergogliańskim za to, że ośmieliłem się kwestionować jego dwa nietykalne bożki: Sobór Watykański II i prawowitość Jorge Maria Bergoglio jako papieża. To oczywiście nie czyni mnie schizmatykiem w stosunku do Kościoła katolickiego, lecz raczej w stosunku do Kościoła soborowo-synodalnego, dowodząc tym samym, że sam znajduje się w de facto schizmie od Apostolskiego Kościoła Rzymskokatolickiego, nie mniej i nie bardziej niż prawosławni czy protestanci.  Stephen Kokx: W ostatnich dniach Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X ogłosiło, że 1 lipca dokona konsekracji nowych biskupów bez zgody Watykanu. Jak Wasza Ekscelencjo ocenia tę decyzję? Arcybiskup Viganò: Bardzo doceniam decyzję o zapewnieniu sukcesji apostolskiej, aby zagwarantować ciągłość Bractwa i zachować skarb Tradycji, kapłaństwa katolickiego i Najświętszej Ofiary Mszy Świętej. Wierzę jednak, że Bractwo Świętego Piusa X wciąż musi stawić czoła ostatniemu etapowi procesu uświadamiania sobie, który trzydzieści osiem lat temu doprowadził jego Założyciela, arcybiskupa Marcela Lefebvre'a, do uznania „modernistycznego Rzymu za apostatę”. Prawdą jest, że stan wyższej konieczności powołany do legitymizacji konsekracji biskupich jest uzasadniony zbawieniem dusz – salus animarum suprema lex . Upoważnia to Bractwo do konsekracji nowych biskupów nawet w przypadku braku Mandatu Papieskiego, którego z pewnością udzieliłby Papież wierny Mandatowi Piotrowemu. Niemniej jednak należy zauważyć, że w niezwykle mało prawdopodobnym przypadku, gdyby Leon wyraził zgodę na te konsekracje, Bractwo znalazłoby się w paradoksalnej sytuacji, z dwoma biskupami „w nieuregulowanej sytuacji kanonicznej”, a nowymi „w komunii z Rzymem”. Doprowadziłoby to do schizmy w samym Bractwie. Kanonicznie wydaje się, że nie ma wyjścia, a to dlatego, że problem ma charakter teologiczny i eklezjologiczny. I to sam Przełożony Generalny, o. Davide Pagliarani, przyznaje się do tej bardzo poważnej anomalii, obiektywnie niemożliwej do naprawienia w czasie, gdy warunki powrotu Rzymu do Tradycji są o wiele bardziej nierealne niż za czasów arcybiskupa Lefebvre’a. Pragnienie Bractwa Świętego Piusa X, by konkretnie zamanifestować swoją jedność ze Stolicą Apostolską, cum Petro et sub Petro , jest z pewnością zrozumiałe, ale obiektywnej luki nie da się załatać środkami administracyjnymi, ponieważ mają do czynienia z urzędnikami, którzy nie wyznają już wiary katolickiej i których celem jest zniszczenie Kościoła Świętego. Arcivescovo Carlo Maria Vigano@ CarloMViganoCarloMVigano
Decyzja Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X o konsekracji nowych biskupów 1 lipca dowodzi niemożności jakiegokolwiek dialogu ze Stolicą Apostolską. Odmowa Watykanu spełnienia próśb Bractwa potwierdza podwójne standardy: z jednej strony synodalność
 18:35 · 2 lutego 2026 · 72,8 tys. wyświetleń Views
Mam nadzieję, że powodem, dla którego Przełożony Generalny nalega na dialog z Rzymem, nie jest przede wszystkim chęć osiągnięcia uregulowania kanonicznego, ale raczej chęć „przyparcia ich do muru” – jeśli tak można powiedzieć – aby z jednej strony widoczna była gotowość członków FSSPX do uznania się za dzieci Kościoła katolickiego i poddanych Papieża; z drugiej zaś strony, aby „udokumentować” niechęć obecnej hierarchii do ponownego rozważenia Soboru Watykańskiego II i jego bardzo poważnych odstępstw, pokazując go takim, jakim jest, czyli wywrotowym i heretyckim. Paradoks rzymskiego weta ukazuje się w całej swojej szokującej sprzeczności, gdy weźmiemy pod uwagę, że Stolica Apostolska nadal ratyfikuje post facto święcenia biskupie Chińskiego Kościoła Patriotycznego, który jest notorycznie schizmatycki i ma własną, równoległą hierarchię wrogą Rzymowi. Nie zapominajmy, że kara ekskomuniki za konsekracje biskupie udzielone bez Mandatu Apostolskiego została wprowadzona przez Piusa XII w 1958 roku właśnie po to, by usankcjonować schizmę Stowarzyszenia Patriotycznego. Tajne porozumienie chińsko-watykańskie zawarte przez Bergoglio i Parolina przeczy stanowisku, jakie Stolica Apostolska utrzymywała aż do Benedykta XVI, i stawia schizmatycki Kościół chiński w jednym szeregu z innymi niekatolickimi sektami, z którymi Kościół synodalny prowadzi przyjacielski dialog, nie stwarzając przy tym żadnych widocznych problemów. Musimy przyznać, że obecny kryzys, właśnie ze względu na swoją absolutną wyjątkowość i powagę, wymaga, jak to się mówi, podejścia „nieszablonowego”. Kanoniczne odpowiedzi są ważne w czasach względnej normalności, a nie w sytuacjach nadzwyczajnych, niemal eschatologicznych. Dryf, do którego doszedł Kościół soborowo-synodalny, jest taki, że ci sami ludzie zdają się jednocześnie dzierżyć zarówno świętą władzę Kościoła, jak i wywrotową moc jego podróbki. Nie da się jednak przewodzić Kościołowi katolickiemu w ortodoksji i jednocześnie Kościołowi synodalnemu w herezji, tak jak nie da się służyć dwóm panom (Mt 6,24). Stephen Kokx: Czy uważa Ksiądz, że idea „pax liturgica”, którą wysuwają niektóre środowiska kościelne, jest uzasadniona i godna poparcia? Arcybiskup Viganò: Pax liturgica , na którą liczą niektórzy prałaci i intelektualiści katoliccy, jest moim zdaniem bardzo niebezpiecznym oszustwem, w które pierwsi wpadli jego zwolennicy i w które popadną również ci, którzy za nimi pójdą. Koncepcja pokojowego współistnienia dwóch form tego samego obrządku jest niemożliwa i jest wynikiem dedogmatyzacji liturgii, która odpowiada deliturgizacji doktryny. Msza trydencka jest modlitewnym głosem wiary katolickiej, zgodnie z maksymą Lex orandi lex credendi (prawo modlitwy jest prawem wiary). Novus Ordo jest ideologicznym wyrazem błędów soboru, zawierającym bardzo wyraźne, rażące pominięcia i manipulacje, mające na celu zafałszowanie wiary katolickiej i stopniowe prowadzenie wiernych ku religii powszechnej. Wierni uczestniczący w obu obrzędach mogą uważać celebracje w obrządku starożytnym za piękniejsze i bardziej uroczyste, ale pozostaną przekonani, że możliwe jest współistnienie dwóch przeciwstawnych światów, po prostu dając im wolność. Jest to sprzeczne z zasadą niesprzeczności, a nawet sprzeczne z Magisterium Kościoła Katolickiego. Jak słusznie zauważył biskup Marian Eleganti: „Tolerowana jest brudna schizma, która przebiega przez cały Kościół katolicki między tak zwanymi «modernistycznymi», «zaadaptowanymi do ducha epoki», «relatywistycznymi» i «pluralistycznymi», «lewicowymi» «katolikami reformowanymi» a «konserwatywnymi», «prawicowymi», «tradycyjnymi» i «prawosławnymi» katolikami. Oba skrzydła postrzegają siebie jako wiernych i katolickich. To jest paradoks par excellence ”. 2 Chris Jackson komentuje: „Te skandaliczne podwójne standardy pokazują, że Kościół soborowy ceni bardziej zgodność ze swoim nowym humanistycznym credo niż wierność prawdzie Chrystusa”. 3 Niestety, wśród konserwatystów pokutuje całkowicie błędne i bezpodstawne przekonanie, że to nie Sobór Watykański II, lecz jego błędna interpretacja spowodowała kryzys; że to nie Novus Ordo Missæ , lecz nadużycia w jego celebracji spowodowały upadek praktyk religijnych. Stephen Kokx: Co mogą zrobić księża i wierni, aby przeciwstawić się temu kryzysowi władzy świeckiej i religijnej? Arcybiskup Viganò: To naiwna iluzja sądzić, że uda się w jakiś sposób fundamentalnie zreformować instytucje całego świata zachodniego, które znajdują się obecnie w rękach synagogi szatana. Nasza cywilizacja osiągnęła stadium terminalne raka, który trawi ją od wewnątrz: buntu przeciwko Bogu, inspirowanego i podżeganego przez księcia tego świata i jego sługi. Wierzę, że nadszedł czas, aby poważnie rozważyć tworzenie „wspólnot intencjonalnych” 4 w oparciu o model Opcji Benedykta Roda Drehera . „W obliczu spustoszenia i spustoszenia po upadku Cesarstwa Rzymskiego, w nieprzyjaznym świecie, mnisi benedyktyńscy tworzyli małe wspólnoty, aby zachować to, co najważniejsze w wierze chrześcijańskiej i siać ziarna cywilizacji jutra. Według Drehera nasza sytuacja jest taka sama lub wkrótce się zmieni” .5 Co powstrzymuje katolików przed ożywieniem wielu opuszczonych lub wyludnionych wiosek, połączeniem swoich umiejętności i zasobów, aby żyć razem zgodnie z chrześcijańskim stylem życia, i zapewnieniem sobie środków do niezależności i samowystarczalności, w tym niezależności ekonomicznej i żywnościowej, które zapobiegłyby lub przynajmniej zminimalizowały skażenie ze strony nieprzyjaznego świata? Francuski ksiądz pisze: „W okresie pandemii COVID-19 odprawiałem tajne msze w stodołach. Wydawało się, że cofnęliśmy się do czasów rewolucji. Dziś władza nie służy już ludowi ani Bogu, ale globalizmowi. To walka między Chrystusem Królem a księciem tego świata, diabłem. Obowiązkiem każdego człowieka jest stanąć po stronie dobra i przeciwstawić się złu”. 6 Co powstrzymuje księży przed pomaganiem wiernym w tej walce z globalizmem, tak jak niektórzy już zaczęli to robić? Katolicy muszą odzyskać swoje przeznaczenie, uwalniając się od inwazyjnej i śmiercionośnej dyktatury elit oraz przytłaczającej władzy uzurpowanej władzy. Co więcej, jeśli znajdujemy się w kościelnym stanie konieczności, znajdujemy się również w podobnym stanie w sferze cywilnej. Takie odzyskanie jest jednak możliwe tylko wtedy, gdy każda dusza żyje w Łasce i przez Łaskę. Aby to osiągnąć, niezbędne jest uświęcające działanie Sakramentów i Mszy Świętej, sprawowanej przez kapłanów wiernych Tradycji. Będzie to nadprzyrodzone pożywienie, które da nam siłę do posługiwania się duchową bronią w walce, która już szaleje i która zapowiada prześladowania Antychrysta. Tylko ci, którzy żyją w Chrystusie, mogą walczyć z obecnym złem i w ten sposób zasłużyć na wieczną nagrodę. Mihi enim vivere Christus est, et mori lucrum. Dla mnie bowiem żyć to Chrystus, a umrzeć to zysk (Flp 1,21). + Carlo Maria Viganò, arcybiskup Czytaj więcej:
4
Społeczności intencjonalne to grupy ludzi, którzy dobrowolnie decydują się żyć razem (lub bardzo blisko siebie), aby realizować wspólną wizję, wspólny ideał lub określony styl życia. Nie są to po prostu sąsiedzi ani przypadkowi współlokatorzy: ich centralnym elementem jest intencjonalność, czyli świadoma i wspólna decyzja o współpracy oraz dzieleniu się zasobami, obowiązkami i zasadami moralnymi. 6
« Jai célébré des messes tajnych dans des granges wisiorek la période Covid. On se serait crus revenus aux périodes révolutionnaires. Aujourd hui, le pouvoir nest plus au service du peuple ni de Dieu, mais au service du mondialisme. C est le Combat entre le Christ Roi et le Prince de ce Monde — le diable. C est le rôle de tout homme de prendre position pour le bien et de résister au mal. » Por. Tutaj . |
|
Stephen Kokx: In your opinion, why is the Church today so attentive to ecumenical dialogue with non-Catholics and at the same time so intolerant and severe towards traditional realities? Why is it so rigid towards you, but so inclusive with heretics and schismatics, and even with Islam and Judaism? Archbishop Carlo Maria Viganò: The hierarchy of the conciliar church – and above all those who have seized control of the Vatican, usurping the See of Peter – no longer speaks with the authoritative voice of Truth, but with the timid voice of “dialogue” and compromise with the world. This has been the case since the Second Vatican Council, which marks a point of rupture and discontinuity with respect to the perennial Roman Catholic Apostolic Church. The reason why the conciliar church recognizes other Christian churches and sects is that it no longer considers itself as the sole custodian of Revealed Truth. For this reason, it places itself on the same level as other faiths with countless ecumenical (ad intra, within Christianity) and inter-religious (ad extra, outside Christianity) meetings. The Papacy emerges disfigured, and the Bishop of Rome is reduced to a mere primus inter pares, according to the reinterpretation “in a synodal and ecumenical key” recommended by the study document “The Bishop of Rome: Primacy and Synodality in Ecumenical Dialogues and in Responses to the Encyclical Ut Unum Sint.” 1 These are the practical effects of the phrase “subsistit in” found in Lumen Gentium. Eastern Orthodox schismatics, Protestant heretics, pagan idolaters, and the conciliar-synodal church are all united by their heterogeneity with respect to the Catholic Church; and it is precisely from the Roman Catholic Apostolic Church that all of them disdainfully distance themselves. Let us not forget that even among the Eastern Orthodox there are communities that have introduced the diaconate for women, embracing the demands of gender equality to which the conciliar church has long been adapting with increasingly daring innovations. Protestants and Anglicans share with the conciliar-synodal church – which rejects, reinterprets, or erases Catholic Truths – ecclesiological and doctrinal errors and heresies, and together they ecumenically pursue a false unity at the price of apostasy from the Faith. The farce of the administrative sentence imposed by the Dicastery for the Doctrine of the Faith has inflicted excommunication upon me, declaring me to be in a state of schism with the Bergoglian church for daring to question its two untouchable idols: Vatican II and the legitimacy of Jorge Mario Bergoglio as Pope. This, of course, does not make me a schismatic with respect to the Catholic Church, but rather with respect to the conciliar-synodal church, thus demonstrating that it is itself in de facto schism from the Roman Catholic Apostolic Church, no more and no less than the Eastern Orthodox or the Protestants. Stephen Kokx: In the last few days, the Society of Saint Pius X has announced that it will consecrate new bishops on July 1st without theVatican’s approval. How do you evaluate this decision, Your Excellency? Archbishop Viganò: I greatly appreciate the decision to ensure Apostolic Succession in order to guarantee continuity for the Society and preserve the treasure of Tradition, the Catholic Priesthood, and the Holy Sacrifice of the Mass. However, I believe that the Society of Saint Pius X still needs to face the final stage of the process of awareness that thirty-eight years ago led its Founder, Archbishop Marcel Lefebvre, to consider “modernist Rome apostate.” It is true that the state of necessity invoked to legitimize the episcopal consecrations is justified by the salvation of souls – salus animarum suprema lex. This authorizes the Society to proceed with the Consecration of new Bishops even in the absence of a Pontifical Mandate, which a Pope faithful to the Petrine Mandate would certainly grant. Nevertheless, it should be noted that in the extremely unlikely event that Leo were to consent to these Consecrations, the Society would find itself in a paradoxical situation, with two Bishops “in an irregular canonical situation” and the new ones “in communion with Rome.” This would generate a schism within the Society itself. Canonically, there seems to be no way out, and this is because the problem is of a theological and ecclesiological nature. And it is the Superior General himself, Father Davide Pagliarani, who acknowledges this very serious anomaly, objectively impossible to remedy at a time when the conditions for Rome’s return to Tradition are far more unrealistic than in the time of Archbishop Lefebvre. The desire of the Society of Saint Pius X to concretely manifest its union with the Apostolic See, cum Petro et sub Petro, is certainly understandable, but the objective gap cannot be bridged through administrative means, because they are dealing with officials who no longer profess the Catholic Faith and who aim to demolish the Holy Church. Arcivescovo Carlo Maria Viganò@CarloMVigano
The decision of the Priestly Fraternity of St. Pius X to consecrate new Bishops on July 1 demonstrates the impossibility of any dialogue with the Holy See. The Vatican’s refusal to comply with the Society’s requests confirms a double standard: On the one hand, synodality
6:35 PM · Feb 2, 2026 · 72.8K Views
114 Replies · 382 Reposts · 1.56K Likes
I hope that the reason the Superior General is insisting on having a dialogue with Rome is not primarily to achieve canonical regularization, but rather to “corner them” – so to speak – so that, on the one hand, the willingness of the members of the FSSPX to recognize themselves as children of the Catholic Church and subjects of the Roman Pontiff is evident; and on the other hand, to “put on record” the unwillingness of the current Hierarchy to reconsider Vatican II and its very serious deviations, showing it for what it is, namely subversive and heretical. The paradox of the Roman veto appears in all its shocking contradiction when we consider that the Holy See continues to give post facto ratification to the episcopal ordinations of the Chinese Patriotic Church, which is notoriously schismatic and has its own parallel hierarchy hostile to Rome. Let us not forget that the penalty of excommunication for episcopal Consecrations conferred without an Apostolic Mandate was introduced by Pius XII in 1958 precisely to sanction the state of schism of the Patriotic Association. The secret Sino-Vatican agreement stipulated by Bergoglio and Parolin contradicts the position that the Holy See had maintained until Benedict XVI and aligns the schismatic Chinese church with other nonCatholic sects with which the synodal church engages in friendly dialogue, without this posing any apparent problem. We must acknowledge that the current crisis, precisely because of its absolute exceptionality and gravity, demands to be addressed, as they say, “outside the box.” Canonical responses are valid for times of relative normalcy, not for extraordinary, almost eschatological situations. The drift to which the conciliar-synodal church has arrived is such that the same people simultaneously appear to hold both the sacred authority of the Church and the subversive power of its counterfeit. But it is not possible to preside over the Catholic Church in orthodoxy and at the same time over the synodal church in heresy, just as it is not possible to serve two masters (Mt 6:24). Stephen Kokx: Do you consider the prospect of a “pax liturgica” which has been put forward by certain ecclesial circles, to be well-founded and worthy of support? Archbishop Viganò: The pax liturgica hoped for by some prelates and Catholic intellectuals is, in my opinion, a very dangerous deception, into which its proponents have fallen first, and into which those who follow them will also fall. The concept of a peaceful coexistence of two forms of the same Rite is impossible, and it is the result of a de-dogmatization of the Liturgy, which corresponds to a de-liturgization of Doctrine. The Tridentine Mass is the praying voice of the Catholic Faith, according to the adage Lex orandi lex credendi (the law of prayer is the law of belief). The Novus Ordo is an ideological expression of the errors of the Council, containing very clear, blatant omissions and manipulations intended to adulterate the Catholic Faith and progressively lead the faithful towards a Universal Religion. The faithful who attend both rites may perhaps consider the celebrations in the ancient rite more beautiful and solemn, but they will remain convinced that it is possible to make two opposing worlds coexist simply by granting freedom to both. This contradicts the principle of non-contradiction even before contradicting the Catholic Magisterium. As bishop Marian Eleganti has rightly observed, “A dirty schism is tolerated that runs through the entire Catholic Church between the so-called ‘modernist,’ ‘zeitgeist-adapted,’ ‘relativist,’ and ‘pluralist,’ ‘left-wing’ ‘reform Catholics’ and the ‘conservative,’ ‘right-wing,’ ‘traditional,’ and ‘orthodox’ Catholics. Both wings see themselves as faithful and Catholic. This is the paradox par excellence.” 2 Chris Jackson comments: “This scandalous double standard demonstrates that the conciliar church values conformity to its new humanistic creed more than fidelity to the truth of Christ.” 3 Unfortunately, among conservatives there is the completely erroneous and unfounded belief that it was not Vatican II, but a misinterpretation of it, that caused the crisis; that it was not the Novus Ordo Missæ, but abuses in its celebration, that caused the collapse of religious practice. Stephen Kokx: What can priests and the faithful do to resist this crisis of civil and religious authority? Archbishop Viganò: It is a foolish illusion to think that it would somehow be possible to fundamentally reform the institutions of the entire Western world, which are now in the hands of the Synagogue of Satan. Our civilization has reached the terminal stage of a cancer that is eating away at it from within: the rebellion against God inspired and perpetrated by the prince of this world and his servants. I believe the time has come to seriously consider the formation of “intentional communities” 4 based on Rod Dreher’s Benedict Option model. “In the devastation and desolation following the fall of the Roman Empire, in a hostile world, Benedictine monks formed small communities to preserve what matters of the Christian faith and to sow the seeds of tomorrow’s civilization. According to Dreher, our situation is the same or will soon become so.” 5 What is stopping Catholics from revitalizing the many abandoned or depopulated villages, combining their skills and resources to live together according to a Christian way of life, and providing themselves with the means of independence and self-sufficiency, including economic and food independence, that would prevent or at least minimize contamination from a hostile world? A French priest writes: “During the Covid period, I celebrated clandestine Masses in barns. It seemed like we were back in the times of the Revolution. Today, power is no longer at the service of the people or of God, but at the service of globalism. It is the struggle between Christ the King and the prince of this world, the devil. It is the duty of every man to side with good and resist evil.” 6 What is stopping priests from helping the faithful in this fight against globalism, as some have already begun to do? Catholics must reclaim their destiny, freeing themselves from the invasive and deadly dictatorship of the elite and the overwhelming power of a usurped authority. Moreover, if we find ourselves in an ecclesial state of necessity, we are also in a similar state in the civil sphere. Such a reclamation is only possible, however, when every soul lives in and by Grace. And to achieve this, the sanctifying action of the Sacraments and the Holy Mass, administered by priests faithful to Tradition, is indispensable. This will be the supernatural nourishment that will give us the strength to wield spiritual weapons in the battle that is already raging and that foreshadows the persecution of the Antichrist. For only those who live in Christ can fight the present evil and thus merit eternal reward. Mihi enim vivere Christus est, et mori lucrum. For to me, to live is Christ, and to die is gain. (Phil 1:21). + Carlo Maria Viganò, Archbishop Read More:
1
‘The Bishop of Rome.’ See: https://www.christianunity.va/content/unitacristiani/en/documenti/altri-testi/the-bishop-of-rome.html 2
Cf. https://www.lifesitenews.com/opinion/bishop-eleganti-the-church-is-suffering-internal-schism-because-pope-bishops-tolerate-heresies/ 3
See here. 4
Intentional communities are groups of people who voluntarily choose to live together (or very close to each other) to realize a common vision, a shared ideal, or a particular lifestyle. They are not simply neighbors or random roommates: the central element is intentionality, that is, a conscious and shared decision to cooperate and share resources, responsibilities, and moral principles. 5
Cfr. https://lanuovabq.it/it/opzione-benedetto-non-un-consiglio-ma-un-fatto 6
« J ai célébré des messes clandestines dans des granges pendant la période Covid. On se serait crus revenus aux périodes révolutionnaires. Aujourd hui, le pouvoir n est plus au service du peuple ni de Dieu, mais au service du mondialisme. C est le combat entre le Christ Roi et le prince de ce monde — le diable. C est le rôle de tout homme de prendre position pour le bien et de résister au mal. » Cf. here. |
https://kokxnews.substack.com/p/exclusive-interview-with-archbishop-709
https://kokxnews.substack.com/p/exclusive-interview-with-archbishop-709
