E. Michael Jones: Szatan jest ojcem mafii chazarskiej

Fiducia Sapplicans i Wybór Hobsona

Kiedy zobaczyłem nagłówek – Katolicy nie mogą być antysemitami – natychmiast napisałem do biskupa Barrona i poprosiłem go, aby poinformował ADL, że E. Michael Jones nie może być antysemitą, ponieważ jest katolikiem. Podtrzymuję to stanowisko od lat i pocieszające było, że słynny biskup stanął po mojej stronie w tej argumentacji.

Kiedy jednak przeczytałem jego artykuł, odkryłem, że jego nagłówek miał zupełnie inne znaczenie. Według jego ekscelencji „chrześcijaństwo zapada się w sobie bez ciągłego odwoływania się do swoich żydowskich przodków”. Czy mieszkańcy Starego Testamentu byli Żydami? Termin ten pojawia się w Piśmie Świętym stosunkowo późno, a kiedy pojawia się w Ewangelii św. Jana, ma charakter pejoratywny.

Z drugiej strony, jeśli mówimy o Hebrajczykach, nie ma ciągłości między ludźmi, którzy wyszli z Egiptu za Mojżeszem, a Żydami, którzy obecnie są zaangażowani w ludobójstwo w Gazie. Jezus Chrystus dał to jasno do zrozumienia, gdy powiedział współczesnym Żydom, że nie są dziećmi Mojżesza, ponieważ odmówili przyjęcia Go jako swego Mesjasza. Następnie powiedział, że ich ojcem był Szatan. Czy to oznacza, że ​​Jezus Chrystus był antysemitą? Biskup Barron potępił każdego, kto używał określenia „Synagoga Szatana” jako antysemickiego, mimo że termin ten zaczerpnięto z Księgi Objawienia.

Zamiast wspominać którykolwiek z tych istotnych fragmentów, Barron, cytując św. Pawła, mówi nam, że Jezus Chrystus jest: „tak na wszystkie obietnice dane Izraelowi”, co z pewnością jest prawdą, ale tylko pod warunkiem, że Żydzi przyjmą chrzest, coś, co biskup Barron nie wspomniał o tym w swoim dialogu z Benem Shapiro. Barron następnie mówi nam, że „papież Pius XI oświadczył: „Wszyscy jesteśmy duchowo Semitami”, a następnie, jakby kończąc swój sylogizm, Barron podsumowuje: „Dlatego, jeśli nie zdobędziecie Żydów, nie dostaniecie Jezusa. To takie proste i ważne.”

Następnie Barron porusza temat marcjonizmu, co nie stanowi problemu, chyba że rozmawia się z Markiem Głogoczowskim lub Adamem Greenem.

„Jednym z najwcześniejszych sporów doktrynalnych w chrześcijaństwie była bitwa z Marcionem i jego uczniami, która toczyła się w II wieku”.

W przemówieniu do uczniów, którzy nie rozpoznali Go w drodze do Emaus, Barron mówi nam, że Jezus:

„Jawi się jako dopełnienie historii zbawienia, kulminacyjny punkt historii Żydów, pełny wyraz Tory, świątyni i proroctw. I właśnie w trakcie tej mowy serca uczniów zaczęły w nich pałać”.

I zgadzamy się z tym, co tam powiedział, ale potem musi narzucić niczego niepodejrzewającemu czytającemu swoją tendencyjną interpretację swoich ćwiczeń w pisaniu SMS-ów dowodowych, twierdząc, że „to właśnie ta głęboko żydowska mowa doprowadziła ich do nawrócenia”.

Co Barron ma na myśli, mówiąc „głęboko żydowski”? Dlaczego to przemówienie jest „głęboko żydowskie”? Dlaczego jest ono bardziej lub mniej żydowskie niż jakakolwiek inna mowa w Piśmie Świętym? Czy czytał Ewangelię św. Jana, który używa terminu Żyd 71 razy i w każdym przypadku z wyjątkiem jednego w charakterze pejoratywnym?

Barron jeszcze bardziej mąci wodę, cytując wybitnego teologa Williama F. Buckleya. Buckley był komisarzem nadzorującym teren obozu koncentracyjnego zwanego „konserwatyzmem”.

„Kiedy w latach pięćdziesiątych William F. Buckley próbował założyć swoje czasopismo National Review, bardzo zależało mu na zatrudnieniu najlepszych i najbystrzejszych myślicieli konserwatywnych w anglosferze. Skrupulatnie jednak eliminował z rozważań każdego, kto przejawiał postawy antysemickie, wiedział bowiem, że podkopałoby to jego projekt, zarówno moralnie, jak i intelektualnie”.

Wczesny Buckley wspomniał o udziale Żydów w rewolucji bolszewickiej wraz z wybitnymi Żydami, takimi jak David Suskind w „Firing Line”, ale do 1990 roku nauczył się lekcji od żydowskich „konserwatywnych” menadżerów, takich jak Norman Podhoretz, i usłużnie dźgnął Pata Buchanana i Joe Sobrana w monumentalnym utworze niespójnego bombastu zatytułowanego „W poszukiwaniu antysemityzmu”.

Mając Buckleya za swojego mentora, biskup Barron przyjmuje teraz rolę komisarza Kościoła katolickiego, którego zadaniem jest wydalanie „antysemitów” z Kościoła, „ponieważ są oni z definicji wrogami Chrystusa”.

Wyrażenie „wrogowie Chrystusa” przywodziło na myśl inny fragment Pisma Świętego, który Barron wygodnie pominął w ćwiczeniu sprawdzania SMS-ów. W 1 Tes 2 św. Paweł nazywa Żydów „ludem, który wydał na śmierć Pana Jezusa, a także proroków. A teraz nas prześladują i postępują w sposób, który nie podoba się Bogu, i czyni ich wrogami całego rodzaju ludzkiego” (1 Tes 2, 14-16).

Czy biskup Barron mówi, że św. Paweł jest wrogiem Chrystusa, ponieważ powiedział, że Żydzi byli „wrogami całego rodzaju ludzkiego”? Czy mówi, że św. Jan jest antysemitą, bo w swojej Ewangelii Jezus mówi Żydom: „Waszym ojcem jest szatan”?

Czy to jasne? Jeśli tak, przejdźmy do czegoś, co powiedział Barron, a co jest równie jasne, gdy próbował wyjaśnić dwuznaczność otaczającą słowo „błogosławieństwo” w Fiducia Supplicans, w której twierdzi, że „błogosławieństwo jako zatwierdzenie jest wyłączone z rozważań” w tym dokumencie. Homoseksualiści proszący o to błogosławieństwo „nie domagają się legitymizacji własnego statusu” poprzez „uznanie, że są pozbawieni środków do życia i potrzebują jego pomocy”. Następnie Barron przytacza inny fragment tego samego dokumentu, który głosi, że „nie ma zamiaru niczego legitymizować”, ponieważ „Kościół nie ma władzy udzielania błogosławieństw związkom osób tej samej płci”.

Jeśli uważasz, że jest to mylące, zgadzam się. Jeśli myślisz, że mogę to uprościć, abyś mógł przyjąć pozycję, która podrapie swędzące uszy, nie zgadzam się z tym. Moim celem w życiu jest uczynienie rzeczy tak prostymi, jak to tylko możliwe, ale nie prostszymi.

Nie jest to jednak przesłanie, które „swędzący uszy” tłum chce usłyszeć.

Trzeba przyznać, że wielebny Brian Harrison wycofał się ze swojej początkowej reakcji:

„Po początkowej reakcji na „FC” [sic FS], która była całkowicie negatywna (a którą niektórzy z Was przeczytali w moim e-mailu sprzed kilku dni, zatytułowaną „Dokonał rzeczy nie do pomyślenia”), udzieliłem trochę spokojniejszego i z większą uwagą przyjrzeliśmy się temu dokumentowi, a teraz uważam, że faktycznie naucza on z odpowiednią (choć nie krystaliczną) jasnością tego, czego według Prefekta uczy. Nie sądzę, że jest to heretyckie. Nie wydaje mi się to też sprzeczne, kardynale Mueller. (Myślę, że zbyt drobiazgowe szczegóły logiczne, na których opiera się Jego Eminencja, aby dojść do tego wniosku, zwykle tracą z oczu drewno na rzecz drzew – „drewno” oznacza, że ​​tekst należy rozumieć w taki sposób, w jaki jego autor wyraźnie miał na myśli , nawet jeśli mógł przeoczyć pewną nieprecyzyjność w swoim sformułowaniu.) Ale to, jak duszpastersko rozważne jest wydanie tej Deklaracji w obecnych okolicznościach historycznych i kulturowych, to zupełnie inna kwestia.

Zarówno James Martin, SJ, jak i Life Site News są zdeterminowani, aby przekształcić FS w pierwszy krok w kierunku małżeństw homoseksualnych, jeśli nie samych małżeństw homoseksualnych, co stoi w wyraźnej sprzeczności z równie wyraźnymi stwierdzeniami przeciwnymi zawartymi w tekście dokumentu.

W tym momencie swędzący tłum w uszach wybucha wściekłością i obelgami w skrzynce komunikacyjnej. Tłum, który swędzi uszy, chce stanąć po stronie Jamesa Martina lub Michaela Vorisa bez najmniejszej oznaki, że przedstawiając tę ​​kwestię w tych kategoriach, każdy katolik staje przed wyborem Hobsona.