W kulturze zachodniej noszenie przez mężczyznę kapelusza w budynku, w tym w kościele, zawsze było uważane za niegrzeczne lub lekceważące. Nawet pokolenie temu, gdy mężczyźni powszechnie nosili kapelusze, nakrycie głowy zdejmowano w pomieszczeniach, a nawet na zewnątrz w obecności kobiety. Natomiast damskie kapelusze od dawna są standardowym elementem stylowego lub formalnego stroju, a noszenie kapelusza w pomieszczeniach jest dla kobiet akceptowalne.

Ta tradycja kulturowa najprawdopodobniej ma swoje korzenie w samej Biblii. Apostoł Paweł rozmawia z kościołem w Koryncie na ten temat, mówiąc: „Mężczyzna nie powinien nakrywać głowy, bo jest obrazem i chwałą Boga” (1 Koryntian 11:7). Kilka wersetów dalej mówi: „Czyż sama natura nie uczy was, że jeśli mężczyzna ma długie włosy , jest to dla niego hańbą?” (1 Koryntian 11:14). W wersecie 14 Paweł mówi konkretnie o „długich włosach”, a nie o kapeluszach, ale oba te elementy są uważane za „nakrycie” głowy. Większość współczesnych kościołów nie uznałaby długich włosów u mężczyzny za brak szacunku; niemniej jednak ten fragment nazywa je hańbą, ponieważ długie włosy są z natury kobiece. Ponieważ „długie” jest określeniem względnym, stosujemy je zgodnie z kulturą, w której żyje dana osoba. W kulturze korynckiej noszenie przez mężczyzn jakiegokolwiek nakrycia głowy w kościele oznaczało przejęcie przez nich roli kobiet, co nie jest porządkiem ustanowionym przez Boga dla duchowego przywództwa (1 Koryntian 11:3).

„RADA REGENCYJNA manifestem z dnia 7-go października 1918 r. proklamowała w Warszawie Zjednoczoną i Niepodległą Polskę [...] OBYWATELE! Wszyscy jak jeden mąż dajmy wyraz uczuciu głębokiej radości, bo oto wstaje z wiekowego letargu Polska Wolna- Niepodległa-Zjednoczona! […]”.

W powyższym cytacie zaczerpniętym z odezwy władz Krakowa do mieszkańców nie bez przyczyny datę odzyskania niepodległości sytuuje się w dniu 7 października zamiast osławionego 11 listopada. Druga z wymienionych dat została bowiem podniesiona do rangi święta państwowego dopiero w 1937 r. przez władze sanacyjne, które chciały w ten sposób zwiększyć prestiż przekazania władzy marszałkowi Piłsudskiemu z rąk regentów.

Ktoś zapyta — czy warto spierać się o daty, skoro liczy się istota rzeczy, czyli odzyskanie niepodległości? Różnica jest jednak niebagatelna — Rada Regencyjna 7 października 1918 roku, po 123 latach zaborów, proklamowała niepodległość Polski, która aż do 14 listopada 1918 roku, przez 38 dni, była Królestwem, w zgodzie z wielowiekową tradycją historyczną i tożsamością.

Przeżywając 1000-lecie koronacji Bolesława Chrobrego, możemy dostrzec, że duch Polski nie upadł, a odsuwając na bok chaos III Rzeczypospolitej, poprzedzony dziesięcioleciami komunistycznego ucisku, odkryjemy zaskakującą bliskość między wydarzeniami roku 1025 a tym, czego naród polski doświadczał niemal 900 lat później..

Inicjatywa uczczenia Święta Niepodległości 7 października, wraz z Marszem Restauracji, jest z powodzeniem realizowana przez zmieniającą się grupę organizacji i osób, którym zależy na prawdzie, dobru i pięknu. Wbrew powracającym zarzutom o elitaryzm i snobizm naszym pragnieniem jest, aby każdy Polak widział, kiedy faktycznie odzyskana została niepodległość i poczuwał się do traktowania tego dnia z państwową, patriotyczną czcią.

Fakt, że wśród organizatorów i uczestników kolejnych edycji dominują katolicy, konserwatyści, tradycjonaliści czy monarchiści świadczy jedynie o tym, że właśnie w tych kręgach refleksja nad przeszłością kraju, także w sferze ustrojowej, jest pogłębiona. Jako że 7 października przypada w tym roku w środę, celebracja święta odbędzie się w najbliższą tej dacie sobotę, 3 października.

    Wbrew fałszywym zapewnieniom Elon`a Musk`a cenzura na platformie X sieje spustoszenie, a w naszym przypadku jest przeprowadzana przez system sztucznej inteligencji AI. – Kilka sekund po opublikowaniu wpisu konto zostało zablokowane.

Przedstawiona powyżej treść nie może pod żadnym pozorem podlegać jakiejkolwiek formie cenzury, czy to ze względu na obyczajowość, estetykę, czy też z podobnych powodów.

Materializm, przygodność, depopulacja, etyka

AI i kapitalizm jako modele parametryzujące człowieczy los

Cz. II

Mirosław Zabierowski, Maciej Kamiński[1][1]

Przedstawiamy rozbudowaną krytyczną analizę i diagnozę tzw. transformacji od r. 1989, czyli narzucenia systemu z chaosu porządek. Głównym wynikiem analizy, prowadzonej przez kilka dekad, od roku 1989, jest teza, że przyjęcie kapitalistycznego modelu gospodarczego doprowadziło nie do rzeczywistego rozwoju Polski, lecz do redukcji potencjału gospodarczego i demograficznego, utraty majątku narodowego, emigracji oraz osłabienia więzi społecznych. Niezwykle ważne jest nasze stwierdzenie, że społeczeństwo, w tym większość środowisk określających się jako patriotyczne, zostało poddane zorganizowanej presji psychologicznej, która utrudniała krytyczne używanie podstawowych w komunikacji pojęć, jak np. kapitalizm, ale też: naród, PKB, patriotyzm, małe ojczyzny, materializm, marksizm, ewolucjonizm, euroregiony, wolny rynek, z chaosu porządek. Na prośbę czytelników ponownie przedstawiamy osiągnięcia z cz. I.

1. Dostrzegamy zgrzybiałość kapitalizmu. - Pierwsza część analizy koncentruje się na krytyce kapitalizmu XXI wieku. Sprzeciwiamy się określaniu przez patriotów współczesnego kapitalizmu mianem kapitalizmu XIX-wiecznego. To taki sam błąd, jak tych, którzy 5, 10, 20, 30, 38 lat „dokonań” [2][2] systemu z chaosu porządek nazywają neo-marksizmem. To „neo” jest potrzebne, żeby nie wyszło, że kapitalizm to marksizm; zresztą nie mając pojęcia nawet, że marksizm uznaje ową ewolucyjną zasadę (z chaosu porządek), ale jest warstwowy, w przeciwieństwie do kapitalizmu.

I.1) Patrioci, a tym bardziej ludzie o ambiwalentnym światopoglądzie, obojętni, chcą się tylko dopasować (część broni kapitalizmu jak niepodległości) do nowej sytuacji, nie chcą brać pod uwagę milionów ofiar na bezrobociu i nie chcą uznać wadliwości kapitalizmu i wymyślają przymiotnik, że jest to kapitalizm dziewiętnastowieczny. [3][3]