,,We wrześniu 1939 roku zdrady dopuściły się wszystkie mniejszości zamieszkujące nasz kraj.''

Historia, o której mówi się, iż jest nauczycielką życia, dowodzi, że wszystkie mniejszości narodowe zamieszkujące nasz kraj, w momencie śmiertelnego zagrożenia naszej Ojczyzny, zawsze stawały u boku naszych najeźdźców, przeciwko Nam Polakom, dopuszczając się przy tym, za każdym razem, zupełnie otwartego aktu zdrady. Zawsze też w takich momentach, by udowodnić swe psie oddanie i niemal neoficką wierność wobec wszelkich wrogów Polski i naszego Narodu, wykazywały się też wobec naszych rodaków niesłychanym wręcz bestialstwem, dokonując okrutnych i wręcz wyrafinowanych w swym barbarzyństwie zbrodni na swoich polskich sąsiadach oraz grabieży ich mienia. Tworząc też wcześniej długie listy proskrypcyjne Polaków przeznaczonych do fizycznej likwidacji, bądź deportacji na Sybir i niemieckich obozów zagłady. Dziś znów znaleźliśmy się w tym samym niemal punkcie historii, która zatoczyła koło i postawiła nas w podobnym momencie jak w roku 1939.

Dokładnie 101 lat temu, 13 kwietnia 1917 roku lub 26 kwietnia według kalendarza nowego stylu (gregoriańskiego), do Piotrogrodu z pewnego miasteczka przyszedł telegram z życzeniami na imię przewodniczącego Rządu Tymczasowego Rosji z życzeniami od miejscowego duchowieństwa i osób świeckich do stołecznych buntowników, którzy obalili Ojczulka – Cara.

Zacznę od kilku zasad. Rzeczach, o których już pisałem nie raz…

Zachowawca musi mówić o obowiązkach w obliczu liberalnego mówienia o prawach. Uzasadniać ideę służby i bronić idei szacunku do hierarchii, gdy socjaliści marzą o równości. Przypominać skąd bierze się miłość do ziemi ojczystej, kiedy nie ma dla niej miejsca w  obliczeniach kapitalisty. Należy jednak być ostrożnym. Konserwatyści muszą uważać, aby nie popapść w partyjniactwo, przeistoczyć się w wielbicieli ideologii, charyzmatycznego lidera, który obiecywać im będzie lepszy świat. Konserwatyści nie mogą wpaść w pułapkę etnonacjonalizmu, obłudy i szukania kozła ofiarnego. Unikać za wszelką cenę dogmatyzowania, które sprowadzi ich na manowce, ponieważ zanim się obejrzą, podzielą los liberałów, siedząc okrakiem na bezideowym płocie.

Cytat z listu wierzącej katoliczki: „Żyję w ciągłej niepewności. Podejrzewam, że wkrótce zostaną zatwierdzone obowiązkowe szczepienia. Jeśli spojrzę na Austrię, grzywna za niezaszczepienie się wynosi 92 000 lub aż 182 000, a nawet 4 miesiące więzienia. Możemy się spodziewać, że podobnie będzie w Czechach …
Nie chciałabym skończyć pod mostem, zwłaszcza gdy wyobrażam sobie, jak to jest żyć na ulicy. Dlatego boję się, że będę tak podle zmuszona, wbrew mojej woli. Gdyby to było tylko więzienie, nie wahałbym się. Czy możecie mi doradzić, jak się zachować, jeśli to wszystko nastanie? Bardzo się martwię o to, co się dzieje, a także dlatego, że nie chcę i jako chrześcijanka nie mogę zdradzić Boga.
Ostatnią kroplą był dla mnie list pasterski Eminencji Dominika Duki, który nie tylko jednogłośnie cytuje z listu Graubnera, ale jeszcze dodaje kolejne słowa zachęcające do szczepień”.

Szanowna Pani, rozumiemy Panią, a zwłaszcza fakt, że ostatnią kroplą był list pasterski kard. Duki, który dołączył do apelu Graubnera. Co możemy o tym powiedzieć? Wierzymy i modlimy się, żeby kard. Duka dokonał publicznej skruchy. Oznacza to, żeby wycofał się ze swojego stanowiska i śmiało powiedział prawdę, połączoną ze sprzeciwem wobec całego tego samobójczego systemu.