Kanoniczna analiza przyczyn braku ważnych rezultatów konklawe z maja 2025 r.

Kongregacja Kardynałów pragnie upublicznić dwie kwestie proceduralne, nad którymi zastanawiała się i debatowała w ostatnich dniach:

1) Jeśli chodzi o kardynałów elektorów, Kongregacja ujawniła, że ​​Jego Świątobliwość Franciszek, ustanawiając liczbę kardynałów większą niż 120, o których mowa w pkt 33 Konstytucji Apostolskiej Universi Dominici Gregis św. Jana Pawła II z dnia 22 lutego 1996 r., w wykonywaniu swojej najwyższej władzy, odstąpił od tego przepisu ustawowego, na mocy którego kardynałowie przekraczający ustalony limit nabywali, zgodnie z pkt 36 tej samej Konstytucji Apostolskiej, prawo wyboru Biskupa Rzymskiego od momentu ich ustanowienia i opublikowania;

+ + +

Problemy prawne związane z roszczeniem z 30 kwietnia

1. Opiera się na ujawnieniu faktu, który nie jest publicznie znany

Problemy prawne w tym komunikacie prasowym są oczywiste. Po pierwsze, kardynałowie twierdzą, że ujawniają coś, co nie było publicznie znane. Jest to niezwykłe, ponieważ ostatni raz, w 1130 r. n.e., kardynałowie twierdzili przed wyborem papieża, że ​​poprzedni, obecnie nieżyjący papież, podjął jakąś decyzję, która w jakiś sposób wpłynęłaby na sposób wyboru. — Gdy rzecz, która ma zostać ujawniona, jest udokumentowana, nie ma problemu, ale tajemnica, która nie jest udokumentowana, nigdy nie może mieć mocy prawnej — jest to starożytna zasada rzymskiej jurysprudencji.

A co jeszcze bardziej zdumiewające, kardynałowie twierdzą, że dopiero teraz ujawniają światu, że decyzja ta została podjęta, chociaż odnoszą się do wydarzenia, które miało miejsce 8 grudnia 2024 r., a więc prawie 6 miesięcy wcześniej!

Jeśli chcesz zrozumieć, jak bardzo jest to problematyczne, wystarczy zadzwonić do dowolnego prawnika specjalizującego się w sprawach spadkowych i zapytać, jaka byłaby wartość prawna testamentu, gdyby spadkobiercy osoby zmarłej twierdzili, że przed odczytaniem testamentu posiadali potajemną wiedzę na temat tego, jak zmarły chciał, aby został sporządzony, i że dopiero teraz ją ujawniają.

2. Podstawą roszczenia jest konflikt interesów patentowych

Drugi problem jest również oczywisty: roszczenie kardynałów jest podyktowane interesem własnym, ponieważ pozwala im głosować podczas konklawe o 13 osób więcej niż przewiduje prawo papieskie,

3. Roszczenie jest sprzeczne z formalnym nakazem lub przepisem prawa pisanego

Konstytucja Universi Dominici Gregis, promulgowana przez papieża Jana Pawła II ( Tekst tutaj ), szczegółowo reguluje liczbę kardynałów, którzy mogą głosować w konklawe, w paragrafie 33, który w języku łacińskim brzmi następująco:

Maximus autem Cardinalium elektorum numerus centum viginti ne excedat.

Albo po angielsku: „Co więcej, maksymalna liczba kardynałów elektorów nie może przekraczać stu dwudziestu”.

Jak każdy wie, to ustne stwierdzenie jest poleceniem. W prawie nazywa się je nakazem lub zaleceniem. Nakaz odnosi się do reguły ustanowionej przed podjęciem jakiegoś działania; zalecenie to reguła zapisana wcześniej w wiążącym tekście.

Ustawa papieska o konklawe jest konstytucją, ponieważ w pełni wyjaśnia, jak należy wybierać papieża w normalnym toku spraw. Została ogłoszona przez Wikariusza Chrystusa, papieża Jana Pawła II, i jako taka stanowi wiążącą normę, której nikt nie może uchylić ani zignorować.

Tak więc twierdzenie, że masz dyspensę pozwalającą ci nie przestrzegać części z nich, jest rzeczywiście twierdzeniem wielkiej wagi, a nie byle czym.

4. Roszczenie nie jest poparte żadnym dokumentem pisemnym

Zatem, analizując to roszczenie, staje się oczywiste, że coś jest bardzo nie tak: po pierwsze, ich roszczenie nie ma żadnych dowodów na prawdziwość. To znaczy, nie wysuwają go, ponieważ posiadają dokument od papieża Franciszka formalnie udzielający tej dyspensy od zasady, że w konklawe nie może uczestniczyć jednocześnie więcej niż 120 kardynałów elektorów.

5. W oświadczeniu nie ma żadnego konkretnego ustnego oświadczenia papieża Franciszka

Co jeszcze bardziej zdumiewające, kardynałowie wysuwają roszczenie, nie przytaczając nawet żadnego konkretnego momentu, w czasie i przestrzeni, kiedy wszyscy usłyszeli z ust papieża Franciszka tę samą wypowiedź, w której udzielił takiej dyspensy, ani słowa równoważne. To absolutnie niezwykłe. Takie roszczenie nie spełniałoby nawet najbardziej podstawowych wymogów dopuszczenia dowodu w jakimkolwiek sądzie na świecie!

6. Roszczenie dotyczy interpretacji innego aktu prawnego przez osoby niemające uprawnień do interpretacji takiego aktu, zgodnie z Kanonem 16 i UDG 1.

Brak uprawnień do interpretacji

A co gorsza, kardynałowie twierdzą, że konkretny akt papieża Franciszka był równoznaczny z udzieleniem dyspensy, którą rzekomo posiadają. To naprawdę niezwykłe, mówiąc najdelikatniej! Bo jeśli akt prawny ma takie znaczenie, kardynałowie mogliby bez problemu zacytować ustawę, która to deklaruje. Ale taka ustawa nie istnieje. A że nie powołują się na żadną ustawę ani dokument, który deklaruje, że mianowanie więcej niż 120 kardynałów tym samym zwalnia z reguły, przyznają, że nie ma takiego dokumentu ani prawa.

I to jest bardzo poważne: ponieważ w prawie kanonicznym, kanon 16 § 1, kardynałowie NIE mają uprawnień do interpretowania aktów papieskich, chyba że udzielił im tego jakiś papież lub kanon Kodeksu Prawa Kanonicznego. Oto łacińska wersja tego kanonu:

Kanon 16 §1. Leges Authentice interpretatur legislator et is cui potestas Authentice interpretandi fuerit ab eodem commissa.

Albo po angielsku,

Kanon 16 § 1. Ustawy autentycznie interpretują prawodawcy i ci, którym udzielili władzy ich autentycznego interpretowania.

Jeśli zatem roszczenie kardynałów implikuje interpretację, co jest oczywiste, skoro twierdzą, że akt mianowania kardynałów ma skutek prawny, którego nie stwierdza żaden przepis prawa papieskiego, muszą powołać się na jakieś prawo papieskie, które przyznało im uprawnienie do interpretowania aktu papieskiego w ten sposób. Zatem ich domniemane roszczenie do interpretacji nie ma żadnego uzasadnienia ani w prawie, ani w udzielonym upoważnieniu do interpretacji. To po prostu oburzające.

Błędna interpretacja Prawa

Wspomniałem już wcześniej, gdzie indziej, ale warto to powtórzyć tutaj, że Roszczenie Kardynałów zawiera niespójny i fałszywy argument, ponieważ twierdzą, że UDG n. 36 daje im wszystkim prawo głosu na Konklawe, chociaż UDG n. 36 wyraźnie czyni swoją deklarację związaną rygorystycznymi postanowieniami UDG. n. 33, który ogranicza liczbę elektorów podczas Konklawe do 120. — Co więcej, wydaje się, że nawet nie potrafią czytać, ponieważ UDG n. 33 nie nakłada ograniczeń na to, ilu kardynałów papież może nominować, nakłada jedynie ograniczenie na to, ilu może głosować w dowolnym momencie podczas Konklawe! Zatem ich pretensje, że istnieje jakiś związek między aktem mianowania kardynałem a prawem głosu, są całkowicie puste i bezsensowne, a ich interpretacja opiera się na domniemaniu interpretacyjnym, którego nie mają prawa czynić, ponieważ nie są prawodawcami.

Kwestia, co do której twierdzą, że interpretują, wyłączona przez UDG nr 1

Ponadto pragnę tu dodać, nawiązując do obserwacji komentatora poniżej – dziękuję, Giuseppino! – że UDG nr 1 zabrania kardynałom wszelkiej władzy i prawa do składania oświadczeń ex post facto o działaniach zmarłego Papieża Rzymskiego,

1. Sede Apostolica vacante, Cardinalium Collegium nullam potestatem aut iurisdictionem habet in ea quae pertinebant ad Summum Pontificem dum vivebat vel muneribus officii sui fungebatur; ea omnia ekskluzywne uni Pontifici futuro debent reservari. Quapropter validum et irritum esse decernimus quidquid potestatis aut iurisdictionis – ad Romanum Pontificem dum vivit pertinentes, vel ad perfunctionem officii ipsius – coetus ipse Cardinalium duxerit exercendum nisi quatenus in hac Nostra Constitutione expresse zezwolenietatur.

Co po angielsku będzie brzmiało:

1. W związku z opróżnieniem Stolicy Apostolskiej, Kolegium Kardynałów nie posiada żadnej władzy ani jurysdykcji w sprawach, które należały do ​​Papieża za jego życia i/lub w czasie, gdy sprawował on obowiązki swojego Urzędu; wszystkie te sprawy powinny być zastrzeżone wyłącznie dla przyszłego Papieża. Z tego powodu uznajemy za nieważne i irritus wszelkie uprawnienia lub jurysdykcje – należące do Papieża Rzymskiego za jego życia i/lub w zakresie sprawowania jego Urzędu – które Kongregacja Kardynałów sama uznałaby za nieważne i irritus, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie dozwolonych w niniejszej Naszej Konstytucji.

Powinno być zatem jasne, że kardynałowie nigdy nie mieli żadnego uprawnienia do interpretowania aktu nominacji kardynalskiej jako posiadania prawa do głosowania na konklawe, ponieważ w odniesieniu do tego aktu dokonanego przez zmarłego Papieża Rzymskiego nigdy nie mieli żadnego uprawnienia ani jurysdykcji, nawet do interpretowania go jako mającego taki nieodłączny lub wynikowy skutek.

7. Roszczenie kardynałów jest wyraźnie unieważnione przez UDG nr 4

Na dodatek do wszystkich tych problemów prawnych, Prawo Papieskie Papieża Jana Pawła II, Universi Dominic Gregis, w paragrafie 4 wyraźnie stanowi, że od żadnego prawa nie można udzielić dyspensy w czasie sede vacante, a jeśli ktoś twierdzi, że otrzymał taką dyspensę, bez względu na sposób, w jaki to twierdzi, jego roszczenie jest nieważne:

1. 4. Sede Apostolica vacante, leges a Romanis Pontificibus latas non licet ullo modo corrigi vel immutari, neque quidquam detrahi iis sive addi vel dispensari circa partes earum, maxime eas, quae ad ordinandum negotium choiceis Summi Pontificis istotne. Si quid contra hoc praescriptum fieri vel attentari contigerit, id suprema Nostra auctoritate nullum et irritum declaramus.

Co po angielsku brzmiałoby:

1. 4. W związku z opróżnieniem Stolicy Apostolskiej, nie wolno w żaden sposób poprawiać i/lub zmieniać praw ogłoszonych przez Biskupów Rzymskich, ani niczego z nich usuwać, dodawać i/lub zwalniać z ich części, a zwłaszcza z tych, które dotyczą organizacji wyboru Biskupa Rzymskiego. Jeśli doszłoby do jakichkolwiek działań lub prób naruszenia tego przepisu, My, Naszą Najwyższą Władzą, uznajemy je za nieważne i irritus.

Tutaj „null” oznacza, że ​​należy to traktować jako bezwartościowe, a „irritus” jako nigdy nieudzielone ani nieudzielone. A ponieważ ten przepis w UDG nr 4 NIE mówi: „Podczas sede vacante nikt nie może dyspensować ani otrzymać dyspensy”, ale raczej: „Podczas sede vacante nie jest w żaden sposób dozwolone, aby dyspensować od jakichkolwiek praw”, nie tylko twierdzenie, że papież Franciszek udzielił dyspensy za swojego życia, nie ma wartości, aby uniknąć unieważnienia na mocy tego nakazu, ale nawet gdyby to zrobił, taka dyspensa nie mogłaby być użyta w odniesieniu do żadnej części żadnego prawa papieskiego, takiego jak UDG nr 33, gdzie maksymalna liczba kardynałów elektorów jest ustalona na 120. — Innymi słowy, dyspensy ze swej natury są bezsilne w zmianie przestrzegania praw papieskich po śmierci papieża!

Sprzeciw: Papież Franciszek jest najwyższym prawodawcą, więc może udzielić dyspensy, mimo że papież Jan Paweł II tego zakazał, ponieważ jeden papież nie może zmusić drugiego

Odpowiedź: Prawdą jest, że żyjący papież może zmieniać prawa swoich poprzedników, ponieważ za życia jest najwyższym prawodawcą. Jednak po jego śmierci jego decyzje i testamenty tracą moc autorytetu najwyższego prawodawcy, ponieważ nie sprawuje już urzędu Papieża Rzymskiego. Jedynym sposobem, w jaki papież może sprawić, że jego decyzje i testamenty będą nadal miały moc, jest ich promulgacja w formie ustawy.

Dlatego też, gdy papież Jan Paweł II opublikował swoją ustawę o konklawe i wprowadził ograniczenie do 120 elektorów w paragrafie 33, a następnie zakazał udzielania jakichkolwiek dyspens od tej zasady w swojej ogólnej cenzurze w paragrafie 4, papież Franciszek, będąc martwym, nie może tego cofnąć. A papież Franciszek, udzielając dyspensy za życia, udzieliłby dyspensy, z której nie można by skorzystać, CHYBA ŻE udzieliłby również tym samym kardynałom prawa do niepodlegania RÓWNIEŻ Konstytucji UDG. paragraf 4.

Jako papież mógł to przyznać. Byłby to akt prawny derogacji: czyli zmiana prawa, która miałaby znaczenie podczas następnego konklawe. Derogacja musiałaby jednak zostać sporządzona w formie pisemnej, podpisana przez papieża Franciszka w obecności dwóch świadków i opublikowana w Acta Apostolica Sedis, czyli oficjalnym Dzienniku Ustaw papieża.

Kardynałowie jednak nie twierdzą ani nie powołują się na żadne tego typu odstępstwo od UDG nr 4. Dlatego też ich problematyczne roszczenie o dyspensę od UDG nr 33 jest bezwartościowe i nie ma żadnej wartości prawnej.

Konsekwencje prawne wykorzystania rzekomej dyspensy podczas Konklawe w maju 2025 r.

Konsekwencje prawne są zatem poważne, ponieważ błąd prawny kardynałów – jeśli użyć najdelikatniejszego języka w odniesieniu do ich oburzających, bezpodstawnych i bezprawnych roszczeń – sprawia, że ​​wybór jest NIEWAŻNY, BEZSŁUSZNY i NIEWAŻNY, nie przyznając kardynałowi Prevostowi żadnych praw.

WYJAŚNIENIE:

Gdy bowiem Konklawe rozpoczęło tajne posiedzenia głosowania, § 68 UDG nakazywał ustalenie, czy liczba oddanych głosów jest równa liczbie obecnych kardynałów elektorów:

… Quodsi schedularum numerus non respondet numero elektorum, omnes comburendae sunt, et iterum, id est altera vice, ad suffragia ferenda procedatur; si vero schedularum numerus numero elektorum respondet, subsequitur publicatio scrutinii, quae hoc modo fit.

Co po angielsku brzmi:

… Dlatego też, jeżeli liczba kart do głosowania nie odpowiada liczbie wyborców, wszystkie należy spalić, a następnie ponownie, tj. za drugim razem, przeprowadzić głosowanie; jeżeli jednak liczba kart do głosowania odpowiada liczbie wyborców, należy opublikować wyniki głosowania, co odbywa się w ten sposób.

A ponieważ UDG nr 33 ustala maksymalną liczbę kardynałów, którzy mogą być obecni, na 120, jeśli oddano więcej niż 120 głosów, UDG nr 68 wymaga, aby głosy zostały spalone i NIE policzone. W ten sposób w każdej sesji głosowania, w której obecnych było ponad 120 kardynałów elektorów, żadne liczenie głosów nie było zgodne z prawem, a zatem nikt nie mógł zostać wybrany.

Od tego wniosku nie można uciec, ponieważ kardynałowie nie mogą twierdzić, że może głosować 133 kardynałów elektorów, skoro art. 68 nie mówi nic o limicie, z dwóch powodów: po pierwsze, art. 68 jest częścią prawa, co do której UDG 5 zabrania im stosowania jakichkolwiek interpretacji; po drugie, nie mogą udawać, że korzystają z dyspensy w celu zmiany znaczenia art. 68, gdy, jak wykazano, bez odstępstwa od UDG n. 4 nie mogą zwolnić się z ograniczenia liczby kardynałów elektorów określonego w art. 33.

ALBO innymi słowy, nie możesz twierdzić, że masz w ręku kawałek ciasta, który nie istnieje, a potem twierdzić, że go zjadłeś. To by tylko nawarstwiało kłamstwo na kłamstwie, ponieważ żadne fałszywe twierdzenie nie może posłużyć do wysuwania kolejnego twierdzenia . Logika tak nie działa. I prawo tak nie działa.

W ten sposób, wskutek niewłaściwego policzenia głosów, podczas gdy nie powinny one zostać policzone, dokonano IRRITUS, to znaczy, że podliczono je niezgodnie z normą, której należało przestrzegać, a zatem nie miały one żadnej wartości prawnej, tak jakby nigdy nie zostały policzone.

A to, że jesteśmy pewni, iż byli oni irritus, wynika z cenzury promulgacyjnej w przedostatnim akapicie UDG, gdzie stwierdza się, że wszystko, co czynią osoby o jakiejkolwiek godności, jest „wbrew tej konstytucji”, jest „irritus”. Dopuszczenie bowiem do głosowania ponad 120 osób jest sprzeczne z nakazem zawartym w § 33 UDG, a liczenie ponad 120 osób w trakcie wyborów jest sprzeczne z § 68 w kontekście § 33.

Co więcej, ponieważ UDG nr 76 dodatkowo ogłasza za NIEWAŻNY i NIEUWAŻNIONY każdy wybór papieża, w którym w samym akcie głosowania dokonano jakiejkolwiek zmiany:

76. Quodsi electro aliter celebrata fuerit, quam haec Constitutio statuit, aut non servatis codicionibus pariter hic praescriptis, Electio eo ipso est nulla et valida absque ulla deklaracja, ideoque electro nullum ius tribuit.

Co po angielsku brzmi:

76. Dlatego też, jeżeli wybory zostaną przeprowadzone w inny sposób, niż to ustala niniejsza Konstytucja, lub jeżeli nie zostaną zachowane warunki określone w niniejszej Konstytucji, wybory z tego właśnie powodu są nieważne i nieważne bez żadnego oświadczenia i z tego powodu nie przyznają wybranemu żadnych praw.

Ten przepis odnosi się do dwóch części Prawa papieskiego o konklawe: po pierwsze, do całej konstytucji, „jeśli wybory… niż ta Konstytucja ustanawia” — na przykład zezwalając na głosowanie 133 kardynałów — a po drugie, do rozdziału, w którym zawarty jest UDG nr 76, który zawiera nr 68: „lub z warunkami równie tutaj określonymi nie zachowanymi” — na przykład zliczanie 133 głosów w każdej sesji głosowania, chociaż tylko 120 jest dopuszczonych do głosowania. — I, wybór przysłówka, tutaj, jest bardzo ważny: aliter, co po łacinie oznacza „w inny sposób”, to znaczy w jakikolwiek inny sposób niż. Ten przysłówek nie dopuszcza stopni różnicy, to znaczy nie oznacza „w jakikolwiek inny znaczący sposób” ani „w jakikolwiek inny ważny sposób”. Oznacza po prostu „w jakikolwiek inny sposób”. Wniosek jest więc nieunikniony.

Proszę zwrócić uwagę, że oddaję „aliter” jako „in another way”, ale może to wprowadzić w błąd czytelnika anglojęzycznego, ponieważ „aliter” nie oznacza „in alio modo”. W tym przypadku „in another way” jest moim wyborem stylistycznym, a nie stwierdzeniem dotyczącym modalności lub rodzaju elekcji. Można przetłumaczyć „aliter” bardziej bezpośrednio, używając angielskiego „otherwise”, które jest językowo bardziej poprawne. Zatem UDG nr 76 nie mówi o tym, jak przeprowadzić elekcję, a jedynie o tym, jak została ona przeprowadzona inaczej.

Nie da się zatem ukryć, że konklawe z maja 2025 roku nie przyniosło prawomocnych rezultatów i że kardynał Prevost nie jest papieżem. I nie musimy nikogo o to prosić, by to potwierdzić – wynika to z samego faktu rozbieżności w tym, co kardynałowie zrobili z przepisami prawa.

+ + +

Szczegółowo odpowiedziałem na argument Eda Condona z The Pillar dotyczący reguły 120 ( tutaj ) w komentarzu do poprzedniego artykułu.