CIEKAWY DOKUMENT Z KOŃCA XVIII WIEKU

Przymierze nowoczesnej teologii z filozofią ku obaleniu Religii Chrystusowej

"PRZEGLĄD KATOLICKI"

W 1787 r. ukazała się we Włoszech niewielka książka pod tytułem: Przymierze nowoczesnej teologii z filozofią ku obaleniu Religii Chrystusowej. Do obecnej chwili nie wiadomo, kto jest autorem dzieła; że był to wszakże człowiek niepospolitego umysłu, każdy przyznać musi, komu książka ta w ręce się dostała.

Tytuł artykułu sam mówi za siebie i należy zauważyć, że zarówno zwolennicy jak i przeciwnicy reform liturgicznych z końca pontyfikatu Piusa XII i z czasów Jana XXIII zgodnie twierdzą, iż były one tylko etapami jednej i tej samej reformy zwieńczonej „nową mszą” Pawła VI, która z kolei jest w istocie swej protestancka.

Podobnie jak teksty x. Franciszka Ricossy i x. kan. Gromier oraz krótkie opracowania x. Cekady, poniższy artykuł wówczas jeszcze xiędza Dolana omawia pewne cechy przedsoborowych reform liturgicznych. W tym więc artykuły te pomagają tylko utrwalić sobie pewne szczegóły dotyczące obrzędów i ich symboliki. Tekst x. Dolana dodaje jednak dwa ciekawe wątki, o których tu chciałbym wspomnieć.

Tekst wykładu wygłoszonego przez J. Ex. Biskupa Daniela L. Dolana

Przed rokiem 1480 kanonik krakowski Jan Długosz, najsłynniejszy kronikarz polski, pisał o Jasnej Górze, iż jest tam "wizerunek Królowej Świata i naszej". Nie był to zwrot retoryczny, lecz fakt, który wrósł już głęboko w świadomość narodu.
Jan Długosz w Liber Beneficiorum: "Klasztor jasnogórski posiada kościół murowany z kamienia wraz z jego zabudowaniami [...] posiada i kaplicę położoną po stronie północnej, z muru, w której pokazywany jest obraz Najsławniejszej i Najczcigodniejszej Dziewicy i Pani, Królowej świata i naszej Maryjej, namalowany w sposób dziwny i rzadki [ dziwną i rzadką sztuką malarską wypracowany ], kierujący swe najsłodsze wejrzenie w każdą stronę, gdziekolwiek się zwrócisz,o którym podają, że jest jednym z tych, które święty Łukasz ewangelista ręką własną namalował i który na to miejsce przyniósł książę Władysław opolski [...] przy pierwszej fundacji klasztoru, kierowany szczególną pobożnością."