Finansowany przez USA program masowego oprysku biologicznego PARC powiązany z DEFUSE w czasie pandemii COVID: rekord wydatków USA 140G0220P0134

Rząd USA finansował technologię automatycznego oprysku biologicznego przed wprowadzeniem programu DEFUSE, próbował wykorzystać tę istniejącą technologię w ramach programu DEFUSE i nadal płacił Centrum Badawczemu Palo Alto (PARC) za opracowywanie i testowanie urządzeń opryskowych w trakcie pandemii COVID.

PARC to laboratorium badawczo-rozwojowe firmy Xerox w Dolinie Krzemowej, znane przede wszystkim z pionierskich technologii, takich jak Ethernet, druk laserowy i graficzny model interfejsu użytkownika, na którym opierają się współczesne komputery osobiste.

DEFUSE to projekt zgłoszony do Agencji Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obszarze Obronności (DARPA) na rok przed pandemią COVID-19, w którym scharakteryzowano reakcję na pandemię w przyszłości, podobną do epidemii SARS-CoV-2.

Jeszcze przed powstaniem projektu DEFUSE Narodowe Centrum Zdrowia Dzikiej Przyrody (NWHC) amerykańskiej Służby Geologicznej (USGS) oraz PARC otrzymały dofinansowanie na opracowanie technologii automatycznego rozpylania szczepionek i innych związków leczniczych dla wolno żyjących nietoperzy.

W raporcie DEFUSE PARC opisał swoją technologię jako zdolną do „rozprowadzania aerozolu na dużych obszarach i o wysokiej przepustowości” płynów, w tym „preparatów bioaktywnych”, i wskazał „szczepienie dużych obszarów zwierząt/ludzi preparatami bioinżynieryjnymi” jako potencjalne zastosowanie.

DEFUSE zaproponowało wykorzystanie technologii dostarczania PARC w innym programie interwencji biologicznej obejmującym preparaty wzmacniające odporność.

Kontynuowano prace nad rozwojem sprayu.

13 maja 2020 r. USGS zapłacił PARC 198 940 USD za „ROZWÓJ I TESTOWANIE URZĄDZEŃ SPRAYOWYCH”.

Umowa obowiązywała do 31 grudnia 2021 r.

USGS twierdzi, że w latach 2020–2021, podczas gdy program szczepień terenowych był realizowany, przeprowadzono dodatkowe badania laboratoryjne i terenowe w celu zoptymalizowania medium zabiegowego do stosowania „za pomocą urządzenia rozpylającego”.

Zakończony projekt informował później , że w jego ramach „opracowano i przetestowano urządzenie do automatycznego rozpylania” środków leczniczych dla nietoperzy.

Istnienie, ciągłość i ponowne wykorzystanie tej federalnej infrastruktury masowej dystrybucji biologicznej nie są zatem teorią.

Są to udokumentowane predykaty.

Teoria, którą te predykaty obecnie wspierają (a nie dowodzą), jest bardziej istotna:

• W czasie pandemii COVID-19 istniejąca już infrastruktura rządu USA do masowych dostaw biologicznych mogła zostać wykorzystana do testowania lub wdrażania materiałów biologicznych w celach wykraczających poza publicznie opisane cele leczenia dzikich zwierząt.

• Aktywność aerozoli lub rozpylaczy w erze COVID mogła obejmować nieujawniony materiał biologiczny lub pochodzenia bakteryjnego, który może wywoływać skutki zapalne (w tym narażenie na endotoksynę/LPS), a nie ograniczała się do publicznie dostępnych środków dezynfekujących, pestycydów, środków do leczenia dzikich zwierząt lub obojętnych materiałów testowych.

Istnieje precedens historyczny uzasadniający badanie takiej możliwości, ponieważ rząd USA potwierdził istnienie programów, w tym Operation Sea-Spray, Operation LAC i innych, w ramach których substancje były potajemnie rozprowadzane na obszarach zamieszkanych bez wiedzy lub świadomej zgody narażonych na nie osób.

Pytanie nie brzmi, czy istniała infrastruktura służąca do masowego rozpraszania aerozolu.

Pytanie brzmi, co zostało rozpylone, gdzie i kto lub co zostało narażone.

Nowo zidentyfikowane kontrakty PARC pokazują nam, za co zapłacił rząd.

Nie to, co PARC wyprodukował, przetestował, rozpylił, ani gdzie użył powstałych urządzeń.

Wyniki tych umów nadal nie są dostępne w publicznych rejestrach, które udało nam się odnaleźć.

Kongres przyjrzał się projektowi DEFUSE i zakwestionował jego założycieli, jednak opublikowane 557-stronicowe śledztwo nie wymienia PARC ani Jerome’a Unidada (badacza z PARC powiązanego z pracą DEFUSE nad rozprowadzaniem aerozoli) wśród przesłuchanych lub przesłuchanych świadków. 

Udział

• Obserwuj nas na Instagramie @realjonfleetwood i Twitterze/X @JonMFleetwood .

• Jeśli cenisz sobie te informacje, rozważ wykupienie płatnej subskrypcji.

• Aby uzyskać informacje na temat możliwości reklamy i sponsoringu , skontaktuj się z nami, klikając poniżej.

Program poprzedzał DEFUSE

W 2018 r. fundusz Bats for the Future Fund przyznał NWHC USGS kwotę 400 000 USD , wspartą dodatkowymi środkami w wysokości 429 466 USD , na projekt o łącznej wartości 829 466 USD .

Tytuł był jasny:

„Opracowywanie i testowanie metod podawania szczepionek w celu zmniejszenia występowania zespołu białego nosa u nietoperzy”.

Narodowa Fundacja Ryb i Dzikich Zwierząt poinformowała, że ​​NWHC „we współpracy z Palo Alto Research Company” zmodyfikuje i przetestuje metody masowego podawania „miejscowych szczepionek i innych związków leczniczych” u wolno żyjących nietoperzy.

Mechanizm był również wyraźny:

„W projekcie wykorzystana zostanie technologia automatycznego rozpylania cieczy lub żelu, która będzie aplikowana nietoperzom podczas ich lotu do lub z kryjówek…”

Program masowego oprysku biologicznego USGS/PARC istniał zatem przed misją DEFUSE.

PARC zaproponował skalowanie

Materiały dotyczące PREEMPT (programu DARPA, który stworzył propozycję DEFUSE) organizacji PARC ujawniają, do czego może doprowadzić obecna technologia rozpylania.

Laboratorium badawcze stwierdziło, że:

„opracowano unikalną technologię rozpylania” umożliwiającą „rozpylanie aerozolu na dużych powierzchniach i przy dużej przepustowości bardzo lepkich i skoncentrowanych płynów”.

Płyny te mogą obejmować:

„formuły bioaktywne”.

PARC zidentyfikował szersze zastosowanie, które można zastosować u „ludzi”:

„Technologia ta ma potencjał zastosowania w szczepieniach zwierząt/ludzi na dużych obszarach przy użyciu preparatów bioinżynieryjnych w celu prewencyjnego ograniczenia przenoszenia chorób”.

PARC zaproponował wykorzystanie tej technologii do opracowania:

„skalowalna metoda dostarczania aerozolu do szeroko zakrojonej inokulacji modeli zwierzęcych”.

Grupa chwaliła się, że jest „dobrze przygotowana” do wspierania programu PREEMPT agencji DARPA:

„PARC może odegrać znaczącą rolę w Obszarze Technicznym 2 projektu PRE-EMPT”.

…

„PARC jest dobrze przygotowany do rozwijania swojej unikalnej technologii rozpylania w ramach programu PRE-EMPT, biorąc pod uwagę jej udowodnioną skalowalność i szerokie zastosowanie w różnych płynach (od niskiej do bardzo wysokiej lepkości, niezależnie od stężenia/objętości substancji bioaktywnych). PARC poszukuje współpracowników, którzy będą badać przenoszenie chorób między gatunkami zwierząt i opracowywać niezbędne prewencyjne środki biologiczne, aby zapobiegać takiemu przenoszeniu. Te zmodyfikowane biologicznie środki biologiczne będą następnie mogły być podawane modelom zwierzęcym za pomocą technologii rozpylania, z maksymalną szansą na skuteczność i biodostępność”.

Firma poinformowała również, że zamierza wykorzystać „wcześniejsze i trwające prace” dotyczące rozpylania i podawania przezskórnego oraz dysponuje potencjałem do opracowywania i wytwarzania nowych systemów rozpylania.

Nie była to hipotetyczna technologia czekająca na fundusze DEFUSE.

PARC zaproponował nowe wykorzystanie już rozpoczętych prac.

DEFUSE dostarczyło nowy zestaw ładunków

Propozycja programu DEFUSE, przygotowana jeszcze przed pandemią COVID-19, uwzględniała możliwość realizacji programu PARC/NWHC w proponowanym programie interwencji wobec nietoperzy.

Materiały brane pod uwagę w tej pracy obejmowały:

• Poli(I:C) (syntetyczny polimer wykonany z jednostek zawierających inozynę i cytydynę; stosowany eksperymentalnie jako domniemany imitator materiału wirusowego i stymulator odporności)

• Resiquimod (syntetyczny imidazochinolinowy środek chemiczny stosowany jako silny stymulator odporności)

• Agoniści STING (zwykle cykliczne dinukleotydy lub inne małe preparaty chemiczne stosowane w celu wywołania sygnału zapalnego)

• Mikrocząsteczki dekstranu acetalowanego (Ac-DEX) (cząsteczki polimeru modyfikowanego cukru stosowane do otoczkowania i dostarczania innych substancji)

• Rekombinowane chimeryczne białka kolczaste (laboratoryjnie wytwarzane preparaty białkowe, opisywane przez badaczy jako łączące fragmenty różnych białek kolczastych koronawirusa)

• Inne preparaty wzmacniające odporność (dodatkowe preparaty chemiczne, białkowe lub cząsteczkowe, mające na celu wywołanie reakcji biologicznych)

W propozycji przypisano NWHC i PARC zadanie opracowania systemów dostarczania środków wzmacniających odporność oraz przewidziano zautomatyzowane dostarczanie aerozolu.

Istniejąca platforma natryskowa nie była ograniczona do jednego zabiegu.

DEFUSE zaproponowało wykorzystanie go do produkcji innego ładunku biologicznego.

Praca trwała w czasie COVID

Pod koniec 2019 r. USGS nadal określało swoją współpracę z PARC jako aktywny program rozwoju skalowalnych urządzeń do dostarczania leków.

Następnie 13 maja 2020 r. USGS przyznał PARC zamówienie nr 140G0220P0134 .

Kwota wyniosła 198 940 dolarów.

Opis rządu zawierał cztery słowa:

„ROZWÓJ I TESTUJ URZĄDZENIA SPRAYOWE”

USGS sklasyfikowało tę pracę jako:

„ULEPSZANIE PRODUKTU/USŁUGI (BADANIA STOSOWANE/ROZWÓJ POSZUKIWAWCZY)”

Umowa obowiązywała do 31 grudnia 2021 r. i przeszła cztery modyfikacje administracyjne.

Federalny program rozwoju sprayów PARC był zatem aktywny podczas pandemii COVID.

USGS testował jednocześnie środek natryskowy

Według własnych danych USGS, eksperymenty terenowe nad szczepionkami mieszczą się w okresie obowiązywania kontraktu PARC na lata 2020–2021.

Aktualizacja projektu Narodowego Centrum Zdrowia Dzikiej Przyrody z października 2021 r. podaje, że młode i dorosłe nietoperze były szczepione w miejscach lęgowych latem 2020 r. i 2021 r.

To samo konto USGS podaje:

„Przeprowadzono dodatkowe badania laboratoryjne i terenowe w celu wybrania i zoptymalizowania najlepszego medium do aplikacji – ręcznie, za pomocą urządzenia natryskowego…”

Badania te miały również na celu znalezienie odpowiedniej dawki szczepionki do stosowania miejscowego.

Końcowy raport projektu uzupełnia chronologię.

NFWF twierdzi, że USGS:

„opracowaliśmy i przetestowaliśmy urządzenie do automatycznego rozpylania środków owadobójczych na nietoperze”

i opracował środowisko do podawania szczepionki, mające na celu zmaksymalizowanie stabilności szczepionki, stabilności temperaturowej i przylegania do sierści nietoperzy.

W dalszej części raportu podano, że w ramach pilotażu terenowego połączono tę metodę leczenia ze szczepionkami.

Sekwencja jest więc ścisła:

• Przed projektem DEFUSE: USGS/PARC otrzymało dofinansowanie na opracowanie systemu automatycznego masowego rozpylania szczepionek i innych leków.

• DEFUSE: zaproponowano istniejącą zdolność PARC do wytwarzania aerozolu dla nowego zestawu formulacji biologicznych.

• 2019: rozwój trwa.

• Maj 2020: USGS płaci PARC 198 940 dolarów za „ROZWÓJ I TESTOWANIE URZĄDZEŃ SPRAYOWYCH”.

• 2020–21: USGS prowadzi prace laboratoryjne i terenowe dotyczące medium zabiegowego przeznaczonego do stosowania „za pomocą urządzenia rozpylającego”.

• Zakończony projekt: opracowano i przetestowano automatyczne urządzenie do rozpylania, opracowano medium do podawania szczepionek, medium połączone ze szczepionkami w pilotażu terenowym.

Co tak naprawdę zostało rozpylone?

To jest teraz brakujący orzecznik.

Z publicznych rejestrów wynika, jaki był cel programu.

Ustala, kto był konstruktorem opryskiwacza.

Dokument ten stanowi, że PARC może aerozolować preparaty bioaktywne.

W dokumencie ustalono, że DEFUSE zaproponowało wykorzystanie tej technologii w odniesieniu do różnych materiałów biologicznych.

W dokumencie ustalono, że USGS zapłaciło PARC za opracowanie i testowanie urządzeń rozpylających podczas pandemii COVID.

Umożliwia ona prowadzenie równoczesnych eksperymentów laboratoryjnych i terenowych z medium obróbkowym do stosowania za pomocą urządzeń opryskowych.

Dostępne zapisy nie ujawniają jednak pełnego spisu materiałów faktycznie wprowadzonych do urządzeń PARC pod numerem 140G0220P0134.

To właśnie ten ślad dokumentacyjny jest teraz najważniejszy.

• Jakie formulacje zastosowano?

• Gdzie były obsługiwane te urządzenia?

• Kto lub co było narażone na ich wyniki?

Pytania te mają na celu ustalenie, czy udokumentowany program pozostał w ramach publicznie opisanej misji leczenia dzikich zwierząt, czy też infrastruktura była wykorzystywana szerzej w czasie pandemii COVID.

Podsumowanie

Federalna infrastruktura do masowych dostaw biologicznych była realna, operacyjnie rozwinięta i nadal finansowana w czasie pandemii COVID.

Już przed projektem DEFUSE, USGS i PARC pracowały nad automatycznym rozpylaniem szczepionek i innych leków.

DEFUSE zaproponowało wykorzystanie technologii aerozolowej PARC do różnych formulacji biologicznych.

Następnie, w czasie pandemii COVID, USGS zapłaciło PARC 198 940 USD za „ROZWÓJ I TESTOWANIE URZĄDZEŃ SPRAYOWYCH”, podczas gdy USGS prowadziło prace laboratoryjne i terenowe obejmujące medium zabiegowe do stosowania za pomocą urządzeń rozpylających.

W zakończonym projekcie wskazano, że opracowano i przetestowano automatyczne urządzenie natryskowe.

Publiczne zapisy nadal nie ujawniają, co PARC faktycznie przepuszczał przez te urządzenia w ramach umowy zawartej w czasie pandemii COVID-19, gdzie urządzenia były używane i kto lub co było narażone na kontakt z tymi urządzeniami.

Brakujące zapisy pozwalają teraz ustalić, czy ta udokumentowana infrastruktura pozostała w ramach publicznie opisanej misji leczenia dzikich zwierząt, czy też była wykorzystywana podczas pandemii COVID do testowania lub rozprowadzania innego materiału biologicznego, w tym materiału pochodzenia bakteryjnego lub zapalnego, takiego jak endotoksyna/LPS.

 

https://jonfleetwood-substack-com.translate.goog/p/us-funded-parcs-defuse-linked-biological?_x_tr_sl=auto&_x_tr_tl=pl&_x_tr_hl=sv