Fr Curzio Nitoglia is an Italian priest who studied at the seminary in Ecône and was ordained by Monsignor Lefebvre in 1984. For several years he collaborated closely with Fr Francesco Putti, founder of anti-modernist magazine "Sí Sí No No", and nowadays is a chaplain of the Disciples of the Cenacle of Velletri, a traditionalist community founded by Dom Putti, and linked to the SSPX until the crisis of 2012.
I - The Holocaustic/Modernist Neo-Religion
Abraham H. Foxman (director of the Anti Defamation League of B’naiB’rith) said: “The Holocaust is not only an example of genocide but an almost successful attack on the life of the elect children of God, and therefore on God Himself” [1].
For Talmudic Judaism the Shoah has a religious significance since Israel is the “god” of mankind and Jesus an impostor. Therefore the Christian should not fail to take an interest in this fake “dogma” (hiding behind the excuse that it’s just a matter of history that does not concern the Church…), which would destroy the Faith of the Gospel. Refusing to do so would implicitly deny the uniqueness of the sacrifice of Christ, the only Redeemer of all mankind.
Catholic theology teaches that Judaism is responsible for the death of the Incarnate Word, true God and true man. The Fathers of the Church (Tradition) by relying on the Holy Scriptures and the Magisterium, which is the official interpreter of the two sources (Tradition and Scripture) of divine revelation (cfr. Pius XI, Mitbrennender Sorge, 1937), say so [2].
Neo-modernism, since the declaration of Nostra Aetate (1965), has tried to deny the doctrine of deicide, as contained in Scripture and Tradition (divine revelation) and taught by the traditional Magisterium of the Church (the office with the proper interpretation of Revelation).
The Catholic who wishes to preserve his Faith whole and pure, without which it is impossible to please God (St. Paul, Rom., X, 9), cannot, according to the principle of non-contradiction, adhere to Nostra Aetate and at the same time to divine revelation, as contained in Holy Scripture and Tradition and as interpreted by the traditional Magisterium.
Either you accept all of revelation, all of the faith and all of Catholic doctrine, as is, and then you’re on the way to heaven if accompanied by good works or by supernatural charity, or if you deny even a single article or truth of the Faith, you reject it all, and then you’re on the road to Hell, because “without faith it is impossible to please God” (Heb., xi, 6).
In fact, either Jesus is true God and true man and then rabbinic Judaism is guilty of deicide, or else Israel is God and therefore any attack against it and its members is deicide and the new religion is that of the Shoah. There is no third option. It is impossible to have as a third option the combination of “Judeo-Christianity”, which is nothing but an attempt to “square the circle”, because, since Jesus said he was God, Israel and the Holocaust really are “absolute evil”, on account of the contradiction in terms and considering that evil is the privation of a due good.
When Benedict XVI in 2009 said that in order to exercise the priesthood and the episcopate in the Church one must believe in the Shoah (cfr. The “Williamson case”), he not only committed a serious abuse of power, but he embarked even more radically on the erroneous path of Talmudic Judaism, which deifies Israel and implicitly denies the divinity of Christ.
Traditionalist Catholics did not want to understand the scope of the antichristian “Williamson case” (regardless of the person of the bishop in question) by refusing to identify the underlying doctrine. We don’t need to look at it as a personal question, but as a question of doctrine : “He that is not with Me is against Me” (Matthew, XII, 30). Now without Jesus Christ we will not enter the Kingdom of Heaven [3].
Vatican II in the light of the Shoah, according to Ben Horim.
Also according to Nathan Ben Horim (New horizons between Jews and Christians, Padova, Messaggero, 2011), the former minister at the Embassy of Israel in Italy, who was in charge of relations with the Holy See from 1980 to 1986, the new relationship between Judaism and Christianity is thanks to “three events : the shoah [4], the birth of the State of Israel and the Second Vatican Council” (ibid, p. 11).
In fact, the Shoah would impose historical reflections, with an enormous political and moral reach, which no one - not even the Church - could escape. Out of the shoah (1942-45), via Nuremberg (1946), was born the State of Israel (1948), which above all has an ethnic and even normative-religious significance for Judaism. From these historical reflections, moral, political, ethnic and religious (since Judaism is a people or race that one recognizes in a certain ethical or religious way [5]) was born the Second Vatican Council (1962-65), which “marks a turning point in the history of the Catholic Church [6]. […] One of the most significant changes in the Council concerned the relationship with the Jews, […] “which still remain very dear to God ‘” (ibid).
The Israeli diplomat admits that “such change, in the Christian vision of the Jews, would never have happened if it were not for the Holocaust, Nuremberg and the birth of the State of Israel” (ibid, p. 12). He defines Judaism with the triplet “Torah, People, Earth” (ibid., P. 107).
The problem of the Council is largely due to the Judaization of Christianity (Nostra Aetate, 28 October 1965) and is inextricably linked to that of the Shoah. Whoever does not want to admit this, or is incapable of seeing this reality, or will not admit it, [does so] because it is not convenient.
Talmudic Judaism wants the Capitulation of the SSPX
On September 16, 2011 - according to Rabbi Levi Brackman - Jewish groups especially in the US (ADL Director Abraham Foxman of B’naiB’rith and Rabbi David Rosen of the American Jewish Committee) “expressed their concern that the Vatican could call into question 40 years of progress in Jewish-Catholic relations” [7]. They then warned that Nostra Aetate, 4 and Lumen Gentium, 16 (“the gifts of God [Old Covenant] are irrevocable”) “can not be questioned and are not open for discussion.” Or else, the Jewish-Christian dialogue would cease.
I hope that the Traditional world will not desire to capitulate based on the illusion that the progressive liberalism of Francis I will give them everything without asking anything. Above all, the pro-Shoah premise of 2009 is unsatisfactory, since the Shoah, Zionism and Nostra Aetate are inseparable. A small error in the beginning leads to a big error in the end.
It is for this reason that the “Williamson case” is of major importance (in itself and not because of the person in question) and his expulsion from the SSPX cannot but lead to the acceptance of the Second Vatican Council and a subordination to the “Jews, our elder brothers in the faith of Abraham” (John Paul II, April 13, 1986, Address to the Great Temple of Rome).
II – The Krah-Williamson-Nahrath case of 2010
Towards the middle of November 2010 Msgr. Richard Williamson, who was charged with “[holocaust] denial” decided to have Wolfram Nahrath as his defense lawyer. So he asked his first defence lawyer, Matthias Lossmann, if he wanted to defend him together with Nahrath. Lossman refused and Msgr. Williamson dismissed him of his case.
The General Treasurer of the SSPX, Maximilian Krah and Zionism
1) Lossmann the lawyer (who was challenged by Msgr. Williamson) was chosen in 2009 by Maximilian Krah (the General Treasurer of the SSPX) to defend Msgr. Williamson. But who really is this Krah? Objectively (the heart or his subjective intentions only God can scrutinize and so I leave that judgment to Him), he [Krah] participated in the press campaign against Msgr. Williamson, which erupted on January 20, 2009, through interviews with the radical socialist magazine “Der Spiegel”, whose political orientation is very similar to Carlo De Benedetti’s Italian weekly magazine “L’Espresso”.
2) In September 2010 in New York, together with former students of the University of Tel Aviv, Krah attended (“contra factum non valet argumenum”) a fundraiser to help Jewish students of the Diaspora to reach the State of Israel in order to be trained at the Zionist Tel Aviv University; there are photos of Krah and his companions, recognizable as Israelites [8].
3) Krah’s response to the above comments came at the end of December 2010, and were published on the Ignis Ardens website [9]. They are quite enlightening and disconcerting. Disconcerting because objectively they were threatening: “Now I know those who have slandered me …”. Illuminating because a) if he had been really slandered, Krah could have simply responded by clarifying or he could have had recourse to the courts for justice, as was his right, and not just to intimidate by threats ( “I know you, you will see”); b) since Krah admits: “in September I received a spontaneous invitation from a lawyer friend to this very pleasant evening at the Witzenhausen Gallery, where I met some great people from Israel, the United States (both Jewish and non), and some Europeans who resided in New York. It was a regular annual meeting. And of course, there was a gala for charity. That was it.”; c) Lastly, since Krah doesn’t deny fundraising for the University of Tel Aviv, since that is no longer a simple “chat” with Jews, which is perfectly legal. It does’t matter whether this lawyer, Krah, is of Jewish origin, what matters is faith and not ethnicity. Krah professes to be a Traditional Catholic nevertheless, yet with pro-Zionist activities, and even though Krah’s choices are legitimate and legal actions in themselves, they are difficult to reconcile, morally and dogmatically, with the profession of the traditional and pre-conciliar Catholic Faith. This is the objectively relevant point of it all. In fact, St. Pius X (patron saint of “traditionalists”) in 1904 responded to Theodore Herzl (the founder of Zionism, 1896), who had asked him to recognize the Zionist movement and the possible future State of Israel: “To the same Israel that will not recognize Christ as the Messiah and God, the Church will not recognize Zionism and Israel.” So objectively between Catholicism and Zionism there is an incompatibility and “dual membership” is not licit.
Relevance of the ‘Krah/Williamson case’
After Msgr. Williamson’ trial in Germany on 4 July 2011, Maximilian Krah gave an interview which was objectively defamatory and insulting towards the British bishop. “Monsignor Richard Williamson has a deep problem of disconnection from reality, every two years, with beautiful regularity, he believes in the end of the world. […]. I guess you could call him an unstable type [bizarre, eccentric]. “ [10]
Unfortunately, no one intervened, not to defend Msgr. Williamson, then bishop of the SSPX, from slander by the General Treasurer of the same SSPX, and not even to temper the storm and encourage greater education in the use of the words used against him, which would have been the duty of the Superior General of the SSPX.
III – The Expulsion of Bishop Williamson
In 2012 Bishop Richard Williamson was expelled from the Society of St. Pius X, because “for many years he had distanced himself from the management and the government of the Society” (Communiqué of the General House, Menzingen October 24, 2012).
In reality, it is the Society’s direction that for several years - and especially since 2009 - has taken a dangerous position of reckless dialogue (which has become more and more explicit since the Pontificate of Pope Bergoglio) and excessive openness to the newness of the Second Vatican Council II as well as acceptance of the Holocaust as a condition requested by Benedict XVI to be considered in full ecclesiastical communion. It is above all the opposition to these failures which were being blamed on Bishop Williamson, disguised under a disciplinary aspect.
The expulsion of Monsignor Williamson cannot but cause concern that it is seriously probable that the ongoing negotiations with Benedict XVI (and then continued with Francis I) - accepting, quietly or practically, his hermeneutic of continuity between apostolic Tradition and Vatican Council II – will result in a practical agreement with ultra-modernism.
IV – Two Levels of Meeting Before an Accord : a “Diplomatic” and a “Doctrinal” Dialogue
In December 2011, Father Michel Lelong wrote a book entitled “Pour la nécessaire réconciliation” [For a Necessary Reconciliation]. The Groupe de Réflexion Entre Catholiques (GREC), Nouvelles Editions Latines, Parigi [11].
Fr. Lelong tells the story of the dialogues of the “Groupe de Réflexion Entre Catholiques”(‘GREC’); dialogues that are “discreet, but not secret” (p. 29) with some members of the leadership of the SSPX in view of a full agreement between the same Society of St. Pius X and the Vatican, after accepting the interpretation of Vatican Council II in the light of Tradition, or the ‘“hermeneutic of continuity”, and after having received the freeing of the traditional Mass, and the lifting of the excommunication and a full canonical accommodation.
Father Lelong calls himself a lover of the traditional liturgy (p. 25), but at the same time also of Vatican II, especially inter-religious relations promoted by Nostra Aetate, the “Declaration on the relations between the Catholic Church and non-Christian religions” (p. 17 ), and even of Gaudium et Spes, of Unitatis Redintegratio, of Dignitatis Humanae Sacrosanctum Concilium (pp. 75-82), all - according to him - perfectly legible in the light of Tradition. He, together with the traditionalist chiefs gathered in the ‘GREC’, tried to carry out a charitable and diplomatic dialogue rather than a doctrinal one (pp. 21-22) in order to reach an agreement on the compatibility between Vatican II and Tradition.
One of the instigators of the ‘GREC’ was former French ambassador to Italy, Dr. Gilbert Pérol († 1995), who from 1963 to 1967 had already exercised important functions in the Elysee with President Charles de Gaulle, and was named ‘General Secretary’ of the Ministry of Foreign Affairs and finally ambassador in Tunis, in Tokyo and then in Rome from 1988 to 1991 (p. 17:24).
The French ambassador thought, like Fr. Lelong, that some texts of Vatican II were good in themselves, but that they were, however, been misinterpreted, controversially and uncorrected, by the progressives (p. 18). So to arrive at “a necessary reconciliation” with traditionalists, it was necessary to interpret them in the light of tradition or along “the hermeneutics of continuity”, being faithful, at the same time, to the traditional liturgy (p. 18).
The French ambassador, starting from the firm and essential premise that the Council can not be totally rejected (p. 22), that it’s application was not correct, especially with regard to the liturgy (p. 22), since 1988 (the year of the consecration of four bishops by Mgr. Lefebvre and his own arrival in Rome as new ambassador) did his utmost to repair the breach, first discreetly by visiting the Priory of Albano Laziale and finally in 1995, shortly before his death, by writing a text that influenced the birth of the ‘GREC’ and then the “discreet” meetings with a charitable and diplomatic instead of doctrinal dialogue (pp. 21-22) with the leadership of the SSPX (p. 29), from which ten years later, thanks to Benedict XVI and his “workhorse” the “hermeneutic of continuity and not rupture” with respect to the Council, has resulted - according to Fr. Lelong - the granting of the Motu proprio of 2007 (p. 49), then the lifting of the excommunication of the four bishops consecrated by His Excellency Msgr. Marcel Lefebvre in 1988 and then the “public” doctrinal discussions between the Vatican and the SSPX (pp. 50-52).
After his death, the work of Dr. Gilbert Pérol was carried on by his wife, Mrs. Huguette Pérol, author of two books on the current discussions.
Father Lelong says he has made the acquaintance of some chiefs of the SSPX since 1996. First of all, Fr. Emmanuel du Chalard in the Priory of Albano Laziale (p. 24), which “has never ceased to give it’s discreet but precious support of the ‘GREC’ “(p. 24) and in 1997 with Fr. Alain Lorans, former Rector of the Seminary of Econe, then of the University of St. Pius X in Paris and then Director of the official press of the SSPX’s DICI “( p. 24). Only then was the ‘GREC’ formally born. The meetings took place in the home of Mrs. Huguette Pérol in Rue de Rome in Paris; among the participants were mainly Mrs. Pérol, Fr. Lelong, Fr. Lorans on behalf of the Superior General of the SSPX (p. 29), and Fr. Olivier de La Brosse, a Dominican who later became the official spokesman of the French Episcopal Conference (p. 24 and 25).
The book is interesting because it distinguishes between two types of meetings or discussions between traditionalists and the Vatican: 1) on the “discreet, not totally secret but diplomatic” level, open to accept the hermeneutic of continuity between the apostolic Tradition and Vatican Council II, a level that seems to be considered of real value to the Vatican and the leadership of the SSPX (1997-2001); 2) on the public, theological and doctrinal level (2000-2010), which proves itself reluctant to accept the hermeneutic of continuity, insisting rather on doctrinal points of rupture between the Council and Tradition, but which appears to be considered of little value, almost as “eye candy” for the faithful and traditionalists priests.
The book helps us to understand how we have been able to reach, in 2001, the declaration of the Superior General of the SSPX that “the Second Vatican Council is 95% acceptable” (cfr. ‘DICI’, n. ° 8 , May 18, 2001) [12]. That statement met with immediate opposition from Msgr. Richard Williamson from the US in an issue of the American Bulletin of the SSPX, “Letter to friends and benefactors,” which called “contacts with Roma” “a betrayal”, and which during the meeting of the “Italian District of the SSPX” of 26 April 2002 burried - for the moment – Albano Laziale.
The infamous formula “Vatican II is 95% acceptable” passed for a decade in embarrassed silence and was relaunched in September-October of 2012 in connection with the expulsion from the SSPX of Msgr. Williamson, who had become too big a hurdle for “diplomatic” agreements, as Cardinal Castrillon Hoyos on 11 May 2001 in Germany had said to the priests of the Fraternity of St. Peter.
The “discrete, but not secret talks”, held on a charitable and diplomatic rather than doctrinal level (pp. 21-22), nearly developed into a total failure.
We can be surprised and enlightened by the “discrete”, charitable and diplomatic rather than doctrinal meetings (pp. 21-22), conducted in the light of the “hermeneutic of continuity”, which - according to Fr. Lelong - led between 2001 and 2012 to an almost complete reconciliation between the SSPX and the Vatican and to a full communion with Francis I, all of which was delayed by the “Williamson case” of 2008 (see. Fr. Lelong, cit., P.120).
V – An Agreement Reached
On 17 January 2017 (the day dedicated to the “Jewish / Christian dialogue”) Mgr. Bernard Fellay met Francis I in Santa Marta. On 29 January (two days after the liberation of Auschwitz by the Red Army, 27-1-1945) “Tradinews” on “TV Liberté” released an interview of Msgr. Fellay in which he talks about his last conversation with Pope Bergoglio and says that the completion of the agreement is “only missing a stamp” and “a respecting of the commitments made”. It seems to take us back to 8 September 1943 with Badoglio, to Victor Emanuel III and the “Allies” who bombed him there into a signed armistice…
The date of the ultimate agreement between the SSPX and Francis I is not accidental. In fact, the Jewish world does not pay up for the expulsion of Bishop Williamson and for the acceptance of the Shoah by the SSPX and has requested further evidence of submission by the latter to the new Holocaust religion on the previous 17 and 27 January.
The acceptance of the Shoah (2009) has led to the practical (2017) and not only theoretical (2001) acceptance of the Second Vatican Council.
Having arrived at this point, it can be concluded that objectively, as Alessandro Gnocchi on “Christian Rescue” rightly wrote on 16 January 2017, the SSPX has played an important role in the defense of the traditional faith and in the fight against the apostasy in the Church and the modernistic infiltration at the top, but that its Superior General Mgr. Bernard Fellay threw it all in the jaws of Bergoglio, who works for the destruction of traditional Catholic doctrine.
This failure is quite sad, but we should not turn it into a tragedy: the SSPX is not the Church of Christ, which is infallibly and unfailingly assisted by God and will continue to exist until the end of the world, despite the vicissitudes of the struggle it fights against Satan and his minions, with inevitable injuries, retreats, partial defeats and lost battles, but the war will be won by the Church since it was established by God and is protected by Him, and which from John XXIII is experiencing its “Passion”, but [after that] will rise again.
The salvation of souls depending on the Church, the SSPX has done well for forty years, albeit with human imperfections, to maintain the faith and tradition in the Church occupied by modernism. However now it has objectively ceased to continue in this direction and has become the number one enemy of Christianity: Talmudic Judaism and its principal accomplice of the XXI century: the modernist “secret society” (St. Pius X, Motu proprio Sacrorum Antistitum, September 10, 1910).
We can still save our soul and the Church will last even if the SSPX surrenders to modernism. The important thing is to continue to believe what the Church has always taught and to do what the Church has always done, without going along with modernism.
Priests who do not want to be recycled by neo-modernism and Talmudic Judaism should follow the example set by a Bishop Williamson (not the physical person).
Now the priests who are not inclined to doctrinal compromises have at their disposal three bishops, a Benedictine monastery in Brazil and the Dominicans in France and, if they are numerous, they can have many houses in which to carry on their mission and a seminary, which is already born near the Dominicans of Avrillé, which is forming in full fidelity to Tradition candidates for the priesthood.
The main things is not to lose heart (“he can bark, but he cannot bite, unless he’s allowed to”), just as when we were faced with the Novus Ordo Mass we chose the traditional Mass. So now we must choose Tradition and not compromise, abandoning ourselves to Divine Providence and to cooperating freely with Her.
Don Curzio Nitoglia
https://tradidi.com/indisputable-link-shoah-vatican-2
=================¨¨
NIEWYPOWIEDNIE POMIĘDZY SHOAH I WATYKANEM II ~ Od przypadku "Williamsona" (2009) do porozumienia holokaustyczno-modernistycznego (2017)
ja
NEOCAUSTIC / MODERNISTYCZNE NEO-RELIGIA
Abraham H. Foxman (dyrektor Ligi Przeciwko Zniesławianiu B'naiB'rith ) powiedział: " Holocaust nie jest po prostu przykładem ludobójstwa, ale prawie udanym atakiem na życie wybranych synów Bożych, a zatem do Boga samo " 1 .
W judaizmie talmudycznym Shoah ma wartość religijną, ponieważ Izrael jest "bogiem" ludzkości, a Jezus jest oszustem.Dlatego chrześcijanin nie może nie być zainteresowany tym fałszywym "dogmatem" (chowając się za wymówką, że jest to tylko kwestia historyczna, z którą Kościół nie ma do czynienia ...), która zniszczyłaby wiarę w Ewangelię. Odmawianie tego byłoby domyślną zaprzeczeniem wyjątkowości Holocaustu Chrystusa, jedynego Odkupiciela całej ludzkości.
Teologia katolicka naucza, że judaizm jest odpowiedzialny za śmierć Wcielonego Słowa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. Wszystkie Ojców Kościoła (tradycja) opierając się na Piśmie Świętym i nauczaniu, który jest oficjalnym tłumaczem z dwóch źródeł (Tradycja i Pismo) o Objawieniu Bożym (por. Pius XI, Mitbrennender Sorge, 1937) wierzytelność 2 .
Neo-modernizm, z deklaracji Nostra aetate (1965) próbował zaprzeczać doktrynę Bogobójstwo, zawartego w Piśmie Świętym i Tradycji (boskiego objawienia) i prowadzone przez tradycyjnym nauczaniem Kościoła (biuro z właściwą interpretacją Apokalipsy).
Katolik, który chce zachować nienaruszoną i czystą Wiarę, bez której nie można podobać się Bogu (św. Paweł, Rzym ., X, 9), nie może stosować się do zasady znanej per se z niesprzeczności, razem i pod ten sam stosunek, do Nostra aetate i do Boskiego Objawienia, zawarte w Piśmie świętym i Tradycji, interpretowane przez tradycyjne Magisterium.
Objawienie, Wiara, doktryny katolickiej lub przyjmujemy go w pełni, jak jest, a to otwiera drogę do nieba , jeśli nie towarzyszy mu dobrych uczynków lub nadprzyrodzonej miłości, albo, nawet jeśli zaprzecza jeden artykuł lub prawdy wiary, w zostanie odrzucony w całości, a następnie podjąć drogę do piekła, ponieważ „bez wiary nie można podobać się Bogu” ( Hebr. XI, 6).
W rzeczywistości, czy Jezus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, a następnie rabiniczny judaizm jest winny Bogobójstwo, czy Izrael jest Bogiem i dlatego każdy atak przeciwko niemu i jego członków jest Deicide i nowa religia jest to, że Shoah. Tertium non datur . To nie może być prawda trzeci argument o „judeo-chrześcijaństwa”, która jest „kwadratury koła”, że Jezus był Bogiem, Izrael jest naprawdę i Holokaust jest „absolutne zło”, inna contraddictio w terminis ponieważ zło jest pozbawieniem dobra i nie jest absolutem.
Kiedy Benedykt XVI w 2009 roku powiedział do sprawowania kapłaństwa i biskupiej w Kościele, musi wierzyć Shoah (por. „Sprawa Williamson”) nie tylko popełnił poważnego nadużywania władzy, ale podjął się jeszcze bardziej radykalny fałszywa ścieżka judaizmu talmudycznego, która deifikuje Izrael i pośrednio zaprzecza boskości Chrystusa.
Tradycjonalistyczne środowisko katolickie nie chciało zrozumieć antychrystycznego zakresu "sprawy Williamsona" ( niezależnie od osoby biskupa, o którym mowa), odmawiając oceny jedynie doktryny, która je konstytuuje. Nie możemy sprawić, by było to osobiste, ale doktrynalne pytanie: "Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie" ( Mt, XII, 30). Teraz, bez Jezusa Chrystusa, nie wchodzimy do Królestwa Niebieskiego 3 .
Vaticanum II w świetle Shoah
według Bena Horima
Także według byłego ministra w Ambasadzie Izraela we Włoszech, odpowiedzialnego za stosunki ze Stolicą Apostolską od 1980 do 1986 r., Nathanem Benem Horimem ( Nowe horyzonty między Żydami a chrześcijanami, Padwą, Messaggero, 2011), nowy związek pomiędzy judaizmem a chrześcijaństwem wynika z "trzech wydarzeń: Szoa 4 , narodziny Państwa Izrael i Sobór Watykański II " (tamże , s. 11).
W rzeczywistości Shoah narzuciłaby historyczne, polityczne i moralne refleksje o ogromnym znaczeniu, do których nikt - nawet Kościół - nie mógłby uciec. Z Zagłady (1942/45), poprzez Norymberdze (1946), urodził się z Państwem Izrael (1948), który ma głównie etnicznej znaczenie i nawet prawno-religijny judaizmu. Z tych rozważań historycznych, moralnych, politycznych, etnicznych i religijnych (od Judaizm jest lud czy rasy, które są ujmowane w jakiejś praktyki etyczne lub religijne 5Sobór Watykański II (1962-65) urodził), że „stanowi punkt zwrotny epokowe w historii Kościoła katolickiego 6, [...] Jedna z najważniejszych zmian Soboru dotyczyła związku z Żydami, [...] " którzy nadal pozostają drodzy Bogu " ( tamże ).
Izraelski dyplomata przyznaje, że „ zmiana w chrześcijańskiej wizji Żydów, nigdy by się stało, gdyby nie było za Holocaust, Norymberga i narodziny państwa Izrael” ( tamże, str. 12).Definiuje judaizm za pomocą trinomialu " Tora, ludzie, ziemia " (ibid., S. 110).
Problem Rady jest w znacznym stopniu powiązany z Judaizacją chrześcijaństwa ( Nostra Aetate, 28 października 1965) i jest nierozerwalnie związany z Zagładą . Kto nie chce tego przyznać, nie jest w stanie zobaczyć rzeczywistości lub nie chce się do tego przyznać, bo to mu nie odpowiada.
Judaizm talmudyczny chce
kapitulacji FSSPX
W dniu 16 września 2011 roku - zgodnie z Rabin Levi Brackman - grupy żydowskich zwłaszcza US (dyrektor Abraham Foxman z „ADL z B'naiB'rith i rabin David Rosen w” American Jewish Committee ) „wyrazili obawę, że Watykan może kwestionowanie 40 lat postępu w stosunkach żydowsko-katolickich " 7 . Następnie ostrzegają, że Nostra aetate, 4 i Lumen gentium, 16 ( „dary Bożego Starego Przymierza [] są nieodwołalne”) „nie może być kwestionowana i pozostawiono do swobodnej debaty.” Gdyby tak nie było , dialog żydowsko-chrześcijański ustałby .
Mam nadzieję, że świat związany z Tradycją nie chce skapitulować na wszystkim, opierając się na złudzeniu, że liberalizm Franciszka z otwartym umysłem daje mu wszystko, nie prosząc o nic. Jednak założenie pro-szoa z 2009 roku pozostawia pewne wątpliwości, ponieważ szoa, syjonizm i nostra to wszystko jedno. Błąd Parvus w zasadzie magnus jest w porządku.
Z tego powodu "sprawa Williamsona" ma ogromne znaczenie (sama w sobie, a nie dla danej osoby), a jej wydalenie z FSSPX nie może jednak doprowadzić do akceptacji Soboru Watykańskiego II i podporządkowania "Żydom" nasi starsi bracia w wierze Abrahama "(Jan Paweł II, 13 kwietnia 1986 r., Dyskurs w świątyni w Rzymie).
II
SPRAWA KRAH-WILLIAMSON-NAHRATH 2010
W połowie listopada 2010 r. Msgr. Richard Williamson, oskarżony o "denializm", decyduje się bronić prawnik Wolfram Nahrath. Więc prosi swojego pierwszego obrońcę, avv. MatthiasLossmann , jeśli chce go bronić razem z Nahrath. Lossman odmawia i Msgr. Williamson wycofuje swoją prowizję.
Generalny skarbnik FSSPX
MaximilienKrah i syjonizmu
1 °) Prawnik Lossmann (odrzucony przez Monsignora Williamsona) został wybrany w 2009 roku przez Maximilien Kraha (głównego skarbnika FSSPX) w obronie Mons.Williamson. Ale kim naprawdę jest Krah? On, obiektywnie ( sercalub subiektywne intencje analizują je tylko Bóg, a ja zostawiam wyrok), uczestniczyłem w kampanii prasowej przeciwko Msgr.Williamson, który wybuchł 20 stycznia 2009 r., Dzięki wywiadom z radykalno-socjalistycznym czasopismem DerSpiegel o orientacji politycznej bardzo podobnym do włoskiego tygodnika "L'Espresso " inżyniera Carlo De Benedetti.
2 °) Krah udział ( „ contra factum non valet argumenum ”) we wrześniu 2010 roku w Nowym Jorku, wraz z byłymi studentami Uniwersytetu w Tel Awiwie, do kolekcji, aby pomóc uczniom diaspory Żydzi osiągnąć stan Izraela do przeszkolenia na Uniwersytecie Syjonistycznym w Tel Awiwie; można zobaczyć zdjęcia Kraha i jego towarzyszy, zakwalifikowanych jako Izraelici8 .
5 °) Odpowiedź Kraha na powyższe uwagi pojawiła się pod koniec grudnia 2010 r. , Opublikowana na stronie internetowejIgnis Ardens 9 . Jest to dość pouczające i niepokojące.Niepokojące, ponieważ obiektywnie groźne: " teraz znam tych, którzy mnie oczerniali i będą ... ". Oświetlając a) tak, jakby naprawdę oczerniany, Krah mogło odpowiedział na celu wyjaśnienie czy może odwoływać się do sądów sprawiedliwości, jak to miał rację, a nie zagrożeń zastraszenia ( „Znam cię, zobaczysz”); b)od Krah przyznaje: „We wrześniu otrzymałam spontaniczne zaproszenie od znajomego prawnika do tego bardzo przyjemny wieczór w Witzenhausen Gallery, gdzie spotkałemwspaniałych ludzi z Izraela, Stanów Zjednoczonych (zarówno Żydów i nie), a niektórzy Europejczycy, którzy są w Nowy Jork.To było zwyczajne doroczne spotkanie. I oczywiście odbyła się gala charytatywna . Tak było "; c) w końcu dlatego, że Krah nie zaprzecza zbieraniu funduszy na Uniwersytet w Tel Awiwie, który nie jest zwykłym "czatem" z Żydami, co jest całkowicie uzasadnione . Nie jest ważne, czy prawnik Krah jest pochodzenia izraelskiego, liczy się wiara, a nie grupa etniczna. Krah wyznaje katolickiego tradycjonalistę, aleDziałania pro-syjonistyczne , prowadzone przez KRAH, jest uzasadnione i legalne działanie samo w sobie, ale trudne do pogodzenia, moralnie i dogmatycznie, z zawodu wiary katolickiej i tradycyjnego pre-soborowej. Jest to obiektywnie istotny punkt tej sprawy. W rzeczywistości, odpowiedział Pius X (patronem „tradycjonalistów”) w 1904 roku Theodor Herzl (założyciela syjonizmu, 1896), który poprosił go, aby rozpoznać ruch syjonistyczny i ewentualną przyszłość państwa Izrael: " Tak długo, jak Izrael nie uzna Chrystusa za Mesjasza i Boga, Kościół nie uzna syjonizmu i Izraela ". Tak więc obiektywnie między katolicyzmem a syjonizmem istnieje niezgodność, a "podwójna przynależność" nie jest zgodna z prawem.
Rzeczywistość sprawy
"Krah / Williamson"
Po rozprawie z 4 lipca 2011 r. Do Mons. Williamson w Niemczech, Maximilien Krah, przedstawił obiektywnie oczerniający i oburzający wywiad przeciwko brytyjskiemu biskupowi . "Monsignor Richard Williamson ma głęboki problem odłączenia od rzeczywistości , co dwa lata, z wielką regularnością, wierzy w koniec świata. [...]. Myślę, że możesz to nazwaćfacetem, podskakuję [dziwaczny, dziwny]. " 10
Niestety, nikt nie interweniował, nie mówię, aby bronić Msgr.Williamson następnie biskupem FSSPX od oszczerstwa General Skarbnika samym FSSPX, ale nawet uspokoić duchy i zachęcić większą edukację w zakresie korzystania z tych słów użytych przeciwko niemu i że byłoby obowiązkiem Przełożonego Generalnego FSSPX.
III
WYDOBYCIE MONS. WILLIAMSON
W roku 2012 Monsignor Richard Williamson został wydalony z Bractwa Świętego Piusa X, ponieważ "przez kilka lat zdystansował się od kierownictwa i rządu Bractwa" (General House Press, Menzingen, 24 października 2012 r.).
W rzeczywistości jest to kierunek Bractwa, które od kilku lat - a zwłaszcza od 2009 r. - podejmuje niebezpieczną pozycję ryzykownego dialogu (który coraz wyraźniej zaczyna się od papiestwa Bergoglio) i nadmiernej otwartości na nowy Sobór Watykański II i przyjęcie Shoah jako warunku żądanego przez Benedykta XVI, aby być rozważanym w pełnej komunii kościelnej. To przede wszystkim sprzeciw wobec tych uchybień jest represjonowany do prałata Williamsona, ukrytego pod aspektem dyscyplinarnym.
Wydalenie bp Williamson nie mógł jednak budzić obawy, z poważnym prawdopodobieństwo, że rozmowy filmowanie z Benedyktem XVI (a następnie kontynuuj Franciszka I) - przyjmując milcząco lub praktycznie, jego hermeneutykę ciągłości między apostolskiej Tradycji i Soboru Watykańskiego II - doprowadzić do praktycznego porozumienia z ultra-modernizmem.
IV
Dwa poziomy spełniania uprzedniej zgody: dialog „dyplomatyczny” i że „doktrynalna”
Ojciec Michel Lelong W grudniu 2011 roku napisał książkę ptPour la nécessaire pojednania. Le Groupe de Entre refleksja Catholiques ( GREC ) , Nouvelles Editions Latines, Paryż 11 .
P. Lelong opowiada historię dialogów " Groupe de Réflexion Entre Catholiques; Grupa refleksji między katolikami "(" GREC "); dialogi, który definiuje „ dyskretne, ale żadnych tajemnic ” (str. 29) z niektórych członków kierownictwa FSSPX w celu osiągnięcia porozumienia pełnym między tym samym bractwa Piusa X i Watykanu, po zaakceptowaniu interpretacji Vaticanum II światło Tradycji lub "hermeneutyka ciągłości" i otrzymanie liberalizacji tradycyjnej Mszy, umorzenie ekskomuniki i pełne zakwaterowanie kanoniczne.
Ojciec Lelong nazywa się miłośnik tradycyjnej liturgii (str. 25), a w tym samym czasie Vaticanum II, stosunki zwłaszcza między-religijnych promowane przez Nostra aetate „Deklaracji w sprawie stosunków między Kościołem katolickim i religii niechrześcijańskich” (str. 17 ), ale także KDK, UR The Dignitatis humanae i Sacrosanctum Concilium (strony 75-82), wszystkie. - zgodnie z nim - całkowicie czytelne w świetle tradycji. On, wraz z szefami zebrane w tradycjonalistów „GREC”, próbował przeprowadzić dialog charytatywnych i dyplomatyczny niż doktrynalny (s. 21-22) do osiągnięcia porozumienia w sprawie pojednania między Vaticanum II a Tradycją.
Jednym z inspiratorów "GREC" był były ambasador Francji we Włoszech, dr. Gilbert Perol († 1995), który od 1963 do 1967 roku, już wykonywane ważne funkcje Elysee obok prezydenta Charlesa de Gaulle'a, a następnie został nazwany "sekretarza generalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i wreszcie ambasadorem w Tunisie, w Tokio a następnie w Rzymie w latach 1988-1991 (strony 17 i 24).
Francuski ambasador pomyślał, jak ks. Lelong, że niektóre teksty Vaticanum II były dobre same w sobie, były one jednak zostały błędnie zinterpretowane, kontrowersyjnie i nie poprawne, przez postępowców (str. 18). Tak więc w celu osiągnięcia „niezbędne do pojednania” z tradycjonalistów, konieczne było interpretować je w świetle Tradycji lub według „hermeneutyki ciągłości”, pozostając wierny, w tym samym czasie, tradycyjnej liturgii (str. 18).
Ambasador francuski, poczynając od stałego i niezbędnego punktu, którego nie można odrzucić w całości (str. 22), że jego zastosowanie jest błędne, zwłaszcza w liturgii (s. 22), od 1988 r. ( lat od konsekracji czterech biskupów przez ks. Lefebvre i jego własnej przyjazdu w Rzymie jako nowego ambasadora), robił co w jego mocy, aby naprawić naruszenie pierwszy uczestniczy dyskretnie Priory Albano Laziale i wreszcie w 1995 roku, na krótko przed śmiercią , pisanie tekstu, który wpłynął na narodziny "GREC", a zatem na " dyskretne " spotkania w dialogu charytatywnym i dyplomatycznym, a nie doktrynalnym(Str. 21-22) z kierownictwa FSSPX (str. 29), który dziesięć lat później, dzięki Benedykta XVI i jego „wół roboczy” w „hermeneutyki ciągłości i nie pęknąć” w odniesieniu do Rady, wyskoczył - zgodnie z pkt.Lelong - przyznanie Motu Proprio z 2007 r. (Strona 49), następnie odwołanie ekskomuniki do czterech biskupów konsekrowanych przez Jego Ekscelencję Msgr. Marcel Lefebvre w 1988 r., A następnie " publiczne " rozmowy doktrynalne między Watykanem a FSSPX (s. 50-52).
Praca dr. Gilbert Perol po jego śmierci został przeprowadzony przez jego żonę, panią Huguette Pérol, autora dwóch książek na temat omawianej obecnie kwestii.
Ojciec Lelong powiedział, że poznał niektórych szefów FSSPX od 1996 roku przede wszystkim Don Emmanuel du Chalard w Priory Albano Laziale (str. 24), który „nigdy nie przestał przynieść swoje poparcie jako dyskretny jako cenne 'GREC „(str. 24) oraz w 1997 z Don Alain Lorans, byłego dyrektora seminarium Ecône, a następnie na Uniwersytecie św Piusa X w Paryżu, a następnie dyrektora oficjalnej prasie FSSPX” Say „( P. 24). Dopiero wtedy formalnie narodziło się "GREC". Spotkania odbyły się w domu pani Huguette Pérol na rue de Romew Paryżu;zwłaszcza Madame Pérol, Fr. Lelong, Don Lorans, który był tego świadomy dla przełożonego generalnego FSSPX (s. 29) i ks.Olivier de La Brosse, dominikanin, który później został oficjalnym rzecznikiem francuskiej Konferencji Episkopatu (str. 24 i 25).
Książka jest interesująca, ponieważ rozróżnia dwa stopnie spotkańczy dyskusji między tradycjonalistami i Watykanu: 1) poziom „dyskretny, nie całkowicie tajne i dyplomatyczny ”, otwarty do zaakceptowania hermeneutyki ciągłości między apostolskiej Tradycji i Soboru Watykańskiego II, poziom, który wydaje się być uważany za prawdziwą wartość dla Watykanu i kierownictwa FSSPX (1997-2001); 2 °) poziom publiczność, teologicznych i doktrynalnych (2000-2010), który wskazuje sama niechętnie akceptują hermeneutykę ciągłości, podkreślając doktrynalnie raczej na rozbijające punktów między Radą i Tradycji, ale to wydaje się być uznaneo małej wartości, prawie "kurzu dla oczu" wiernych i tradycjonalistycznych kapłanów .
Książka pomaga nam zrozumieć, w jaki sposób udało nam się osiągnąć w 2001 roku, deklaracja Przełożonego Generalnego FSSPX, że „ Sobór Watykański II jest dopuszczalna do 95%” (por. „Powiedzieć”, n. ° 8 , 18 maja 2001 r.) 12 . Oświadczenie, które spotkało się z bezpośrednim sprzeciwem Mons. Richard Williamson z USA w pakiecie amerykańskiego Biuletynie FSSPX, „List do przyjaciół i dobroczyńców”, która pod nazwą „kontakty z Roma” ( „ kontakty z Rzymem” ), „zdrada”, wprowadzenie - w tej chwili - kamień wreszcie w Albano Laziale na spotkaniu "włoskiej dzielnicy FSSPX" z dnia 26 kwietnia 2002 r.
Niefortunna formuła "Watykan II dopuszczalna do 95%" przeszła przez dekadę w zażenowanym milczeniu została wznowiona we wrześniu-październiku 2012 r. W związku z wydaleniem z MSS.Williamson, który stał się zbyt dużą barierą dla "dyplomatycznych" porozumień, jako karta. Castrillon Hoyos 11 maja 2001 r. W Niemczech dla kapłanów Bractwa Św. Piotra.
Zaczynając od "dyskretnych, ale nie tajnych" kolokwiów, odbywających się raczej w charakterze charytatywnym i dyplomatycznym niż doktrynalnym (s. 21-22), doszliśmy do stanu całkowitego niepowodzenia.
Jeden jest zaskoczony i oświecony na temat " dyskretnych "spotkań , raczej charytatywnych i dyplomatycznych niż doktrynalnych (s. 21-22), dokonanych w świetle "hermeneutyki ciągłości", która - według s. Lelong - doprowadziła w latach 2001 i 2012 do prawie całkowitego pojednania FSSPX i Watykanu opóźniony przez „przypadek Williamsona” z 2008 roku (patrz P. Lelong, cit, str.120.). I pochodzą z Franciszkiem I w pełni komunia.
V
KOMPONENTOWA UMOWA
17 stycznia (dzień poświęcony "dialogowi żydowsko-chrześcijańskiemu") 2107 Msgr. Bernard Fellay spotkał się z Francesco I w Santa Marta. 29 stycznia (dwa dni po wyzwoleniu Auschwitz przez Armię Czerwoną, 27. I. 1945) " Tradinew " z "TV et Liberté " opublikował wywiad Msgr. Fellay (patrz wideo poniżej, w języku francuskim: transkrypcja tekstu przetłumaczonego na język włoski pod tym linkiem ), w którym opowiada o swojej ostatniej rozmowie z papieżem Bergoglio i mówi, że pod koniec umowy "brakuje tylko pieczęci" i "zgodność z podjętymi zobowiązaniami ”. Wydaje się ponownie przeżywać 8 września 1943 roku z Badoglio, Vittorio Emanuele III i "Aliantami", którzy zbombardowali nas podczas zawieszenia broni ...
( transkrypcja tekstu przetłumaczona na język włoski pod tym linkiem )
Data ostatecznego porozumienia pomiędzy FSSPX a Francesco I nie jest przypadkowa. W rzeczywistości świat żydowski nie jest zadowolony z wygnania Mons. Williamson i akceptacja przez FSSPX Shoah domagali się dalszych dowodów na jej poddanie się nowej religii holokaustycznej poprzedzonej 17 i 27 stycznia.
Akceptacja Shoah (2009) doprowadziła do praktycznej (2017), a nie tylko teoretycznej (2001) akceptacji Soboru Watykańskiego II.
W tym momencie można stwierdzić obiektywnie, jak słusznie napisał 16 stycznia 2017 Alessandro Gnocchi na „Christian Rescue”, który FSSPX został odwiedzony ważną rolę w obronie tradycyjnej wierze i walce z apostazji w Kościele i modernistyczny infiltrowanych przybył na szczyt, ale jego przełożony generalny, mgr. Bernard Fellay wrzucił go w szczęki Bergoglio, które działa na rzecz zniszczenia tradycyjnej katolickiej doktryny.
To niepowodzenie zasmucony, ale nie powinniśmy robić tragedii: FSSPX nie jest Kościół Chrystusowy, który jest wspomagany nieomylnie i niezawodnie przez Boga i będzie istnieć do końca świata, mimo koleje walki, który walczy z szatanem i jego akolitów, z nieuchronnych obrażeń, wycofane częściowych porażek, stracił bitew, ale wojna wygra kościoła, ponieważ został ustanowiony przez Boga i że jest chroniony, od Jana XXIII przeżywa swój „Pasja”, ale wzrośnie ponownie.
Zbawienie dusz zależy od Kościoła, FSSPX przez czterdzieści lat pracował dobrze, chociaż z ludzkich niedoskonałości, utrzymanie wiary i tradycji w Kościele zajmowanej przez modernizmu.Jednak teraz obiektywnie przestała dalej w tym kierunku i stał się wrogiem numer jeden chrześcijaństwa, judaizmu i talmudycznych jego główny akolita XXI wieku: „tajnego stowarzyszenia” modernistyczny (Pius X, Motu proprio Sacrorum Antistitum, 10 września 1910 r.).
Możemy ocalić duszę, a Kościół przetrwa, nawet jeśli FSSPX podda się modernizmowi. Ważną rzeczą jest nadal wierzyć w to, czego Kościół zawsze nauczał i czynić to, co Kościół zawsze robił, nie godząc się z modernizmem.
Księża, którzy nie chcą być poddani recyklingowi przez neomodernistów i judaizm talmudyczny, podążają za przykładempodanym przez prałata Williamsona (nie osobę fizyczną).
Teraz kapłani, którzy nie są skłonni do kompromisów doktrynalnych do nich trzech biskupów układzie, klasztor benedyktyński w Brazylii i Dominikany we Francji, a jeśli są one liczne, mogą mieć wiele domów, w których prowadzili swojej misji i seminarium, które jest już urodzony w pobliżu dominikanów z Avrillé, w którym kandydaci do kapłaństwa formowali w pełnej wierności Tradycji.
Wszystko nie ma być zastraszone (" kora potest, bite not potest nisi volentem "), jak wtedy, gdy przed Novus Ordo Missaewybrano tradycyjną Mszę. Teraz wybieramy Tradycję, a nie kompromis, porzucając się do Bożej Opatrzności i współpracując z Nim swobodnie.
d. Curzio Nitoglia
30.01.2017
http://doncurzionitoglia.net/2017/01/30/shoah-e-vaticano2/
https://doncurzionitoglia.wordpress.com/2017/01/30/shoah-e-vaticano2/
1 Cytowane w Peter Novick , Nachdem Holocaust, Stuttgart, Deutsche Verlags-Ansalt, 2011, s. 259.
2 Oficjalny doktor Kościoła, św. Tomasz z Akwinu, wyjaśnia: "chociaż Żydzi nie mogli zabić boskości Chrystusa, a jednak zabili jego człowieczeństwo, które trwa w Boskiej osobie Słowa. Dlatego grzechem żydowskim jest próba bogobójstwa "( In Symbolum Apostolorum, ay 4, no 912). Dlatego konkluduje: "wtedy Żydzi zgrzeszyli nie tylko przeciwko ludzkości Chrystusa, ale także jako wcielający się krzyżowcy Boga" ( St. Th.,III, q.47, A. 5, ad 3) i dodaje: "Żydzi mają Bóg-Syn ukrzyżowany jako ludzka i boska natura żyjąca w Sobie "( S. Th., III, q.47, a.5, w ciałach).
3 Św. Tomasz naucza, że Jezus Chrystus nauczał Żydów bez obawy, że ich uderzy ( św.Tadeusz III, q.42, A. 2): "Prorok ogłosił, że Chrystus będzie kamieniem dla dwóch domów Izraela. potknięcia i skandalu ( Iz ., VIII, 14). Zbawienie ludzi musi być preferowane w stosunku do pokoju każdej osoby lub rodziny w szczególności, Dlatego gdy są ludzie, którzy przez swoją niegodziwość uniemożliwiają zbawienie tłumu, ten, który głosi, nie może się bać obrażania ich, aby zapewnić zbawienie ludu. Teraz uczeni w Piśmie i faryzeusze stanowili wielką przeszkodę dla zbawienia ludu, zarówno dlatego, że byli wrogami doktryny Chrystusa, która była jedynym sposobem na zbawienie;zarówno dlatego, że skorumpowali życie ludzi swoimi niesfornymi zwyczajami. Tak więc Pan, nie obawiając się ich urazić, publicznie nauczał prawdy, że ich nienawidzili i gromili za swoje wady. My także, jeśli naprawdę chcemy dobra Żydów, musimy głosić prawdę tak, jak to głosił Jezus Chrystus i tak jak Kościół - za pośrednictwem jej Doktorów - proponuje nam wierzyć, bez podlewania. W rzeczywistości S.Homil. VII w Ezech .) ».
4 " Bez zatrucia chrześcijańskich duchów przez wieki Holokaust byłby nie do pomyślenia" ( Nathan Ben Horim, New Horizons ..., s. 51). Jak widzimy dzisiejsza Shoah dla judaizmu ma określoną wartość teologiczną: jest to córka katolickiej doktryny objawionej i zdefiniowanej przez św. Piotra aż po Piusa XII . Przyjęcie tego oznacza pośrednio zaprzeczenie katolickiej doktrynie apostolskiej Tradycji .
5 "Religijna wiara związana z konkretną Ziemią" ( Nathan Ben Horim, Nowe Horyzonty ..., s . 70).
6 Autor nawet mówi o " rewolucyjnym charakterze inwersji oczywiście [prowadzonej przez Nostra Aetate, n. 4 ] »( Nathan Ben Horim, Nowe horyzonty ..., strona 73).
7 http://www.yenetnews.com
8 http://www.aftau.org/site/PageServer?pagen...0_AlumniAuction . Powyższe faktyzostały opisane w komentarzu opublikowanym 4 grudnia 2010 r. Na stronie francuskojęzycznej LesIntransigeantshttp://www.intransigeants.com/2010/12/exclusifles-dessous-de-laffaire-williamson .
9 http://z10.invisionfree.com/Ignis_Ardens/index.php?showtopic=6517&st=100&#entry9644783 .
10 Źródło: http://www.sueddeutsche.de/bayern/prozess gegenbischofwilliamson-plaudernuebergaskammern-1.1116124 . Św. Tomasz z Akwinu w Summa Theological(II-II, qq 72-75) zajmuje się niesprawiedliwością, która jest dokonywana za pomocą słów . W pytaniu 72, Akwinata mówi o " Contumelii ", to znaczy o słownym nadużyciu, które zostało zrobione nie za, ale z otwartą twarzą . Teraz, ponieważ słowa znaczą rzeczy, mogą spowodować wiele szkód, Contumelia lub słowne obrażenie niszczy tenhonor . W artykule 2 św. Tomasz wyjaśnia, że contumelia jest grzechem śmiertelnym.W rzeczywistości ( w corpore articuli) w grzechach mowy należy rozważyć przede wszystkim to, jakie dyspozycje umysłu wyrażają się, to znaczy, koniec contumelii.Jednak sama w sobie contumelia implikuje niepełnosprawność honoru lub moralności bliźniego. Dlatego jest to grzech śmiertelny nie mniej niż kradzież, która niszczy materialne bogactwo, podczas gdy contumelia hańbi dusze bliźniego w swojej moralności. Ojciec Tito Centi powiedział: „Od tego pochodzi surowość obraza, która jest wykonana, aby zniszczyć jego integralności moralnej i pociąga za sobą obowiązek naprawienia” lub powrotu do sławy (obrażać) i aktywa rzeczowe ( za kradzież) lub potępienie, W artykule 3, wspólne Lekarz wyjaśnia, że w niektórych przypadkach konieczne jest, aby odrzucić obelgi, a zwłaszcza z dwóch powodów: po pierwsze dla dobra tych, którzy obraza, do powstrzymania jego czelność tak ma więcej gór w arogancji i zarozumiałości i późniejszego Codest czynów; stosownie do dobra innych osób, jeżeli osoba, która obraża posiada funkcję publiczną (jak jest w przypadku Jego Ekscelencji ks. Williamson), więc przestępstwo spadnie na niego urzędu biskupiego i hańbę. Tak więc, kto jest ustanowiony z godnością lub władzą publiczną, musi ich bronića nie jego osoba lub ktoś musi to zrobić dla niego. Ktokolwiek słucha dedukcji i toleruje ją bez reakcji (grożąc oskarżonej osobie) grzechy ciężko. Kiedy z drugiej strony nie reaguje, choć ma taką możliwość, a nie dlatego, że lubi, ale dla grzechu ludzkiego szacunku lub przez zaniedbanie, to tylko wadę venially. ( S. Th., II-II, q 73, a, 4, w ciałach ). Jeśli można znosić cierpliwość w tolerowaniu denominacji wobec siebie, nie można tolerować znęcania się nad dobrą reputacją innych ( Ibid. , Ad 1um ). Szyderstwo sąsiada jest grzechem śmiertelnym, im poważniejsze, tym większy szacunek należny osobie wyklętej (q.75, a.2 , w treści). Wyśmiewanie biskupa jest obiektywnie bardzo poważne.
11 www.editions-nel.com , 159 stron, 20 euro.
12 Oficjalna agencja prasowa FSSPX "DICI" wznawia wywiad udzielony przez Msgr.Bernard Fellay z dziennym Valais ' La Liberté ' z dnia 11 maja 2001 roku i zgłoszonych w szwajcarski dziennik Niemieckojęzyczna St Galler Tagblatt i Basler Zeitung, w którym mówi: " Cela kobiety l'impression que nous rejetons tout de Watykański II. Lub nous en gardons 95%. C'est un esprit plus que nous nous opposons, à une nastawienie devant le changement ... ( Może się wydawać , że całkowicie odrzucić Vaticanum II. Zamiast tego, możemy przyjąć 95%. Jest to raczej duch, postawę, że przeciwstawiamy ...). "
http://doncurzionitoglia.net/2017/01/30/shoah-e-vaticano2/
