27 września 2018 Boaz Pash, rabin z Jerozolimy, i arcybiskup metropolita łódzki Grzegorz Ryś wzięli udział w ekumenicznej Debacie Dwóch Ambon pod tytułem „Przełom czasu w judaizmie i chrześcijaństwie”. Odbyła się w bazylice ojców Dominikanów w Lublinie, moderatorem był dominikanin o. Tomasz Dostatni, przedstawiciel katolicyzmu otwartego. Tego samego dnia „Gazeta Warszawska” życzyła rabinowi Pashowi śmierci.

„Gazeta Warszawska” to internetowy portal, który nie jest bezpośrednio związany z papierowym tygodnikiem o tym samym tytule, także znanym z antysemickich tekstów. Jednym z działów gazetawarszawska.com jest „okupacja żydowska w Polsce”. Jej teksty są pełne skrajnie rasistowskich, antysemickich klisz. Lubelskiej debacie portal poświęcili dużo uwagi.

Pałowanie biskupa, klonowanie mesjasza

W tekście z 13 września czytamy:

„Grzegorz Ryś to żydowski deprawator polskiej młodzieży. Tego bydlaka nie wolno tolerować, chyba że los Polski jest nam obojętny.

Należy desakralizować ubiór biskupi Rysia poprzez zerwanie łańcucha z krzyżem i koloratki – chociaż jest wątpliwe to, że zostały one ważnie poświęcone, ale liczy się pewna forma postępowania.

Wziąć pały, wypałować tych dwóch bandziorów, dominikanów wypędzić z Lublina! Banicja!!!”

Redaktorzy serwisu w otwarty sposób nawołują do przemocy, do „pałowania” rabina i biskupa, do linczu na Grzegorzu Rysiu.

W dniu debaty, 27 września, umieszczają na stronie tekst pod tytułem „Rabin Boaz Pash musi zginąć”. Życzą mu śmierci, gdyż, według nich, każdy Żyd, który wejdzie do konsekrowanej świątyni katolickiej, musi zostać zgładzony.

28 września ukazuje się z kolei absurdalny tekst, w którym pracownicy portalu (nikt nie podpisał się pod żadnym z tych tekstów imieniem i nazwiskiem) oskarżają Żydów i dominikanów o skradzenie relikwii krzyża z lubelskiej bazyliki w celu „sklonowania mesjasza”.

Prokuratura bez pośpiechu

Choć sprawa staje się głośna, prokuratura się nią nie zajmuje. Zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa 1 października składa do Prokuratury Rejonowej Lublin-Południe Stowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita. Zawiadomienie dotyczy wspomnianych trzech tekstów.

Ale pracownicy portalu nie przestają tworzyć antysemickich treści związanych z debatą. Nie przestraszyli się ewentualnego postępowania w prokuraturze. 7 października piszą, że rabin swoją obecnością „wprowadził demony” do lubelskiej bazyliki.

Tego samego dnia o. Tomasz Dostatni na swoim blogu w serwisie dominikanie.pl informuje, że prokuratura, zapytana o postępy w sprawie, odpowiedziała, że nie podjęła jeszcze czynności.

8 października na pytanie OKO.press prokuratura stwierdza jednak, że „czynności w sprawie zostały rozpoczęte”.

Nie oznacza to jeszcze, że autorzy antysemickich tekstów zostaną ukarani.

„Prawo, zwłaszcza środki prawnokarne, co do zasady powinny wkraczać w obszar wolności wypowiedzi jedynie w sytuacjach, które takiej ingerencji wymagają bezsprzecznie” – mówi OKO.press dr Aleksandra Gliszczyńska-Grabias, adiunkt w Poznańskim Centrum Praw Człowieka Instytutu Nauk Prawnych PAN, która zajmuje się zagadnieniami prawnego zwalczania antysemityzmu i rasizmu oraz mową nienawiści.

Nie ulega dla niej wątpliwości, że treści, które pojawiły się na portalu „Gazeta Warszawska” w odniesieniu do zaangażowanych w dialog międzyreligijny biskupa Rysia i rabina Pash’a, stanowią przykład takiej właśnie sytuacji.

„Treści, które publikuje portal, kwalifikować należy nie tylko jako mowę nienawiści, lecz również jako bezpośrednie wezwanie do popełnienia przestępstwa z nienawiści, stanowiące jednoznaczne i drastyczne naruszenie prawa polskiego oraz szeregu regulacji prawa międzynarodowego” – mówi prawniczka.

I dodaje: „Granicę, oddzielającą słowo od czynu, łatwo jest przekroczyć. Historia uczy nas, że zarzewiem ludobójstw za każdym razem było nienawistne słowo”.

Zero tolerancji

Dr Gliszczyńska-Grabias zdecydowanie wypowiada się o braku reakcji ze strony prokuratury: „W tym przypadku oznacza nie tylko kompromitację wymiaru sprawiedliwości, a także brak wywiązania się ze zobowiązań prawnych. To również ostentacyjne zaprzeczenie zobowiązaniom politycznym –  w tym ogłaszanym publicznie deklaracjom o polityce „zero tolerancji” dla antysemityzmu [takie deklaracje składał publicznie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji  Joachim Brudziński – przyp.red.].

Brak reakcji w tej sprawie, to forma jawnego przyzwolenia na obecność skrajnych form antysemickiej nienawiści w przestrzeni publicznej.

Trudno wyobrazić sobie, że po serii skandalicznych umorzeń prokuratorskich podejmowanych wobec jawnych przypadków antysemityzmu i rasizmu w Polsce, kolejna ich manifestacja pozostanie nieukarana”.

Brak reakcji prokuratury jest tym bardziej zaskakujący, że wśród wskazań do ścigania z urzędu wymienia się:

• „szczególną złośliwość” sprawców oraz
• „konieczność kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i poczucia, że organy państwowe stanowczo reagują na drastyczne przypadki bezprawia”.

Poprzednio prokuratura odmówiła wszczęcia postępowania wobec głoszącego treści antysemickie Andrzeja Prochonia oraz w sprawie “publicznego znieważenia grupy ludności z powodu jej przynależności narodowej” przez byłego księdza Jacka Międlara.

Co mogą zrobić biskup Ryś i rabin Pash?

Jeśli prokuratura nie podejmie interwencji, dr Gliszczyńska-Grabias zaleca zastosowanie środków prawa cywilnego. „Niezależnie od absolutnie wymaganego w tym przypadku zaangażowania prokuratury,

należałoby zachęcać zarówno Biskupa, jak i Rabina do wkroczenia na ścieżkę prawną o naruszenie ich dóbr osobistych.

Będzie to również jasny sygnał, że osoby i organizacje szerzące nienawistną mowę nie będą tolerowane. Będzie to także znak dla innych osób, podobnie jak biskup i rabin, zaangażowanych w dialog międzyreligijny, że odpowiedzią na ich wysiłki nie będą bezkarne nienawistne ataki”.

Dr Aleksandra Gliszczyńska-Grabias, adiunkt w Poznańskim Centrum Praw Człowieka Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Zasiada w radach programowych Stowarzyszenia Otwarta Rzeczpospolita i Archiwum Osiatyńskiego. Zajmuje się m.in. zagadnieniami prawnego zwalczania antysemityzmu i rasizmu oraz mową nienawiści. Ekspertka Rady Europy.

 

https://oko.press/antysemici-groza-arcybiskupowi-i-rabinowi-prokuratura-nie-reaguje-zero-tolerancji-w-praktyce/

 

==========

Od lewej: Patryk Szczepaniak, Mariusz Jałoszewski, Piotr Pacewicz, Edward Krzemień, Izabela Wierzbicka, Robert Jurszo, Monika Prończuk, Robert Kowalski, Adam Leszczyński, Magdalena Chrzczonowicz, Agata Szczęśniak, Martyna Rusjan, Anna Toko Okazaki – Pindur, Szymon Grela, Anna Wójcik, Bianka Mikołajewska, Bartosz Kocejko, Dżekson, A. Ambroziak, Konrad Szczygieł, Daniel Flis

Bianka Mikołajewska, wicenaczelna OKO.press i szefowa naszego zespołu śledczego, głosami 54 redakcji, został wybrana Dziennikarką Roku 2016.

Anton Ambroziak (1992) – aktywista feministyczny i LGBTQ, pracuje w trzecim sektorze, związany z Fundacją Trans-fuzja i Codziennikiem Feministycznym, brat wielu oddolnych kolektywów, filozof bez dyplomu.

W OKO.press pisze o edukacji, prawach człowieka, społeczeństwie obywatelskim (w tym o NGO’sach), polityce równościowej i polityce społecznej.

Magdalena Chrzczonowicz (1985) – sekretarz redakcji OKO.press. Socjolożka i antropolożka po ISNS UW, tworzyła i koordynowała projekty społeczne w organizacjach pozarządowych (m.in. Humanity in Action Polska), prowadziła warsztaty dla młodzieży i edukatorów/ek (m.in. PAH, CEO, Amnesty International), publikowała w „Res Publice Nowej”.

W OKO.press pisze o prawach kobiet i Kościele katolickim.

Daniel Flis (1987) – dziennikarz, filozof. Wcześniej pisał dla „Gazety Wyborczej”. Za jeden ze swoich reportaży był nominowany do kilku nagród dziennikarskich. Boksuje.

W OKO.press pisze o prawie i jego łamaniu.

Robert Jurszo (1981) – dziennikarz i publicysta. Członek zespołu redakcyjnego „Dzikiego Życia”. Jeśli czegoś nie pisze lub nie czyta, to najpewniej siedzi gdzieś w lesie. Instruktor sztuki przetrwania.

W OKO.press pisze o ekologii (w tym o działalności min. Szyszki) i dokonaniach komisji smoleńskiej.

Bartosz Kocejko (1984) – w OKO.press zajmuje się polityką społeczną i gospodarką.

Robert Kowalski (1964) – dziennikarz radiowy i telewizyjny, producent, reżyser filmów dokumentalnych. Pracował w m.in Polskim Radiu, „Panoramie” TVP2. Był redaktorem naczelnym programu „Pegaz” i szefem publicystyki kulturalnej w TVP1. Współpracuje z Krytyką Polityczną, gdzie przeniósł zdjęty przez „dobrą zmianę” program „Sterniczki” z Radiowej Jedynki. Tworzy cykl „Kamera OKO.press”.

Edward Krzemień (1946) – redaktor w OKO.press. Inżynier elektronik, który lubi redagować. Kiedyś konstruował układy scalone (cztery patenty), w 1989 roku zajął się pisaniem i redagowaniem tekstów, najpierw w „Gazecie Wyborczej”, a teraz w OKO.press. W latach 80. pomagał w produkcji i dystrybucji „Tygodnika Mazowsze” i w prowadzeniu podziemnej Wszechnicy „Solidarności”. Biegle zna pięć języków, trzy – biernie. Kolekcjonuje wiedzę na każdy temat.

Jego tekst „Zabić żubra” rozpoczął jeden z najgłośniejszych cykli w OKO.press.

Adam Leszczyński (1975) – historyk i socjolog, profesor w Instytucie Studiów Politycznych PAN, publicysta. Autor dwóch książek reporterskich o Afryce i kilku książek o historii. Szkalował Polskę m.in. w „the Guardian”, „Le Monde”, „El Pais”, „Suddeutsche Zeitung”. Ostatnio wydał książkę o polskiej samoocenie – „No dno po prostu jest Polska. Dlaczego Polacy tak bardzo nie lubią swojego kraju i innych Polaków” (WAB 2017).

W OKO.press pisze o polityce i historii.

Krzysztof Pacewicz (1989) –  filozof, kulturoznawca, publicysta Res Publiki Nowej, doktorant na Wydziale „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego. Autor książki „Fluks. Wspólnota płynów ustrojowych” (PWN 2017). Zajmuje się filozofią polityczną.

Piotr Pacewicz (1953) – naczelny OKO.press. Redaktor podziemnego „Tygodnika Mazowsze” (1982–1989), przy Okrągłym Stole sekretarz Bronisława Geremka. Współzakładał „Wyborczą”, jej wicenaczelny (1995–2010). Współtworzył akcje: „Rodzić po ludzku”, „Szkoła z klasą”, „Polska biega”, „Narkopolacy”, „Bieg na Majdan”. Doktor psychologii. Feminista.

Monika Prończuk (1989) – absolwentka studiów europejskich na King’s College w Londynie i stosunków międzynarodowych na Sciences Po w Paryżu. Współzałożycielka inicjatywy Dobrowolki, pomagającej uchodźcom na Bałkanach i Refugees Welcome, programu integracyjnego dla uchodźców w Polsce.

W OKO.press pisze o służbie zdrowia, uchodźcach i sytuacji Polski w Unii Europejskiej.

Martyna Rusjan (1994) – graficzka.

Dominika Sitnicka (1990) – absolwentka Prawa i Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Publikowała m.in. w Dwutygodniku, Res Publice Nowej i Magazynie Kulturalnym.

Agata Szczęśniak (1980) – redaktorka, publicystka. Współzałożycielka i wieloletnia wicenaczelna Krytyki Politycznej. Pracowała w „Gazecie Wyborczej”. Socjolożka, studiowała też filozofię i stosunki międzynarodowe. Dumna z mazowiecko-podlaskich korzeni.

W OKO.press pisze o mediach, polityce i prawach kobiet.

Izabela Wierzbicka (1951) – studiowała psychologię. Do 1989 roku pracowała z młodzieżą trudną, a od 1989 w „Gazecie Wyborczej”. Najpierw organizowała wydawanie w Polsce „Zeszytów Literackich”, potem była szefową „Gazety Telewizyjnej”, wieceszefową działu kultury, przez 10 lat zastępczynią naczelnej „Wysokich Obcasów” i szefową klubu „Wysokich Obcasów”.

W OKO.press redaguje teksty.

Zespół śledczy OKO.press:

Mariusz Jałoszewski (1974) – absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2000r. dziennikarz „Gazety Stołecznej” w „Gazecie Wyborczej”. Od 2006r. dziennikarz m.in. „Rzeczpospolitej”, „Polska The Times” i „Gazety Wyborczej”. Zajmuje się prawem, sądami i prokuraturą.

Sebastian Klauziński (1992) – dziennikarz. Pisał dla „Gazety Wyborczej” i „Newsweeka”.

Bianka Mikołajewska (1975) – wicenaczelna i szefowa zespołu śledczego OKO.press. Dziennikarka „Polityki” (2000–2013), a potem krótko „GW”. Dziennikarka Roku Grand Press 2016. Laureatka kilkunastu innych nagród dziennikarskich, m.in. Grand Press za dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody Radia Zet im. A. Woyciechowskiego, Nagrody im. Dariusza Fikusa, kilku nagród i wyróżnień SDP (przed jego przejęciem przez dziennikarzy „niepokornych”). Bałucki charakter.

Konrad Szczygieł (1995) – współzałożyciel Koła Naukowego Dziennikarstwa Śledczego Uniwersytetu Warszawskiego oraz studenckiego bloga dziennikarskiego Wariograf.org. W 2016 r. nominowany do nagrody Grand Press w kategorii „News”. Laureat konkursu reporterskiego „Widoki” w kategorii reportaż społeczny i polityczny. Współpracuje z Fundacją Reporterów.

Pracowali z nami:

Kamil Fejfer (1985) – analityk nierówności społecznych i rynku pracy związany z Fundacją Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych, prekariusz, autor poczytnego magazynu na portalu Facebook, który jest adresowany do tych, którym nie wyszło, czyli prawie do wszystkich.

Szymon Grela (1989) – socjolog, absolwent Uniwersytetu Cambridge, analityk Fundacji Kaleckiego. Publikował m.in. w „Res Publice Nowej”, „Polska The Times”, „Dzienniku Gazecie Prawnej” i „Dzienniku Opinii”.

Patryk Szczepaniak – obecnie dziennikarz „Superwizjera” TVN.

Struktura budżetu Fundacji OKO

Zespół OKO.press to 20 osób. 15 dziennikarzy (w tym pięcioro piszących redaktorów; dwie osoby pracują pro bono). Pięć osób zajmuje się administracją, grafiką, mediami społecznościowymi i wideo.

Budżet miesięczny OKO.press wynosi 132,5 tys. zł, w tym:

• płace dziennikarzy – 62 tys.;

• honoraria autorów zewnętrznych 9,5 tys.;

• grafikę i wideo  – 16,5 tys.;

• sondaże 8 tys.;

• administrację, obsługę prawną, fundraising & media społecznościowe – 20,5 tys.;

• IT -16 tys. zł.

---