+++ Laudetur Jesus Christus

"Naród, który się oburza, ma prawo do nadziei, ale biada temu, który gnije w milczeniu." Cyprian Kamil Norwid

Tekst ten napisaliśmy na przełomie roku. Nie zdecydowaliśmy się go opublikować ze względu na sformułowania i wnioski, które są bardzo ciężkie, a ponadto tekst dotyczący takiej materii powinien być napisany bardziej przez księdza i od strony teologicznej, a nie przez stronę laicką, mającą bardziej polityczny niż teologiczny punkt widzenia.

Jednak straszne wydarzenia w Oświęcimiu w dniu 27 stycznia podczas kolejnej rocznicy wyzwolenia obozu hitlerowskiego i późniejsze jeszcze straszniejsze, skundlone zachowanie „polskich” władz, w odpowiedzi na akt bydlęctwa ambasador Izraela Anne Azari, dały nam asumpt do refleksji odnośnie konieczności publikacji.

Rzecz niniejszą poświęcam tym Polakom pocho­dzenia żydowskiego, którzy w chwili radykalnego rozłamu między polskością a żydowstwem nie zawahali się stanąć po stronie Sprawy Polskiej.

Zamiast wstępu.

Żydowstwo zdradziło Polskę. Oto fakt niezaprzeczony, nieubłagany, wrażający się w umysły ogółu niezatartemi gło­skami. Szeroka dyskusya, w której wzięła udział prasa polska wszystkich kierunków, wyjaśniła to zjawisko rzeczowo, zasad­niczo, ujawniła wiele ciekawych stron, zerwała obłudną maskę postępu i socyalizmu, w którą zwykł się stroić nacyonalizm żydowski.

Nastał moment decydujący: rozłam między polskością i żydowstwem i oto ku wielkiemu zdumieniu ogółu okazało się, iż pokolenie Polaków pochodzenia żydowskiego wygasło niemal doszczętnie, wyparte przez Radków, Groserów i Warskich, kierowanych przez "Tyszków", jackanów i Żabotyńskich. "Asymilatorskie" pisemko żydowskie "Izraelita" najlepiej odzwierciadla niesłychane bankructwo idei polskiej wśród żydów, samym swym tytułem zdradzając głęboką niewiarę w głoszone przezeń hasła.