Father Davide Pagliarani, Superior General of the Society of Saint Pius X, granted an exclusive interview to La Porte Latine, in which he recalls the fruitfulness of the Cross for vocations and families. He insists particularly on the need to keep the authentic spirit of our founder, Archbishop Marcel Lefebvre, “a spirit of love for the Faith and truth, for souls and for the Church”, when faced with the recent canonisation of Paul VI and the promotion of synodality in the Church.
"Przyszłość Kościoła i powołania jest w rodzinach, w których rodzice zasadzili Krzyż naszego Błogosławionego Pana".
“The future of the Church and vocations is in families where the parents have planted Our Blessed Lord’s Cross.”
La Porte Latine – It has now been five months since you were elected Superior General of the Society of Saint Pius X, for a twelve-year mandate. These five months have certainly allowed you to make a short overview of the work, founded by Archbishop Lefebvre, complementing your already rich personal experience. What general impression have you made and have you drawn up your first priorities for the coming years?
The Society is a work of God, and the more we discover it, the more we love it. Two things strike me most in discovering the Society’s labours. Firstly, the providential character of the Society: it is the result of the result of choices and decisions of a saint, guided only by a supernatural and “prophetic” prudence, whose wisdom we appreciate even more as the years go by and as the crisis in the Church gets worse. Secondly, I have been able to see that we are not some privileged people, whom God has spared: He sanctifies all our members and our faithful through failures, trials, disappointments, and in a nutshell, through the Cross - and not by any other means.
Vocations come from homes where there is no spirit of bitterness or criticism towards priests.
La Porte Latine– With 65 new seminarians this year, the Society holds a new record of entries into its seminaries over the past thirty years. You were Rector of the La Reja Seminary (Argentina) for almost six years. How do you intend to foster the development of even more numerous and stronger vocations?
I am convinced that the true solution to increase the number of vocations and their perseverance, does not reside primarily in human and, so to speak, “technical” means, such as newsletters, apostolic visits or publicity. First of all, a vocation needs to hatch in a home where Our Blessed Lord, with his Cross and His priesthood, is loved. A home where there is no spirit of bitterness or criticism towards priests. It is through osmosis, through contact with truly Catholic parents and priests deeply imbued with the spirit of Our Lord Jesus Christ that a vocation awakens. It is at this level that we must continue to work with all our strength. A vocation is never the result of speculative reasoning, or from a lesson we have received, with which we intellectually agree. These elements can help someone answer God’s call, but only if we follow what we said earlier.
La Porte Latine– On October 14th, Pope Francis canonised the Pope who personally signed all the documents of the Second Vatican Council, the Pope of the New Mass, the Pope whose pontificate was marked by 80,000 priests abandoning their priesthood. What does this canonisation mean for you?
This canonisation must call us to a profound reflection, far beyond the emotions of the media that only lasted a few hours and left no deep traces, neither among its supporters nor its opponents. On the contrary, after a few weeks that singular emotion risks turning everyone to indifference. We must be careful not to fall into these traps.
Firstly, it seems to me quite obvious that with the beatifications or canonisations of all the popes since John XXIII, they have tried, in a certain way, to “canonise” the Council, the new conception of the Church and of Christian life, as established by the Council and promoted by all recent popes.
This is an unprecedented phenomenon in the history of the Church. The Church, after the Council of Trent, never dreamed of canonising all the popes without distinction, from Paul III to Sixtus V. She canonised only Saint Pius V, and not simply because of his links with the Council of Trent, or of its application, but because of his personal holiness, proposed as a model to the whole Church and put at the service of the Church as Pope.
The phenomenon we are currently witnessing makes us think rather of the renaming of roads and city centres, in the aftermath of a revolution or a change of regime.
However, it is necessary to interpret this canonisation also in the light of the present state of the Church, because the eagerness to canonise the Popes of the Council is a relatively recent phenomenon and was seen most clearly with the almost immediate canonisation of John Paul II.
This determination to “hurry things up”, shows once again the fragility in which the Post Vatican II Church, is currently situated. Regardless of whether you agree or not, the Council is seen as outdated by the ultra-progressive wing and by the pseudo-reformers, one example being the German episcopate. And on the other hand, the conservatives are forces to admit, by the proof of current circumstances, that the Council has triggered a process that is leading the Church towards increased sterility. Faced with this seemingly irreversible process, it is normal that the current hierarchy, through these canonisations, is trying to restore a certain value to the Council and thus slow down the inexorable tendency of concrete facts.
To make an analogy with civil society, every time a regime is in crisis and becomes aware of it, it tries to rediscover the country’s Constitution, its sacredness, its durability, its transcendent value… Whereas, in reality, it is a sign that everything that comes from this Constitution and that is based on it, is in peril of death and that one must try to save it by all possible means. History proves that these measures are generally insufficient to revive what has had its day.
Only the Society can help the Church, in reminding it that it is a monarchy and not a chaotic modern assembly
La Porte Latine– Three years ago (on October 17th, 2015), Pope Francis delivered an important address promoting “synodality” in the Church, inviting the bishops “to listen to God, so that with him we may hear the cry of his people; to listen to his people until we are in harmony with the will to which God calls us”. According to his own words, (Address of 25/11/2017), it was based on this new synodality, that he promulgated the new laws simplifying the procedure of nullity of marriage, and also that he wrote Amoris Laetitia,as a result of the synod on the family. Do you recognise in this the voice of the Holy Ghost? What can you tell us about this new expression used today by the authorities of the Church?
The cyclical debate on synodality is nothing more than the repositioning in Post-Conciliar times, the Council’s doctrine on collegiality and the problems it has created in the Church.
In fact, they speak about it very often, even in debates that have other objectives or deal with other topics. One recent example was during the last synod on youth, where the subject was mentioned for the umpteenth time. This shows that the hierarchy has not yet found a satisfactory solution – and this is inevitable, since the problem is insoluble.
Indeed, collegiality places the Church in a permanent situation of a quasi-council, with the utopia of being able to govern the Universal Church with the participation of all the bishops of the world. This has provoked, from the national Episcopal Conferences, a demand for systematic and insatiable decentralisation, which will never end. We are faced with a kind of class-struggle by the bishops, that has produced, in some Episcopal Conferences, a spirit that could be defined as pre-schismatic. Again I am thinking of the German episcopate, which offers an example of all the current deformations. Rome is in a stalemate. On the one hand, concerning the Episcopal Conferences, she must try to save what she can of her undermined authority. On the other hand, she cannot reject the conciliar doctrine or its consequences, without bringing into question the authority of the Council, and consequently the basis of current ecclesiology. In reality, they all continue to advance in the same direction, albeit at different speeds.
The ongoing debates manifest this underlying discontent, and especially the fact that this revolutionary doctrine is fundamentally contrary to the monarchical nature of the Church. A satisfactory solution can never be found, as long as the problem is not definitively rejected.
It is paradoxical, but only the Society can help the Church, in reminding the popes and the bishops that Our Blessed Lord founded a monarchical Church and not a chaotic modern assembly. The day will come when this message will be heard. But, for the moment, it is our duty to keep this deep sense of the Church and its hierarchy, despite the battlefield and ruins that lay before our eyes.
La Porte Latine– How can the Church correct the errors of the Council? After fifty years, is it realistic to think that it will happen?
From a purely human point of view, it is not realistic to think so, because we have a completely reformed Church, in every aspect of her life, without exception. There is a new conception of faith and of Christian life that has generated, on a daily basis and in a coherent manner, a new way of understanding and of living the Church. Humanly speaking, going back is impossible.
But perhaps we forget too often that the Church is fundamentally divine, despite the fact that she is incarnated in men and in the history of men. One day, a pope, against all expectations and against all human calculations, will take things in hand and all that needs to be corrected, will be corrected, because the Church is divine and Our Blessed Lord will never abandon her. In fact, he says exactly that when he solemnly promised that “the gates of hell shall not prevail against it” (Matt. 16:18). The beauty of the divinity of the Church will be all the stronger, since the current situation seems irreversible.
La Porte Latine– 2018 was the thirtieth anniversary of the Episcopal Consecrations at Econe, conferred by Archbishop Lefebvre, in his extraordinary “Operation Survival” for Tradition. Do you consider that this act was unique by nature and that it was successful, in the sense that today other bishops agree to confer ordinations and administer confirmations in the traditional rite, or do you think that, as the years go by, other consecrations may need to be considered?
The future of the Society is in the hands of Divine Providence. It is up to us to discern the signs, in the same way as our founder did, faithfully, without ever wanting to anticipate or ignore Divine Providence. We have here, the most beautiful lesson given to us by Archbishop Lefebvre, and many of those who did not understand him at the time, have gradually reversed their judgements on him.
The true spirit of our founder: a spirit of love for the Faith and truth, for souls and for the Church, in a spirit of genuine Charity between our members.
La Porte Latine – The District of France is the oldest and the largest district, even if it is now closely followed by the US District. What are the human, material and apostolic priorities that you have set for the new superior, Father de Jorna, who was the Rector of the Econe Seminary, for 22 years?
The various priorities can be summed up in a few words. The new District Superior has the beautiful task of ensuring that the true spirit, bequeathed to us by our founder, reigns in all our houses and in all the members of the Society: a spirit of love for the Faith and truth, for souls and for the Church, and in particular, all that flows from it: a spirit of genuine Charity between our members. Insofar as we keep this spirit, we will have a good influence on souls and the Society will continue to attract many vocations.
La Porte Latine – What a beautiful and exciting program he has! However, it is necessary for the faithful to associate themselves fully with it. You saw them come in their thousands for the recent pilgrimage to Lourdes, during which you celebrated the Solemn High Mass on the Feast of Christ the King. What do you ask of them? What do you offer them?
I was profoundly touched when I saw pilgrims of all ages in Lourdes, and in particular, many families, and many children. This pilgrimage is truly remarkable and also very significant. It reminds us that the future of the Church and vocations is in families where the parents have planted Our Blessed Lord’s Cross. Indeed, it is only Our Lord’s Cross, and the generosity that results from it, that produces large families. In front of our selfish and apostate society, chastised by its own sterility, there is no nobler and more precious testimony than that of a young mother surrounded by her children, like a crown. The world may choose not to listen to our sermons, but it cannot help but see this magnificent sight. It also is true for the Society. Ultimately, and I say it again, it is the same ideal of the Cross, which calls a soul to consecrate itself to God and which calls a mother to consecrate herself generously and unreservedly to the education and sanctification of all the children that Divine Providence wishes to entrust to her.
Finally, this pilgrimage also reminds us, and above all, that any revival can only happen under the mantle of the Blessed Virgin Mary, because in the current desert, there is no place in the world that continues to attract souls as much as Lourdes.
To the faithful of France, I say quite simply: remember that those who preceded you were fighters and crusaders, miles Christi, and that the current battle for the defence of the faith and the Church is without doubt the most important that history has ever known.
Happy and Holy New Year for 2019!
(Sources: Maison générale - La Porte Latine - FSSPX.Actualités - 28/12/2018)
+++
Ojciec Davide Pagliarani, Przełożony Generalny Stowarzyszenia Świętego Piusa X, udzielił ekskluzywnej rozmowy z La Porte Latine, w której wspomina o owocności Krzyża dla powołań i rodzin. Nalega w szczególności na potrzebę zachowania autentycznego ducha naszego Założyciela, abpa Marcela Lefebvre'a, "ducha miłości dla wiary i prawdy, dla dusz i dla Kościoła", w obliczu niedawnej kanonizacji Pawła VI i promocji synodalności w Kościele.
"Przyszłość Kościoła i powołania jest w rodzinach, w których rodzice zasadzili Krzyż naszego Błogosławionego Pana".
La Porte Latine - Minęło już pięć miesięcy, odkąd zostałeś wybrany na Przełożonego Generalnego Bractwa Św. Piusa X na dwunastoletnią kadencję. Te pięć miesięcy z pewnością pozwoliło wam na dokonanie krótkiego przeglądu dzieła, ufundowanego przez arcybiskupa Lefebvre, uzupełniającego wasze i tak już bogate osobiste doświadczenia. Jakie ogólne wrażenie zrobiłeś i czy przygotowałeś pierwsze priorytety na nadchodzące lata?
Towarzystwo jest dziełem Boga i im bardziej je odkrywamy, tym bardziej je kochamy. Dwie rzeczy uderzają mnie najbardziej w odkrywanie pracy Towarzystwa. Po pierwsze, opatrznościowy charakter Towarzystwa: jest wynikiem wyniku wyborów i decyzji świętego, kierowanych jedynie nadprzyrodzoną i "prorocką" roztropnością, której mądrość doceniamy jeszcze bardziej wraz z upływem lat i jako kryzys w Kościele się pogarsza. Po drugie, udało mi się dostrzec, że nie jesteśmy uprzywilejowanymi ludźmi, których Bóg oszczędził: On uświęca wszystkich naszych członków i naszych wiernych poprzez porażki, próby, rozczarowania iw skrócie, poprzez Krzyż - a nie przez żadne inne znaczy.
Powołania pochodzą z domów, w których nie ma ducha goryczy lub krytyki wobec kapłanów.
La Porte Latine - W tym roku z 65 nowymi seminarzystami, Towarzystwo posiada nowy zapis wpisów w swoich seminariach od ponad trzydziestu lat. Byłaś rektorem Seminarium La Reja (Argentyna) przez prawie sześć lat. W jaki sposób zamierzasz wspierać rozwój jeszcze liczniejszych i silniejszych powołań?
Jestem przekonany, że prawdziwe rozwiązanie, by zwiększyć liczbę powołań i ich wytrwałość, nie mieści się przede wszystkim w ludzkich i, że tak powiem, "technicznych" środkach, takich jak biuletyny, wizyty apostolskie czy rozgłos. Przede wszystkim powołanie musi się wykluć w domu, w którym kochany jest Nasz Błogosławiony Pan, ze swoim krzyżem i kapłaństwem. Dom, w którym nie ma ducha goryczy lub krytyki wobec księży. To poprzez osmozę, poprzez kontakt z prawdziwie katolickimi rodzicami i kapłanami głęboko nasyconymi duchem Naszego Pana Jezusa Chrystusa, budzi się powołanie. To na tym poziomie musimy kontynuować pracę z całą naszą siłą. Powołanie nigdy nie jest rezultatem spekulatywnego rozumowania, ani z lekcji, którą otrzymaliśmy, z którą intelektualnie się zgadzamy. Te elementy mogą pomóc komuś odpowiedzieć na wezwanie Boga,
La Porte Latine - 14 października papież Franciszek kanonizował Papieża, który osobiście podpisał wszystkie dokumenty Drugiego Soboru Watykańskiego, Papieża Nowej Mszy, Papieża, którego pontyfikat został oznaczony przez 80 000 kapłanów porzucających swoje kapłaństwo. Co oznacza dla ciebie ta kanonizacja?
Ta kanonizacja musi nas wezwać do głębokiej refleksji, daleko poza emocje mediów, które trwały tylko kilka godzin i nie pozostawiały żadnych głębokich śladów, ani wśród jego zwolenników, ani przeciwników. Wręcz przeciwnie, po kilku tygodniach ta szczególna emocja grozi wszystkim obojętnością. Musimy uważać, aby nie wpaść w te pułapki.
Po pierwsze, wydaje mi się całkiem oczywiste, że w czasie beatyfikacji lub kanonizacji wszystkich papieży od Jana XXIII próbowali w pewien sposób "kanonizować" Sobór, nową koncepcję Kościoła i życia chrześcijańskiego, jako ustanowione przez Radę i promowane przez wszystkich ostatnich papieży.
Jest to bezprecedensowe zjawisko w historii Kościoła. Kościół, po Soborze Trydenckim, nigdy nie marzył o kanonizowaniu wszystkich papieży bez różnicy, od Pawła III do Sykstusa V. Ona kanonizowała tylko Świętego Piusa V, i to nie tylko z powodu jego związków z Soborem Trydenckim, ani z jego stosowania , ale z powodu jego osobistej świętości, zaproponowanej jako wzór dla całego Kościoła i oddany w służbie Kościoła jako Papież.
Zjawisko, które obecnie obserwujemy, powoduje, że myślimy raczej o zmianie nazwy dróg i centrów miast, w następstwie rewolucji lub zmiany reżimu.
Konieczna jest jednak interpretacja tej kanonizacji także w świetle obecnego stanu Kościoła, ponieważ chęć kanonizowania papieży Soboru jest stosunkowo nowym zjawiskiem i najwyraźniej widać je z niemal natychmiastową kanonizacją Jana Pawła II .
Ta determinacja, aby "pospieszyć w górę", po raz kolejny pokazuje kruchość, w jakiej znajduje się obecnie kościół Post Vatican II. Niezależnie od tego, czy się zgadzacie, czy nie, Rada jest postrzegana jako przestarzała przez ultra-postępowe skrzydło i przez pseudoreformatorów, czego przykładem jest niemiecki episkopat. Z drugiej strony, konserwatyści są siłami, aby przyznać, poprzez dowód aktualnych okoliczności, że Rada uruchomiła proces, który prowadzi Kościół do zwiększenia sterylności. W obliczu tego pozornie nieodwracalnego procesu normalne jest, że obecna hierarchia, poprzez te kanonizacje, próbuje przywrócić Radzie pewną wartość, a przez to spowolnić nieuchronną tendencję konkretnych faktów.
Aby uczynić analogię ze społeczeństwem obywatelskim, za każdym razem, gdy reżim jest w kryzysie i staje się tego świadomy, próbuje na nowo odkryć konstytucję tego kraju, jego świętość, trwałość, jego transcendentną wartość ... Podczas gdy w rzeczywistości jest to znak, że wszystko która pochodzi z tej Konstytucji i opiera się na niej, jest w niebezpieczeństwie śmierci i że trzeba ją ratować wszelkimi możliwymi środkami. Historia dowodzi, że środki te są na ogół niewystarczające, aby ożywić to, co miało swój dzień.
Tylko Towarzystwo może pomóc Kościołowi, przypominając mu, że jest to monarchia, a nie chaotyczne współczesne zgromadzenie
La Porte Latine - Trzy lata temu (17 października 2015 r.) Papież Franciszek wydał ważny adres promujący "synodalność" w Kościele, zapraszając biskupów "do słuchania Boga, aby wraz z nim usłyszeć wołanie jego ludu ; słuchać Jego ludu, dopóki nie znajdziemy się w harmonii z wolą, do której Bóg nas powołał ". Zgodnie z jego własnymi słowami (przemówienie z 25.11.2017), opierał się na tej nowej synodalności, że ogłosił nowe ustawy upraszczające procedurę nieważności małżeństwa, a także, że napisał Amorisa Laetitię, w wyniku synod w rodzinie. Czy rozpoznajesz w tym głos Ducha Świętego? Co możesz nam powiedzieć o tym nowym wyrażeniu używanym dzisiaj przez władze Kościoła?
Cykliczna debata nad synodalnością to nic innego jak repozycjonowanie w czasach posoborowych, doktryna soborowa o kolegialności i problemy, które stworzyła w Kościele.
W rzeczywistości mówią o tym bardzo często, nawet w debatach, które mają inne cele lub zajmują się innymi tematami. Jednym z ostatnich przykładów był ostatni synod młodzieżowy, w którym temat został wymieniony po raz szesnasty. Pokazuje to, że hierarchia nie znalazła jeszcze satysfakcjonującego rozwiązania - i jest to nieuniknione, ponieważ problem jest nierozwiązywalny.
Istotnie kolegialność stawia Kościół w stałej sytuacji quasi-soboru, z utopią możliwości rządzenia Kościołem powszechnym z udziałem wszystkich biskupów świata. Wywołało to z krajowych Konferencji Episkopatów żądanie systematycznej i nienasyconej decentralizacji, która nigdy się nie skończy. Mamy do czynienia z rodzajem walki klasowej przez biskupów, która w niektórych Konferencjach Episkopatów wytworzyła ducha, który można określić jako przed schizmą. Ponownie myślę o niemieckim episkopacie, który stanowi przykład wszystkich obecnych deformacji. Rzym jest w impasie. Z jednej strony, w odniesieniu do Konferencji Episkopatów, musi starać się ratować, co tylko może, o swoim podkopanym autorytecie. Z drugiej strony nie może odrzucić soborowej doktryny lub jej konsekwencji, nie podważając autorytetu Rady, a w konsekwencji podstawy obecnej eklezjologii. W rzeczywistości wszyscy nadal zmierzają w tym samym kierunku, aczkolwiek z różnymi prędkościami.
Trwające debaty manifestują to niezadowolenie, a zwłaszcza fakt, że ta rewolucyjna doktryna jest zasadniczo sprzeczna z monarchiczną naturą Kościoła. Nie można znaleźć satysfakcjonującego rozwiązania, o ile problem nie zostanie definitywnie odrzucony.
Jest to paradoksalne, ale tylko Towarzystwo może pomóc Kościołowi, przypominając papieżom i biskupom, że Nasz Błogosławiony Pan założył monarchiczny Kościół, a nie chaotyczne współczesne zgromadzenie. Nadejdzie dzień, kiedy ta wiadomość zostanie wysłuchana. Ale, na razie, naszym obowiązkiem jest zachować ten głęboki sens Kościoła i jego hierarchii, pomimo pola bitwy i ruin, które leżały przed naszymi oczami.
La Porte Latine - Jak Kościół może naprawić błędy Rady? Czy po pięćdziesięciu latach realistyczne wydaje się, że tak się stanie?
Z czysto ludzkiego punktu widzenia nie jest to realistyczne, ponieważ mamy całkowicie zreformowany Kościół, w każdym aspekcie jej życia, bez wyjątku. Istnieje nowa koncepcja wiary i życia chrześcijańskiego, która generuje, na co dzień i w spójny sposób, nowy sposób rozumienia i życia w Kościele. Mówiąc po ludzku, powrót nie jest możliwy.
Być może jednak zbyt często zapominamy, że Kościół jest zasadniczo boski, mimo że jest wcielony w ludziach iw historii ludzi. Pewnego dnia papież, wbrew wszelkim oczekiwaniom i wszelkim ludzkim kalkulacjom, weźmie wszystko pod uwagę i wszystko, co trzeba poprawić, zostanie naprawione, ponieważ Kościół jest boski, a Nasz Błogosławiony Pan nigdy go nie porzuci. W rzeczywistości dokładnie mówi, że kiedy uroczyście obiecał, że "bramy piekielne go nie przemogą" (Mt 16:18). Piękno boskości Kościoła będzie tym silniejsze, że obecna sytuacja wydaje się nieodwracalna.
La Porte Latine - 2018 była trzydziestą rocznicą konsekracji biskupiej w Econe, nadanej przez arcybiskupa Lefebvre, w jego niezwykłej "Operacji przetrwania" dla Tradycji. Czy uważasz, że ten czyn był z natury wyjątkowy i że odniósł sukces, w tym sensie, że dzisiejsi biskupi zgadzają się udzielać święceń i podawać potwierdzenia w tradycyjnym obrzędzie, czy też myślisz, że w miarę upływu lat, inne konsekracje mogą należy wziąć pod uwagę?
Przyszłość Towarzystwa spoczywa w rękach Boskiej Opatrzności. Do nas należy odróżnianie znaków, tak samo jak nasz Założyciel, wiernie, nie chcąc uprzedzać ani ignorować Boskiej Opatrzności. Mamy tutaj, najpiękniejszą lekcję, jaką nam dał arcybiskup Lefebvre, i wielu z tych, którzy nie rozumieli go w tym czasie, stopniowo odwracają swoje osądy na nim.
Prawdziwy duch naszego Założyciela: duch miłości dla wiary i prawdy, dla dusz i dla Kościoła, w duchu prawdziwej miłości między naszymi członkami.
La Porte Latine - Dystrykt Francji to najstarsza i największa dzielnica, nawet jeśli teraz ściśle podąża za nią Okręg USA. Jakie są ludzkie, materialne i apostolskie priorytety, które ustanowiliście dla nowego przełożonego, Ojca de Jorna, który był rektorem Seminarium Econe przez 22 lata?
Różne priorytety można podsumować w kilku słowach. Nowy przełożony powiatu ma piękne zadanie zapewnienia, że prawdziwy duch, zapisany nam przez naszego Założyciela, króluje we wszystkich naszych domach i we wszystkich członkach Towarzystwa: duchu miłości dla wiary i prawdy, dla dusz i dla Kościół, a zwłaszcza wszystko, co z niego wypływa: duch prawdziwej miłości między naszymi członkami. O ile utrzymamy tego ducha, będziemy mieć dobry wpływ na dusze, a Towarzystwo będzie nadal przyciągać wiele powołań.
La Porte Latine - Jaki piękny i ekscytujący program ma! Jest jednak konieczne, aby wierni w pełni się z nim związali. Widzieliście ich tysiące na ostatnią pielgrzymkę do Lourdes, podczas której odprawiliście uroczystą Mszę św. W święto Chrystusa Króla. O co ich poprosisz? Co im oferujesz?
Byłem głęboko poruszony, gdy widziałem pielgrzymów w każdym wieku w Lourdes, a zwłaszcza wiele rodzin i wiele dzieci. Ta pielgrzymka jest naprawdę niezwykła i bardzo znacząca. Przypomina nam, że przyszłość Kościoła i powołania jest w rodzinach, w których rodzice zasadzili Krzyż Błogosławionego Pana. Rzeczywiście, to tylko krzyż Naszego Pana i wielkoduszność, która z niego wynika, wytwarza wielkie rodziny. Przed naszym egoistycznym i odstępczym społeczeństwem, skarconym przez własną bezpłodność, nie ma szlachetniejszego i cenniejszego świadectwa niż świadectwo młodej matki otoczonej przez jej dzieci, jak korona. Świat może nie słuchać naszych kazań, ale nie może ujrzeć tego wspaniałego widoku. Dotyczy to również Towarzystwa. Ostatecznie, i powtarzam to raz jeszcze, jest to ten sam ideał Krzyża,
Wreszcie pielgrzymka ta przypomina nam, a przede wszystkim, że każde przebudzenie może nastąpić tylko pod płaszczem Najświętszej Maryi Panny, ponieważ na obecnej pustyni nie ma miejsca na świecie, które nadal przyciąga dusze tak samo jak Lourdes.
Wiernym Francji mówię po prostu: pamiętajcie, że ci, którzy was poprzedzili, byli bojownikami i krzyżowcami, milami Christi, a obecna walka o obronę wiary i Kościoła jest bez wątpienia najważniejsza, jaką historia kiedykolwiek znała .
Szczęśliwego i świętego Nowego Roku na 2019!
https://fsspx.news/en/news-events/news/exclusive-interview-father-davide-pagliarani-43460
