Terytorium Polski pod względem wojskowym – żydzi

Dodane przez Lipinski Opublikowano: Środa, 04 maja 2016 o godz. 07:07:33

„Stosunek wielkiej ilości żydów do państwa i do armji, jak dowiodły czyny, jest bezwzględnie wrogi. Opanowanie przez nich kapitału i prasy posłużyło za podstawę walki z państwem i narodem w kraju i poza jego granicami. Stosunek do armji dobitnie został wykazany w czasie inwazji bolszewickiej [1920 roku], kiedy stali się oni wykonawcami woli rządu sowieckiego, wchodząc w skład komitetów rewolucyjnych lub formując bataljony, walczące czynnie z wojskiem polskiem” – czytamy w studium Romana Umiastowskiego „Terytorjum Polski pod względem wojskowym” z 1921 roku.

Dr. ALEKSANDER CZOŁOWSKI

MORD RYTUALNY

Epizod z przeszłości Lwowa

LWÓW

NAKŁADEM AUTORA
1899.

Widownią niezwykłego i wyjątkowego zda­rzenia w Polsce, był Lwów w roku 1759. Oto 17 lipca t. r. rozpoczęły się tu i to w ka­tedrze łac. publiczne dysputy religijne żydów, które ogólną na się zwróciły uwagę. Spowodo­wali je Frankiści, sekta żydowska, tak nazwana od swego założyciela, Jakóba Franka, żyda, ro­dem z Korolówki na Podolu, a którego ojciec Lejba był rabinem w Czerniowcacli i Buka­reszcie.

The Outrageous Claim of Christopher Jon Bjerkness: The Jewish Genocide of Armenian Christians

By Dr. Steven Leonard Jacobs

Abstract

According to Swiss-born Canadian conspiracy theorist Henry Makow, author of the antisemitic text Illuminati: The Cult that Hijacked the World (BookSurge Publishing, 2008), Chicagoan Christopher Jon Bjerkness is a “scholar who knows what plagues mankind and believes his knowledge is necessary to stop Armageddon” (www.savethemales.ca). Bjerkness, who claims “Jewish descent” (?), is the creator of the website www.jewishracism.com “dedicated to protecting all Jews from the anti-Semitism and inhumanity of racist Jews.” He is the author of Albert Einstein: The Incorrigible Plagiarist (XTX, 2002, 2,826 pages!), and the additionally massive 574-page The Jewish Genocide of Armenian Christians (© 2006, 2007, Enlarged Second Edition), fully available at his website in PDF format. This paper is a review and analysis of its contents within the larger question of the ongoing exploitation of the concept of genocide for other agendas.

Oskarżenia o mord rytualny wobec Żydów w Polsce oparte były na fałszywym przekonaniu, że wyznawcy judaizmu potrzebują krwi chrześcijańskiej dla celów rytualnych i w celu jej pozyskania co jakiś czas zabijają dziecko.

Posądzenia o zbrodnie pod adresem Żydów miały miejsce w Europie od XII wieku, ale pierwsze oskarżenie o popełnienie przez Żydów mordu rytualnego w Polsce pochodzi z 1407. Jego obiektem byli krakowscy żydzi. W dawnej Rzeczypospolitej praktyki takie rozpowszechniły się w połowie XVI wieku (1547 – Rawa Mazowiecka, 1569 – Łęczyca). Liczba oskarżeń zwiększyła się na przełomie XVI i XVII wieku, wraz z umacnianiem się ruchów kontrreformacyjnych. Kolejne kryzysy polityczne i coraz gorsza sytuacja gospodarcza państwa wpłynęła na ich ponawianie w II połowie XVII i I połowie XVIII wieku (m.in. 1710 – Sandomierz, 1736 – Poznań). Pojedyncze oskarżenia pojawiały się także w XIX, a nawet w XX wieku (1900 – Chojnice). W 1945 pogrom w Krakowie, a w 1946 w Kielcach rozpoczęły się od fałszywych oskarżeń ocalałych z holocaustu Żydów o popełnienie mordu rytualnego.

John Alan Martinson Jr przedstawia mit dobry żyda:

Mit dobrego żyda

Autor: John Kaminski

Uwagi do kogoś, kto ukrywa największe zbrodnie wszystkich żydów za pomocą używania terminu syjonista.

To nie syjoniści zabili 66 milionów nie-żydów w Rosji, tylko to byli żydzi, którzy sami siebie nazywali komunistami, a byli wspierani przez żydów, którzy sami siebie nazwali Amerykanami czy Brytyjczykami, a którzy przejęli kontrolę nad zachodnimi finansami, systemami prawnymi i systemami prowadzenia wojen.

Apelujemy o publiczne zajęcie stanowiska w tej sprawie oraz podjęcie surowych kroków dyscyplinujących wobec osoby głoszącej takie antyżydowskie i antykatolickie twierdzenia – pisze Polska Rada Chrześcijan i Żydów w liście do metropolity lubelskiego abp. dr. hab. Stanisława Budzika i rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. prof. dr. hab. Antoniego Dębińskiego.