Nasze święte miejsca są obecnie rutynowo profanowane przez obecność obcych: protestantów, żydów, muzułmanów, wyznawców sekt oraz wszelkiego rodzaju dewiantów seksualnych, którzy dążą do tego, by swoje perwersje przedstawiać jako normę. Wszyscy oni, przekraczając próg naszych świętych miejsc, powinni być zabijani – dotyczy to również osób konsekrowanych, które zapraszają takich agresorów lub tolerują ich obecność.
Jest to bezsporne i konieczne; doszliśmy do punktu, w którym nasze święte miejsca nie są już w żaden sposób chronione; nie tylko nie możemy już w spokoju odprawiać tam naszych obrzędów, ale jesteśmy tam nękani, a często nawet mordowani.
Naszą pasywnością gorszymy maluczkich, a i wykazujemy brak miłosierdzia wobec naszych cichych.
Red. Gazeta Warszawska
+
KODEKS PRAWA KANONICZNEGO
KSIĘGA IV. FUNKCJA KOŚCIOŁA
- CZĘŚĆ III: MIEJSCA I CZASY ŚWIĘTE
- TYTUŁ I: MIEJSCA ŚWIĘTE (Kan. 1205 - 1243)
- ROZDZIAŁ I. KOŚCIOŁY
- ROZDZIAŁ II. ORATORIA I KAPLICE PRYWATNE
- ROZDZIAŁ III. SANKTUARIUM
- ROZDZIAŁ IV. OŁTARZE
- ROZDZIAŁ V. CMENTARZE
ŚWIĘTE MIEJSCA I CZASY
MIEJSCA ŚWIĘTE (Kan. 1205-1243)
Kan. 1205 Miejscami świętymi są miejsca przeznaczone do kultu Bożego albo do pochówku wiernych przez poświęcenie lub poświęcenie, które w tym celu przewidują księgi liturgiczne.
Kan. 1206 Poświęcenie każdego miejsca należy do biskupa diecezjalnego oraz tych, którzy są z nim zrównani z mocy prawa; zadanie dokonania poświęcenia na swoim terytorium mogą oni powierzyć jakiemukolwiek biskupowi, a w wyjątkowych wypadkach prezbiterowi.
Kan. 1207 Miejsca święte błogosławi ordynariusz; poświęcenie kościołów jest jednak zastrzeżone dla biskupa diecezjalnego. Każdy z nich może ponadto delegować do tego celu innego kapłana.
Kan. 1208 Po dokonaniu poświęcenia lub poświęcenia kościoła albo poświęcenia cmentarza należy sporządzić akt, którego jeden egzemplarz należy przechowywać w kurii diecezjalnej, drugi zaś w archiwum kościelnym.
Kan. 1209 Poświęcenie lub błogosławieństwo jakiegoś miejsca powinno być wystarczająco udowodnione zeznaniem jednego świadka poza podejrzeniem, byleby nikomu nie wyrządzono krzywdy.
Kan. 1210 W miejscu świętym dozwolone są tylko te rzeczy, które służą sprawowaniu lub rozwijaniu kultu, pobożności lub religii; wszystko, co nie jest zgodne ze świętością miejsca, jest zakazane. W indywidualnym przypadku ordynariusz może jednak zezwolić na inne zastosowania, które nie sprzeciwiają się świętości miejsca.
Kan. 1211 Miejsca święte zostają zbezczeszczone przez dokonane w nich czynności ciężko szkodliwe, powodujące zgorszenie wiernych. Zdaniem ordynariusza miejsca, są one tak poważne i sprzeciwiają się świętości miejsca, że nie wolno w nich sprawować kultu, dopóki szkoda nie zostanie naprawiona przez obrzęd pokutny według przepisów ksiąg liturgicznych.
Kan. 1212 Miejsca święte tracą swoje poświęcenie lub błogosławieństwo, jeśli zostaną w znacznej części zniszczone albo na mocy dekretu kompetentnego ordynariusza, albo faktycznie, przeznaczone na stałe do użytku świeckiego.
Kan. 1213 Władza kościelna swobodnie wykonuje swoją władzę i zadania w miejscach świętych.
KOŚCIOŁY
Kan. 1214 Pod pojęciem kościoła rozumie się budowlę świętą przeznaczoną do sprawowania kultu Bożego, do której wierni mają prawo wstępu w celu sprawowania, zwłaszcza publicznego, kultu Bożego.
Kan. 1215 § 1. Żaden kościół nie może być wybudowany bez wyraźnej pisemnej zgody biskupa diecezjalnego.
§ 2. Biskup diecezjalny nie powinien udzielać zgody, dopóki po wysłuchaniu rady kapłańskiej i proboszczów sąsiednich kościołów nie uzna, że nowy kościół może służyć dobru dusz i że nie zabraknie środków potrzebnych do budowy kościoła i sprawowania kultu Bożego.
§ 3. Chociaż instytuty zakonne otrzymały od biskupa diecezjalnego zgodę na założenie nowego domu w diecezji lub mieście, to jednak muszą uzyskać jego pozwolenie także przed budową kościoła w pewnym i określonym miejscu.
Kan. 1216 Przy budowie i remoncie kościołów należy przestrzegać zasad i norm liturgii oraz sztuki sakralnej, po uwzględnieniu opinii biegłych.
Kan. 1217 § 1. Po należytym ukończeniu budowy nowy kościół należy jak najszybciej poświęcić lub przynajmniej poświęcić, przestrzegając przy tym przepisów liturgii świętej.
§ 2. Kościoły, zwłaszcza katedralne i parafialne, winny być poświęcone w sposób uroczysty.
Kan. 1218 Każdy kościół powinien mieć swój własny tytuł, który nie może być zmieniony po poświęceniu kościoła.
Kan. 1219 W kościele prawnie poświęconym lub poświęconym można sprawować wszystkie akty kultu Bożego, z zachowaniem praw parafialnych.
Kan. 1220 § 1. Wszyscy odpowiedzialni powinni troszczyć się o to, aby w kościołach zachowano czystość i piękno, jakie przystoją domowi Bożemu, i aby wykluczyć wszystko, co nie przystoi świętości miejsca.
§ 2. Do ochrony dóbr sakralnych i cennych należy stosować zwykłą staranność konserwatorską i odpowiednie środki bezpieczeństwa.
Kan. 1221 Wstęp do kościoła podczas sprawowania świętych czynności powinien być wolny i bezpłatny.
Kan. 1222 § 1. Jeżeli kościół nie nadaje się w żaden sposób do sprawowania kultu Bożego i nie ma możliwości jego remontu, biskup diecezjalny może przeznaczyć go do użytku świeckiego, ale nie nieprzyzwoitego.
§ 2. Jeżeli inne poważne przyczyny przemawiają za tym, aby kościół nie był już używany do sprawowania kultu Bożego, biskup diecezjalny, po wysłuchaniu rady kapłańskiej, może przeznaczyć go do użytku świeckiego, ale nie nieprzyzwoitego, za zgodą tych, którzy prawnie roszczą sobie prawo do korzystania z kościoła, pod warunkiem, że nie spowoduje to uszczerbku dla dobra dusz.
ORATORIA I KAPLICE PRYWATNE
Kan. 1223 Pod nazwą kaplica rozumie się miejsce przeznaczone do sprawowania kultu Bożego, za pozwoleniem ordynariusza, dla dobra jakiejś wspólnoty lub grupy wiernych, którzy się w nim zbierają, do którego za zgodą kompetentnego przełożonego mogą przybywać także inni wierni.
Kan. 1224 § 1. Ordynariusz nie powinien udzielić pozwolenia wymaganego do założenia kaplicy, dopóki osobiście lub za pośrednictwem kogoś innego nie odwiedzi miejsca przeznaczonego na kaplicę i nie stwierdzi, że jest ono należycie przygotowane.
§ 2. Po udzieleniu zezwolenia nie można jednak zmienić modlitwy na użytek świecki bez upoważnienia tegoż ordynariusza.
Kan. 1225 Wszystkie celebracje święte mogą być sprawowane w kaplicach prawnie ustanowionych, z wyjątkiem tych, które wyklucza prawo lub przepis ordynariusza miejsca albo zabraniają przepisów liturgicznych.
Kan. 1226 Pod pojęciem kaplicy prywatnej rozumie się miejsce przeznaczone do kultu Bożego, wyznaczone za pozwoleniem ordynariusza miejsca, dla dobra jednej lub kilku osób fizycznych.
Kan. 1227 Biskupi mogą założyć dla siebie prywatną kaplicę, która posiada te same prawa co kaplica.
Kan. 1228 Z zachowaniem przepisu kan. 1227, do sprawowania Mszy świętej lub innych celebracji świętych w kaplicy prywatnej wymagane jest zezwolenie miejscowego ordynariusza.
Kan. 1229 Oratoria i kaplice prywatne powinny być poświęcone zgodnie z obrzędem określonym w księgach liturgicznych. Powinny być jednak przeznaczone wyłącznie do kultu Bożego i wolne od wszelkiego użytku domowego.
SANKTUARIUM
Kan. 1230 Pod określeniem sanktuarium rozumie się kościół lub inne miejsce święte, do którego liczni wierni pielgrzymują ze szczególnego powodu pobożności, za zgodą ordynariusza miejsca.
Kan. 1231 Aby sanktuarium mogło nazywać się sanktuarium narodowym, wymagana jest aprobata Konferencji Episkopatu; aby nazywać się sanktuarium międzynarodowym, wymagana jest aprobata Stolicy Apostolskiej.
Kan. 1232 § 1. Do zatwierdzenia statutów sanktuarium diecezjalnego uprawniony jest ordynariusz miejsca; do zatwierdzenia statutów sanktuarium narodowego – Konferencja Episkopatu; do zatwierdzenia statutów sanktuarium międzynarodowego – wyłącznie Stolica Apostolska.
§ 2. Statuty powinny określać zwłaszcza cel, uprawnienia proboszcza oraz własność i zarządzanie dobrami.
Kan. 1233 Sanktuarium może otrzymać pewne przywileje, jeżeli przemawiają za tym okoliczności miejscowe, duża liczba pielgrzymów, a zwłaszcza dobro wiernych.
Kan. 1234 § 1. W sanktuariach środki zbawienia winny być udzielane wiernym obficiej przez gorliwe głoszenie słowa Bożego, odpowiednie rozwijanie życia liturgicznego, zwłaszcza przez sprawowanie Eucharystii i pokuty, a także przez pielęgnowanie zatwierdzonych form pobożności ludowej.
§ 2. Dary wotywne dotyczące sztuki ludowej i pobożności mają być przechowywane w miejscach kultu lub w pobliżu nich i starannie strzeżone.
OŁTARZE
Kan. 1235 § 1. Ołtarz, czyli stół, na którym sprawuje się Ofiarę Eucharystyczną, nazywa się stałym, jeśli jest tak skonstruowany, że przylega do posadzki i nie może być przesunięty; nazywa się ruchomym, jeśli można go usunąć.
§ 2. Pożądane jest, aby w każdym kościele znajdował się ołtarz stały, lecz w innych miejscach przeznaczonych do sprawowania czynności sakralnych ołtarz stały lub przenośny.
Kan. 1236 § 1. Zgodnie z tradycyjną praktyką Kościoła, stół ołtarza stałego powinien być wykonany z kamienia, i to z jednego kamienia naturalnego. Niemniej jednak, w ocenie Konferencji Biskupów, można użyć innego, godnego i solidnego materiału. Podpory lub podstawa mogą być jednak wykonane z dowolnego materiału.
§ 2. Ołtarz ruchomy może być wykonany z dowolnego materiału stałego, nadającego się do użytku liturgicznego.
Kan. 1237 § 1. Ołtarze stałe winny być poświęcone, a ołtarze przenośne poświęcone lub poświęcone, zgodnie z obrzędami określonymi w księgach liturgicznych.
§ 2. Należy zachować starą tradycję umieszczania relikwii męczenników lub innych świętych pod stałym ołtarzem, zgodnie z normami podanymi w księgach liturgicznych.
Kan. 1238 § 1. Ołtarz traci poświęcenie lub błogosławieństwo zgodnie z normą kan. 1212.
§ 2. Ołtarze stałe i ruchome nie tracą swego poświęcenia ani błogosławieństwa, jeśli kościół lub inne miejsce święte jest przeznaczone do użytku świeckiego.
Kan. 1239 § 1. Ołtarz, stały czy ruchomy, powinien być przeznaczony wyłącznie do kultu Bożego, z absolutnym wykluczeniem jakiegokolwiek użytku świeckiego.
§ 2. Zwłok nie wolno chować pod ołtarzem; w przeciwnym razie nie wolno sprawować Mszy świętej na ołtarzu.
CMENTARZE
Kan. 1240 § 1. Kościół powinien w miarę możliwości posiadać własne cmentarze lub przynajmniej wyznaczone obszary na cmentarzach cywilnych, przeznaczone dla zmarłych wiernych i odpowiednio poświęcone.
§ 2. Jeśli jednak nie można tego uczynić, należy odpowiednio poświęcić groby poszczególne.
Kan. 1241 § 1. Parafie i instytuty zakonne mogą posiadać własny cmentarz.
§ 2. Inne osoby prawne lub rodziny mogą także posiadać specjalny cmentarz lub grób, który należy poświęcić według osądu miejscowego ordynariusza.
Kan. 1242 Nie należy grzebać zwłok w kościołach, chyba że chodzi o pochowanie we własnym kościele Papieża Rzymskiego, kardynałów lub biskupów diecezjalnych, nawet emerytowanych.
Kan. 1243 Prawo szczegółowe powinno ustalić odpowiednie normy dotyczące porządku, jaki należy zachować na cmentarzach, zwłaszcza pod względem ochrony i pielęgnowania ich sakralnego charakteru.
https://www.vatican.va/archive/cod-iuris-canonici/eng/documents/cic_lib4-cann1205-1243_en.html
