Around six months ago, the influential Oxford Handbooks series published a print and online entry on “The Radical Right and Antisemitism.” The author of the entry is Ruth Wodak, a Jewish academic in Critical Discourse Studies at England’s Lancaster University. I have to confess to having never before heard of this discipline. Unsurprisingly, however, it appears to be a variant of Frankfurt School thought, and, in several respects, continues that philosophical outlook’s obsession with anti-Semitism. Some of Wodak’s most recent publications concern “hate tweets,” and she is especially vexed by popular discourse about “elites” or “traitors,” because she believes, probably with some merit, these are veiled discussions of Jews. Biographical details aside, the reason I found Wodak’s entry for Oxford Handbooks to be interesting and worth sharing here is that it effectively acts as an obituary for antisemitism. Although I don’t agree with much of what Wodak argues, some of the points raised are food for thought, and the products of my own thoughts on the current state of anti-Jewish thought (and its implications for our movement) are presented here.
Wodak opens by considering “the question of whether antisemitism today should be regarded as a genuine structural feature of contemporary society or rather as a relic of an old but now overcome European ideology.” She continues by outlining the scholarly consensus:
Many scholars in the area of right-wing populism believe that antisemitism has practically vanished from the political arena and become a “dead prejudice” (Langenbacher and Schellenberg 2011; Beer 2011; Betz 2013; Botsch et al. 2010; Albrecht 2015; Rensmann 2013; Stögner 2012, 2014) or that anti-Muslim beliefs and Islamophobia have more or less completely replaced it (Bunzl 2007; Fine 2009, 2012; Kotzin 2013; Wodak 2015a, 2016). … The British sociologist Robert Fine critically observes, “Antisemitism is tucked away safely in Europe’s past, overcome by the defeat of fascism and the development of the European Union. . . . Antisemitism is remembered, but only as a residual trauma or a museum piece” (Fine 2009, 463).
Some of these scholars I am unfamiliar with, but Lars Rensmann’s work is well known to me. Rensmann is a particularly sad case. Still under 50 years of age, he’s a classic case of a guilt-ridden German preoccupied with the Jewish experience during World War II. As early as Rensmann’s teenage years, he was obsessively reading the works of the Frankfurt School. When he was 22, he travelled to the United States to meet the last living member of the original Frankfurt gang — the then 91 year old Leo Löwenthal. In his most recent work, a celebration of the Frankfurt School’s work on antisemitism [The Politics of Unreason: The Frankfurt School and the Origins of Antisemitism(2017), Free PDF here], Rensmann recalls the meeting (p. viii) in such a fashion as to evoke the impression he was fully in thrall to the “Jewish guru” phenomenon:
Responding to a letter I had written to him, Leo was so incredibly generous to invite me, the twenty-two-year- old student, to come to visit him, the ninety-one-year- old professor, in Berkeley—where he taught sociology at the University of California since 1956—and to stay at his home. So I did, and we spent days talking about Critical Theory—an experience I will never forget. In my conversations with Leo, for the first time I fully grasped the Frankfurt School’s rich historical and philosophical trajectories and Critical Theory’s potential as a living tradition that can be relevant in the contemporary world. Leo Löwenthal passed away just half a year later, before I could visit him again. But much of my academic work is inspired by him, from my first theoretical musings to my later work on the Frankfurt School, political sociology, the radical right, and authoritarian politics of resentment; and so is this book in particular—in which Leo’s academic research and theorizing play a major role. In this study, Löwenthal’s contribution to the Frankfurt School’s thinking about the “antisemitic question” is attributed the central place in the scholarly canon it thoroughly deserves. For him, as he told me then, the problem of antisemitism remained a pressing concern of our time. The book is, like my first one almost two decades ago, dedicated to the memory of Löwenthal, one of the great intellectuals of the twentieth century.
Rensmann’s 600-page The Politics of Unreason, like Wodak’s entry for Oxford Handbooks, is a kind of intellectual poking through the embers, where, in between a panegyric to his Jewish intellectual fathers, Rensmann declares antisemtism (p.398) “a phenomenon of the past.” Antisemitism is treated, much as Fine suggested it be treated, as a museum piece — a force that was more or less demolished by Löwenthal et al., and has left nothing but occasionally problematic fragments.
The Death of Antisemitism?
The question of antisemitism’s death is necessarily comparative. It implies that aspects of modern antisemitism that were once “alive” are no longer so. These aspects are easily identified. “Political antisemitism,” which probably began in the 1870s, more or less ceased to exist in 1945 in the sense that explicitly anti-Jewish elements vanished from lobby groups, political parties, and public policy throughout the West. Key facets of political antisemitism such as the management and exclusion of Jews in areas of public life (for example, via voting restrictions and educational quotas) are no longer in place in any Western country, and it is currently unthinkable for anyone to even suggest such policies. Another once-lively aspect of modern antisemitism that is now dead is “anti-Semitic discourse.” The historical presence of anti-Jewish thought in Western literature and its broader culture are today distorted and exaggerated by Jewish academics and those eager for grants.
It is undeniable, however, that a mainly negative discourse about Jews was extant in all areas of Western art and culture prior to the 1950s, and this discourse was a powerful force in energizing and disseminating knowledge about Jews. Linked with cultural discourse was popular journalism. Anti-Jewish newspapers, with mainstream or near-mainstream circulation, were once relatively common in the West. Some editors, such as the Frenchman Édouard Drumont, even rose to public (and electoral) prominence. Again, it is quite unthinkable for something of this nature to happen today.
Perhaps more important than the vanishing of any of these aspects, is the relative disappearance of knowledge of Jews among the Western masses. Indeed, there has been the almost total transformation in what the mass of the public “knows” about Jews. The transformation has been a dramatic shift from objective to subjective knowledge. For example, ask a random member of the public today what they know about Jews, and they would very likely respond by regurgitating a series of banal, media-derived tropes: Jews are good actors/directors/comedians; Jews are harmless and very smart/talented; Jews are a historically downtrodden and victimised group. This is essentially “junk” knowledge; entirely subjective, and more or less useless to forming a meaningful opinion on matters involving Jews — or worse, this “knowledge” is actually obstructive to forming a meaningful opinion on matters involving Jews. The contemporary situation contrasts sharply with the knowledge earlier generations possessed about Jews (derived from politics, journalism, and anti-Semitic discourse), and with the knowledge possessed by those today classed as anti-Semites. This knowledge includes objective facts: population statistics of Jews and their relative wealth; the prevalence of actual positions of influence occupied by Jews, particularly in the media and in the political process (e.g., the Israel Lobby, donors to political candidates); the contents of Jewish intellectual efforts (from the Talmud to the Frankfurt School and beyond); the prevalence of Jews in White Collar crime; the reality of the Jewish relationship with moneylending/usury; the extent and nature of Jewish involvement in the pornography industry; and the manner in which Jews view non-Jews.
An intellectual gulf lies between these two forms and levels of knowledge, and the latter is overwhelmingly stifled by the former. Equally important is the fact that, even when the masses are “educated” on ostensibly objective themes, their educators are likely to be Jewish academics, Jewish authors, or Jewish presenters of Jewish-produced television documentaries. Any account or interpretation of the history of Jewish-European interactions rooted in the perspective or interests of their ancestors is almost non-existent. Thus, in the absence of meaningful contemporary knowledge, Jews have an effective monopoly on historical or historiographical perceptions of their group — something unprecedented for any minority group in world history.
This brings us to the reasons for the “death of antisemitism,” or at least those aspects outlined above. Lars Rensmann is probably correct when he writes (p.2) that the Frankfurt School
has had a significant and lasting impact on the social sciences and humanities. It has influenced and partly shaped various fields and subfields, from modern philosophy, social and political research, social psychology, cultural studies, to critical legal studies, international relations, and global political theory.
Rensmann is correct, not in the sense that the Frankfurt School was successful in “debunking” antisemitism as a symptom of an authoritarian syndrome, or as a structural problem of modernity, but in the sense that this clique of Jewish intellectuals was very successful in creating a set of ideas that penetrated all areas of socio-political life, and especially those channels via which a culture converses with itself about itself. These ideas helped to break down Western nations, or at least make them more malleable to Jewish interests. A key part of this effort was the pathologization of ethnic interests among Whites, a move that certainly made increasing censorship of the expression of such interests more palatable and acceptable to the mainstream. In tandem with “Holocaust education,” which was strongly advocated by the Frankfurt School as a kind of prophylactic against what they termed “secondary antisemitism,” the portrayal of anti-Jewish attitudes as quasi-criminal and somehow associated with mental illness undoubtedly had a devastating effect on political, cultural, and journalistic modes of anti-Jewish expression.
Jews have also developed increased capacities for censorship. Censorship has taken both overt and covert forms. Covert forms included gaining decisive influence over key industries, or branches of industries, and setting their agenda. Hollywood and major news outlets are excellent examples of soft, covert censorship, where the public is delivered copious amounts of information with key omissions. The softer side of overt censorship comes in the form of organized boycotts, the deprivation of advertising, and the lobbying of opposition. Hard overt censorship includes the firing and de-platforming of dissenters on social media and, at the extreme end, the criminalization of dissent via “Holocaust denial” and “hate speech” legislation.
Crucially, after effectively killing the “Jewish Question” as a discourse within Western culture, the same intellectuals planted new and, for Whites, self-recriminating ideas in its place. The process was very simple. The starting point of Frankfurt School thought was to deny the existence of a “Jewish Question,” and to posit instead the “antisemitic question.” This was a deft rhetorical manoeuvre that acknowledged the reality of a malfunction in the relationship between Jews and host populations but shifted the role of antagonist away from the Jews. In this scheme of thought, Jews were repeatedly targeted because of neuroses in the societies around them. Identifying Western civilisation as especially pathological, the “antisemitic question” slowly morphed into the “Western civilisation problem.” From there, it was a short distance to assuming there was something wrong about how Westerners (Whites) viewed themselves in relation to the world. Critical theory thus arrived at the “Whiteness problem.” Ironically, or perhaps cynically, for all their dismissals of antisemitism as a crude and pathological “world explanation” for one’s individual problems, the Frankfurt School (particularly in Dialectic of Enlightenment and their works on the “authoritarian personality/syndrome”) laid the groundwork for a new Question — the “Whiteness Question.” Indeed, Whiteness, more or less interchangeable for Western culture in the eyes of Jewish intellectuals and their academic co-conspirators, can today be held responsible for an array of putative social ills (e.g. sexism, racism, colonialism, toxic masculinity, poor health, crime, the excesses of capitalism, social alienation, poverty, war) that far exceeds any charges laid at the feet of the Jews by people now deemed “paranoids,” “failures,” and “obsessives.”
What Remains?
As a consequence of the developments described above, antisemitism is undeniably a marginal element of thought and activism on what is regarded as the Right. There simply isn’t enough room here to go into a discussion of how genuinely “Right” the contemporary “Right” is, but it can probably be agreed that contemporary political conservatism (exemplified by the GOP in the U.S. and by the Conservative party in the U.K.) and most so-called “populist” groups or parties (AfD, UKIP, Dutch Party for Freedom, etc.) are to the right of those groups self-identifying with the political Left. It’s a fact that antisemitism has almost totally vanished from the platforms of every one of these groups, and in many cases these groups profess gushing admiration of both Jews and Israel based on the kinds of “subjective knowledge tropes” discussed above. For many of these organizations, Jews are viewed as a model minority, especially when compared with Muslim immigrants.
Wodak cites the work of Damir Skenderovic who argues in The Radical Right in Switzerland: Continuity and Change, 1945–2000 (2009):
after the Second World War, overt statements of modern antisemitism, making use of blunt categorisations, have largely vanished from the public sphere and have become confined to marginal extreme right groups..
Wodak continues: “Skenderovic … implies that a coherent antisemitic ideology has vanished.” It has been argued by most scholars, including Wodak and Rensmann, as well as organizations like the ADL, that a kind of fossil antisemitism [Skenderovic terms it “post-Holocaust” or “post-fascist” antisemitism] has now taken the place of a coherent antisemitic ideology and associated trappings, and they argue the case for a subliminal, tertiary, highly coded form of antisemitism that relies on faint echoes of the old discourse. Thus, in this New Books in Critical Theorypodcast Lars Rensmann accuses Donald Trump of employing coded anti-Semitism in his closing campaign ad, in which George Soros, Federal Reserve head Janet Yellen, and Goldman Sachs CEO Lloyd Blankfein, all of whom are Jewish, appear onscreen as Trump discusses his ambitions to challenge “levers of power in Washington” and “global special interests.” Similarly, Wodak spends a great deal of time analyzing the contents of statements from Jobbik politicians in Hungary, including this one:
If, after the fifty years of your communism, there had remained in us even a speck of the ancient Hungarian prowess, then after the so-called change of regime your kind would not have unpacked your legendary suitcases, which were supposedly on standby. No. You would have left promptly with your suitcases! You would have voluntarily moved out of your stolen . . . villas, and . . . you would not have been able to put your grubby hands on the Hungarian people’s property, our factories, our industrial plants, our hospitals. . . . We shall take back our homeland from those who have taken it hostage! (“A Magukfajták ideje lejárt: Morvai Krisztina reagál az Élet és Irodalom cikkére in Barikad,” Alfahír, November 12, 2008)
It could be reasonably argued that these are indeed subliminal messages that appeal, intentionally or otherwise, to half-forgotten discourses.
Two qualifications are, however, required. The first is that Jews unquestionably occupy elite positions within the social-political-cultural status quo and use these positions mainly to advocate for leftist social policies including mass immigration. Conservative, anti-establishment, and anti-immigration parties will necessarily and eventually come into conflict with Jews simply by identifying some of their opponents. In other words, a political party can (in theory) portray Jewish individuals, or a number of Jewish individuals, as opponents in propaganda without possessing a sophisticated level of objective knowledge about Jews, or a systematic and coherent antisemitic ideology. A good example is George Soros, the target of a very public campaign by the Hungarian government to abolish the influence of foreign-funded NGOs. The second qualification is that, even if antisemitic messages were in fact intentionally and subliminally present, they are almost certainly too subtle and can no longer resonate usefully with a corresponding broader discourse in society. In this sense, even if these are “dog whistles,” it’s the social/propaganda equivalent of using a dog whistle in an area 99.9% occupied by cats. The message simply isn’t going to be received.
Not Dead Yet.
Kevin MacDonald has noted, “the remarkable thing about anti-Semitism is that there is an overwhelming similarity in the complaints made about Jews in different places and over very long periods of historical time.”[1] At the core of these complaints are conflicts of interests between Jews and surrounding populations. That being said, attitudes and discourses concerning Jews have occasionally shed outer ideological skins and adopted more novel and sophisticated forms. These changes occurred mainly due to, first, the decline of religion, and second, the rise of science. The biggest change in outward forms of anti-Jewish attitudes, occurring between the 18th and 19th centuries, thus concerned the shift away from religious explanations of Jewish behavior, and towards racial/biological/ethnic/cultural explanations. The changes necessarily entailed the development of new forms of knowledge about Jews, and new discourses.
This is important, because I believe we are in a position where the onus is on us to develop and further a discourse in which our objective knowledge concerning Jews is once again brought to bear on the mainstream and thus create an atmosphere in which “dog whistles,” when they genuinely occur, resonate more deeply and successfully. It is a call to “revival.” There is no doubt that our demographic and political context has changed sufficiently for us to abandon older forms. By this I refer to the relative contemporary (un)usefulness of attempting to teach members of the general public about the Rothschilds, Jewish diamond monopolies in the nineteenth century, or even the origins of Bolshevism. These are areas of history that are vitally important to research and build a body of work on (even if only for ourselves — and I myself have contributed to this form of knowledge), but I have my doubts about their effectiveness of creating a vital and growing contemporary discourse about Jews.
Whether we are conscious of it or not, our attitudes towards Jews are already significantly different from those termed “anti-Semites” in the past; these changes in attitude are probably occurring “naturally.” To begin with, our attitudes are infused with new concerns and elements. Jewish activism in breaking down immigration control, promoting mass immigration, building and implementing so-called hate speech legislation, and the White guilt industry are just some of the major concerns we are now confronted with that simply weren’t present in earlier eras. Economic matters, a mainstay of anti-Jewish critique for centuries, are now more or less subsumed within other areas of focus simply because of the great diffusion of economic responsibility in the postmodern era. My series of essays on contemporary Jewish moneylending was, in many respects, a detective work in which I was forced to follow the chain of endless companies operating under endless names in order to find who actually owned and operated the world’s exploitative payday loan businesses. This is a radical change from being able to point to a Rothschild or an Oppenheimer, or from a local Jewish credit merchant in rural Russia or 1910s’ Chicago.
Rather than being “dead,” I believe antisemitism is seeing these new elements cohere into a new discourse orbiting an Identitarian form of anti-Jewish critique that is based on a sophisticated level of objective knowledge about Jews, underpinned by a coherent anti-Jewish ideology. I believe we already have what we need in terms of foundational texts, most obviously in Kevin MacDonald’s Culture of Critique series, as well as some of my own essays, and those of other great contributors at this crucially important website, like Brenton Sanderson and Edmund Connelly. One of the great weaknesses of “scholarship” produced by those like Wodak and Rensmann is that they have failed to see this development and take into account how influential it has been on the formation of new political movements like the Alt-Right and, via meme culture, among the young. The task remains, of course, to further the discourse in the face of overwhelming Jewish censorship. This is no easy task, but we might benefit from seeing “the obstacle as they way” — by further drawing out our opponents and then incorporating Jewish censorship itself into the discourse.
Regardless of form, I get the distinct impression we should turn the volume up and let them know that rumors of our demise are greatly exaggerated.
[1] K. MacDonald, Separation and Its Discontents: Toward and Evolutionary Theory of Anti-Semitism, (First Paperpack Edition, 2004), 38.
https://www.theoccidentalobserver.net/2018/09/13/is-antisemitism-dead-a-philosophical-consideration/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+theoccidentalobserver%2Ffeed+%28The+Occidental+Observer%29
==========
Czy antysemityzm jest martwy? Filozoficzne rozważania
Około pół roku temu wpływowa seria wydawnictwa Oxford Handbooks opublikowała druk i publikację online na temat " Radykalnej prawicy i antysemityzmu ". Autorem tego wpisu jest Ruth Wodak , żydowska uczona w Critical Discourse Studies na angielskim Lancaster University. Muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie słyszałem o tej dyscyplinie. Nie jest zaskakujące, jednak wydaje się, że jest to odmiana szkoły frankfurckiej, która pod kilkoma względami kontynuuje tęobsesję filozoficzną na punkcie antysemityzmu . Niektóre z ostatnich publikacji Wodaka dotyczą " nienawistnych tweetów ", a ona jest szczególnie zirytowana popularnym dyskursem o "elitach" lub "zdrajcach". ponieważ wierzy, prawdopodobnie z pewnymi zasługami, są to zawoalowane dyskusje o Żydach. Odkładając na bok szczegóły biograficzne, powód, dla którego znalazłem wpis Wodaka dla Oxford Handbooks, jest interesujący i warty podzielenia tutaj, polega na tym, że skutecznie działa jako nekrolog dla antysemityzmu. Chociaż nie zgadzam się z dużą częścią tego, co twierdzi Wodak, niektóre z poruszonych kwestii są pożywieniem do myślenia, a produkty moich własnych myśli na temat obecnego stanu myśli antyżydowskiej (i jej implikacje dla naszego ruchu) są tutaj przedstawione .
Wodak rozpoczyna rozważanie "kwestii, czy dziś antysemityzm powinien być uważany za prawdziwą strukturalną cechę współczesnego społeczeństwa, czy raczej jako relikt starej, ale już przezwyciężonej europejskiej ideologii". Kontynuuje, wskazując konsensus naukowców:
Wielu uczonych w obszarze prawicowego populizmu wierzy, że antysemityzm praktycznie zniknął z areny politycznej i stał się "martwym uprzedzeniem" (Langenbacher i Schellenberg 2011, Beer 2011, Betz 2013, Botsch i wsp. 2010, Albrecht 2015, Rensmann 2013 , St ö gner 2012, 2014) lub że antymuzułmańskie wierzenia i islamofobia zastąpiły ją w mniejszym lub większym stopniu (Bunzl 2007, Fine 2009, 2012, Kotzin 2013, Wodak 2015a, 2016). ... Brytyjski socjolog Robert Fine krytycznie zauważa: "Antysemityzm jest bezpiecznie schowany w przeszłości Europy, pokonany przez klęskę faszyzmu i rozwój Unii Europejskiej. . . . Antysemityzm jest pamiętany, ale tylko jako resztkowa trauma lub muzealny kawałek "(Fine 2009, 463).
Niektórych z tych uczonych nie znam, ale praca Larsa Rensmanna jest mi dobrze znana. Rensmann jest szczególnie smutnym przypadkiem. Jeszcze w wieku 50 lat jest klasycznym przypadkiem niemieckiego, pogrążonego w poczuciu winy, pochłoniętego doświadczeniami żydowskimi podczas II wojny światowej. Już w młodości Rensmanna obsesyjnie czytał prace Szkoły Frankfurckiej. Kiedy miał 22 lata, pojechał do Stanów Zjednoczonych, aby spotkać się z ostatnim żywym członkiem pierwotnego gangu z Frankfurtu - ówczesnym 91-letnim Leo Löwenthalem. W swojej najnowszej pracy, obchody prac Szkoły Frankfurckiej nad antysemityzmem [ The Politics of Unreason: The Frankfurt School and Origins of Antisemitism (2017), Darmowa wersja PDF tutaj], Rensmann przypomina spotkanie (s. Viii) w taki sposób, aby wywołać wrażenie, że był w pełni w niewoli dla zjawiska "żydowskiego guru":
Odpowiadając na list, który do niego napisałem, Leo był tak niesamowicie hojny, że zaprosił mnie, dwudziestodwuletniego studenta, aby odwiedził go, dziewięćdziesięciopięcioletniego profesora, w Berkeley - gdzie on wykładał socjologię na University of California od 1956 r. - i pozostał w swoim domu. Tak zrobiłem i spędziliśmy wiele dni rozmawiając o Krytycznej Teorii - doświadczeniu, którego nigdy nie zapomnę. W moich rozmowach z Leonem po raz pierwszy w pełni zrozumiałem bogate trajektorie historyczne i filozoficzne Szkoły Frankfurckiej oraz potencjał teorii krytycznej jako żywej tradycji, która może mieć znaczenie we współczesnym świecie. Leo Löwenthal zmarł pół roku później, zanim znów mogłem go odwiedzić. Ale moja praca naukowa jest inspirowana przez niego, od moich pierwszych rozważań teoretycznych do moich późniejszych prac nad Szkołą Frankfurcką, socjologii politycznej, radykalne prawo i autorytarna polityka urazy; tak samo jak ta książka, w której główną rolę odgrywają akademickie badania i teorie Leo. W tym badaniu, wkład Löwenthala w myśl Szkoły Frankfurckiej o "antysemickie pytanie "przypisuje się centralne miejsce w naukowym kanonie, na jakie zasługuje. Dla niego, jak mi wtedy powiedział, problem antysemityzmu pozostał pilnym problemem naszych czasów. Książka ta, podobnie jak moja pierwsza prawie dwie dekady temu, poświęcona pamięci Löwenthala, jednego z wielkich intelektualistów XX wieku.
600-stronicowa książka Rensmanna The Politics of Unreason , podobnie jak w przypadku Wodaka w Oxford Handbooks , jest rodzajem intelektualnego szturchnięcia przez węgiel, gdzie Rensmann ogłasza antysemityzm (str. 398), między panegirykami a żydowskimi intelektualnymi ojcami. przeszłość. "Antysemityzm jest traktowany, tak jak Fine sugerował, że jest traktowany, jako element muzealny - siła, która została mniej lub bardziej wyburzona przez Löwenthala i innych , i pozostawiła jedynie sporadycznie problematyczne fragmenty.
Śmierć antysemityzmu ?
Kwestia śmierci antysemityzmu jest z konieczności względna. Oznacza to, że aspekty współczesnego antysemityzmu, które kiedyś były "żywe", już nie są. Te aspekty można łatwo zidentyfikować. "Polityczny antysemityzm", który prawdopodobnie rozpoczął się w latach 70. XIX wieku, mniej więcej przestał istnieć w 1945 r. W tym sensie, że wyraźnie elementy antyżydowskie zniknęły z lobbystów, partii politycznych i polityki publicznej na całym Zachodzie. Kluczowe aspekty politycznego antysemityzmu, takie jak zarządzanie i wykluczanie Żydów w obszarach życia publicznego (na przykład poprzez ograniczenia głosowania i kwoty edukacyjne) nie są już stosowane w żadnym zachodnim kraju, a obecnie nie jest do pomyślenia, aby ktokolwiek nawet sugerował takie działania. zasady. Innym niegdyś żywym aspektem współczesnego antysemityzmu, który jest już martwy, jest "antysemicki dyskurs".
Nie można jednak zaprzeczyć, że przede wszystkim negatywny dyskurs o Żydach był obecny we wszystkich dziedzinach zachodniej sztuki i kultury przed latami 50. XX wieku, a dyskurs ten był potężną siłą w energetyzowaniu i upowszechnianiu wiedzy o Żydach. Związane z dyskursem kulturowym było popularne dziennikarstwo. Gazety antyżydowskie, z głównym nurtem lub w pobliżu głównego nurtu, były kiedyś stosunkowo powszechne na Zachodzie. Niektórzy redaktorzy, tacy jak Francuz Édouard Drumont , stali się nawet publiczni (i wyborcy) ważni. Ponownie, jest czymś zupełnie nie do pomyślenia, aby coś takiego stało się dzisiaj.
Być może ważniejsze od zaniku któregokolwiek z tych aspektów jest względne zniknięcie wiedzy o Żydach wśród zachodnich mas. Istotnie, nastąpiła niemal całkowita transformacja tego, co masa publiczności "wie" o Żydach. Transformacja była dramatyczną zmianą z obiektywnej na subiektywną. Na przykład poproś przypadkowego członka społeczeństwa o to, co wie o Żydach i najprawdopodobniej zareagowaliby przez regurgitację serii banalnych, medialnych tropów: Żydzi są dobrymi aktorami / reżyserami / komediantami; Żydzi są nieszkodliwi i bardzo inteligentni / utalentowani; Żydzi są historycznie upośledzoną i prześladowaną grupą. Jest to zasadniczo "śmieciowa" wiedza; całkowicie subiektywne i mniej lub bardziej bezużyteczne w formułowaniu znaczącej opinii na temat spraw dotyczących Żydów - lub, co gorsza, ta "wiedza" przeszkadza w kształtowaniu znaczącej opinii na temat spraw dotyczących Żydów. Współczesna sytuacja silnie kontrastuje z wiedzą wcześniejszych pokoleń opętanych o Żydach (wywodzących się z polityki, dziennikarstwa i dyskursu antysemickiego) oraz z wiedzą posiadaną dziś przez antysemitów. Ta wiedza obejmuje obiektywne fakty: statystyki populacji Żydów i ich względne bogactwo; rozpowszechnienie faktycznych pozycji wpływów zajmowanych przez Żydów, zwłaszcza w mediach i procesach politycznych (np. lobby Izraela, dawców dla kandydatów politycznych); zawartość żydowskich wysiłków intelektualnych (od Talmudu po Szkołę Frankfurcką i nie tylko); powszechność Żydów w przestępstwie z białym kołnierzem; rzeczywistość żydowskiego związku z lichwą / lichwą; zakres i charakter żydowskiego zaangażowania w branży pornografii; i sposób, w jaki Żydzi postrzegają nie-Żydów.rzeczywistość żydowskiego związku z lichwą / lichwą; zakres i charakter żydowskiego zaangażowania w branży pornografii; i sposób, w jaki Żydzi postrzegają nie-Żydów. rzeczywistość żydowskiego związku z lichwą / lichwą; zakres i charakter żydowskiego zaangażowania w branży pornografii; i sposób, w jaki Żydzi postrzegają nie-Żydów.
Intelektualna przepaść leży pomiędzy tymi dwiema formami i poziomami wiedzy, a druga jest przytłaczająco tłumiona przez tę pierwszą. Równie ważny jest fakt, że nawet gdy masy są "wykształcone" na pozornie obiektywnych tematach, ich wychowawcami prawdopodobnie będą żydowscy naukowcy, żydowscy autorzy lub żydowscy prezenteri telewizyjnych filmów dokumentalnych produkowanych przez Żydów. Jakikolwiek opis lub interpretacja historii żydowsko-europejskich interakcji zakorzenionych w perspektywie lub interesach ich przodków prawie nie istnieje. Tak więc, wobec braku znaczącej współczesnej wiedzy, Żydzi mają skuteczny monopol na historyczną lub historiograficzną percepcję swojej grupy - coś, co nie ma precedensu dla żadnej mniejszościowej grupy w historii świata.
Prowadzi to nas do przyczyn "śmierci antysemityzmu" lub przynajmniej tych aspektów opisanych powyżej. Lars Rensmann ma prawdopodobnie rację, gdy pisze (s. 2) o Szkole Frankfurckiej
wywarł znaczący i trwały wpływ na nauki społeczne i humanistyczne. Wpłynęło i częściowo ukształtowało różne dziedziny i poddziedziny, od współczesnej filozofii, badań społecznych i politycznych, psychologii społecznej, kulturoznawstwa, po krytyczne studia prawne, stosunki międzynarodowe i globalną teorię polityczną .
Rensmann ma rację, nie w tym sensie, że Szkoła Frankfurcka odniosła sukces w "obalaniu" antysemityzmu jako symptomu autorytarnego syndromu, czy jako strukturalnego problemu nowoczesności, ale w tym sensie, że ta klika żydowskich intelektualistów odniosła wielki sukces w tworzeniu zbiór pomysłów, które przenikały wszystkie obszary życia społeczno-politycznego, a zwłaszcza kanały, przez które kultura rozmawia sama o sobie. Pomysły te pomogły rozbić narody zachodnie, a przynajmniej uczynić je bardziej podatnymi na żydowskie interesy. Kluczową częścią tych starań była patologizacja interesów etnicznych Białych, co z pewnością sprawiło, że rosnąca cenzura wyrażania takich interesów stała się bardziej przyjemna i akceptowalna dla głównego nurtu. W połączeniu z "edukacją o Holokauście", która była mocno propagowana przez Szkołę Frankfurcką jako rodzaj profilaktyki przeciwko temu, co nazywali "drugorzędnym antysemityzmem", przedstawianie postaw antyżydowskich jako quasi-przestępczych i w jakiś sposób związanych z chorobą psychiczną niewątpliwie miało niszczycielski wpływ na antysemicką ekspresję polityczną, kulturową i dziennikarską.
Żydzi rozwinęli także zwiększone możliwości cenzury. Cenzura przyjęła zarówno formy jawne, jak i ukryte. Ukryte formy obejmowały uzyskanie decydującego wpływu na kluczowe branże lub gałęzie przemysłu i ustalenie ich agendy. Hollywood i główne serwisy informacyjne są świetnymi przykładami miękkiej, ukrytej cenzury, w której publiczność dostarcza mnóstwo informacji z kluczowymi zaniedbaniami . Miększa strona jawnej cenzury ma formę zorganizowanych bojkotów, pozbawienia reklamy i lobbowania opozycji. Twarda jawna cenzura obejmuje rozpalanie i rozplątywanie dysydentów w mediach społecznościowych, a także, w skrajnym przypadku, kryminalizację niezgody poprzez ustawodawstwo "zaprzeczanie holocaustowi" i "mowy nienawiści".
Zasadniczo, po skutecznym zabiciu "żydowskiego pytania" jako dyskursu w kulturze Zachodu, ci sami intelektualiści posadzili nowe, a dla Białych, autodestrukcyjne idee na swoim miejscu. Proces był bardzo prosty. Punktem wyjścia dla szkoły frankfurckiej było zaprzeczenie istnienia "kwestii żydowskiej" i postawienie zamiast tego "antysemickiego pytania". Był to zręczny manewr retoryczny, który potwierdził rzeczywistą nieprawidłowość w związku między Żydami a ludnością goszczącą ale zmieniła rolę antagonisty z dala od Żydów. W tym schemacie myśli, Żydzi byli wielokrotnie atakowani z powodu nerwic w społeczeństwach wokół nich. Zidentyfikowanie zachodniej cywilizacji jako szczególnie patologicznej, "antysemickie pytanie" powoli przekształciło się w "problem zachodniej cywilizacji". odległość do założenia, że coś jest nie tak z tym, że ludzie Zachodu (Biali) postrzegają siebie w stosunku do świata, była niewielka.Krytyczna teoria dotarła więc do "problemu bieli". Ironicznie, a może cynicznie, z powodu wszystkich ich zwolnień z antysemityzmu jako surowego i patologicznego "światowego wytłumaczenia" dla własnych problemów, Szkoły Frankfurckiej (szczególnie w Dialektyka oświecenia i ich dzieła na temat "autorytarnej osobowości / syndromu" położyły podwaliny pod nowe pytanie - "Pytanie o białość". Rzeczywiście, Białość, mniej lub bardziej wymienna dla kultury zachodniej w oczach żydowskich intelektualistów i ich akademickiej współpracy -konspiratorzy, dzisiaj mogą być odpowiedzialni za szereg domniemanych społecznych problemów (np. seksizm, rasizm, kolonializm, toksyczna męskość, zły stan zdrowia, przestępczość, ekscesy kapitalizmu, społeczna alienacja, bieda, wojna), które znacznie przewyższają wszelkie stopy Żydów przez ludzi uważane teraz za "paranoidy", "porażki" i "obsesje".
Co pozostaje?
W wyniku opisanych powyżej wydarzeń antysemityzm jest niezaprzeczalnie marginalnym elementem myśli i aktywizmu wobec tego, co jest uważane za prawo. Po prostu nie ma tu miejsca na dyskusję o tym, jak prawdziwie "prawe" jest współczesne "prawo", ale można chyba zgodzić się, że współczesny konserwatyzm polityczny (na przykładzie GOP w USA i Partii Konserwatywnej w Wielka Brytania) i większość tak zwanych "populistycznych" grup lub partii (AfD, UKIP, holenderska Partia Wolności, itp.) znajdują się po prawej stronie tych grup, które same się identyfikują z lewicą polityczną. Faktem jest, że antysemityzm niemal całkowicie zniknął z platform każdej z tych grup, aw wielu przypadkach grupy te wyznają tryumfalny podziw zarówno Żydów, jak i Izraela, w oparciu o rodzaje "subiektywnych tez wiedzy" omówionych powyżej.
Wodak cytuje dzieło Damira Skenderovica, który argumentuje w "Radykalnej prawicy w Szwajcarii: ciągłość i zmiana" 1945-2000 (2009):
po drugiej wojnie światowej jawne stwierdzenia współczesnego antysemityzmu, posługujące się tępymi kategoryzacjami, w dużej mierze zniknęły ze sfery publicznej i ograniczyły się do marginalnych skrajnie prawicowych grup.
Wodnik kontynuuje: "Skenderovic ... sugeruje, że zniknęła spójna ideologia antysemicka". Większość badaczy, w tym Wodak i Rensmann, a także organizacje takie jak ADL, argumentują, że jest rodzajem antysemityzmu kopalnego [Skenderovic określa to jako "post- Holokaust "lub" post-faszystowski "antysemityzm] zajął miejsce spójnej antysemickiej ideologii i związanych z nią pułapek, i argumentują oni za podprogową, trzeciorzędną, wysoce zakodowaną formą antysemityzmu, która opiera się na słabych echach dawnego dyskursu. Tak więc, w tym podcastu " Nowe książki w krytycznej teorii" Lars Rensmann oskarża Donalda Trumpa o stosowanie kodowanego antysemityzmu w swojej reklamie zamykającej, w której pojawia się George Soros, szef Rezerwy Federalnej Janet Yellen i dyrektor generalny Goldman Sachs Lloyd Blankfein, z których wszyscy są Żydami, gdy Trump omawia swoje ambicje, by rzucić wyzwanie "Dźwignie władzy w Waszyngtonie" i "globalne specjalne interesy". Podobnie, Wodak spędza mnóstwo czasu analizując treść wypowiedzi polityków Jobbik na Węgrzech, w tym:
Gdyby po pięćdziesięciu latach waszego komunizmu pozostała w nas nawet odrobina prastarej węgierskiej sprawności, to po tak zwanej zmianie reżimu wasz rodzaj nie rozpakowałby waszych legendarnych walizek, które rzekomo były w stanie gotowości. Nie. Szybko wyszedłbyś z walizkami! Z własnej woli wyprowadziłbyś się ze skradzionego. . . wille, i. . . nie byłbyś w stanie odłożyć swoich brudnych rąk na własność narodu węgierskiego, nasze fabryki, nasze zakłady przemysłowe, nasze szpitale. . . . Odzyskamy naszą ojczyznę od tych, którzy wzięli ją jako zakładników! ("A Magukfajták ideje lejárt: Morvai Krisztina reagál azé É let é s Irodalom cikk é re in Barikad, " Alfah ír, 12 listopada 2008 r.)
Można rozsądnie twierdzić, że są to w istocie podprogowe przekazy, które przemawiają, celowo lub w inny sposób, do na wpół zapomnianych dyskursów.
Wymagane są jednak dwie kwalifikacje. Po pierwsze, Żydzi bezsprzecznie zajmują elitarne stanowiska w społeczno-polityczno-kulturalnym status quo i wykorzystują te pozycje głównie do popierania lewicowej polityki społecznej, w tym masowej imigracji. Partie konserwatywne, anty-establishmentowe i antyimigracyjne będą z konieczności i ostatecznie wchodzić w konflikt z Żydami po prostu poprzez identyfikację niektórych z ich przeciwników. Innymi słowy, partia polityczna może (teoretycznie) przedstawiać żydowskie jednostki, lub pewną liczbę żydowskich jednostek, jako przeciwników w propagandzie bez posiadania wyrafinowanego poziomu obiektywnej wiedzy o Żydach lub systematycznej i spójnej antysemickiej ideologii. Dobrym przykładem jest George Soros, cel bardzo publicznej kampanii rządu węgierskiego mającej na celu zniesienie wpływu organizacji pozarządowych finansujących się z zagranicy. Drugą kwalifikacją jest to, że nawet jeśli komunikaty antysemickie były faktycznie celowo i podświadomie obecne, są one prawie na pewno zbyt subtelne i nie mogą już rezonować użytecznie z odpowiadającym im szerszym dyskursem w społeczeństwie. W tym sensie, nawet jeśli są to "psie gwizdki", jest to społeczny / propagandowy odpowiednik używania gwizdka psa w obszarze zajmowanym przez 99,9% kotów. Wiadomość po prostu nie zostanie odebrana.
Jeszcze nie martwy.
Kevin MacDonald zauważył: "niezwykłą rzeczą w antysemityzmie jest to, że istnieje podobieństwo w skargach dotyczących Żydów w różnych miejscach i przez bardzo długie okresy czasu historycznego." [1] Podstawą tych skarg są konflikty interesów między Żydami a otaczającymi je ludnością. W związku z tym postawy i dyskursy dotyczące Żydów czasami rzucają zewnętrzne ideologiczne skóry i przyjmują bardziej nowatorskie i wyrafinowane formy. Zmiany te nastąpiły głównie z powodu, po pierwsze, upadku religii, a po drugie, wzrostu nauki. Największa zmiana w zewnętrznych formach postaw antyżydowskich, jakie miały miejsce między XVIII a XIX wiekiem, dotyczyła odejścia od religijnych wyjaśnień zachowań żydowskich i wyjaśnień rasowych / biologicznych / etnicznych / kulturowych. Zmiany te koniecznie pociągnęły za sobą rozwój nowych form wiedzy o Żydach i nowych dyskursów.
Jest to ważne, ponieważ uważam, że jesteśmy w sytuacji, w której spoczywa na nas ciężar opracowania i dalszego dyskursu, w którym nasza obiektywna wiedza w odniesieniu do Żydów ponownie nabiera znaczenia w głównym nurcie, a tym samym tworzy atmosferę, w której "gwizdki psa", gdy rzeczywiście występują, rezonują głębiej iz powodzeniem. Jest to wezwanie do "przebudzenia". Nie ma wątpliwości, że nasz kontekst demograficzny i polityczny zmienił się wystarczająco, abyśmy porzucili starsze formy. Odnoszę się przez to do relatywnej współczesnej (nie) użyteczności próby nauczania członków ogółu społeczeństwa o Rotszyldach, żydowskich diamentowych monopolach w XIX wieku, a nawet o początkach bolszewizmu. Są to dziedziny historii, które są niezwykle ważne dla badań i budowania pracy (choćby tylko dla nas - i ja sam przyczyniłem się do tej formy wiedzy), ale mam wątpliwości co do ich skuteczności tworzenia współczesny dyskurs o Żydach.
Niezależnie od tego, czy jesteśmy tego świadomi, czy nie, nasze nastawienie do Żydów już znacznie różni się od tych określanych jako "antysemici" w przeszłości; te zmiany postawy prawdopodobnie występują "naturalnie". Na początek nasze postawy są nasycone nowymi obawami i elementami. Żydowski aktywizm polegający na przełamywaniu kontroli imigracyjnej, promowaniu masowej imigracji, budowaniu i wdrażaniu tak zwanego prawodawstwa dotyczącego mowy nienawiści oraz białego przemysłu winnego to tylko niektóre z głównych problemów, z którymi mamy obecnie do czynienia, a które po prostu nie były obecne we wcześniejszych epokach. Sprawy gospodarcze, ostoja antyżydowskiej krytyki od stuleci, są obecnie mniej lub bardziej podporządkowane innym obszarom zainteresowania, po prostu z powodu wielkiego rozpowszechnienia odpowiedzialności ekonomicznej w erze postmodernistycznej. Moja seria esejów o współczesnej żydowskiej lichwie była pod wieloma względami praca detektywa, w której zmuszony byłem podążać za łańcuchem niekończących się firm działających pod nieskończoną liczbą nazwisk, aby dowiedzieć się, kto faktycznie był właścicielem i prowadził światowe wyzyskujące pożyczki. Jest to radykalna zmiana, jeśli chodzi o możliwość wskazania Rothschilda lub Oppenheimera, lub od lokalnego żydowskiego kupca kredytowego w wiejskiej Rosji lub Chicago z lat 1910-tych.
Zamiast być "martwym" uważam, że antysemityzm postrzega te nowe elementy w nowym dyskursie orbitującym wokół tożsamościowej antyżydowskiej krytyki, opartej na wyrafinowanym poziomie obiektywnej wiedzy o Żydach, popartym spójną antyżydowską ideologią. . Wierzę, że mamy już to, czego potrzebujemy w kategoriach fundamentalnych tekstów, oczywiście w Kevin MacDonald's Culture of Critique serialu, a także niektóre z moich esejów i innych wielkich autorów na tej ważnej witrynie, jak Brenton Sanderson i Edmund Connelly. Jedną z największych słabości "stypendium" wyprodukowanego przez takich jak Wodak i Rensmann jest to, że nie dostrzegli tego rozwoju i nie wzięli pod uwagę tego, jak wpłynęło to na formowanie się nowych ruchów politycznych, takich jak Alt-Right i poprzez mema. kultura, wśród młodych. Zadanie polega oczywiście na dalszym dyskursie w obliczu przytłaczającej cenzury żydowskiej. Nie jest to łatwe zadanie, ale możemy odnieść korzyść, widząc "przeszkodę na drodze" - poprzez dalsze wyciąganie naszych przeciwników, a następnie włączanie żydowskiej cenzury do dyskursu.
Bez względu na formę, odnoszę wyraźne wrażenie, że powinniśmy zwiększyć głośność i dać im znać, że pogłoski o naszym upadku są mocno przesadzone.
[1] K. MacDonald, Separacja i jej niezadowolenie: Ku ewolucyjnej teorii antysemityzmu (pierwsza edycja Paperpack, 2004), 38.
