Go to Part 1.

Part 2: The Jewish Question

One of the most important contributions of Dühring’s work to the history of anthropology and culture is the distinction he makes between the Jews and the other Semites so that all the features of the so-called “anti-Semitism” are in fact directed only to the Jews as a specific branch of the Semitic race, “the most vicious minting of the entire Semitic race,” and not to all the members of that race in general.

The Jewish question too is not a religious one but of the inherent and unchangeable character of the Jewish people.[1] Thus, as Dühring puts it,

it lies in the interest of a noble mankind, thus of a true humanity and culture, that this obscurantism of religion which has up to now covered and protected the worst characteristics of the Jews with its darkness be fully re­moved so that the Jew may be revealed to us in his natu­ral and inalienable constitution.[2]

In general, Dühring believes that all official religions are en­crusted with superstition and it would be best to substitute religious dogma with something more genuinely spiritual in social institutions. The point of departure for Dühring’s critique of Jewry is thus an entirely moral one. The chief accusation against the Jews is that they are morally corrupt and therefore thrive most in a society where moral corruption has already set in or has begun to set in.

This is the justification of the appellation of the Jewish race as a parasitical one since it feeds on the moral corruption of the host so­ciety, a corruption either created by it or, if already present to some degree, fostered by it. The dangers of moral corruption through the admixture of Jews into European society have increased particularly after the emancipation of Jewry in the sixties and seventies of the nineteenth century. The source of the Jewish corrupt nature is located by Dühring in their basic lack of conscience and cruelty vis-à-vis the other nations. Exploitation of other nations is their major aim and a genuine sense of human rights is utterly lacking in their commercial, essen­tially usurious, dealings. This lack of a moral sense makes true pol­itics impossible among them and their involvement in all sorts of so-called Socialist movements is only conditioned by their desire to extract advantages for themselves from disturbed social and eco­nomic conditions.

The religious constitution of the Jews is evidenced most clearly in their overarching theocratic ideas of society wherein the Jewish people are enslaved to their Lord God but, in turn, must enslave the rest of mankind to please this sole, jealous monarch of the world.[3] Yahweh is indeed nothing but an embodiment of the Jewish self-inter­est and represents the very opposite of the Indo-European natural pantheon.

Germanic mythology is ruled by concepts of fidelity and na­ture-based spirituality which have unfortunately been obscured by the overlaying of the original German moral character by Christian­ity, a religion which is very closely related to the Jewish racial culture in which it arose as a reaction to the evils of the Jewish nature.[4] The Jewish religion has no truly religious character but, instead, a markedly economic-political one. Given their natural proclivity to prof­it-making, it is not surprising that the Jews have, in their extensive wanderings away from their homeland, curried favor with pow­er-holders in all ages through their financial loans. The Alliance Israelite Universelle based in Paris is in fact a modern confirmation of the operation of the political influence of Jews on an international scope under the cover of an apparently religious organization.

The influence of the Jews on society is more evident in the up­per and middle classes than in the lower, since the former are more exposed to the thoroughly Judaized press and literature of modern times.

The Jews themselves lack all creative power in science as well as in art and merely trade in the ideas of others. The Jewish economist, David Ricardo, for example, derived his famous ground-rent theo­ry from the Scot James Anderson, and the Jewish mathematician, Carl Gustav Jacobi, derived his ideas from the Norwegian Niels Abel. Even the sole distinguished philosopher of the Jewish race, Spinoza, has produced a system which is singularly lacking in all ideals above rational calculation. The neglect of compassion in his Ethics as a feeling-based category to be overcome by rational understanding points to the real cult of intellectual power which lies at the base of his system.[5]

The Jewish talent in literature is always of a hybrid sort displaying even amidst occasional attempts at Germanic sublimity an irresisti­ble proclivity to buffoonery, as in the case of Heine, and to polemics, as in the case of Börne. The Jews have also turned Lessing’s sympa­thetic attitude to the Jews (perhaps, as Dühring maintains, because Lessing was himself originally of Jewish descent) into an exaggerat­ed cult of Lessing as the glory of the German Enlightenment when ­ in fact his works are entirely artificial and lacking in genuine emo­tional power.

The Jews lack all heroism of character required to produce epic or dramat­ic literature and can, at best, attain some weak lyricism as revealed in their ancient Psalms. Like Richard Wagner, Dühring also criticiz­es the unpleasant manner of Jewish chanting in the synagogues and goes even farther than Wagner in his anti-Judaism in maintaining that Wagner himself compromised in the end with the Jews in ac­cepting generous donations from the Jews at Bayreuth and in pur­porting to save those Jews who supported his “music of the future,” rather like a dispenser of indulgences. The general unsuitability of the Jews for artistic enterprise is, in fact, located by Dühring in their lack of “that free and unselfish activity of the mind which alone ad­vances to uninterested truth and beauty”.

The Judaized press, however, constantly ridicules the German as having the nature a simpleton, of the “deutschen Michael.” The Jews have, through their involvement with the political parties of the present, corrupted the concepts of socialism and social democracy. Their aim in the realm of economics has been always, whether it be through Marx or through Lassalle, to foster economic dissatis­faction through terms such as “class-warfare” in order ultimately to achieve a “merging of all nations into a Jewish kingdom.”

The German state was in fact founded originally on the moral quality of loyalty, which was the basis of the feudal system which developed therefrom in the Middle Ages. Loyalty should thus be the source of future German politics as well. Jewish politics, on the other hand, is based on betrayal—of Europeans as well as, occa­sionally, of Jews too by other Jews. The intolerant Jewish ethos can operate only in an exploitative manner and under the enforcement of a terrorism learnt from their fear-inspiring Lord God.

True piety is lacking in their politics as much as in their religion. The Jewish infiltration into the legislative activities of the German state after their emancipation has enabled them to herd the Ger­man people under the thrall of individualistic “freedom” into the ex­ploitative hands of the Jews. In this they have been abetted by the university professors and intelligentsia, since the latter depend for the most part on the Jewish press for their reputation. The advance­ment of Jews from an original pariah status to the leading political positions in the European nations is evidenced by the rise of Gam­betta in France and of Disraeli in England. Gambetta rose to power on the basis of a French political fiasco for which his own people were responsible.[6] Disraeli’s opportunism is manifest in his use of the stock-exchange business to acquire foreign lands.[7] But the true manipulative schemes of the Jew are revealed by Disraeli himself in his fictional writings such as Coningsby, Sybil, and Tancred. The very appoint­ment of a Jew like Disraeli as the head of the English aristocracy is a sad sign of the degeneration of the English in recent times.

The solution of the Jewish problem must be an international one if it is to have any lasting effect. One of the major preparatory steps is the elimination of the false idea of tolerance. Tolerance of baseness is a contradiction of the principle of human tolerance itself: “Humane reciprocity will consist in living in peace insofar as the nobler humanity comes together in the good. For the rest, however, precisely battle and destruction will emerge so much more energetically against the inhuman.” Similarly, the principle of equality cannot mean the consideration of that which is unequal as equal. The economic communes and corporations which Dühring suggests in his Socialitarian system thus must reserve the right to exclude harmful economic elements like the Jews.

The political solution of the Jewish problem lies first in the spiritual emancipation of the people from the Jewish mentality and ethos. But individual natures are too weak to carry out this process of reformation of society by themselves and so must be helped by state legislation and administration. The disenfranchisement of the Jews is a sine qua non of all remedial action with regard to the Jewish problem. Their exclusion, internment, and deportation must be encouraged wherever possible.

However, Dühring is too realistic to think that the creation of an independent Israeli state in Palestine and the deportation of the Jews to it would suffice to solve the Jewish problem. For, the Jewish race is an essentially nomadic one and will soon disperse again throughout the world even if it did manage to concentrate itself in Palestine for a while. The nomadic nature of the Jews itself is ex­plained by Dühring as being due to the basically unpleasant nature of the Jews, so that they are repulsive even to themselves when they are alone with themselves and not in the midst of European socie­ty—to whom they are, naturally, far more repugnant.

The specific means to be adopted against the Jews must be un­dertaken in three fields, the political, the economic, and the social. Political representation and occupation of official positions by Jews is to be curtailed immediately in such a way that no Jew can be elect­ed to Parliament any more than any Jew can exercise a right to vote in European elections.

The excess number of Jewish judges must be reduced through forced retirement; the cost of retirement payments incurred hereby would be much less than the damages that are to be anticipated if the Jews continue to distort legislation and justice in the country over a long period of time. The financial measures to be adopted against the Jews should be directed by the knowledge that all Jewish racial economics is based on avarice and the ambition to dominate others. The powerful Jewish financial houses must be nationalized forthwith and placed under official curatorships and state supervision.

This step must be carried out not only in Germany but in every country where the Jews exert such financial power. If we remem­ber Dühring’s identification of the main means by which most of the Jewish finance was acquired by cheating, then we will understand the indispensability of such steps against it. The social means should at first be focused on the chief Jewish agent of social influence, the press, wherewith the Jews turn public opinion into Jewish opinion. Jews must be removed from all ownership as well as editorial positions of newspapers; though, for the cultivation of a public opinion different from the present pre­dominantly Jewish liberal one, radical political changes are neces­sary as well.

Education too should be reoriented in a native Germanic way by the exclusion of Jews from school and university instructorships. If the Jews have succeeded so far in their social endeavours, it is pre­cisely because the university professors have, in their weakness and corruption, encouraged the parasitical activity of the Jews.

Other important social means against the Jews consist in the discouragement of intermarriages between Germans and Jews. He rightly points out that the case where a Jewish woman marries a German man is somewhat better than the reverse since the man is the bearer of the inherited spiritual qualities.

Dühring does not yet[8] think that legislation is necessary for this purpose since the natural aversion that Germans, especially Ger­man women, have to Jews will act as a deterrent. Also, the reduc­tion of the financial power of the Jews and the increasing economic independence of women will make German women less tempted to marry rich Jews for economic reasons. In general, the danger of such mixtures can be successfully reduced only if there is strict legislation regarding the number of Jewish immigrants permitted into a particular territory.

The state’s role in anti-Jewish measures must be supplemented by agitations on the part of the people. The parties themselves are im­potent in their narrow programmes and have too much connection to Jewish agencies to be effective in any way. For example, the meas­ures taken by the German Conservative parties to reduce corrup­tion in society were not specifically limited to the Jews and affected even the better elements engaged in the occupations in question. The Jewish question is first and last a moral question and demands the reestablishment of German loyalty and trust against the frivolity of the Jewish mind and the corruption that creeps under cover of this frivolity.

What is at stake is the very existence, moral and material, of the European peoples, for “if things are not directed, the descendants of traders in old wardrobes, scraps and cattle bones must get to the very bones of the modern peoples after they have pocketed their wealth and lamed their mind through inoculation”. The solution to the Jewish problem must be an international and a continually last­ing one, and Dühring maintains that even the most powerful means cannot be shied away from in the effort to free the better peoples and nations from what he calls their “internal Carthage.”

*   *   *

The social effect of Dühring’s work can be estimated more gener­ally in the anti-Jewish Congresses organized first at Dresden in 1882, and then at Chemnitz in 1883. At the latter, a division occurred on account of the ideological differences between those who favored Dühring’s more uncompromising views and the Christian elements at the meeting. However, a loose confederation of ‘Reformvereine’ sprang up in the 1880s, and by 1890 there were 136 of them. As Pe­ter Pulzer reports,[9] the extreme view, associated with Dühring, pre­dominated in Westphalia, under the leadership of Dr. König.

While the state social legislation of Bismarck served to allay the enthusiasm regarding the Jewish problem somewhat and to disin­tegrate these anti-Jewish organizations, the movement acquired a new impetus from the leadership of Theodor Fritsch in Leipzig who revitalized it according to the extremist point of view. It was Fritsch’s call for an anti-Jewish organization “above the parties”[10] which cre­ated such seminal nationalist societies as the Thule Society and the Germanen Order. It is true that the latter were in fact not so directly influential on the NSDAP itself, which—though created initially by Karl Harrer (along with Anton Drexler) at the suggestion of the Germanen Or­der that several economic ‘Rings’ of the society should be set up all over the country—ultimately proscribed the Germanen Order for its overly Masonic qualities.[11]

However, Alfred Rosenberg, the National Socialist ideologue wrote a work on the Jewish question very similar to Dühring’s called Die Spur des Juden im Wandel der Zeiten (The Track of the Jew Through the Ages) (1920).[12] In it he discusses first the his­torical circumstances of the Jews from their diaspora after the de­struction of Jerusalem to their various interventions in modern Eu­ropean politics. The second section deals with the Jewish mentality as revealed in its religious documents and cultural and economic works. The work ends with a discussion of the Jewish ambition for eco­nomic and political mastery of the world and suggests ways of curb­ing this tendency forthwith in Germany. The points contained in Rosenberg’s anti-Jewish program are in many ways similar to the points of the Nürnberg Laws of 1935.

Thus, even if it may not have had an immediate political con­nection with the programs of the National Socialist regime, the extraordinary value of Dühring’s work on the Jews consists in its prophetic accura­cy. Dühring’s systematic uncovering of the viciousness of the Jewish character and his suggestions for the removal of this evil bear the closest resemblance to the increasing anti-Semitic mood, ideologi­cal as well as popular, and the actual course of anti-Semitic events in Germany in the 1930s and 1940s.

Starting with the measures to exclude Jews from official positions and the prohibition of intermarriages between Jews and Germans promulgated in the Nürnberg Laws of 1935 and ending with in­creasing irritation with the very presence of Jews on German soil, the anti-Judaic programmes of the National Socialists were anticipated almost to the last detail by the blind philosopher of Berlin. Between the first appearance of Dühring’s work and the first major political measures taken against the Jews by the National Socialist re­gime there had elapsed a rather long period of about sixty years; neither Jews nor Jewish sympathisers can blame the Germans for having been too rash in their dealings with a racial group whose social and cultural influence had been philosophically identified as morally criminal. The claims of George Mosse and Donald Niewyk that the brutal­ization of German politics was spurred by the defeat of 1918[13] is only partially accurate, since the sharp turn of anti-Semitic trends in the Weimar Republic was actually propelled by the blatant arroga­tion of power by those very Jewish elements whom intellectual an­ti-Semites from the start had sought to exclude from German society through more rational social discrimination.

The moral corruption associated with Jewish finance and mores showed no signs of improving since the first publication of Dühring’s work but, rather, it achieved a giddy triumph at the end of World War I in the ill-fated Weimar Republic, which was initially es­tablished as a Socialist republic by Karl Liebknecht, the Jewish agita­tor, and conducted in a markedly Jewish social and political climate. It cannot be very surprising to one who is familiar with Dühring’s analysis of the Jewish ethos and its role in modern Germany that the Germans reacted to this ethos with a populist movement such as National Socialism. Those sections of the population which suffered most from the sense of exploitation at the hands of the Jewish economic and so­cial system naturally supported a German nationalist movement which sought in the end to destroy the Jewish evil at its very roots. As Dühring had foretold, “The German, to be sure, moves his limbs mostly only when the usurpation become too malicious; but if he does that once, then he does that which he undertakes, no matter what, also in a fundamental way.”

In retrospect, therefore, we may consider the National Socialist movement as being in no way an aberration but one which was clearly predicted in advance by philosophical under­standing. Historical discussions of Hitler’s regime which puzzle over the extreme measures taken by it against the Jews and Jewish Bolshe­vism and quickly dismiss them as the products of the monstrous psycho­logical complex of one individual are clearly handicapped by their unfamiliarity with the real philosophic impetuses of an ideological political movement such as National Socialism. Peter Pulzer’s suggestion that Hitler was merely relying on the political effectiveness of anti-Semitism,[14] for instance, seems not to understand that anti-Semitism was in its origins, and throughout its career in the early years of the twentieth century, not a mere tool in German politics (except perhaps in the case of Bismarck) but the very aim of it.[15]

The failure of the National Socialist regime was partly due to its rashness both in internal politics and foreign policy. The hasty foreign political moves made by Hitler at a time when neither the German people nor the remainder of the European nations had yet been forged into a political and cultural unity could not but fail. Be­sides, the powerful influence of the Jewish presence in America and Britain was not reckoned with adequately to forestall the defeat at the hands of the Allies.

The real tragedy of World War II, however, is that the failure of the Nazi movement and the discovery of the National Socialist attempts to eliminate Jewry in Germany have only succeeded in handing over the sympathy of the public to the very elements which formed the pivotal issue of the war. The corruption and degeneration that Dühring and the National Socialists at­tempted to check have proceeded with redoubled vigor after the war, and the enslavement of the European peoples to the Jewish baseness and vulgarity has become almost complete.[16] Dühring’s prophetic philosophical work on the Jewish character thus clearly retains its cautionary significance.

[1] This is in fact borne out by the evidence of Josephus regarding the circumstanc­es of the expulsion of Abraham and his tribe from Chaldea, for he states that the Chaldeans drove him out because he forsook the lofty, astronomically oriented, natural philosophy of the Chaldeans for a more mundane ethics (Jewish Antiq­uities, I, 157; cf. Philo the Jew, De mutation nominum, 72–76, and De migratione Abrahami, 184). This first recorded expulsion of the Jewry from a host country is strengthened by the second, dating from Egyptian antiquity, when, according to Dühring himself, the Jews revealed their avaricious worldly nature in their at­tempt to take as much of the Egyptians’ gold and silver with them as possible when they left Egypt.

[2] All quotations from the Judenfrage are from my translation of the sec­ond edition.

[3] Compare Schopenhauer’s contempt for the Jews which was directed by his rec­ognition of their worldly nature and superficial theism, rationalism, and opti­mism. The references to these characteristics of the Jewish mentality are ubiqui­tous in his works. For instance, in his ‘Fragments for the History of Philosophy’ (Parerga and Paralipomena, I), he declares: “[the religion of the Jews] is, therefore, the crudest and poorest of all religions and consists merely in an absurd and re­volting theism—While all other religions endeavour to explain to the people by symbols and parables the metaphysical significance of life, the religion of the Jews is entirely immanent and furnishes nothing but a mere war-cry in the struggle with other nations”, (cf., Die Welt als Wille und Vorstellung, Ill, Art.48, IV, Art.59; Parerga, I, ‘On Philosophy at the Universities’; and II, ‘On Religion’).

[4] In Sache, Leben und Feinde, Dühring points out that “The belief which Christ demanded was the belief in his person, the blind subjection to the word of the master and prophet, but not that naturally grown fidelity such as it lies in the nature of the better peoples and characters” (p.288) and both in this work and in the Ersatz as well as in the later editions of the Judenfrage, Dühring maintains that the ascetic ordeal of self-crucifixion exemplified by Christ in his life is valid only for the inferior Jewish flesh, embodying the characteristic Jewish self-interest, and should not apply to the healthy peoples.

[5] In his Kritische Geschichte der Philosophie, Dühring declares: “The concept of so-called virtue coincides with that of power. From the logical affirmation of in­dividual power the symbol of all ethical principles is supposed to be ultimately produced by means of the understanding and higher insight” (3rd. ed., Leipzig, -excha1878, p.306f.).

[6] The 16 May 1877 Crisis that brought down the royalist president Patrice MacMahon.

[7] The acquisition of the Suez Canal for Britain with funds derived from the Roth­schilds is a case in point.

[8] That is, at the time of writing the second edition (1881).

[9] Peter Pulzer, The rise of political anti-Semitism, London: Peter Halban, 1988, 99.

[10] Hammer, XI (1912), 153–58, ‘Vom partei-politischen Antisemitismus’.

[11] See Reginald H. Phelps, “’Before Hitler came’: Thule Society and Germanen order’, Journal of Modern History, 35 (1963), 245–61.

[12]  See my English edition of this work, The Track of the Jew through the Ages, London: Ostara Publications, 2016.

[13] See George Mosse, “Der erste Weltkrieg und die Brutalisierung der Politik: Betrachtungen über die politische Rechte, den Rassismus, und den deutschen Sonderweg”, in Manfred Funke et al. (ed.), Demokratie und Diktatur: Geist und Gestalt in Deutschland und Europa, Düsseldorf, 1987, pp. 127–139 and Donald Niewyk, “Solving the ‘Jewish problem’: continuity and change in German anti­semitism, 1871–1945”, Leo Baeck Institute Yearbook 35 (1990), p.370.

[14] Peter Pulzer, The rise of political anti-Semitism, London: Peter Halban, 1988, p.202.

[15] Cf., in this context, Roger Griffin, The Nature of Fascism, London: Pinter Publishers, 1991, where he points out that German Fascism can be explained only in terms of a “palingenetic” effort on the part of the German nation to rid itself of all Jewish forms of social and political life.

[16] See for example Wilmot Robertson, The Dispossessed Majority, Cape Canaveral, FL: Howard Allen Press, 1976, Ch.15, p.178f, where he points out that “what is happening today in the United States today is what has been happening through­out much of Western history. The Jews, finding themselves unrestricted and un­curbed in a land rich in resources and labour, are rapidly monopolizing its wealth. It is almost certainly the same historic process that took place in Visigothic, Ar­abic and Catholic Spain, in medieval England, France and Germany—and most recently in twentieth century Germany. Yet no one cares—or dares—to notice it. Those who are so concerned about labour monopolies or business cartels, about the influence of the Roman Catholic Church or the military-industrial complex, about the WASP domination of the big corporations or the international Com­munist conspiracy, seem strangely silent and utterly unconcerned about the activ­ities of an ever more powerful, ever more dominant, supranational ethnocentrism with almost unlimited financial resources at its command”. The reason for the relative silence regarding the Jewish power in America is of course, as Robertson himself shows, the domination of the press and the media in America by the Jews. Not only does this domination help to curtail criticism of the political and com­mercial manipulations of the Jews but it also, more harmfully, forces the Jewish vulgarity in well-nigh irresistible doses onto the gullible masses through the film, television, music, and sports industries financed and administered in large part by the Jews.

Przejdź do części 1.

Część 2: Kwestia żydowska

Jednym z najważniejszych wkładów dzieł Dühringa w historię antropologii i kultury jest dokonane przez niego rozróżnienie między Żydami a innymi Semitami, tak że wszystkie cechy tak zwanego „antysemityzmu” są w rzeczywistości skierowane wyłącznie do Żydów jako specyficzną gałąź rasy semickiej, „najbardziej okrutną mennicę całej rasy semickiej”, a nie dla wszystkich członków tej rasy w ogóle.

Również kwestia żydowska nie jest kwestią religijną, ale dotyczy wrodzonego i niezmiennego charakteru narodu żydowskiego. [1] Zatem, jak to ujmuje Dühring,

w interesie szlachetnej ludzkości, a więc prawdziwej ludzkości i kultury, leży, aby ten obskurantyzm religijny, który do tej pory zakrywał i chronił swoją ciemnością najgorsze cechy Żydów, został całkowicie usunięty, aby Żyd mógł się ujawnić nam w swej naturalnej i niezbywalnej konstytucji. [2]

Ogólnie rzecz biorąc, Dühring uważa, że ​​wszystkie oficjalne religie są przesiąknięte przesądami i w instytucjach społecznych najlepiej byłoby zastąpić dogmaty religijne czymś bardziej duchowym. Punkt wyjścia dla krytyki Żydów przez Dühringa jest zatem całkowicie moralny. Głównym zarzutem wobec Żydów jest to, że są moralnie zepsuci i dlatego najlepiej prosperują w społeczeństwie, w którym zepsucie moralne już się zadomowiło lub zaczęło.

To uzasadnia określenie rasy żydowskiej jako pasożytniczej, gdyż żywi się ona zepsuciem moralnym społeczeństwa przyjmującego, zepsuciem albo przez nie stworzonym, albo, jeśli już w pewnym stopniu obecnym, przez nie wspieranym. Niebezpieczeństwo zepsucia moralnego na skutek domieszki Żydów do społeczeństwa europejskiego wzrosło szczególnie po emancypacji Żydów w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XIX wieku. Źródła żydowskiej skorumpowanej natury Dühring upatruje w ich zasadniczym braku sumienia i okrucieństwie wobec innych narodów. Ich głównym celem jest wyzysk innych narodów, a w ich handlowym, zasadniczo lichwiarskim interesie, całkowicie brakuje prawdziwego poczucia praw człowieka. Ten brak poczucia moralności uniemożliwia im prawdziwą politykę, a ich zaangażowanie w różnego rodzaju tzw. ruchy socjalistyczne jest uwarunkowane jedynie chęcią wyciągnięcia dla siebie korzyści z zaburzonych warunków społecznych i gospodarczych.

Religijna konstytucja Żydów jest najwyraźniej widoczna w ich nadrzędnych teokratycznych ideach społecznych, w których naród żydowski jest zniewolony przez swego Pana Boga, ale z kolei musi zniewolić resztę ludzkości, aby zadowolić tego jedynego, zazdrosnego monarchę świata. [3] Jahwe jest rzeczywiście niczym innym jak ucieleśnieniem żydowskiego interesu i reprezentuje całkowite przeciwieństwo indoeuropejskiego panteonu naturalnego.

Mitologią germańską rządzą koncepcje wierności i duchowości opartej na naturze, które niestety zostały przyćmione przez nałożenie się pierwotnego niemieckiego charakteru moralnego na chrześcijaństwo, religię bardzo blisko związaną z żydowską kulturą rasową, w której powstała w reakcji na zło natury żydowskiej. [4] Religia żydowska nie ma charakteru prawdziwie religijnego, lecz ma charakter wyraźnie ekonomiczno-polityczny. Biorąc pod uwagę ich naturalną skłonność do osiągania zysków, nie jest zaskakujące, że Żydzi podczas swoich rozległych wędrówek z dala od ojczyzny, zabiegali o przychylność posiadaczy władzy w każdym wieku poprzez swoje pożyczki finansowe. Alliance Izraelite Universelle z siedzibą w Paryżu jest de facto nowoczesnym potwierdzeniem działania politycznego wpływu Żydów na skalę międzynarodową pod przykrywką organizacji pozornie religijnej.

Wpływ Żydów na społeczeństwo jest bardziej widoczny w klasach wyższych i średnich niż w niższych, ponieważ ci pierwsi są bardziej narażeni na całkowicie zjudaizowaną prasę i literaturę czasów nowożytnych.

Sami Żydom brakuje wszelkiej mocy twórczej w nauce i sztuce, a jedynie handlują pomysłami innych. Na przykład żydowski ekonomista David Ricardo wyprowadził swoją słynną teorię renty gruntowej od Szkota Jamesa Andersona, a żydowski matematyk Carl Gustav Jacobi zaczerpnął swoje idee od Norwega Nielsa Abela. Nawet jedyny wybitny filozof rasy żydowskiej, Spinoza, stworzył system, któremu wyjątkowo brakuje wszelkich ideałów wykraczających poza racjonalną kalkulację. Zaniedbanie w jego Etyce współczucia jako kategorii opartej na uczuciach, którą można przezwyciężyć poprzez racjonalne zrozumienie, wskazuje na prawdziwy kult władzy intelektualnej, który leży u podstaw jego systemu. [5]

Żydowski talent literacki jest zawsze hybrydowy, wykazując nawet wśród sporadycznych prób germańskiej wzniosłości nieodpartą skłonność do bufonady, jak w przypadku Heinego, i do polemiki, jak w przypadku Börne’a. Żydzi zamienili także życzliwy stosunek Lessinga do Żydów (być może, jak utrzymuje Dühring, ponieważ sam Lessing był pochodzenia żydowskiego) w przesadny kult Lessinga jako chwały niemieckiego oświecenia, podczas gdy w rzeczywistości jego dzieła są całkowicie sztuczne i pozbawione w prawdziwej sile emocjonalnej.

Żydom brakuje heroizmu charakteru wymaganego do tworzenia literatury epickiej lub dramatycznej i w najlepszym przypadku mogą osiągnąć pewien słaby liryzm, jak objawia się to w ich starożytnych Psalmach. Podobnie jak Richard Wagner, Dühring również krytykuje nieprzyjemny sposób żydowskiego śpiewu w synagogach i idzie jeszcze dalej niż Wagner w swoim antyjudaizmie, utrzymując, że sam Wagner ostatecznie poszedł na kompromis z Żydami, przyjmując hojne datki od Żydów w Bayreuth i w rzekomo ratując tych Żydów, którzy wspierali jego „muzykę przyszłości”, raczej jak dystrybutor odpustów. Ogólną nieprzydatność Żydów do działalności artystycznej Dühring w istocie upatruje w braku „tej swobodnej i bezinteresownej aktywności umysłu, która jako jedyna zmierza do bezinteresownej prawdy i piękna”.

Jednakże zjudaizowana prasa nieustannie wyśmiewa Niemca jako mającego naturę prostaka, „niemieckiego Michaela”. Żydzi, poprzez swoje zaangażowanie w obecne partie polityczne, zepsuli koncepcje socjalizmu i socjaldemokracji. Ich celem w dziedzinie ekonomii zawsze było, czy to przez Marksa, czy przez Lassalle'a, podsycanie niezadowolenia gospodarczego za pomocą terminów takich jak „walka klas”, aby ostatecznie osiągnąć „połączenie wszystkich narodów w królestwo żydowskie”.

Państwo niemieckie bowiem pierwotnie opierało się na moralnej jakości lojalności, która stanowiła podstawę ustroju feudalnego, który rozwinął się z niego w średniowieczu. Lojalność powinna zatem być źródłem przyszłej polityki niemieckiej. Z drugiej strony polityka żydowska opiera się na zdradzie – Europejczyków, a czasami także Żydów, ze strony innych Żydów. Nietolerancyjny etos żydowski może działać jedynie w sposób wyzyskowy i pod narzucaniem terroryzmu wyuczonego od budzącego strach Pana Boga.

Prawdziwej pobożności brakuje w ich polityce tak samo jak w ich religii. Żydowska infiltracja w działalność legislacyjną państwa niemieckiego po ich emancypacji umożliwiła im zapędzenie narodu niemieckiego w niewoli indywidualistycznej „wolności” w wyzyskujące ręce Żydów. Pomagali im w tym profesorowie uniwersyteccy i inteligencja, gdyż ta ostatnia w dużej mierze zależy od prasy żydowskiej, jeśli chodzi o swoją reputację. Awans Żydów od pierwotnego statusu pariasa do wiodących stanowisk politycznych w krajach europejskich jest dowodem awansu Gambetty we Francji i Disraelego w Anglii. Gambetta doszedł do władzy po francuskim fiasku politycznym, za które odpowiedzialny był jego własny naród. [6] Oportunizm Disraelego przejawia się w wykorzystywaniu przez niego działalności giełdowej do nabywania obcych ziem. [7] Ale prawdziwe plany manipulacyjne Żyda zostały ujawnione przez samego Disraeli w jego fikcyjnych pismach, takich jak Coningsby, Sybil i Tankred. Samo mianowanie Żyda takiego jak Disraeli na głowę angielskiej arystokracji jest smutną oznaką degeneracji Anglików w ostatnich czasach.

Rozwiązanie problemu żydowskiego musi mieć charakter międzynarodowy, jeśli ma przynieść trwały skutek. Jednym z głównych kroków przygotowawczych jest wyeliminowanie fałszywego pojęcia tolerancji. Tolerancja podłości jest sprzeczna z samą zasadą ludzkiej tolerancji: „Ludzka wzajemność polegać będzie na życiu w pokoju, o ile szlachetniejsza ludzkość zjednoczy się w dobru. Co do reszty, to właśnie walka i zniszczenie wyjdą o wiele energiczniej przeciwko temu, co nieludzkie. Podobnie zasada równości nie może oznaczać uznawania tego, co nierówne, za równe. Komuny i korporacje gospodarcze, które Dühring sugeruje w swoim systemie socjalitarnym, muszą zatem zastrzec sobie prawo do wykluczenia szkodliwych elementów gospodarczych, takich jak Żydzi.

Polityczne rozwiązanie problemu żydowskiego polega przede wszystkim na duchowej emancypacji narodu od mentalności i etosu żydowskiego. Jednak indywidualne natury są zbyt słabe, aby samodzielnie przeprowadzić proces reformacji społeczeństwa, dlatego należy wspomagać je ustawodawstwem i administracją państwową. Pozbawienie Żydów praw wyborczych jest warunkiem sine qua non wszelkich działań zaradczych w odniesieniu do problemu żydowskiego. Tam, gdzie to możliwe, należy zachęcać do ich wykluczania, internowania i deportacji.

Jednakże Dühring jest zbyt realistą, aby sądzić, że utworzenie niepodległego państwa izraelskiego w Palestynie i deportacja do niego Żydów wystarczyłaby do rozwiązania problemu żydowskiego. Ponieważ rasa żydowska jest zasadniczo nomadyczna i wkrótce ponownie rozproszy się po całym świecie, nawet jeśli uda jej się na jakiś czas skoncentrować w Palestynie. Dühring wyjaśnia koczowniczą naturę samych Żydów jako wynikającą z zasadniczo nieprzyjemnej natury Żydów, tak że są oni odrażający nawet dla samych siebie, gdy są sami ze sobą, a nie pośród społeczeństwa europejskiego – dla którego są oczywiście o wiele bardziej odrażający.

Należy zastosować konkretne środki przeciwko Żydom w trzech obszarach: politycznym, gospodarczym i społecznym. Reprezentacja polityczna i zajmowanie stanowisk urzędowych przez Żydów należy natychmiast ograniczyć w taki sposób, aby żaden Żyd nie mógł zostać wybrany do parlamentu, tak jak żaden Żyd nie mógł korzystać z prawa do głosowania w wyborach europejskich.

Należy zmniejszyć nadmierną liczbę sędziów żydowskich poprzez przymusowe przechodzenie na emeryturę; poniesione w ten sposób koszty emerytur byłyby znacznie niższe niż szkody, których można się spodziewać, jeśli Żydzi w dalszym ciągu przez długi czas będą zniekształcać ustawodawstwo i sprawiedliwość w kraju. Środki finansowe, jakie należy zastosować przeciwko Żydom, powinny być kierowane świadomością, że cała żydowska ekonomia rasowa opiera się na chciwości i ambicji dominacji nad innymi. Potężne żydowskie domy finansowe muszą zostać natychmiast znacjonalizowane i objęte oficjalnymi kuratorami i nadzorem państwa.

Ten krok należy przeprowadzić nie tylko w Niemczech, ale w każdym kraju, w którym Żydzi posiadają taką władzę finansową. Jeśli przypomnimy sobie wskazanie przez Dühringa głównych sposobów zdobycia większości żydowskich finansów w drodze oszustwa, wówczas zrozumiemy niezbędność takich kroków przeciwko niemu. Środki społeczne powinny być początkowo skupione na głównym żydowskim czynniku wpływu społecznego, prasie, za pomocą której Żydzi zamieniają opinię publiczną w opinię żydowską. Żydów należy usunąć ze wszystkich stanowisk własnościowych i redakcyjnych gazet; choć do kultywowania opinii publicznej odmiennej od obecnej, przeważnie żydowskiej, liberalnej, potrzebne są także radykalne zmiany polityczne.

Również edukacja powinna zostać przeorientowana na rodzimy germański sposób poprzez wykluczenie Żydów z nauczania w szkołach i na uniwersytetach. Jeśli Żydom dotychczas udało się osiągnąć sukces w swoich przedsięwzięciach społecznych, to właśnie dlatego, że profesorowie uniwersyteccy w swojej słabości i zepsuciu zachęcali Żydów do pasożytniczej działalności.

Inne ważne środki społeczne przeciwko Żydom polegają na zniechęcaniu do małżeństw mieszanych między Niemcami a Żydami. Słusznie wskazuje, że sytuacja, w której Żydówka wychodzi za mąż za Niemca, jest nieco lepsza niż sytuacja odwrotna, ponieważ mężczyzna jest nosicielem odziedziczonych przymiotów duchowych.

Dühring nie uważa jeszcze [8] , że w tym celu konieczne jest ustawodawstwo, ponieważ naturalna niechęć, jaką Niemcy, zwłaszcza Niemki, żywią do Żydów, będzie działać odstraszająco. Ponadto ograniczenie władzy finansowej Żydów i rosnąca niezależność ekonomiczna kobiet sprawią, że Niemki będą mniej skłonne do poślubiania bogatych Żydów ze względów ekonomicznych. Ogólnie rzecz biorąc, niebezpieczeństwo związane z takimi mieszankami można skutecznie zmniejszyć tylko wtedy, gdy istnieją rygorystyczne przepisy dotyczące liczby żydowskich imigrantów wpuszczanych na dane terytorium.

Rolę państwa w działaniach antyżydowskich należy uzupełnić agitacją ze strony ludu. Same partie są bezsilne w swoich wąskich programach i mają zbyt duże powiązania z agencjami żydowskimi, aby były w jakikolwiek sposób skuteczne. Na przykład działania podjęte przez niemieckie partie konserwatywne w celu ograniczenia korupcji w społeczeństwie nie ograniczały się wyłącznie do Żydów i dotyczyły nawet lepszych elementów zaangażowanych w dane zawody. Kwestia żydowska jest przede wszystkim kwestią moralną i wymaga przywrócenia niemieckiej lojalności i zaufania przeciwko frywolności żydowskiego umysłu i zepsuciu, które pełza pod przykrywką tej frywolności.

Stawką jest samo istnienie, moralne i materialne, narodów europejskich, gdyż „jeśli sprawy nie zostaną pokierowane, potomkowie handlarzy starymi szafami, skrawkami i bydlęcymi kośćmi będą musieli dotrzeć do samych kości współczesnych narodów po tym, jak schowali swoje bogactwa do kieszeni i okaleczyli swój umysł poprzez zaszczepienie”. Rozwiązanie problemu żydowskiego musi mieć charakter międzynarodowy i stale trwały, a Dühring utrzymuje, że nie można uchylać się od nawet najpotężniejszych środków w wysiłkach na rzecz uwolnienia lepszych ludów i narodów od tego, co nazywa ich „wewnętrzną Kartaginą”.

* * *

Społeczny skutek twórczości Dühringa można ocenić szerzej na kongresach antyżydowskich zorganizowanych najpierw w Dreźnie w 1882 r., a następnie w Chemnitz w 1883 r. Podczas tych ostatnich nastąpił podział ze względu na różnice ideologiczne pomiędzy zwolennikami bardziej Dühringa. bezkompromisowe poglądy i elementy chrześcijańskie na spotkaniu. Jednakże w latach osiemdziesiątych XIX wieku powstała luźna konfederacja „ Reformvereine ”, a w roku 1890 było ich 136. Jak podaje Peter Pulzer [9] , w Westfalii pod przewodnictwem dr Königa dominował pogląd skrajny, kojarzony z Dühringiem.

Podczas gdy państwowe ustawodawstwo socjalne Bismarcka służyło nieco ostudzeniu entuzjazmu wobec problemu żydowskiego i dezintegracji tych organizacji antyżydowskich, ruch zyskał nowy impuls dzięki kierownictwu Theodora Fritscha w Lipsku, które ożywiło go zgodnie z ekstremistycznym punktem widzenia . Było to wezwanie Fritscha do utworzenia organizacji antyżydowskiej „ponad partiami” [10] , która stworzyła tak nowatorskie stowarzyszenia nacjonalistyczne, jak Towarzystwo Thule i Zakon Niemiecki. Prawdą jest, że ci ostatni w istocie nie mieli aż tak bezpośredniego wpływu na samą NSDAP, która – choć utworzona początkowo przez Karla Harrera (wraz z Antonem Drexlerem) na skutek sugestii Zakonu Niemieckiego, aby utworzyć kilka „pierścieni” ekonomicznych społeczeństwa założony w całym kraju – ostatecznie zdelegalizował Zakon Niemiecki ze względu na jego nadmiernie masońskie cechy. [11]

Jednakże Alfred Rosenberg, ideolog narodowego socjalizmu, napisał pracę na temat kwestii żydowskiej bardzo podobną do Dühringa zatytułowaną Die Spur des Juden im Wandel der Zeiten (Śladem Żyda przez wieki) (1920). [12] Omawia w nim najpierw okoliczności historyczne Żydów z ich diaspory po zniszczeniu Jerozolimy, aż do ich różnych interwencji we współczesnej polityce europejskiej. Część druga dotyczy mentalności żydowskiej ujawnionej w dokumentach religijnych oraz dziełach kulturalnych i gospodarczych. Pracę kończy omówienie żydowskich ambicji ekonomicznego i politycznego panowania nad światem i zaproponowanie sposobów niezwłocznego ograniczenia tej tendencji w Niemczech. Punkty zawarte w antyżydowskim programie Rosenberga są pod wieloma względami podobne do punktów ustaw norymberskich z 1935 roku.

Tak więc, nawet jeśli nie miała ona bezpośredniego związku politycznego z programami reżimu narodowosocjalistycznego, niezwykła wartość pracy Dühringa na temat Żydów polega na jej proroczej dokładności. Systematyczne odkrywanie przez Dühringa niegodziwości charakteru żydowskiego i jego sugestie dotyczące usunięcia tego zła najbardziej przypominają narastające nastroje antysemickie, zarówno ideologiczne, jak i popularne, oraz faktyczny przebieg wydarzeń antysemickich w Niemczech w latach Lata 30. i 40. XX wieku.

Począwszy od środków wykluczających Żydów ze stanowisk oficjalnych i zakazu małżeństw mieszanych między Żydami i Niemcami, ogłoszonych w ustawach norymberskich z 1935 r., a kończąc na rosnącej irytacji samą obecnością Żydów na ziemi niemieckiej, antyjudaistyczne programy narodowych socjalistów zostały przepowiedziane niemal w najdrobniejszych szczegółach przez ślepego filozofa Berlina. Pomiędzy pierwszym pojawieniem się dzieła Dühringa a pierwszymi poważnymi środkami politycznymi zastosowanymi przeciwko Żydom przez reżim narodowosocjalistyczny upłynął dość długi okres około sześćdziesięciu lat; ani Żydzi, ani żydowscy sympatycy nie mogą winić Niemców za zbyt pochopne postępowanie z grupą rasową, której wpływ społeczny i kulturowy został filozoficznie uznany za moralnie zbrodniczy. Twierdzenia George’a Mosse’a i Donalda Niewyka, jakoby do brutalizacji polityki niemieckiej przyczyniła się porażka 1918 roku [13], są tylko częściowo trafne, gdyż gwałtowny zwrot tendencji antysemickich w Republice Weimarskiej był w rzeczywistości napędzany rażącą arogancją władzę sprawowali właśnie te elementy żydowskie, które intelektualni antysemici od początku starali się wykluczyć ze społeczeństwa niemieckiego poprzez bardziej racjonalną dyskryminację społeczną.

Zepsucie moralne związane z żydowskimi finansami i obyczajami nie wykazywało żadnych oznak poprawy od czasu pierwszej publikacji dzieła Dühringa, ale raczej odniosło zawrotny triumf pod koniec I wojny światowej w nieszczęsnej Republice Weimarskiej, która początkowo powstała jako republiki socjalistycznej przez Karla Liebknechta, żydowskiego agitatora, i prowadzonej w wyraźnie żydowskim klimacie społecznym i politycznym. Dla kogoś, kto jest zaznajomiony z analizą etosu żydowskiego i jego roli we współczesnych Niemczech dokonaną przez Dühringa, nie może być zbyt zaskakujące, że Niemcy zareagowali na ten etos ruchem populistycznym, takim jak narodowy socjalizm. Te grupy ludności, które najbardziej ucierpiały z powodu poczucia wyzysku ze strony żydowskiego systemu gospodarczego i społecznego, w naturalny sposób wspierały niemiecki ruch nacjonalistyczny, który ostatecznie chciał zniszczyć żydowskie zło u samych korzeni. Jak przepowiedział Dühring: „Niemiec wprawdzie porusza kończynami głównie wtedy, gdy uzurpacja staje się zbyt złośliwa; ale jeśli zrobi to raz, to zrobi to, czego się podejmie, bez względu na wszystko, również w sposób fundamentalny”.

Dlatego z perspektywy czasu możemy uznać ruch narodowo-socjalistyczny nie za aberrację, ale za taką, która została z góry wyraźnie przewidziana przez filozoficzne rozumienie. Historyczne dyskusje na temat reżimu Hitlera, które zastanawiają się nad skrajnymi środkami zastosowanymi przez niego przeciwko Żydom i żydowskiemu bolszewizmowi i szybko je odrzucają jako wytwory potwornego kompleksu psychologicznego jednej jednostki, są wyraźnie utrudnione przez ich nieznajomość rzeczywistych filozoficznych impulsów ideologicznego systemu politycznego ruchu, jakim jest narodowy socjalizm. Na przykład sugestia Petera Pulzera, że ​​Hitler opierał się jedynie na politycznej skuteczności antysemityzmu [14] , wydaje się nie uwzględniać faktu, że antysemityzm był u jego początków i przez całą jego karierę na początku XX wieku, a nie jedynie narzędziem w niemieckiej polityce (może z wyjątkiem Bismarcka), ale samym jej celem. [15]

Porażka reżimu narodowosocjalistycznego wynikała częściowo z jego lekkomyślności zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej. Pospieszne zagraniczne posunięcia polityczne, podjęte przez Hitlera w czasie, gdy ani naród niemiecki, ani reszta narodów europejskich nie zjednoczyły się jeszcze w jedność polityczną i kulturową, musiały zakończyć się niepowodzeniem. Poza tym nie wzięto pod uwagę potężnego wpływu obecności Żydów w Ameryce i Wielkiej Brytanii, aby zapobiec porażce z rąk aliantów.

Prawdziwą tragedią II wojny światowej jest jednak to, że niepowodzenie ruchu nazistowskiego i odkrycie narodowosocjalistycznych prób wyeliminowania żydostwa w Niemczech zakończyły się jedynie przekazaniem sympatii społeczeństwa tym samym elementom, które utworzyły kluczowy kwestia wojny. Korupcja i degeneracja, które Dühring i narodowi socjaliści próbowali powstrzymać, po wojnie postępowały ze zdwojoną siłą, a zniewolenie narodów europejskich przez żydowską niegodziwość i wulgarność stało się niemal całkowite. [16] Prorocza praca filozoficzna Dühringa na temat charakteru żydowskiego wyraźnie zachowuje zatem swoje ostrzegawcze znaczenie.

[1] W rzeczywistości potwierdzają to zeznania Józefa Flawiusza dotyczące okoliczności wypędzenia Abrahama i jego plemienia z Chaldei, gdyż stwierdza on, że Chaldejczycy wypędzili go, ponieważ porzucił wzniosłą, zorientowaną astronomicznie, naturalną filozofię Chaldei Chaldejczycy za bardziej przyziemną etyką ( Jewish Antiquities , I, 157; por. Filon Żyd, De mutacja nominum, 72–76 i De migracja Abrahami, 184 ). To pierwsze odnotowane wypędzenie Żydów z kraju przyjmującego jest wzmocnione przez drugie, datowane na starożytność Egiptu, kiedy według samego Dühringa Żydzi ujawnili swoją chciwą światową naturę, próbując przejąć jak najwięcej złota i srebra Egipcjan z nimi, o ile to możliwe, gdy wychodzili z Egiptu.

[2] Wszystkie cytaty z Judenfrage pochodzą z mojego tłumaczenia drugiego wydania.

[3] Porównaj pogardę Schopenhauera dla Żydów, której celem było uznanie ich światowej natury i powierzchowny teizm, racjonalizm i optymizm. Odniesienia do tych cech mentalności żydowskiej są w jego twórczości wszechobecne. Na przykład w swoich „Fragments for the History of Philosophy” ( Parerga i Paralipomena, I) stwierdza: „[religia Żydów] jest zatem najbardziej prymitywną i najbiedniejszą ze wszystkich religii i polega jedynie na absurdalnym i odrażający teizm. Podczas gdy wszystkie inne religie usiłują wyjaśnić ludziom za pomocą symboli i przypowieści metafizyczne znaczenie życia, religia żydowska jest całkowicie immanentna i nie dostarcza niczego poza zwykłym okrzykiem bojowym w walce z innymi narodami” (por. ., Die Welt als Wille und Vorstellung, Ill, Art. 48, IV, Art. 59; Parerga, I, „O filozofii na uniwersytetach” i II, „O religii”).

[4] W Sache, Leben und Feinde Dühring wskazuje, że „wiara, której żądał Chrystus, to wiara w Jego osobę, ślepe poddanie się słowu mistrza i proroka, ale nie ta naturalnie wyrosła wierność, jaka leży w natura lepszych ludów i charakterów” (s. 288) i zarówno w tym dziele, jak i w Ersatz , a także w późniejszych wydaniach Judenfrage , Dühring utrzymuje, że ascetyczna męka samoukrzyżowania, której przykładem był Chrystus w jego życiu odnosi się jedynie do podrzędnej warstwy żydowskiej, ucieleśniającej charakterystyczny żydowski interes własny i nie powinno mieć zastosowania do zdrowych narodów.

[5] W swojej Kritische Geschichte der Philosophie Dühring stwierdza: „Pojęcie tak zwanej cnoty pokrywa się z pojęciem władzy. Z logicznego potwierdzenia indywidualnej władzy symbol wszystkich zasad etycznych ma ostatecznie powstać za pomocą zrozumienia i wyższego wglądu” (wyd. 3, Lipsk, -excha1878, s. 306 i nast.).

[6] Kryzys z 16 maja 1877 r., który obalił rojalistycznego prezydenta Patrice’a MacMahona.

[7] Dobrym przykładem jest nabycie Kanału Sueskiego dla Wielkiej Brytanii za fundusze pochodzące od Rothschildów.

[8] To znaczy w momencie pisania drugiego wydania (1881).

[9] Peter Pulzer, Powstanie politycznego antysemityzmu, Londyn: Peter Halban, 1988, 99.

[10] Hammer, XI (1912), s. 153–58, „Vom partei-politischen Antisemitismus”.

[11] Zob. Reginald H. Phelps, „Zanim przyszedł Hitler”: Thule Society and Germanen Order, Journal of Modern History, 35 (1963), 245–261.

[12]   Zobacz moje angielskie wydanie tej pracy, The Track of the Jew Through the Ages, Londyn: Ostara Publications, 2016.

[13] Zob. George Mosse, Der erste Weltkrieg und die Brutalisierung der Politik: Betrachtungen über die politische Rechte, den Rassismus, und den deutschen Sonderweg, w: Manfred Funke i in. (red .), Demokratie und Diktatur: Geist und Gestalt in Deutschland und Europa , Düsseldorf, 1987, s. 127–139 oraz Donald Niewyk, „Rozwiązanie 'problemu żydowskiego': ciągłość i zmiana niemieckiego antysemityzmu, 1871-1945”, Rocznik Instytutu Leo Baecka 35 (1990), s. 370.

[14] Peter Pulzer, Powstanie politycznego antysemityzmu, Londyn: Peter Halban, 1988, s.202.

[15] Por. w tym kontekście Roger Griffin, The Nature of Fascism, London: Pinter Publishers, 1991, gdzie wskazuje, że niemiecki faszyzm można wyjaśnić jedynie w kategoriach „palingenetycznego” wysiłku ze strony niemieckiego naród do pozbycia się wszelkich żydowskich form życia społecznego i politycznego.

[16] Patrz na przykład Wilmot Robertson, The Dispossessed Majority, Cape Canaveral, Floryda: Howard Allen Press, 1976, rozdz. 15, s. 178f, gdzie wskazuje, że „to, co dzieje się dzisiaj w Stanach Zjednoczonych, ma zdarzało się przez większą część historii Zachodu. Żydzi, czując się nieograniczeni i nieskrępowani w kraju bogatym w zasoby i siłę roboczą, szybko monopolizują jego bogactwo. Jest to prawie na pewno ten sam proces historyczny, który miał miejsce w wizygockiej, arabskiej i katolickiej Hiszpanii, w średniowiecznej Anglii, Francji i Niemczech, a ostatnio w XX-wiecznych Niemczech. Jednak nikt nie troszczy się – ani nie odważy się – tego zauważyć. Ci, którzy są tak zaniepokojeni monopolami pracy lub kartelami biznesowymi, wpływami Kościoła rzymskokatolickiego lub kompleksu wojskowo-przemysłowego, dominacją WASP w wielkich korporacjach lub międzynarodowym spiskiem komunistycznym, wydają się dziwnie milczący i całkowicie obojętni na te działania coraz potężniejszego, coraz bardziej dominującego, ponadnarodowego etnocentryzmu, mającego do dyspozycji niemal nieograniczone zasoby finansowe”. Powodem względnego milczenia na temat władzy żydowskiej w Ameryce jest oczywiście, jak sam Robertson pokazuje, dominacja prasy i mediów w Ameryce przez Żydów. Ta dominacja nie tylko pomaga ograniczyć krytykę politycznych i komercyjnych manipulacji Żydów, ale także, co bardziej szkodliwe, narzuca żydowską wulgarność w niemal nieodpartych dawkach na łatwowierne masy za pośrednictwem przemysłu filmowego, telewizyjnego, muzycznego i sportowego finansowane i administrowane w dużej mierze przez Żydów.