Nikt – nawet Donald Trump – nie zna finału, gdy sześciotygodniowa wojna USA i Izraela z Iranem wchodzi w tymczasowe zawieszenie broni. Wystarczy spojrzeć na zawrotną oś czasu :

Niedziela, 5 kwietnia (niszczenie infrastruktury-I): „Wtorek będzie w Iranie Dniem Elektrowni i Dniem Mostu, wszystko w jednym. Nie będzie niczego podobnego!!! Otwórzcie tę cholerną cieśninę, wy szalone dranie, albo traficie do piekła – POPATRZCIE! Chwała Allahowi”.

Poniedziałek, 6 kwietnia: (niszczenie infrastruktury II): „Ich infrastrukturę można by zniszczyć w jedną noc. Mówię wam, żadnych mostów, żadnych elektrowni. Rozważam wysadzenie wszystkiego w powietrze i przejęcie ropy”.

Bardzo dobry tekst na przebudzenie, opamiętanie się.

Do takich refleksji są zdolni dziwni amerykanie, ale czy Polacy również? Jesteśmy przecież najbardziej filosemickim narodem na świecie.

Przeczytać, zapamiętać, wziąć sobie do serca.

Red. Gazeta Warszawska

+

W odrażającym filmie „MILCZENIE OWIEC” zabijane owce nie były ciche, lecz krzyczały z przerażenia. „Cisza” w tytule symbolizuje tęsknotę za wewnętrznym spokojem głównej bohaterki, Clarice Starling (Jodie Foster), prześladowanej od dzieciństwa przez krzyki bezbronnych zwierząt. W naszych czasach niewiele jest Clarice w elitarnych kręgach na Zachodzie (i nie tylko). Tak wiele ludzkich żyć zostało zniszczonych w wyniku wojen o Izrael (lub przedsięwzięć neokonserwatystów, czy strategii czystego zerwania), ale niewielu wydaje się być zaniepokojonych okrucieństwami elit w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, UE, Australii i satelitach Zachodu, czy to azjatyckich, arabskich, afrykańskich, czy latynoamerykańskich. Niedawno
Modi z Indii hucznie bawił się w Izraelu z ludobójczym Netanjahu, przysięgając, że jego odmiana hinduskiego nacjonalizmu stoi w solidarności z potwornym syjonizmem. Najwyraźniej temu idioty nie obchodzi, co Imperium Zachodnie kiedyś zrobiło Indiom. Elity gojów ze wszystkich tych krajów z pewnością wiedzą o śmierci i zniszczeniu, zwłaszcza począwszy od lat 90., ale nabierające rozpędu w XXI wieku, nawiedzającym kraj po kraju w wyniku żydowskiej dominacji na Zachodzie, której formuła brzmi: Żydzi bawią się w kowbojów, a biali w konie, ale krzyki umierających ich nie niepokoją. (Europejskie „sumienie” przymykało oczy na przemoc i zamęt, jakie syjo-amerykański imperializm siał w świecie muzułmańskim, jednocześnie otwierając ramiona dla „uchodźców” z krajów ogarniętych wojną, co jest korzystne dla Żydów, ponieważ mogą upiec dwie pieczenie na jednym ogniu – świat muzułmański i świat białych).
Na poziomie lokalnym narastają głosy zaniepokojenia, ale niewystarczające, by wywrzeć znaczącą presję na elity, by zmieniły sposób kłaniania się u stóp Syjonu.

Szwecja, wraz z Danią, Estonią, Finlandią, Islandią, Łotwą, Litwą, Norwegią, Polską i Niemcami, zawarła porozumienie o ochronie ludności cywilnej w regionie Morza Bałtyckiego i krajach nordyckich. Porozumienie umożliwia tymczasowe przesiedlenie ludzi przez granice w przypadku kryzysu lub, w najgorszym przypadku, wojny.

W przypadku kryzysu lub wojny może zaistnieć potrzeba tymczasowej ewakuacji ludności z jednego miejsca do drugiego. Doświadczenia z Ukrainy pokazują, że tymczasowe przemieszczenia ludności umożliwiają ciągłą obronę kraju przy jednoczesnej ochronie ludności cywilnej.

15 kwietnia 2026 r.

Papież Leon XIV w Bazylice Matki Bożej Afryki Pierwszy etap podróży papieża Leona XIV do Afryki zaprowadził go 13 i 14 kwietnia 2026 roku do Algierii, kraju, który odwiedził już wcześniej dwukrotnie, jak wyjaśnił, przyciągnięty postacią św. Augustyna, któremu oddają się augustianie, jego własna wspólnota zakonna. W samolocie papież wspominał, że chciałby odwiedzić ten kontynent podczas swojej pierwszej podróży.

Ubi lex, ibi poena.

Gdzie prawo, tam kara.

   Prezydent Karol Nawrocki kolejny już raz został ograny przez antypolską koalicję, a obecnie jest wręcz wyśmiany. To, co wydarzyło się w Sejmie, to zamach stanu – posunięty tak dalece w swojej agresji i pogardzie, że nie stosuje się tu nawet elementarnych zasad gramatyki sejmowej wobec prezydenta. Jest wyłącznie jawne lekceważenie jego osoby i urzędu.
   Określenia typu „abdykował”, „niezdolny do pełnienia urzędu” czy „nie wywiązał się z obowiązku” przekroczyły już wszelkie granice. Przecież samo sformułowanie „nie podpisał” jest oczywistą deprecjacją urzędu, który ma sądzić, orzekać i decydować, a nie tylko „podpisywać”.

   Brak wyraźnego stawiania granic wcześniej doprowadził do obecnej sytuacji.Karol Nawrocki niewątpliwie cierpi na niedostatki intelektualne i osobowe niezbędne do sprawowania tak ważnego urzędu, a jego zaplecze jest równie słabe. Pałac Prezydencki to w dużej mierze zbiorowisko przygodnych, nieobytych chłopców – mówiąc oględnie.
   Niniejsze pismo jest niestety świadectwem słabości tego zaplecza. To zwykłe biadolenie nad rozlanym mlekiem. Takie argumenty były dobre przed zaistniałą sytuacją – i to na długo przed – a nie teraz, gdy wszystko już się wydarzyło.
   Tu i teraz prezydent musi ogłosić stan zagrożenia państwa i wezwać prokuraturę do aresztowania zamachowców, na czele z Włodzimierzem Czarzastym. Tylko że do tego potrzeba chłopa, a nie dresiarza.

   Karol Nawrocki doprowadzi do sytuacji, w której będzie usunięty z Urzędu – a bez Tupolewa i Smoleńska - i jego miejsce zajmie Czarzasty, do tego dojdzie!
To już widać na horyzoncie.
   Czarzasty interrexem, to się szykuje, do tego dojdzie!

            Ubi lex, ibi poena.
             Gdzie prawo, tam kara.

Red. Gazeta Warszawska.

 +

09 kwietnia 2026

Działając w imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w odniesieniu do wyrażonej na piśmie zapowiedzi pani Anny Korwin–Piotrowskiej, pana Krystiana Markiewicza, pana Macieja Taborowskiego i pana Marcina Dziurdy podjęcia działań pozbawionych podstawy prawnej, mających w istocie doprowadzić do zlekceważenia obowiązku złożenia ślubowania wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiam następujące stanowisko

Po pierwsze, wskazać należy, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 1 kwietnia 2026 r. odebrał ślubowanie od dwóch osób wybranych przez Sejm do sprawowania urzędu sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Pomimo to osoby te do dziś nie dopełniły obowiązku wynikającego z art. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym stosunek służbowy sędziego Trybunału nawiązuje się po złożeniu ślubowania, a sędzia po złożeniu ślubowania stawia się niezwłocznie w Trybunale w celu podjęcia obowiązków, zaś Prezes Trybunału przydziela mu sprawy i stwarza warunki umożliwiające wypełnianie obowiązków sędziego. Okoliczność ta wymaga wyraźnego odnotowania w kontekście podnoszonej w przestrzeni publicznej przez przedstawicieli koalicji rządzącej potrzeby pilnego uzupełnienie składu Trybunału Konstytucyjnego. Mimo braku przeszkód osoby, które złożyły ślubowania wobec Prezydenta do dziś nie wypełniły wszystkich obowiązków związanych z objęciem urzędu i rozpoczęciem jego wykonywania.