Exclusive. Text raportów Roche'a, Fernandez´a i Baggio`a z Konsystorza.

EXTRAORDINARY CONSISTORY

(January 7-8, 2026)

Liturgy: careful theological, historical, and pastoral reflection “that sound tradition may be retained, and yet the way remain open to legitimate progress ” (SC 23).___________________________________________

LITURGY

Card. Arthur Roche

1.          In the life of the Church, the Liturgy has always undergone reforms. From the Didache to the Traditio Apostolica; from the use of Greek to that of Latin; from the libelli precum to the Sacramentaries and the Ordines; from the Pontificals to the Franco-Germanic reforms; from the Liturgia secundum usum romance curice to the Tridentine reform; from the partial post-Tridentine reforms to the general reform of the Second Vatican Council. The history of the Liturgy, we might say, is the history of its continuous ‘reforming’ in a process of organic development.

2.          Saint Pius V, in facing the reform of the liturgical books in observance of the mandate of the Council of Trent (cf. Session XXV, General Decree, chap. XXI), was moved by the will to preserve the unity of the Church. The bull Quo primum (14 July 1570), with which was promulgated the Roman Missal, affirms that “as in the Church of God there is only one way of reciting the psalms, so there ought to be only one rite for celebrating the Mass” {cum unum in Ecclesia Deipsallendi modum, unum Missae celebrandae ritum esse maxime deceat).

3.          The need to reform the Liturgy is strictly tied to the ritual component, through which - per ritus et preces (SC 48) - we participate in the paschal mystery: the rite is in itself characterised by cultural elements that change in time and places.

4.          Besides, since “Tradition is not the transmission of things or words, a collection of dead things” but “the living river that links us to the origins, the living river in which the origins are ever present” (BENEDICT XVI General Audience, 26 April 2006), we can certainly affirm that the reform of the Liturgy wanted by the Second Vatican Council is not only in full syntony with the true meaning of Tradition, but constitutes a singular way of putting itself at the sendee of the Tradition, because the latter is like a great river that leads us to the gates of eternity, (ibid.).

5.          In this dynamic vision, “maintaining solid tradition” and “opening the way to legitimate progress” (SC 23) cannot be understood as two separable actions: without a “legitimate progress” the tradition would be reduced to a “collection of dead things” not always all healthy; without the “sound tradition” progress risks becoming a pathological search for novelty, that cannot generate life, like a river whose path is blocked separating it from its sources.

6.          In the discourse to the participants in the Plenary of the Dicastery for Divine Worship and the Discipline of the Sacraments (8 February 2024), Pope Francis expressed himself thus:

“Sixty years on from the promulgation of Sacrosanctum Concilium, the words we read in its introduction, with which the Fathers declared the Council’s purpose, do not cease to enthuse. They are objectives that describe a precise desire to reform the Church in her fundamental dimensions: to make the Christian life of the faithful grow more and more every day; to adapt more suitably to the needs of our own times those institutions which are subject to change; to foster whatever can promote union among all who believe in Christ; to reinvigorate that which serves to call all to the bosom of the Church

(cf. SC 1). It is a task of spiritual, pastoral, ecumenical, and missionary renewal. And in order to accomplish it, the Council Fathers knew where they had to begin, they knew there were particularly cogent reasons for undertaking the reform and promotion of the liturgy” {Ibid.). It is like saying: without liturgical reform, there is no reform of the Church.”

7.          The liturgical Reform was elaborated on the basis of “accurate theological, historical and pastoral investigation” (SC 23). Its scope was to render more full the participation in the celebration of the Paschal Mystery for a renewal of the Church, the People of God, the Mystical Body of Christ (sec LG chapters I-II), perfecting the faithful in unity with God and among themselves (cf. SC 48). Only from the salvific experience of the celebration of Easter, the Church rediscovers and relaunches the missionary mandate of the Risen Lord (cf. Mt 28, 19-20) and becomes in a world tom by discord, a leaven of unity.

8.          We ought to also recognize that the application of the Reform suffered and continues to suffer from a lack of formation, and this urgency of addressing, beginning with Seminars to “bring to life the kind of formation of the faithful and ministry of pastors that will have their summit and source in the liturgy (Instruction Inter cecumenici, 26 September 1964, 5)

9.          The primary good of the unity of the Church is not achieved by freezing division but by finding ourselves in the sharing of what cannot but be shared, as Pope Francis said in Desiderio desideravi 61:

“We are called continually to rediscover the richness of the general principles exposed in the first numbers of Sacrosanctum Concilium, grasping the intimate bond between this first of the Council’s constitutions and all the others. For this reason we cannot go back to that ritual form which the Council fathers, cum Petro et sub Petro, felt the need to reform, approving, under the guidance of the Holy Spirit and following their conscience as pastors, the principles from which was bom the reform. The holy pontiffs St. Paul VI and St. John Paul II, approving the reformed liturgical books ex decreto Sacrosancti CEcumenici Concilii Vaticani II, have guaranteed the fidelity of the reform of the Council. For this reason I wrote Traditionis custodes, so that the Church may lift up, in the variety of so many languages, one and the same prayer capable of expressing her unity. [Cf. Paul VI, Apostolic Constitution Missale Romanum (3 April 1969) in AAS 61 (1969) 222]. As I have already written, I intend that this unity be re-established in the whole Church of the Roman Rite.”

10.        The use of liturgical books that the Council sought to reform was, from St. John Paul II to Francis, a concession that in no way envisaged their promotion. Pope Francis—while granting, in accordance with Traditionis Custodes, the use of the 1962 Missale Romanum—pointed the way to unity in the use of the liturgical books promulgated by the holy Popes Paul VI and John Paul II, in accordance with the decrees of the Second Vatican Council, the sole expression of the lex orandi of the Roman Rite.

11.        Pope Francis summarised the issue as follows (Desiderio desideravi 31):

“ [...] If the liturgy is ‘the summit toward which the activity of the Church is directed, and at the same time the font from which all her power flow's,’ (Sacrosanctum Concilium, n. 10), well then, we can understand what is at stake in the liturgical question. It would be trivial to read the tensions, unfortunately present around the celebration, as a simple divergence between different tastes concerning a particular ritual form. The problematic is primarily ecclesiological. I do not see how it is possible to say that one recognizes the validity of the Council — though it amazes me that a Catholic might presume not to do so — and at the same time not accept the liturgical reform bom out of Sacrosanctum Concilium, a document that expresses the reality of the Liturgy intimately joined to the vision of Church so admirably described in Lumen gentium. [...]”.

Rome, 8.01.2026

EXTRAORDINARY CONSISTORY

(January 7-8, 2026)

Rereading Evangelii gaudium

Card. Cardinal Victor Manuel Fernandez

The Holy Father Leo has asked us to reread Evangelii gaudium. It is therefore clear that this is not a text that expired with the preceding Pontiff. The reason is this: it is not an old pastoral portion that can be replaced with another. It is a matter of putting at the center the proclamation of the kerygma and of relaunching that proclamation with renewed ardor. The Holy Father indicates to us, therefore, that there can certainly be changes in respect to the preceding pontificate, but that the challenge placed by Evangelii gaudium cannot be buried. Because the great theme is explicit in its subtitle: “that announcement that we cannot defer.”

That proposal would seem too generic if exactly what announcement had not been specified. In fact, Evangelii gaudium specifies that it is not concerned with an obsessive proclamation of all the doctrines and norms of the Church, however necessary and precious they be, but of the core of the Gospel, the kerygma. Its content is ⁱ⁴thc beauty of the saving love of God made manifest in Jesus Christ who died and rose from the dead” (36). Benedict XVI had already held that one docs not begin to be Christian with a doctrine or a moral proposal: it is the experience of a meeting that constitutes the foundation of everything.

Evangelii gaudium says “beauty” because it is not enough to announce without revealing attractiveness. Creativity is required to ensure that this announcement reaches everyone so they can admire its beauty and feel attracted to it personally. And it affirms that “if we succeed in concentrating on what is more important and more beautiful, the message is simplified...and thus becomes all the more forceful and convincing” (35).

Elsewhere, the document states again this central announcement with other words. For example: “Jesus Christ loves you; he gave his life to save you; and now he is living at your side every day to enlighten, strengthen and free you” (164). It is the missionary proclamation that Paul brought to the pagans, and it is what each missionary brings with him or herself when they arrive in a place where Christ is not known.

So, the question that Evangelii gaudium proposes to us in the midst of our preaching and our projects is: by all this, are we transmitting that there exists a God who loves infinitely; that Christ has saved us and continues to save us from sin, from emptiness, from the lack of meaning in life; that Christ is alive, walking with us and can give us the power to go forward and live the marvel of the Gospel?

And in the moral proclamation, does the call to live the first commandment of brotherly love, that is, patient, service, closeness, and generosity, resound above all?

From these questions on the heart of the Gospel, tw^ro concrete requests follow:

1) The need to remain open to the reform of our practices, styles, and organizations, aware that often our procedures are not always the best. Not because of an obsession to change, but so that the kerygma may resound everywhere and reach the heart of everyone. Ecclesia semper reformanda - It is the synodal missionary reform that consists, in the final analysis, in putting in second place what

does not serve directly to reach everyone with this first announcement. Therefore, everything that leads us more directly to this principal objective must be put in first place.

2) The need to review frequently the content of our preaching and interventions. Because often we entertain so many questions, and that announcement is buried. Evangelii gaudium reminds us that not all the truths of the doctrine of the Church have the same importance. There exists above all a “heart” (34) or a “fundamental core” (36). The other teachings of the Church arc all true, but linked in diverse ways to this “heart.” Often, we end up speaking about the same doctrinal, moral, bioethical, and political questions, but with two risks:

either the proclamation that moves and mobilizes, that touches the soul and revolutionizes life, does not resound;

or only certain themes are put forward outside the wider context of the spiritual and social teaching of the Church. The Holy Father Leo, in various interventions and even in his dialogues with journalists, has indicated this risk.

But it should not be forgotten that Evangelii gaudium has both a social and a spiritual chapter.

A social chapter because the relationship between announcement and human promotion is essential to not disfigure the Gospel. This intimate union between proclamation of the kerygma and social engagement is found in Gaudete et Exultate, in Dilexit nos, and in the recent exhortation of Pope Leo, Dilexi te.

And, finally, there is a spiritual chapter, because if we really want an intense and deep spiritual change to occur that mobilizes and leads to new life, “a spirit” must emerge, a strong interior motivation. This “missionary spirit” full of fervor, enthusiasm, and audacity is poured out by the Holy Spirit. But it is also necessary that we commit to motivating ourselves, to increase the desire for the mission, to find stimuli that help us to desire and love the mission. The three motivations proposed by Evangelii gaudium remain in force:

•     “Renewing the experience of not being able to live without the Lord Jesus, without his friendship and his living presence.”

•     At the same time, renewing the “passion for the people,” the pleasure of being with people, the decision to suffer and walk with them.

•     Finally, the conviction in the faith that our dedication to the proclamation of the Gospel always gives fruit, beyond those we see, beyond what we can verify. With the action of the Spirit, we do not look for worldly successes, even if it is sure that our own life will bring fruit “without claiming to know how, where or when” (279).

May this every alive proposal of Evangelii gaudium help us to relaunch, along with Pope Leo, a fervent dedication to the proclamation of the most beautiful message that can be transmitted to the world.

Rome, 8.01.2026

A Roman curia at the service of the mission of the Church

Card. Fabio Baggio

The number one task of the Church, whether universal or local, is to announce the Gospel. This constitutes “the first service that the Church can render to each person and to the entire humanity in the modem world” (Redemptoris Missio, 2). This is the fulcrum around which Pope Francis, in his Apostolic Constitution Praedicate Evangelium (PE), develops his reform process of the Roman Curia. The “missionary conversion,” to which the Church is always called during its earthly pilgrimage, assures its faithfulness to being the “light of the world.” This is still more relevant “at a time when mankind is particularly in need of light” (PE, 1,2).

Along the line of the above expression, Pope Francis promulgates Praedicate Evangelium with the declared aim to “attune the present-day activity (of the Curia) more effectively to the path of evangelization that the Church, especially in our time, has taken” (PE I, 3). It is a matter of giving the universal Church a structure of service that would respond more adequately and effectively to the missionary challenges of our time, a renewed exercise of that “aggiomamento” begun by the Second Vatican Council.

According to Pope Francis, it is not possible to refer to the mission of the Church without introducing the concept of communion, in as much as the “purpose of mission is precisely that of making everyone know and live the ‘new’ communion that the Son of God made man has introduced into the history of the world” (PE I, 4). As the Argentine pope explains well in his discourse for a moment of reflection for the beginning of the synodal journey (9 October 2021), mission and communion are “two words through which the Church contemplates and imitates the life of the Blessed Trinity, a mystery of communion ad intra and the source of mission ad extra." This communion must be maintained and nourished in all the community expressions of believers, but must be particularly visible in the collegiality between the Supreme Pontiff and the bishops, who “represent their own Church, whereas all of them together with the Pope represent the whole Church in a bond of peace, love and unity” (PE, I, 6).

The attentive reader cannot fail to see the many novel elements introduced in Praedicate Evangelium. Permit me to emphasize three of these that I believe arc particularly relevant for the aims of our reflection.

A double service

Praedicate Evangelium insists on the solid principle that the Roman Curia is at the service of the Pope. Its purpose is found “in the assistance it provides to the successor of Peter in the exercise of his supreme pastoral office for the benefit and service of the universal Church and the particular Churches (PE, 1,12). The same Curia, however, is also at the service of the Bishops, both individually and collectively, in their Episcopal Conferences and their regional and continental groupings, as well as for the hierarchical structures of the Eastern Churches. This is, therefore, a double service to be interpreted in two distinct, but always

service or corn, according 10 me moaamies proper 10 me nature 01 caen ire.1, o;.

Praedicate Evangelium, then, defines the sendee that the Roman Curia ought to render to the Bishops “in acknowledging and supporting their ministry to the Gospel and the Church. It docs so by providing them with timely counsel, encouraging the pastoral conversion that they promote, showing solid support for their efforts at evangelization, their preferential pastoral option for the poor, their protection of minors and vulnerable persons, and all their initiatives to serve the human family, unity and peace” (PE, II, 3).

From this, it can be understood how the service of the Roman Curia to the bishops is thus different from the service of the Supreme Pontiff, since each of the above-listed actions represents a way of helping the Bishop of Rome in his role as universal shepherd.

Process of decentralization

The reform of the Roman Curia, according to Pope Francis, has as a criterion the “sound decentralization” described in Evangelii gaudium (EG), because “ it is not advisable for the Pope to take the place of local Bishops in the discernment of every issue which arises in their territories” (EG 16).

The Roman Curia, therefore, ought to leave to the competence of the Bishops “the authority to resolve, in the exercise of their proper task as teachers and pastors, those issues with which they are familiar and that do not affect the Church’s unity of doctrine, discipline and communion, always acting with that spirit of co- responsibility which is the fruit and expression of the specific mysterium communionis that is the Church” (PE, II, 2).

In my opinion, further consideration should be given to applying this criterion to legal matters that are more local than universal in nature and which continue to be handled by the institutions and offices of the Roman Curia, with bureaucratic burdens and expenses that could be avoided.

Synodality

The reform of the Roman Curia that Pope Francis intends to give to the Church the face of synodality, which is translated substantially into two actions: reciprocal listening and walking together. Reciprocal listening is a community exercise that presupposes a learning attitude founded on the conviction that “each person has something to learn. Faithful people, the Episcopal College, the Bishop of Rome: the one listening to the others, and all listening to the Holy Spirit, the Spirit of truth (cf. John 14:17), to know what He is saying to the Churches (cf. Rev 2:7)”.

In the spirit of Praedicate Evangelium, the Dicasteries and the offices of the Roman Curia are called to be principally “centers of listening”, constantly set to the frequencies of the local Churches, zealous receivers of the concerns of the Bishops and of their collaborators.

After listening, follows communal discernment on the road to continue building the Kingdom of God together, transforming this world to make it adhere more closely to the original divine project. Once the way is identified, synodality “is to be understood as “the journeying together of God’s flock along the paths of history towards the encounter w^fith Christ the Lord” PE, I, 4).

Rome, 8.1.2026

KONSYSTOR NADZWYCZAJNY

(7-8 stycznia 2026 r.)

Liturgia: staranna refleksja teologiczna, historyczna i duszpasterska, „aby zachować zdrową tradycję, a jednocześnie otworzyć drogę do uprawnionego postępu” (SC 23).___________________________________________

LITURGIA

Kard. Arthur Roche

1. W życiu Kościoła liturgia zawsze podlegała reformom. Od Didache do Traditio Apostolica; od używania greki do łaciny; od libelli precum do sakramentarzy i Ordines; od Pontyfikałów do reform francusko-germańskich; od Liturgia secundum usum roman curice do reformy trydenckiej; od częściowych reform potrydenckich do generalnej reformy Soboru Watykańskiego II. Historia liturgii, można by rzec, jest historią jej nieustannego „reformowania” w procesie organicznego rozwoju.

2. Święty Pius V, stawiając czoła reformie ksiąg liturgicznych w duchu nakazu Soboru Trydenckiego (por. Sesja XXV, Dekret generalny, rozdz. XXI), kierował się wolą zachowania jedności Kościoła. Bulla Quo primum (14 lipca 1570 r.), którą promulgowano Mszał Rzymski, stwierdza, że ​​„ponieważ w Kościele Bożym istnieje tylko jeden sposób recytowania psalmów, tak powinien istnieć tylko jeden ryt odprawiania Mszy świętej” (cum unum in Ecclesia Deipsallendi modum, unum Missae celebrandae ritum esse maxime deceat).

3. Konieczność reformy liturgii jest ściśle związana z częścią rytualną, przez którą – per ritus et preces (SC 48) – uczestniczymy w misterium paschalnym: obrzęd sam w sobie charakteryzuje się elementami kulturowymi, które zmieniają się w zależności od czasu i miejsca.

4. Ponadto, ponieważ „Tradycja nie jest przekazem rzeczy lub słów, zbiorem rzeczy martwych”, ale „żywą rzeką, która łączy nas ze źródłami, żywą rzeką, w której źródła są zawsze obecne” (Audiencja generalna BENEDYKTA XVI, 26 kwietnia 2006 r.), możemy z pewnością stwierdzić, że reforma liturgii, której pragnął Sobór Watykański II, nie tylko jest w pełnej synchronizacji z prawdziwym znaczeniem Tradycji, ale stanowi szczególny sposób oddania się na posłanie Tradycji, ponieważ ta ostatnia jest jak wielka rzeka, która prowadzi nas do bram wieczności (tamże).

5. W tej dynamicznej wizji „podtrzymywanie solidnej tradycji” i „otwieranie drogi do prawowitego postępu” (SC 23) nie mogą być pojmowane jako dwa oddzielne działania: bez „prawowitego postępu” tradycja sprowadzałaby się do „zbioru rzeczy martwych”, nie zawsze zdrowych; bez „zdrowej tradycji” postęp ryzykuje, że stanie się patologicznym poszukiwaniem nowości, które nie może dać życia, niczym rzeka, której bieg jest zablokowany, oddzielając ją od źródeł.

6. W przemówieniu do uczestników Plenarnego Zebrania Dykasterii ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów (8 lutego 2024 r.) papież Franciszek wyraził się następująco:

„Sześćdziesiąt lat po promulgacji Sacrosanctum Concilium słowa, które czytamy we wstępie, w którym Ojcowie określili cel Soboru, nie przestają budzić entuzjazmu. Są to cele, które wyrażają wyraźne pragnienie reformy Kościoła w jego fundamentalnych wymiarach: aby życie chrześcijańskie wiernych z każdym dniem coraz bardziej się rozwijało; aby lepiej dostosować do potrzeb naszych czasów instytucje podlegające zmianom; aby wspierać wszystko, co może sprzyjać jedności wszystkich wierzących w Chrystusa; aby ożywić to, co służy powołaniu wszystkich na łono Kościoła.

(por. SC 1). Jest to zadanie odnowy duchowej, duszpasterskiej, ekumenicznej i misyjnej. Aby je urzeczywistnić, Ojcowie Soborowi wiedzieli, od czego muszą zacząć, wiedzieli, że istnieją szczególnie przekonujące powody podjęcia reformy i promocji liturgii” {Tamże). To tak, jakby powiedzieć: bez reformy liturgicznej nie ma reformy Kościoła”.

7. Reforma liturgiczna została opracowana na podstawie „dokładnych badań teologicznych, historycznych i duszpasterskich” (SC 23). Jej celem było pełniejsze uczestnictwo w celebracji Tajemnicy Paschalnej dla odnowy Kościoła, Ludu Bożego, Mistycznego Ciała Chrystusa (por. § 4, LG, rozdz. I-II), doskonaląc wiernych w jedności z Bogiem i między sobą (por. SC 48). Dopiero ze zbawczego doświadczenia celebracji Paschy Kościół na nowo odkrywa i podejmuje misyjny nakaz Zmartwychwstałego Pana (por. Mt 28, 19-20) i staje się w świecie targanym niezgodą zaczynem jedności.

8. Powinniśmy również uznać, że wdrażanie reformy cierpiało i nadal cierpi z powodu braku formacji, a także pilną potrzebę zajęcia się tym, począwszy od seminariów, aby „ożywić taką formację wiernych i posługę duszpasterską, która będzie miała swój szczyt i źródło w liturgii” (Instrukcja Inter cecumenici, 26 września 1964 r., 5).

9. Pierwotne dobro jedności Kościoła nie osiąga się przez zamrażanie podziałów, ale przez dzielenie się tym, co nie może być niedzielne, jak powiedział papież Franciszek w Desiderio desideravi 61:

„Jesteśmy nieustannie wezwani do ponownego odkrywania bogactwa ogólnych zasad wyeksponowanych w pierwszych numerach Sacrosanctum Concilium, dostrzegając ścisły związek między tą pierwszą z konstytucji soborowych a wszystkimi innymi. Z tego powodu nie możemy powrócić do tej formy rytualnej, którą ojcowie soborowi, cum Petro et sub Petro, uznali za konieczną do zreformowania, zatwierdzając pod kierownictwem Ducha Świętego i kierując się sumieniem pasterzy zasady, z których zrodziła się reforma. Święci papieże Paweł VI i Jan Paweł II, zatwierdzając zreformowane księgi liturgiczne ex decreto Sacrosancti CEcumenici Concilii Vaticani II, zagwarantowali wierność reformie soborowej. Dlatego napisałem Traditionis custodes, aby Kościół mógł wznosić, w różnorodności tak wielu języków, jedną i tę samą modlitwę, zdolną wyrazić jego jedność. [Por. Paweł VI, Konstytucja apostolska Missale Romanum (3 kwietnia 1969 r.) w AAS 61 (1969) 222]. Jak już pisałem, pragnę, aby jedność ta została przywrócona w całym Kościele obrządku rzymskiego.

10. Używanie ksiąg liturgicznych, które Sobór pragnął zreformować, było, od św. Jana Pawła II do Franciszka, ustępstwem, które w żaden sposób nie przewidywało ich promocji. Papież Franciszek – przyznając, zgodnie z Konstytucją Traditionis Custodes, prawo do używania Missale Romanum z 1962 roku – wskazał drogę do jedności w używaniu ksiąg liturgicznych promulgowanych przez świętych papieży Pawła VI i Jana Pawła II, zgodnie z dekretami Soboru Watykańskiego II, będących jedynym wyrazem lex orandi obrządku rzymskiego.

11. Papież Franciszek podsumował tę kwestię w następujący sposób (Desiderio desideravi 31):

„[...] Jeśli liturgia jest «szczytem, ​​ku któremu zmierza działalność Kościoła, a zarazem źródłem, z którego wypływa cała jego moc» (Sacrosanctum Concilium, 10), wówczas możemy zrozumieć, o co toczy się gra w kwestii liturgicznej. Byłoby trywialne interpretować napięcia, niestety obecne wokół celebracji, jako zwykłą rozbieżność między różnymi upodobaniami co do konkretnej formy rytualnej. Problem jest przede wszystkim eklezjologiczny. Nie rozumiem, jak można twierdzić, że uznaje się ważność Soboru – choć zadziwia mnie, że katolik może się ośmielać tego nie czynić – a jednocześnie nie akceptować reformy liturgicznej zrodzonej z Sacrosanctum Concilium, dokumentu wyrażającego rzeczywistość Liturgii ściśle związaną z wizją Kościoła tak wspaniale opisaną w Lumen gentium. [...]”.

Rzym, 8.01.2026

KONSYSTOR NADZWYCZAJNY

(7-8 stycznia 2026 r.)

Ponowne odczytanie Evangelii gaudium

Kardynał Victor Manuel Fernandez

Ojciec Święty Leon XII poprosił nas o ponowne odczytanie Evangelii gaudium. Jest zatem jasne, że nie jest to tekst, który stracił ważność wraz z poprzednim Papieżem. Powód jest następujący: nie jest to stara część duszpasterska, którą można zastąpić inną. Chodzi o to, aby w centrum postawić głoszenie kerygmatu i wznowić to głoszenie z nowym zapałem. Ojciec Święty wskazuje nam zatem, że z pewnością można wprowadzić zmiany w stosunku do poprzedniego pontyfikatu, ale że wyzwanie rzucone przez Evangelii gaudium nie może zostać pogrzebane. Ponieważ wielki temat jest wyraźnie wyrażony w jej podtytule: „to orędzie, którego nie możemy odłożyć na później”.

Ta propozycja wydawałaby się zbyt ogólna, gdyby nie sprecyzowano, o co dokładnie chodzi. W rzeczywistości Evangelii gaudium precyzuje, że nie chodzi o obsesyjne głoszenie wszystkich doktryn i norm Kościoła, jakkolwiek konieczne i cenne by one były, lecz o sedno Ewangelii, kerygmat. Jej treścią jest piękno zbawczej miłości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał” ( ³⁶ ). Benedykt XVI stwierdził już, że nie można zaczynać bycia chrześcijaninem od doktryny lub propozycji moralnej: to doświadczenie spotkania stanowi fundament wszystkiego.

Evangelii gaudium mówi o „pięknie”, ponieważ nie wystarczy głosić bez ukazania atrakcyjności. Potrzebna jest kreatywność, aby to orędzie dotarło do wszystkich, aby mogli podziwiać jego piękno i poczuć się nim osobiście pociągnięci. I stwierdza, że ​​„jeśli uda nam się skupić na tym, co ważniejsze i piękniejsze, przesłanie staje się prostsze… i w ten sposób staje się jeszcze bardziej przekonujące” (35).

W innym miejscu dokument ponownie przytacza to centralne orędzie innymi słowami. Na przykład: „Jezus Chrystus cię kocha; oddał swoje życie, aby cię zbawić; a teraz żyje u twego boku każdego dnia, aby cię oświecić, umocnić i wyzwolić” (164). Jest to orędzie misyjne, które Paweł przyniósł poganom, i które każdy misjonarz przynosi ze sobą, przybywając w miejsce, gdzie Chrystus nie jest znany.

Pytanie, jakie stawia nam Evangelii gaudium pośród naszego głoszenia i naszych projektów brzmi: czy przez to wszystko przekazujemy, że istnieje Bóg, który kocha nieskończenie; że Chrystus nas zbawił i nadal zbawia od grzechu, od pustki, od braku sensu życia; że Chrystus żyje, kroczy z nami i może dać nam siłę, abyśmy szli naprzód i żyli cudami Ewangelii?

A czy w orędziu moralnym nie rozbrzmiewa przede wszystkim wezwanie do życia pierwszym przykazaniem miłości braterskiej, czyli cierpliwości, służby, bliskości i hojności?

Z tych pytań dotyczących istoty Ewangelii wynikają dwie ^konkretne prośby:

1) Potrzeba pozostania otwartym na reformę naszych praktyk, stylów i organizacji, ze świadomością, że często nasze procedury nie zawsze są najlepsze. Nie z powodu obsesyjnej potrzeby zmiany, ale po to, aby kerygmat rozbrzmiewał wszędzie i docierał do serca każdego. Ecclesia semper reformanda – To synodalna reforma misyjna polega ostatecznie na odsunięciu na dalszy plan tego, co

Nie służy bezpośredniemu dotarciu do wszystkich z tym pierwszym ogłoszeniem. Dlatego wszystko, co prowadzi nas bardziej bezpośrednio do tego głównego celu, musi być postawione na pierwszym miejscu.

2) Konieczność częstego weryfikowania treści naszych przepowiadań i wystąpień. Ponieważ często stawiamy sobie tak wiele pytań, a to orędzie zostaje pogrzebane. Evangelii gaudium przypomina nam, że nie wszystkie prawdy doktryny Kościoła mają takie samo znaczenie. Istnieje przede wszystkim „serce” (34) lub „fundamentalny rdzeń” (36). Pozostałe nauki Kościoła są prawdziwe, ale w różny sposób powiązane z tym „sercem”. Często kończymy na mówieniu o tych samych kwestiach doktrynalnych, moralnych, bioetycznych i politycznych, ale z dwoma ryzykami:

albo orędzie, które porusza i mobilizuje, które porusza duszę i rewolucjonizuje życie, nie rozbrzmiewa;

lub tylko niektóre tematy są poruszane poza szerszym kontekstem duchowego i społecznego nauczania Kościoła. Ojciec Święty Leon w swoich licznych wystąpieniach, a nawet w rozmowach z dziennikarzami, wskazywał na to ryzyko.

Nie należy jednak zapominać, że Evangelii gaudium ma zarówno wymiar społeczny, jak i duchowy.

Rozdział społeczny, ponieważ relacja między głoszeniem a promocją człowieka jest niezbędna, aby nie zniekształcić Ewangelii. Ten ścisły związek między głoszeniem kerygmatu a zaangażowaniem społecznym znajdujemy w Gaudete et Exultate, w Dilexit nos oraz w niedawnej adhortacji papieża Leona XIII, Dilexi te.

I wreszcie, jest rozdział duchowy, bo jeśli naprawdę pragniemy intensywnej i głębokiej przemiany duchowej, która mobilizuje i prowadzi do nowego życia, musi pojawić się „duch”, silna wewnętrzna motywacja. Ten „duch misyjny”, pełen zapału, entuzjazmu i śmiałości, jest wylewany przez Ducha Świętego. Ale konieczne jest również, abyśmy zaangażowali się w motywowanie samych siebie, w pogłębianie pragnienia misji, w znajdowanie bodźców, które pomagają nam pragnąć i kochać misję. Trzy motywacje proponowane przez Evangelii gaudium pozostają aktualne:

• „Odnowienie doświadczenia, że ​​nie można żyć bez Pana Jezusa, bez Jego przyjaźni i Jego żywej obecności”.

• Jednocześnie odnawiając „pasję do ludzi”, przyjemność z przebywania z ludźmi, decyzję, by cierpieć i iść z nimi.

• Wreszcie, przekonanie wiary, że nasze poświęcenie głoszeniu Ewangelii zawsze przynosi owoce, poza tym, co widzimy, poza tym, co możemy zweryfikować. Działając z Duchem Świętym, nie szukamy światowych sukcesów, nawet jeśli jesteśmy pewni, że nasze własne życie przyniesie owoce, „nie twierdząc, że wiemy jak, gdzie i kiedy” (279).

Niech każde żywe przesłanie Evangelii gaudium pomoże nam podjąć na nowo, wraz z Papieżem Leonem XIII, żarliwe poświęcenie się głoszeniu najpiękniejszego przesłania, jakie można przekazać światu.

Rzym, 8.01.2026

Kuria rzymska w służbie misji Kościoła

Kard. Fabio Baggio

Najważniejszym zadaniem Kościoła, zarówno powszechnym, jak i lokalnym, jest głoszenie Ewangelii. Stanowi to „pierwszą posługę, jaką Kościół może oddać każdemu człowiekowi i całej ludzkości w świecie współczesnym” (Redemptoris missio, 2). To punkt zwrotny, wokół którego papież Franciszek w swojej Konstytucji Apostolskiej Praedicate Evangelium (PE) rozwija swój proces reformy Kurii Rzymskiej. „Nawrócenie misyjne”, do którego Kościół jest zawsze wzywany w czasie swojej ziemskiej pielgrzymki, zapewnia jego wierność byciu „światłością świata”. Jest to tym bardziej aktualne „w czasach, w których ludzkość szczególnie potrzebuje światła” (PE, 1, 2).

W duchu powyższego sformułowania papież Franciszek promulguje Praedicate Evangelium, deklarując, że jego celem jest „lepsze dostosowanie współczesnej działalności (Kurii) do drogi ewangelizacji, którą Kościół, zwłaszcza w naszych czasach, obrał” (PE I, 3). Chodzi o nadanie Kościołowi powszechnemu struktury posługi, która odpowiadałaby w sposób bardziej adekwatny i skuteczny na wyzwania misyjne naszych czasów, co stanowiłoby odnowione ćwiczenie się w owym „aggiomamento” zapoczątkowanym przez Sobór Watykański II.

Według Papieża Franciszka nie można mówić o misji Kościoła bez wprowadzenia pojęcia komunii, ponieważ „celem misji jest właśnie to, aby wszyscy poznali i przeżyli «nową» komunię, którą Syn Boży, który stał się człowiekiem, wprowadził w historię świata” (PE I, 4). Jak trafnie wyjaśnia argentyński papież w swoim przemówieniu na chwilę refleksji na początek procesu synodalnego (9 października 2021 r.), misja i komunia to „dwa słowa, poprzez które Kościół kontempluje i naśladuje życie Trójcy Świętej, tajemnicę komunii ad intra i źródło misji ad extra”. Komunia ta musi być podtrzymywana i pielęgnowana we wszystkich wspólnotowych przejawach wierzących, ale musi być szczególnie widoczna w kolegialności między Papieżem a biskupami, którzy „reprezentują swój Kościół, podczas gdy wszyscy oni wraz z Papieżem reprezentują cały Kościół w więzi pokoju, miłości i jedności” (PE I, 6).

Uważny czytelnik z pewnością dostrzeże wiele nowatorskich elementów wprowadzonych w Praedicate Evangelium. Pozwólcie, że podkreślę trzy z nich, które moim zdaniem są szczególnie istotne dla celów naszej refleksji.

Podwójna usługa

Praedicate Evangelium podkreśla niezmienną zasadę, że Kuria Rzymska służy Papieżowi. Jej cel znajduje się w „pomocy, jakiej udziela następcy Piotra w sprawowaniu jego najwyższego urzędu pasterskiego dla dobra i służby Kościołowi powszechnemu i Kościołom partykularnym” (PE, 1,12). Ta sama Kuria służy jednak również biskupom, zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo, w ich Konferencjach Episkopatów oraz ich ugrupowaniach regionalnych i kontynentalnych, a także w strukturach hierarchicznych Kościołów Wschodnich. Jest to zatem podwójna służba, którą należy interpretować w dwóch odrębnych, ale zawsze

usługa lub kukurydza, według 10 me moaamies właściwa 10 me natura 01 caen ire.1, o;.

Praedicate Evangelium definiuje zatem posłannictwo, jakie Kuria Rzymska powinna okazywać biskupom, „uznając i wspierając ich posługę dla Ewangelii i Kościoła. Czyni to, udzielając im trafnych rad, zachęcając do duszpasterskiego nawrócenia, które promują, okazując solidne wsparcie ich wysiłkom ewangelizacyjnym, ich preferencyjnej opcji duszpasterskiej na rzecz ubogich, ich ochronie nieletnich i osób bezbronnych oraz wszystkim ich inicjatywom służącym rodzinie ludzkiej, jedności i pokojowi” (PE, II, 3).

Z tego można zrozumieć, w jaki sposób posługa Kurii Rzymskiej na rzecz biskupów różni się od posługi Najwyższego Papieża, gdyż każde z wyżej wymienionych działań stanowi sposób pomagania Biskupowi Rzymu w jego roli powszechnego pasterza.

Proces decentralizacji

Reforma Kurii Rzymskiej, według papieża Franciszka, ma za kryterium „zdrową decentralizację” opisaną w Evangelii gaudium (EG), ponieważ „nie jest wskazane, aby papież zastępował biskupów lokalnych w rozeznawaniu wszystkich problemów, jakie pojawiają się na ich terytoriach” (EG 16).

Kuria Rzymska powinna zatem pozostawić kompetencji biskupów „w wypełnianiu ich właściwej funkcji nauczycieli i pasterzy władzę rozstrzygania tych kwestii, które są im znane i które nie naruszają jedności doktryny, dyscypliny i komunii Kościoła, działając zawsze w duchu współodpowiedzialności, który jest owocem i wyrazem specyficznego mysterium communionis, jakim jest Kościół” (PE, II, 2).

Moim zdaniem należy rozważyć zastosowanie tego kryterium także do kwestii prawnych o charakterze bardziej lokalnym niż uniwersalnym, którymi nadal zajmują się instytucje i urzędy Kurii Rzymskiej, co wiąże się z obciążeniami biurokratycznymi i wydatkami, których można by uniknąć.

Synodalność

Reforma Kurii Rzymskiej, którą papież Franciszek zamierza nadać Kościołowi oblicze synodalności, przekłada się zasadniczo na dwa działania: wzajemne słuchanie i wspólne podążanie. Wzajemne słuchanie jest wspólnotowym ćwiczeniem, które zakłada postawę uczenia się opartą na przekonaniu, że „każdy ma się czego nauczyć. Wierni, Kolegium Biskupów, Biskup Rzymu: jeden słuchający innych, a wszyscy słuchający Ducha Świętego, Ducha prawdy (por. J 14, 17), aby poznać, co On mówi do Kościołów (por. Ap 2, 7)”.

W duchu Praedicate Evangelium dykasterie i urzędy Kurii Rzymskiej powołane są do tego, aby być przede wszystkim „ośrodkami słuchania”, nieustannie nastawionymi na częstotliwości Kościołów lokalnych, gorliwymi odbiorcami trosk biskupów i ich współpracowników.

Po wysłuchaniu następuje wspólnotowe rozeznanie na drodze do dalszego wspólnego budowania Królestwa Bożego, przemieniając ten świat, aby był on bliższy pierwotnemu zamysłowi Bożemu. Po zidentyfikowaniu drogi synodalność „należy rozumieć jako «wspólne podążanie trzody Bożej ścieżkami historii ku spotkaniu z ^Chrystusem Panem» (PE, I, 4).

Rzym, 8.1.2026