Nieznane serce

Proponowany artykuł naukowy kardiologa A.I. Goncharenko obala ogólnie przyjęty akademicki punkt widzenia na temat serca jako pompy. Okazuje się, że nasze serce rozsyła krew po całym ciele nie chaotycznie, ale celowo! Ale jak to analizuje, gdzie wysłać każde z 400 miliardów. erytrocyty?

Hindusi od tysięcy lat czczą serce jako siedzibę duszy. Angielski lekarz William Harvey, który odkrył krążenie krwi, porównał serce do „słońca mikrokosmosu, tak jak słońce można nazwać sercem świata”.

Jednak wraz z rozwojem wiedzy naukowej europejscy naukowcy przyjęli pogląd włoskiego przyrodnika Borellna, który porównał funkcje serca do pracy „bezdusznej pompy”.

Anatomista Bernoulli w Rosji i francuski lekarz Poiseuille w eksperymentach z krwią zwierzęcą w szklanych probówkach wyprowadzili prawa hydrodynamiki i dlatego słusznie przenieśli ich działanie na krążenie krwi, wzmacniając w ten sposób koncepcję serca jako pompy hydraulicznej. Fizjolog IM Sechenov ogólnie przyrównał pracę serca i naczyń krwionośnych do „kanałów ściekowych Petersburga”.

Od tamtej pory te przekonania utylitarne leżą u podstaw fundamentalnej fizjologii: „Serce składa się z dwóch oddzielnych pomp: prawego i lewego serca. Prawe serce pompuje krew przez płuca, a lewe przez narządy obwodowe” [1 ]. Krew wchodząca do komór jest dokładnie wymieszana, a serce, z jednoczesnymi skurczami, wpycha te same objętości krwi do gałęzi naczyniowych dużego i małego koła. Ilościowy rozkład krwi zależy od średnicy naczyń prowadzących do narządów i działania w nich praw hydrodynamiki [2, 3]. Tak opisuje się obecnie przyjęty akademicki schemat krążenia.

Pomimo pozornie tak oczywistej funkcji serce pozostaje najbardziej nieprzewidywalnym i wrażliwym narządem. Zmusiło to naukowców w wielu krajach do podjęcia dodatkowych badań nad sercem, których koszt w latach 70. przewyższał koszt astronautów na Księżyc. Serce zostało rozebrane na cząsteczki, jednak nie dokonano w nim żadnych odkryć, a następnie kardiolodzy zostali zmuszeni do przyznania, że ​​serce jako „urządzenie mechaniczne” można zrekonstruować, zastąpić obcym lub sztucznym. Najnowszym osiągnięciem w tej dziedzinie była pompa DeBakey-NASA, zdolna do obracania się z prędkością 10 tys. Obrotów na minutę, „lekko niszcząc elementy krwi” [4], oraz przyjęcie przez brytyjski parlament zgody na przeszczep świni. serca w ludzi.

Papież Pius XII udzielił odpustu tym manipulacjom sercem w latach sześćdziesiątych, stwierdzając, że „przeszczep serca nie jest sprzeczny z wolą Boga, funkcje serca są czysto mechaniczne”. Papież Paweł IV porównał przeszczep serca do aktu „mikrokrzyżowania”.

Przeszczep i rekonstrukcja serca stały się światową sensacją XX wieku. Pozostawili w cieniu fakty hemodynamiki gromadzone przez fizjologów na przestrzeni wieków, które zasadniczo zaprzeczały ogólnie przyjętym poglądom na temat pracy serca i, będąc niezrozumiałymi, nie zostały zawarte w żadnym podręczniku fizjologii. Francuski lekarz Riolan napisał do Harveya, że ​​„serce jest jak pompa, nie jest w stanie rozprowadzać krwi o różnym składzie do oddzielnych strumieni w tym samym naczyniu”. Od tego czasu liczba takich pytań stale rośnie. Na przykład: pojemność wszystkich ludzkich naczyń krwionośnych wynosi 25-30 litrów, a ilość krwi w organizmie to zaledwie 5-6 litrów [6]. W jaki sposób większa objętość jest wypełniona mniejszą?

Argumentuje się, że prawa i lewa komora serca, kurcząc się synchronicznie, wypychają taką samą objętość krwi. W rzeczywistości ich rytm [7] i ilość wylewanej krwi nie pasują do siebie [8]. W fazie izometrycznej napięcia w różnych miejscach lewej komory ciśnienie, temperatura, skład krwi są zawsze różne [9], co nie powinno mieć miejsca, jeśli serce jest pompą hydrauliczną, w której płyn jest równomiernie wymieszany i ma takie samo ciśnienie we wszystkich punktach jego objętości. W momencie wydalenia krwi przez lewą komorę do aorty, zgodnie z prawami hydrodynamiki, ciśnienie tętna w niej powinno być wyższe niż w tej samej chwili w tętnicy obwodowej, jednak wszystko wygląda odwrotnie, a przepływ krwi jest skierowany na wyższe ciśnienie [10].

Z jakiegoś powodu krew nie przepływa okresowo z normalnie funkcjonującego serca do oddzielnych dużych tętnic, a ich reogramy pokazują „puste skurcze”, chociaż zgodnie z tą samą hydrodynamiką powinna być równomiernie rozłożona na nie [11].

Mechanizmy regionalnego krążenia krwi nadal nie są jasne. Ich istotą jest to, że niezależnie od całkowitego ciśnienia krwi w organizmie, jego prędkość i ilość przepływająca przez oddzielne naczynie może nagle wzrosnąć lub zmniejszyć kilkadziesiąt razy, podczas gdy przepływ krwi w sąsiednim narządzie pozostaje niezmieniony. Przykładowo: ilość krwi przepływającej przez jedną tętnicę nerkową zwiększa się 14-krotnie, aw tej samej drugiej tętnicy nerkowej i przy tej samej średnicy nie zmienia się [12].

W klinice wiadomo, że w stanie szoku kolaptoidalnego, gdy całkowite ciśnienie krwi pacjenta spada do zera, w tętnicach szyjnych utrzymuje się ono w granicach normy - 120/70 mm Hg. Sztuka. [13].

Zachowanie przepływu krwi żylnej wygląda szczególnie dziwnie z punktu widzenia praw hydrodynamiki. Kierunek jego ruchu zmienia się od niskiego do wyższego ciśnienia. Ten paradoks znany jest od setek lat i nazywany jest vis a tegro (ruch przeciw grawitacji) [14]. Składa się z następujących elementów: u osoby stojącej na poziomie pępka określa się obojętny punkt, w którym ciśnienie krwi jest równe ciśnieniu atmosferycznemu lub nieco wyższe. Teoretycznie krew nie powinna wzrosnąć powyżej tego punktu, ponieważ nad nim w żyle głównej znajduje się do 500 ml krwi, której ciśnienie osiąga 10 mm Hg. Sztuka. [piętnaście]. Zgodnie z prawami hydrauliki ta krew nie ma szans na przedostanie się do serca, ale przepływ krwi, niezależnie od naszych trudności arytmetycznych, w każdej sekundzie napełnia prawe serce wymaganą ilością.

Nie jest jasne, dlaczego w naczyniach włosowatych mięśnia spoczynkowego w ciągu kilku sekund prędkość przepływu krwi zmienia się 5 lub więcej razy i to pomimo tego, że naczynia włosowate nie mogą kurczyć się samodzielnie, nie mają zakończeń nerwowych i ciśnienia w tętniczkach zasilających pozostaje stabilny [16]. Nielogiczne wydaje się zjawisko wzrostu ilości tlenu we krwi żyłek po przepłynięciu przez naczynia włosowate, kiedy to prawie nie powinno w nim pozostawać tlenu [17]. A selektywna selekcja poszczególnych krwinek z jednego naczynia i ich celowe przemieszczanie się do określonych gałęzi wydaje się całkowicie nieprawdopodobne.

Na przykład stare duże erytrocyty o średnicy od 16 do 20 mikronów z ogólnego przepływu w aorcie kierują się selektywnie tylko do śledziony [18], a młode małe erytrocyty z dużą ilością tlenu i glukozy, a także cieplejsze, są wysyłane do mózgu [19] ... Osocze krwi wchodzące do zapłodnionej macicy zawiera w tym momencie o rząd wielkości więcej miceli białkowych niż w sąsiednich tętnicach [20]. W erytrocytach ramienia intensywnie pracującego jest więcej hemoglobiny i tlenu niż w ramieniu niepracującym [21].

Fakty te wskazują, że w organizmie nie dochodzi do mieszania się pierwiastków krwi, ale zachodzi celowa, dawkowana, ukierunkowana dystrybucja jego komórek do oddzielnych strumieni, w zależności od potrzeb każdego narządu. Jeśli serce jest tylko „bezduszną pompą”, to w jaki sposób zachodzą te wszystkie paradoksalne zjawiska? Nie wiedząc o tym, fizjolodzy przy obliczaniu przepływu krwi uporczywie zalecają stosowanie dobrze znanych równań matematycznych Bernoulliego i Poiseuille'a [22], chociaż ich zastosowanie prowadzi do błędu 1000%!

Zatem prawa hydrodynamiki odkryte w szklanych probówkach z przepływającą w nich krwią okazały się nieadekwatne do złożoności zjawiska w układzie sercowo-naczyniowym. Jednak w przypadku braku innych nadal określają fizyczne parametry hemodynamiki. Ale co ciekawe: gdy tylko serce zostanie zastąpione sztucznym, dawcą lub zrekonstruowane, czyli gdy zostanie na siłę przeniesione na wyraźny rytm mechanicznego robota, wówczas działanie sił tych praw odbywa się w układu naczyniowego, ale w organizmie następuje chaos hemodynamiczny, który zaburza regionalny, selektywny przepływ krwi, co prowadzi do zakrzepicy mnogiej naczyń [23]. W ośrodkowym układzie nerwowym sztuczne krążenie uszkadza mózg, powoduje encefalopatię, depresję świadomości, zmiany w zachowaniu, niszczy intelekt, prowadzi do drgawek, upośledzenia wzroku i udaru [24].

Stało się oczywiste, że tak zwane paradoksy są w rzeczywistości normą naszego krążenia krwi.
W konsekwencji u nas: istnieją inne, wciąż nieznane mechanizmy, które stwarzają problemy dla głęboko zakorzenionych wyobrażeń o podstawach fizjologii, u podstawy których zamiast kamienia znajdowała się chimera ... Wydaje się, że jakiś mistyfikator znając prawdę, przez stulecia celowo ukrywał te fakty, celowo prowadząc ludzkość do uświadomienia sobie nieuchronności zastąpienia ich serc.

Niektórzy fizjolodzy próbowali oprzeć się atakowi tych błędnych przekonań, proponując zamiast praw hydrodynamiki takie hipotezy, jak „obwodowe serce tętnicze” [25], „napięcie naczyniowe” [26], wpływ oscylacji tętna na powrót krwi żylnej. [27], odśrodkowa pompa wirowa [28], ale żaden z nich nie był w stanie wyjaśnić paradoksów wymienionych zjawisk i zasugerować innych mechanizmów pracy serca.

Do zebrania i usystematyzowania sprzeczności w fizjologii krążenia zmuszony zostaliśmy przez przypadek w eksperymencie symulującym neurogenny zawał mięśnia sercowego, w którym też natrafiliśmy na paradoksalny fakt [29].

Nieumyślny uraz tętnicy udowej małpy spowodował zawał wierzchołka. Sekcja zwłok wykazała, że ​​w jamie lewej komory, powyżej miejsca zawału, utworzył się skrzeplina, aw lewej tętnicy udowej przed miejscem urazu znajdowało się sześć takich samych skrzepów krwi jeden po drugim. (Kiedy wewnątrzsercowe skrzepy krwi dostają się do naczyń, zwykle nazywa się je zatorami.) Wciśnięte przez serce do aorty, z jakiegoś powodu wszystkie dostały się tylko do tej tętnicy. W innych statkach nie było nic podobnego. To właśnie spowodowało zdziwienie. W jaki sposób zator utworzony w jednej części komory serca znalazł miejsce urazu wśród wszystkich gałęzi naczyniowych aorty i trafił w cel?

Przy odtwarzaniu warunków wystąpienia takiego zawału serca w powtarzanych eksperymentach na różnych zwierzętach, a także przy eksperymentalnych urazach innych tętnic, stwierdzono, że uszkodzone naczynia dowolnego narządu lub części ciała koniecznie powodują jedynie zmiany patologiczne w niektórych miejscach wewnętrznej powierzchni serca, a te utworzone na ich skrzeplinach krwi zawsze docierają do miejsca uszkodzenia tętnicy. Występy tych obszarów na sercu u wszystkich zwierząt były tego samego typu, ale ich rozmiary nie były takie same. Na przykład wewnętrzna powierzchnia wierzchołka lewej komory jest związana z naczyniami lewej kończyny tylnej, obszar po prawej i tylnej stronie wierzchołka z naczyniami prawej kończyny tylnej. Środkową część komór, w tym przegrodę serca, zajmują wypustki związane z naczyniami wątroby, nerek,powierzchnia jego tylnej części odpowiada naczyniom żołądka i śledziony. Powierzchnia znajdująca się powyżej środkowej zewnętrznej części jamy lewej komory jest projekcją naczyń lewej kończyny przedniej; przednia część z przejściem do przegrody międzykomorowej jest projekcją płuc, a na powierzchni podstawy serca znajduje się projekcja naczyń mózgowych itp.

W ten sposób odkryto w organizmie zjawisko, które wykazuje oznaki sprzężonych połączeń hemodynamicznych między obszarami naczyniowymi narządów lub części ciała i określoną projekcją ich miejsc na wewnętrznej powierzchni serca. Nie zależy od działania układu nerwowego, ponieważ objawia się również dezaktywacją włókien nerwowych.

Dalsze badania wykazały, że urazy różnych odgałęzień tętnic wieńcowych powodują również zmiany chorobowe w narządach obwodowych i związanych z nimi częściach ciała. W konsekwencji między naczyniami serca a naczyniami wszystkich narządów występuje bezpośrednie i sprzężenie zwrotne. Jeśli przepływ krwi zatrzyma się w jakiejś tętnicy jednego narządu, krwotoki z konieczności pojawią się w niektórych miejscach wszystkich innych narządów [30]. Przede wszystkim wystąpi w lokalnym miejscu serca, a po pewnym czasie z konieczności ujawni się w związanym z nim obszarze płuc, nadnerczy, tarczycy, mózgu itp. .

Okazało się, że nasze ciało składa się z komórek niektórych narządów osadzonych jeden w drugim w błonie wewnętrznej naczyń innych.
Są to reprezentatywne komórki lub odmienności, rozmieszczone wzdłuż gałęzi naczyniowych narządów w takiej kolejności, że tworzą wzór, który przy wystarczającej wyobraźni można przyjąć jako konfigurację ludzkiego ciała o bardzo zniekształconych proporcjach. Takie projekcje w mózgu nazywane są homunkulusami [31]. Aby nie wymyślać nowej terminologii dla serca, wątroby, nerek, płuc i innych narządów, nazwiemy je tym samym. Badania doprowadziły nas do wniosku, że oprócz układu sercowo-naczyniowego, limfatycznego i nerwowego organizm posiada również terminal odbicia (STO).

Porównanie immunofluorescencyjnej luminescencji komórek-przedstawicieli jednego narządu z komórkami mięśnia sercowego w rejonie z nim związanym wykazało ich genetyczne podobieństwo. Ponadto w łączących je częściach zatorów krew okazała się mieć identyczny blask. Z tego można wywnioskować, że każdy organ ma swój własny zestaw krwi, za pomocą którego komunikuje się ze swoimi reprezentacjami genetycznymi w błonach wewnętrznych naczyń innych części ciała.

Naturalnie pojawia się pytanie, jaki mechanizm zapewnia ten niezwykle dokładny dobór poszczególnych krwinek i ich docelową dystrybucję wśród ich reprezentacji? Jego poszukiwania doprowadziły nas do nieoczekiwanego odkrycia: za kontrolę przepływu krwi, ich wybór i kierowanie do określonych narządów i części ciała odpowiada samo serce. W tym celu na wewnętrznej powierzchni komór ma specjalne urządzenia - bruzdy beleczkowe (zatoki, komórki), wyłożone warstwą błyszczącego wsierdzia, pod którym znajduje się specyficzna muskulatura; przez nią, aż do ich dna, jest kilka ujść naczyń Tebesii, wyposażonych w zawory. Mięśnie okrągłe znajdują się na obwodzie komórki, mogą zmienić konfigurację wejścia do niej lub całkowicie ją zablokować. Wymienione cechy anatomiczne i funkcjonalne pozwalają porównać pracę komórek beleczkowatych ”mini-serca. ”W naszych eksperymentach mających na celu identyfikację projekcji koniugacyjnych, to w nich zorganizowano skrzepy krwi.

Porcje krwi w mini sercach tworzą zbliżające się do nich tętnice wieńcowe, w których krew płynie skurczami skurczowymi w tysięcznych częściach sekundy, w momencie zablokowania światła tych tętnic, skręcają się w wypełnienia wirowo-solitonowe, które służą jako podstawa (ziarna) do ich dalszego wzrostu. Podczas rozkurczu te ziarna solitonu tryskają przez ujścia naczyń Tebezium do jamy komórki beleczkowatej, gdzie przepływają strumienie krwi z przedsionków wokół siebie. Ponieważ każde z tych ziaren ma swój własny objętościowy ładunek elektryczny i prędkość obrotową, erytrocyty pędzą do nich, zbiegając się z nimi w rezonansie częstotliwości elektromagnetycznych. W rezultacie powstają wiry solitonowe ¹ , różniące się ilością i jakością krwi .

W fazie napięcia izometrycznego wewnętrzna średnica jamy lewej komory zwiększa się o 1-1,5 cm. Powstające w tym momencie podciśnienie zasysa wiry solitonowe z mini-serc do środka jamy komorowej, gdzie każdy z nich zajmuje specyficzne miejsce w spiralnych kanałach wydalniczych. W momencie skurczowego wydalenia krwi do aorty, mięsień sercowy skręca wszystkie solitony erytrocytów w swojej jamie w jeden spiralny konglomerat. A ponieważ każdy z solitonów zajmuje określone miejsce w kanałach wydalniczych lewej komory, otrzymuje własny impuls siły i tę spiralną trajektorię ruchu wzdłuż aorty, które kierują go do celu - narządu sprzężonego. Nazwijmy „hemoniką” sposobem kontrolowania mini-serc przepływu krwi. Można to porównać do technologii obliczeniowej opartej na pneumohydroautomatyce strumieniowo-fluidalnej,używany kiedyś w kontroli lotu pocisków rakietowych [32]. Ale hemonika jest doskonalsza, ponieważ jednocześnie wybiera erytrocyty przez solitony i nadaje każdemu z nich kierunek adresu.

W jednej kostce. mm krwi zawiera 5 milionów erytrocytów, a następnie w kostce. cm - 5 miliardów erytrocytów. Objętość lewej komory wynosi 80 metrów sześciennych. cm, co oznacza, że ​​jest wypełniony 400 miliardami erytrocytów. Ponadto każdy erytrocyt zawiera co najmniej 5 tysięcy jednostek informacji. Mnożąc tę ​​ilość informacji przez liczbę czerwonych krwinek w komorze, otrzymujemy, że serce przetwarza 2 x 10 ¹⁵ jednostek informacji w ciągu jednej sekundy . Ale ponieważ erytrocyty tworzące solitony znajdują się w odległości od milimetra do kilku centymetrów od siebie, to dzieląc tę ​​odległość przez odpowiedni czas, otrzymujemy wartość szybkości operacji tworzenia solitonów przez hemoniki wewnątrzsercowe. Przewyższa prędkość światła! Dlatego procesy hemoniki serca nie zostały jeszcze zarejestrowane, można je tylko obliczyć.

Dzięki tym superszybkościom powstaje fundament naszego przetrwania. Serce dowiaduje się o promieniowaniu jonizującym, elektromagnetycznym, grawitacyjnym, temperaturowym, zmianach ciśnień i składzie ośrodka gazowego na długo zanim zostaną one dostrzeżone przez nasze odczucia i świadomość oraz przygotowuje homeostazę dla tego oczekiwanego efektu [33].

Na przykład przypadek w eksperymencie pomógł ujawnić działanie nieznanego wcześniej systemu końcowego odbicia, który poprzez krwinki poprzez mini-serca łączy ze sobą wszystkie genetycznie powiązane tkanki organizmu, zapewniając w ten sposób ludzkiemu genomowi ukierunkowane i informacje dozowane. Ponieważ wszystkie struktury genetyczne są powiązane z sercem, zawiera ono odbicie całego genomu i utrzymuje go pod ciągłym stresem informacyjnym. W tym najbardziej złożonym systemie nie ma miejsca na prymitywne średniowieczne wyobrażenia o sercu.

Wydawałoby się, że dokonane odkrycia dają prawo do porównywania funkcji serca do superkomputera genomu, ale w życiu serca zachodzą wydarzenia, których nie można przypisać żadnym osiągnięciom naukowym i technicznym.
Kryminalistycy i patolodzy doskonale zdają sobie sprawę z różnic w ludzkich sercach po śmierci. Niektóre z nich umierają przepełnione krwią, jak nadęte kule, podczas gdy inne okazują się bez krwi. Badania histologiczne pokazują, że gdy w zatrzymanym sercu występuje nadmiar krwi, mózg i inne narządy umierają, ponieważ są bezkrwawe, a serce zatrzymuje krew w sobie, próbując ocalić tylko własne życie. W ciałach ludzi, którzy zmarli z suchym sercem, nie tylko cała krew jest przekazywana chorym narządom, ale znajdują się w nich nawet cząsteczki mięśni mięśnia sercowego, które serce oddało dla ich zbawienia, a to już sfera moralności a nie przedmiotem fizjologii.

Historia poznania serca przekonuje nas o dziwnym schemacie. Serce bije w naszej piersi, tak jak to sobie wyobrażamy: jest bezduszną, wirową i solitonową pompą, superkomputerem i siedzibą duszy. Poziom duchowości, inteligencji i wiedzy decyduje o tym, jakie serce chcielibyśmy mieć: mechaniczne, plastyczne, świńskie czy własne - ludzkie. To jak wybór wiary.

Literatura
1. Raff G. Sekrety fizjologii. M., 2001. S. 66.
2. Folkov B. Krążenie krwi. M., 1976. P.21.
3. Morman D. Fizjologia układu sercowo-naczyniowego SPb., 2000. S. 16.
4. DeBakey M. Nowe życie serca. M, 1998 S. 405. 5. Harvey V. Anatomiczne badanie ruchu serca i krwi u zwierząt. M., 1948.
6. Konradi G. W książce: Zagadnienia regulacji regionalnego krążenia krwi. L., 1969 C13.
7. Akimov Yu. Archiwum terapeutyczne. V. 2.1961, s. 58.
8. Nazałow I. Czasopismo fizjologiczne ZSRR. H> 11,1966. C.1S22.
9. Marshall R. Funkcja serca u zdrowych i chorych. M., 1972.
10. Gutstain W. Atherosclerosis. 1970.
11. Shershnev V. Reografia kliniczna. M., 1976.
12. Shoameker W. Surg. Clin. Amer. Nr 42,
1962. I3. Genetsinsky A. Przebieg normalnej fizjologii. M. 1956.
14. Waldman V. Ciśnienie żylne. L., 1939.
15. Materiały z Międzynarodowego Sympozjum w sprawie regulacji zbiorników pojemnościowych. M., 1977.
16. Ivanov K. Podstawy energii ciała. Saint Petersburg, 2001, s. 178;
17. Podstawy energii organizmu. T. 3. SPb., 2001. S. 188.
18. Gunlhemth W. Amer. J. Physil No. 204, 1963.
19. Bernard C. Rech sur le grand sympathigue. 1854.
20. Markina A. Kazań czasopismo medyczne. 1923.

1 Patrz raport S.V. Petukhova na temat biosolitonów w kolekcji. - Około. wyd.

 

https://dqxgqdvlh234jsqa22bfzf5gu4-adv7ofecxzh2qqi-www-kramola-info.translate.goog/vesti/neobyknovennoe/nepoznannoe-serdce