Autor: Andriej Morozow, „Murz” [Андрей Морозов „Мурз”]
Tytuł: Siedem lat i siedem dni (Семь лет и семь дней)
Opublikowano: 16.09.2022
Źródło: Семь лет и семь дней.
Tłumaczenie, wyróżnienia i komentarze: Światowid, swiatowid.video.blog

Nie będę mógł przeglądać, siedząc na świeżym nocnym powietrzu i tępiąc komary na świecącym ekranie, całego zalewu tekstów z tych dni na Telegramie. Ale myślę, że najlepszym sposobem na scharakteryzowanie tego strumienia są te dwa obrazki
Nelzya_nelyzya_1

Nelzya_nelyzya_2

Autor postu, Igor Gomolski, który w tych dniach jest pod ostrzałem w Doniecku, nie jest człowiekiem nieśmiałym i doskonale włada słowem. Napisał „Nie można teraz nie można” zamiast „Rozpaczać teraz nie można”, nie przeczytał ponownie tego, co napisał, zamieścił to i dopiero potem poprawił. Jest to bardzo „znamienny” wyznacznik gęsiego strachu, który wkradł się do rosyjskiego społeczeństwa, ogólnej nerwowości i niedomówień, które mówią więcej niż sama treść wypowiedzi.

Tak jak wielu ludzi w tych dniach nagłej i szybkiej klęski wojsk rosyjskich na charkowszczyźnie wzdrygało się przed płaczem, histerią, paniką i rozpaczą, tak wielu ludzi, którzy potrafili zapanować zarówno nad sobą, jak i nad słowem drukowanym, w znacznie mniejszym stopniu niż Igor, wzdrygało się przed napisaniem „Nie ma co panikować! Nie ma co rozpaczać!”. Niektórzy rzucili się do pocieszania – „Jeszcze wrócimy! Tak, nigdy nie byliśmy gotowi na wojnę, ale zawsze wygrywaliśmy!”. (choć jeszcze do niedawna ci sami ludzie mówili, że jesteśmy gotowi, że przygotowywaliśmy się przez wszystkie siedem lat obowiązywania porozumień mińskich i tylko ze względu na przygotowania doszło do całej mińskiej kompromitacji).

Zakerzonie, Zakierzonie, Zak(i)erzoński Kraj, Zak(i)erzonia (od ukr. Закерзоння) – publicystyczna nazwa nadana przez część historyków i publicystów ukraińskich ziemiom leżącym na zachód od linii Curzona, które według nich znajdują się na dawnym etnicznym i historycznym terytorium ukraińskim, to znaczy Łemkowszczyźnie i Nadsaniu oraz części Lubaczowszczyzny, Rawszczyzny, Sokalszczyzny, Chełmszczyzny i Podlasia. Był to teren obejmujący 19 000 km², zamieszkany przez około 1,5 mln osób.

Tomasz Piątek dotarł do słynnej teczki Jarosława Kaczyńskiego, która jest w archiwach IPN. - Cała Polska słyszała, że Kaczyńskiemu SB spreparowało teczkę. Natomiast mało kto słyszał, że oprócz tej sfałszowanej teczki jest też prawdziwa. A w niej są rzeczy szokujące – mówi autor książki „Kaczyński i jego pajęczyna”.

Beata Czuma: W środę odbyła się premiera twojej najnowszej książki „Kaczyński i jego pajęczyna. Tkanie sieci 1949-1995”. Czego nowego dowiemy się z niej o prezesie PiS?
Tomasz Piątek: Myślę, że większość faktów z tej książki jest powszechnie nieznana. Niektóre zaś rzeczy do tej pory nie były znane nikomu. Na przykład to, że w sejfach polskich służb specjalnych ukryto teczkę paszportową Jarosława Kaczyńskiego, wytworzoną przez SB. Albowiem Kaczyński wyjeżdżał za granicę w czasach komunizmu, np. w 1984 roku do Wiednia. Teraz twierdzi, że to był rok 1989, ale z teczki paszportowej jego matki i innych świadectw wiemy, że wyjechał tam 5 lat wcześniej. To zasadnicza różnica, bo w 1984 roku Służba Bezpieczeństwa znacznie rzadziej dawała paszporty opozycjonistom niż w 1989 roku. Wcześniej to był przywilej. A co dziwne, ta teczka jest niedostępna dla badaczy, ciągle zastrzeżona.

Papież Leon XIII, Dall’Alto (#2), 15 października 1890: „Obecnie nie ma potrzeby wytaczania procesu sektom zwanym masońskimi; wyrok jest już wydany: cele, środki, program, działalność, wszystko jest znane z bezsporną pewnością. Opętani duchem szatana, którego są narzędziem, płoną, jak i ich inspirator, śmiertelną i nieubłaganą nienawiścią do Jezusa Chrystusa i jego dzieła, czyniąc wszystko, co jest w ich mocy, by go skrępować i obalić.”[[1]]

Papież Leon XIII, In Ipso (#1), 3 marca 1891: „Niemniej jednak zasmuca nas myśl, że wrogowie Kościoła zjednoczeni w najbardziej nikczemnej konspiracji planują osłabić a nawet, jeśli to możliwe całkowicie zniszczyć tę cudowną budowlę, którą Sam Bóg wzniósł jako schronienie dla rodzaju ludzkiego.”[[2]]

Lekarze alarmują, że z powodu wzrostu przypadków raka i występowania zespołów pocovidowych zachorowania na zakrzepicę będą rosły. Jest to schorzenie podstępne i groźne, które ma niejedno oblicze. Często rozwija się po cichu, nie dając żadnych objawów. Nieleczona może doprowadzić do udaru lub zatorowości płucnej, czyli zdarzeń zagrażających życiu. Czy można jej uniknąć?

spis treści

• 1. Jakie są objawy zakrzepicy?
• 2. Coraz więcej przypadków zakrzepic. Eksperci ostrzegają
• 3. Zakrzepica w COVID-19 dotyczy wszystkich
• 4. Co robić, by uniknąć zakrzepicy?

1. Jakie są objawy zakrzepicy?

Szacuje się, że co roku prawie 100 tys. Polaków zapada na zakrzepicę żył głębokich. Zatory tworzą się najczęściej w żyłach kończyn dolnych, ale zmiany chorobowe mogą też powstawać w kończynach górnych, jamie brzusznej czy miednicy.

Z okazji Światowego Dnia Zakrzepicy w Warszawie odbyła się konferencja naukowa poświęcona tej chorobie. Skoncentrowano się zwłaszcza na zakrzepicy żylnej, tj. zakrzepicy naczyń, którymi krew spływa z tkanek organizmu do serca.

Dobre sobie — jeśli chodzi o wypowiedzi papieży w tej sprawie.

O ile rzeczywiście wypowiedzi papieży miałby brzmieć tak, jak to podają autorzy wpisu, to są to orzeczenia ocierające się o herezję lub otwarcie heretyckie. Jako takie nie nakładają na nas wiernych obowiązku posłuszeństwa.

Żaden papież nie ma prawa do pozytywnej oceny żadnego wyznania ani pozytywnej oceny religijnego postępowania członków tamtych wyznań. Tym bardziej jest otwartym przestępstwem przeciwko Pierwszemu Przykazaniu „dyscyplinowanie” katolików w wymaganiu ich pozytywnego stosunku do obcych wyznań.
Papież nie ma żadnego racjonalnego rozpoznania w ocenie innych wyznań, bo nie ma na nad nimi żadnej kontroli i nie może rozumieć ich duchowości, która zawsze jest mocno ukryta dla obserwatorów z zewnątrz.

Oczywisty fakt niemożliwości rozpoznania obcych wyznań przez papieży jest głęboko ukrytą i surowo zakazaną prawdą w synagodze posoborowej i stanowi kamień węgielny zbrodni Soboru przeciwko Pierwszemu Przykazaniu.

Red. Gazeta Warszawska

+

Oskarżenia o mord rytualny względem Żydów (hebr. ‏עלילת דם‎, alilat dam, jid. ‏aliles-dam‎, dosł. „oszczerstwo krwi”) – posądzenia, oparte na założeniu, że Żydzi używają ludzkiej krwi podczas swych obrzędów religijnych, głównie podczas świąt i z tego powodu, w celu jej pozyskania, co jakiś czas zabijają nieżydowskie dziecko.

Wzmiankę o tym odnaleźć można po raz pierwszy w pismach Demokritosa, żyjącego na przełomie V i IV w. p.n.e., który twierdził, że Żydzi raz na siedem lat składali ofiary z Greków w Świątyni Jerozolimskiej. Kolejne doniesienia o mordach rytualnych pojawiły się w XII wieku, rozprzestrzeniając się szybko po ówczesnej chrześcijańskiej Europie. Wierzono wówczas, że dla wyznawców judaizmu krew pochodząca od chrześcijańskich dzieci ma specjalne znaczenie i wysoką wartość. Z tego powodu niewyjaśnione zniknięcia dzieci tłumaczono często „mordem rytualnym popełnionym przez Żydów”. W niektórych przypadkach ofiarę uznawano za męczennika, wokół którego tworzył się kult religijny. Część z dzieci, które miały zostać zabite przez Żydów, zostały nawet kanonizowane i ogłoszone świętymi^{[potrzebny przypis]}. Wielu papieży potępiało bezpośrednio lub pośrednio oskarżenia o popełnianie mordów rytualnych przez wyznawców judaizmu, choć ataki na Żydów często były popierane i organizowane przez niższy kler.

Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko spotkał się z rosyjskim filozofem Aleksandrem Duginem. O tym informuje kanał Telegramu „Pula pierwszego”.

We wtorek 18 października prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko spotkał się z rosyjskim działaczem publicznym i filozofem Aleksandrem Duginem, informuje kanał telegramu Pul Pervogo.

Podobno spotkanie Łukaszenki z Duginem trwało ponad dwie godziny.

Prezydent Białorusi na spotkaniu z Duginem powiedział, że Białoruś i Rosja muszą trzymać się razem.

Wykładowca, historyk i eseista, obecnie:

• etatowy pracownik naukowy National Research Council w Instytucie Historii Europy Śródziemnomorskiej;
• współzałożyciel i dyrektor redakcyjny Edizioni Maniero del Mirto;
• Prezydent Konfederacji Triarii, której jest założycielem.

W przeszłości było to również:

• Koordynator redakcji międzynarodowego magazynu „Nova Historica” (2001-2005).
• Dyrektor redakcyjny wydawnictwa Il Minotauro, gdzie redagował serię „Identità e Cultura” (2001-2005).
• Koordynator redakcyjny czasopisma „Radici Cristiane” (2004-2013).

Zaangażowany intelektualista, związany z Tradycją katolicką i kontrrewolucyjną doktryną, jest poszukiwanym wykładowcą i publicystą cenionym w świecie niezgodnym z obecnym systemem władzy i intelektualnym i kulturowym punktem odniesienia dla wielu ludzi.
Jego interwencje w sieci cieszą się dużym zainteresowaniem: na jego profilu na Facebooku, na kanale Youtube, w telewizji internetowej Triarii (którą założył wraz z Antonio Bianco i którą kieruje, a którą można śledzić zarówno na Youtube, jak i na Facebooku Konfederacji Triarii) oraz na bezpłatnych kanałach informacyjnych, gdzie jest zwykle zapraszany do wypowiadania się (m.in. Byoblu, Vision TV, Piazza Libertà, Pandora's Box i wiele innych) oraz w wielu magazynach i agencjach branżowych.