WARSZAWA - KRAKÓW — LUBLIN — ŁÓDŹ POZNAŃ WILNO — - ZAKOPANE.
OD AUTORA.
Wiemy jaką rolą anarchiczną odegrali Kozacy w Rzptej polskiej, że z tej trzywiekowej prawie anarchji powstawały i organizowały się, wyszłe z łona ruskiego społeczeństwa, dwa jego odłamy, dwie warstwy, z których jedna nosiła nazwą Kozaczyzny, druga — Hajdamaczyzny. Historycy nasi dawniejsi, a szczególnie bliżej wypadków stojący, lepiej od nas rozumieli następstwa i objawy tego ruchu społecznego, zrodzonego nad Dnieprem i porywającego furją swawoli ludność wiejską za sobą, lecz domyślnie raczej niż na podstawie badań aktów i dokumentów — nieznanych im zresztą. Niedoceniano jednak znaczenia tego zjawiska dziejowego lub oceniano je błędnie. Odnieść się to może, zarówno do wewnętrznej jak i do zewnętrznej polityki państwa polskiego. Następstwa takiego krótkowidztwa były fatalne dla państwa.
Historycy nasi uwzględniali najczęściej stronę militarną walki Rzptej polskiej z Kozaczyzną—z Hajdamaczyzną i tego prawie nie było, — znano jako tako polityczne stosunki hetmanów kozackich z postronnemi państwami lub ich wybryki na niekorzyść Polski, ale w akty i dokumenty, szczególnie obcych archiwów, zapuszczano się rzadko, a samo zjawisko Kozaczyzny w stosunku do Rzptej polskiej oceniano jednostronnie, a nieraz u najnowszych historyków z pewnym sentymentalizmem społeczno-narodowym, przenosząc najnowsze poglądy demokratyczno-socjologiczne w okres walk 17-go wieku. Grzeszyli tern szczególnie historycy ze szkoły rosyjskiej, w której interesie politycznym leżało zohydzanie naszej przeszłości i przedstawianie narodu polskiego, jako niezdolnego do życia samodzielnego.
Dopiero archiwa moskiewskie, szwedzkie, a przygodnie ujawnione i nasze dokumenty — 16-y wiek opracował niezmordowany i zasłużony Jabłonowski, — pozwoliły wejrzeć głębiej w dzieje Kozaczyzny i dojrzeć w jej rozwoju, oprócz czynników społecznych, także wpływy pierwiastków dziedzicznych, geograficznych, a nawet, osobliwie na początku organizowania się Kozaczyzny, etnicznych.
Jakkolwiek dzieje Kozaczyzny były znane, o ile łączyły się z dziejami Rzptej polskiej, w chronologiczną całość nie były nigdy ujęte, a tern samem czytelnik polski, miłujący własne dzieje, nie mógł łatwo prześledzić tego zjawiska od początku do końca i ocenić znaczenie jego dia państwa polskiego.
Podejmujemy to zadanie. Jakkolwiek usuwamy z dzieła niniejszego cały aparat naukowy, archiwalny i dokumentalny, opierać się będziemy o ścisłe badania rozmaitych historyków Rusi i Rosji, naszych i cudzoziemskich, o ile one związane będą z faktami, a nie z poglądami, nie oglądając się na odmienne niekiedy zgoła wyniki i wnioski własne, z dokumentów i aktów wysnute.
Pragniemy dać czytelnikowi dzieło naukowe, ścisłe, historyczne, a jednak zupełnie popularne w układzie swoim i traktowaniu.
W pierwszych dniach października ubiegłego roku Rada Narodowa Hiszpańskiej Falangi JONS zaczęła przygotowywać pewne oświadczenia doktrynalne i programowe ruchu. Zadania Rady Narodowej zostały zawieszone w związku z wybuchem wydarzeń rewolucyjnych, pozostawiając dokończenie prac Radzie Politycznej, będącej jej stałą delegacją. Obecnie, nawiązując do wystąpienia Zarządu, Centrala Ruchu opublikowała następujący program:
Naród, jedność, imperium .
1. Wierzymy w najwyższą rzeczywistość Hiszpanii. Wzmocnienie go, podniesienie i powiększenie to pilne wspólne zadanie wszystkich Hiszpanów. Przy realizacji tego zadania trzeba będzie nieubłaganie uwzględnić interesy jednostek, grup i klas.
2. Hiszpania jest uniwersalną jednostką przeznaczenia. Jakikolwiek spisek przeciwko tej jedności jest odrażający. Wszelki separatyzm jest zbrodnią, której nie wybaczymy.
Obecna konstytucja, w zakresie, w jakim nawołuje do rozpadu, atakuje jedność losów Hiszpanii. Dlatego żądamy jego natychmiastowego unieważnienia.
3. Mamy wolę Imperium. Twierdzimy, że historyczną pełnią Hiszpanii jest Cesarstwo.
Żądamy dla Hiszpanii czołowej pozycji w Europie. Nie możemy znieść ani międzynarodowej izolacji, ani zagranicznej mediatyzacji.
Jeśli chodzi o kraje Ameryki Łacińskiej, dążymy do unifikacji kultury, interesów gospodarczych i władzy. Hiszpania twierdzi, że jest duchową osią świata latynoskiego, jako tytuł dominujący w uniwersalnych firmach.
7 lipca ( 20 ) 1917 - 26 października ( 8 listopada ) 1917Monarchatron was ( do 1 (14 września) 1917 )PoprzednikGeorgy LwówNastępcastanowisko zostało zniesione ; Włodzimierz Lenin ( de facto przewodniczący Rady Komisarzy Ludowych RFSRR ); Lew Kamieniew (jako przewodniczący Ogólnorosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego ); Wiktor Czernow (jako przewodniczący Zgromadzenia Ustawodawczego , de iure )
Read more: Kiereński, Aleksander Fiodorowicz
The Battle Between the Eternal Roman and the Eternal Jew: Selections from Ernst Niekisch’s Die dritte imperiale Figur (The Third Imperial Figure) (1935), Part 1 of 2 )
