FE T Organizacje młodzieżowe _                                                                                

„ Historyczna” Falanga, czyli ta przedzjednoczona, miała zorganizowane małe grupy młodzieżowe pod nazwą Balillas , naśladującą w swojej nazwie włoskie formacje faszystowskie. JONS miał także sekcję dziecięcą, ale znaczenie tych grup było niewielkie. Liczebność młodzieży tradycjonalistycznej zgrupowanej pod nazwą Pelayos była większa.

Z chwilą wybuchu wojny w luźno spójny sposób zaczęły tworzyć się zalążki grup młodzieżowych o autonomicznym funkcjonowaniu w różnych prowincjach, gdzie jedyną wspólną dla nich działalnością była edukacja przedwojskowa, będąca wiernym odzwierciedleniem działalności wojennej prowadzonej przez starszych, co było widoczne w mniej lub bardziej improwizowanych paradach   , które z pewnością stały się popularne, ponieważ odbywały się, gdy Armia narodowa odniosła jakieś spektakularne zwycięstwo.

Chrześeijańsko-socyalni ludowcy.
liberalniludowcy i katolicko-konserwatywni
socyalni demokraci.

Rozstajną drogą nazywamy miejsca, gdzie się schodzą cztery drogi,

na prawo i lewo, naprzód i w tył, albo jeżeli chcemy,

powiedzmy na wschód i za­chód, północ i południe.

Na takiej rozstajnej drodze znajduje się dziś lud.

— Wpadł on w dół głęboki nędzy i niedoli, a chcąc się z niej wydobyć,

widzi przed sobą cztery drogi, ma koło siebie czterech doktorów,

którzy mu ratunek obiecują.

Od dobrego wyboru zależy życie lub śmierć — dlatego, ba­czność ! aby dobrze wybrać.

HISTORJA

TOWARZYSTWA JASZCZURCZEGO

CZYLI

Walki o polskie morze Bałtyckie i o odbiór ziem nad dolną Wisłą.

NAPISAŁ

KS. J. A. ŁUKASZKIEWICZ

(za zezwoleniem Władcy Kościelnej).

GRUDZIĄDZ.

1928.

TOWARZYSTWO JASZCZURCZE

(Societis Lacerłarum—Eidichsen Gesellschaft)

od 1397 do 1466 r.

Nowoczesnym Jaszczurkowcom, którzy pracują i pracować

będą wszelkiemi sposobami nad odzyskaniem

całego polskiego morza Bałtyckiego od Szczecina po Królewiec

Pracę tę poświęca

Autor.

Czym był FET de las JONS?

FET z JONS, Tradycjonalistycznej Hiszpańskiej Falangi i Narodowych Unionistów Ofensywnych była jedyną partią reżimu Franco. Powstała 19 kwietnia 1937 r. jako produkt tak zwanego „dekretu zjednoczeniowego”, który zgrupował wszystkie siły polityczne obecne po stronie rebeliantów 18 lipca w jedną organizację. Podstawą zjednoczenia były jednak tak naprawdę tylko dwie z tych sił: Falanga i Requeté (karlistowie), ponieważ pozostałe, od chadeków z CEDA po monarchistów z Renovación Española, przechodziły przez wszystkie pozostałe partie burżuazyjne i rolni członkowie prawicy, ledwo wykazali zdolność do mobilizacji, jeśli chodzi o sprowadzenie żołnierzy na pole bitwy. W rzeczywistości większość jego podstaw, zgodnie z własnymi skłonnościami, przyjęła albo falangizm, albo tradycjonalizm.

Zjednoczenie nie było procesem naturalnym ani pożądanym przez żadną ze stron, ale zostało wymuszone okolicznościami wojny i koniecznością zorganizowania politycznej przebudowy „narodowej” Hiszpanii pod jednym dowództwem. Od czasu nominacji na głowę państwa Franco żądał zarówno dowództwa wojskowego, jak i politycznego. Była to logika wojskowa w najczystszej postaci, ale ponadto przykład tego, co działo się po drugiej stronie, był wystarczającym argumentem: walki między lewicowymi republikanami, socjalistami, komunistami, separatystami i anarchistami doprowadziły wszędzie do sytuacji nie do utrzymania, a te spory były w dużej mierze odpowiedzialne za utrzymujący się upadek militarny Frontu Ludowego pomimo jego przytłaczającej przewagi pod względem zasobów. Strona zbuntowana nie cechowała się jednak większą jednorodnością: pomiędzy requetés, falangistami, monarchistami i partiami katolickimi istniały różnice nie do pokonania. Tym, co skłoniło ich do zaakceptowania politycznego i militarnego imperatywu zjednoczenia, była pewność, że w przypadku porażki nieuchronnie zostaną unicestwieni przez wroga. Flagi? Niektóre łączyły wszystkich: hiszpański patriotyzm, przywiązanie do tradycji narodowej, katolicyzm... To wystarczyło na początek.