ALFRED WŁADYSŁAW GARAPICH

WSTĘP

Kiedy się zatrzymamy na chwilę przed jakąś wspaniałą z dawnych czasów świątynią, mimo woli ulegamy głębokiemu wzruszeniu, jakie ona na nas wywiera. W spokojnej zadumie podziwiamy jej strukturę; w murach, wieżach, gzymsach, ozdobach, napisach czytamy jej dzieje; przypominamy sobie jej losy i burze, jakie nad nią w kolei czasów przeciągały; odgadnąć chcemy zamiary i myśli tych, którzy ją wznosili; wskrzeszamy w pamięci epokę i czas jej powstania. Każdy jej kamień, zda się, przemawia do nas tajemniczym językiem przeszłości.

Silniejszego bez porównania wrażenia doznaje i doznać musi każdy rozumny i myślący człowiek, nie tylko katolik, ale i innowierca, ilekroć myśl swą i uwagę zwróci na najwspanialszą i olbrzymią, jedyną w świecie duchową budowę Chrystusowego Kościoła.

Kościół Chrystusowy – to najwspanialsze, najdonioślejsze, najwięcej uderzające zjawisko w dziejach świata; to olbrzymia potęga duchowa, jakiej drugiej nie ma na ziemi. Jego powstanie, historia, jego losy, wzrost, moc, piękność, jego zwycięskie walki i tryumfy, jego potężny wpływ na objawy życia społeczeństw i narodów, każą się domyślać jakiejś wyższej, nadnaturalnej siły. Bije w nim jakieś tajemnicze źródło wiecznego piękna i nieśmiertelnej młodości.

«My, chrześcijanie i muzułmanie, mamy wiele rzeczy wspólnych, tak jako ludzie wierzący, jak i jako istoty ludzkie (...) Wierzymy w tego samego Boga, w Boga żywego, w Boga, który stworzył świat i doprowadza swe stworzenia do ich doskonałości»1.

Słowa te wypowiedział do młodych Marokańczyków Jan Paweł II w sierpniu 1985 r. Powtórzył w ten sposób jedynie to, co powiedział do wspólnoty żydowskiej w Mainz o dialogu chrześcijańsko-żydowskim:

Przede wszystkim jest kwestia dialogu pomiędzy dwiema religiami, które – razem z islamem – były w stanie dać światu wiarę w jednego niewysłowionego Boga, który przemawia do nas i któremu pragniemy służyć w imieniu całego świata.

Słuchając słów papieża, można by sądzić, że chrześcijaństwo, judaizm i islam czczą tego samego Boga. Czy możemy wyprowadzić z tego wniosek, że wszystkie religie oddają cześć temu samemu Bogu? Praktyka międzywyznaniowych spotkań modlitewnych w intencji pokoju (takich jak spotkanie w Asyżu w 1986 r.) zdawałaby się sprzyjać takiej interpretacji. Bez wątpienia ta doktryna, wspierana przez wspomniane wyżej praktyki, wydaje się pociągająca dla wielu współczesnych ludzi. Czy jednak jest zgodna ze zdrowym rozsądkiem oraz zasadami wiary katolickiej? (...)

Ks. Ksawery Wilczynski: NMP Królowa Polski

By Adm on 30/01/2012 in X. Edwin Kozłowski

Rozmyślanie.

UROCZYSTOŚĆ OPIEKI ŚW. JÓZEFA, OBLUBIEŃCA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

I. Urząd opieki Św. Józefa posiada głębokie uzasadnienie.

II. Troskliwość, z jaką Św. Józef pełni swój urząd.

Św. Kajetan: patron zdrowia, chleba i pracy

Madryt uroczyście obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Kajetana, jedno z najstarszych i najbardziej popularnych w stolicy Hiszpanii. W Ameryce Łacińskiej, a szczególnie w Argentynie św. Kajetan przyciąga dzisiaj tysiące pielgrzymów, którzy proszą o chleb i pracę.

Kajetan urodził się w 1480 r. we włoskiej miejscowości Vicenza koło Padwy. Pochodził z książęcego rodu Gaetanich. Po śmierci ojca jego wychowaniem zajęła się matka. Studiował w Padwie uzyskując w 1504 r. podwójny doktorat: z prawa kościelnego i cywilnego. W wieku 36 lat przyjął święcenia kapłańskie, a swoją Mszę prymicyjną odprawił w bazylice Matki Bożej Większej w Rzymie.

Dbał o rozwój naukowy, ale i pomoc ubogim
W 1524 r. wraz z grupą kapłanów, m.in. z Gianpietro Carafą (późniejszym papieżem Pawłem IV), założył Zgromadzenie Kleryków Regularnych, zwane kajetanami lub teatynami. Kajetan dbał nie tylko o podniesienie poziomu duchowieństwa, ale podejmował także szereg akcji charytatywnych na rzecz ubogich, szczególnie najbardziej opuszczonych i chorych. Założył m.in. organizację dobroczynną Monte di Pietà, która potem przekształciła się w Bank Neapolitański. Zmarł w opinii świętości 7 sierpnia 1547 r. Został beatyfikowany przez papieża Urbana VIII, a kanonizowany przez Klemensa X.

26 kwietnia 2023 r.

 UROCZYSTOŚĆ ŚW. JÓZEFA, OBLUBIEŃCA  NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
PATRONA KOŚCIOŁA POWSZECHNEGO
PODWÓJNE ŚWIĘTO I KLASY

Czytelnik pyta: „Dlaczego w pół-nowym porządku łacińskim z 1962 r. brakuje święta św. Józefa,
podczas gdy tradycyjni katolicy, którzy przestrzegają nieskażonego mszału z 1950 r., obchodzą dwa święta?”