Niemcy i winy za II wojnę światową. 1 września w Gdańsku odbędzie się Marsz Życia.

+

To, że żydzi tańczą na grobach zamordowanych — to nic nowego, to są przecież wampiry, ale że naród Ryszarda Wagnera również tak się zachowuje, jest dla nas wielkim szokiem. 

Niedługo czekać, a i Niemcy zaczną współżyć z kozami.

Pozwalanie na panoszenie się tego robactwa w Polsce jest wielkim grzechem Polaków.

Red. Gazeta Warszawska

+

Fundacja Pojednanie wraz z organizacją Marsz Życia planują wyjątkowe wydarzenie na przełomie sierpnia i września. Mowa o polsko-niemieckiej inicjatywie osób, którym zależy na budowaniu dobrych relacji między narodami. Do Gdańska przyjedzie ponad 200 obywateli RFN, którzy chcą zademonstrować poczucie odpowiedzialności za trudną historię ich ojców i dziadków - sprawców krzywd II wojny światowej. O szczegółach tej inicjatywy opowiedział nam Edward Ćwierz, prezes Fundacji Pojednanie.

ONE day there will arise phalanxes from every nation and from every class for the renaissance of the Church and the salvation of the world. Their action will necessarily take its inspiration from the heritage of wisdom summarised in our 150 Points  ; it will be inspired by the Catholic religion, Action française, and the communitarian life. People may say what they wish, but nothing will be reconstructed outside of or counter to these principles which we hold from our fathers.

UDZIAŁ FLOTY HOLENDERSKIEJ

W WOJNIE POLSKO-SZWEDZKIEJ 1655-1660

WOJNA polsko-szwedzka za Jana Kazimie­rza wynikła z powodów błahych, lecz miała przyczyny głębsze. Rząd sztokholm­ski poczuł się nagle dotkniętym, że kan­celaria królewska w Warszawie umieszcza stale przy tytule monarszym „etc.” i nie pozbawia pol­skiego orła państwowego 3 koron na piersiach. Owo „etc.” oznaczało zasadniczo „dziedziczny król Szwedów, Gotów i Wandalów”, a trzy korony na piersiach orła przedstawiały oznakę władzy nad Szwedami, Gotami i Wandalami. Zarówno „etc.”, jak trzy korony, były dekoracyjnymi pozostałoś­ciami, uwzględnionymi i w rozejmie Starowiejskim (1629 r.), i w rozejmie Sztumskim (1635 r.), a nie posiadającymi żadnej realnej wartości. Jednakże właśnie zatarg powstał o te dekoracje. Oczywiście, rządowi szwedzkiemu szło zupełnie o co innego, mianowicie o wykorzystania ciężkiej sytuacji poli­tycznej, w której znalazła się Rzplita z racji buntu Chmielnickiego i spowodowanej przez to wojny z Moskwą. Celem, do którego dążył Sztokholm, było powiększenie swego stanu posiadania nad Bałtykiem przez zagarnięcie nadmorskich ziem Rzplitej, należących do niej bezpośrednio, jak ów­czesne Prusy Królewskie (dziś. Pomorze), i po­średnio, jak lenna Kurlandia (dziś. Łotwa płdna) i Prusy Książęce (dziś. Prusy Wschodnie).O rozszerzeniu swych wybrzeży bałtyckich myśleli Szwedzi od chwili odzyskania niepodle­głości i zrzucenia jarzma duńskiego w pierwszej połowie XVI-go stulecia. Pierwsi Wazowie złączyli ściśle ze Szwecją Finlandię, zagarnęli Estonię i odrzucili od zatoki Fińskiej Moskwę. Gustaw Adolf, po zwycięskiej kampanii inflanckiej, opa­nował ujście Dźwiny z Rygą i z Inflant, uzyska­nych z takim nakładem krwi i trudów przez Zyg­munta Augusta i Stefana Batorego, zrobił szwedz­ką Liwonię (dziś. Łotwa środkowa i płn.). Wtrą­canie się Szwedów do wojny 30-letniej dało im przy podpisywania pokoju Westfalskiego zachod­nią część Pomorza Nadodrzańskiego ze Szczecinem i Wismarem oraz Rugię. W ten sposób przed 1655 r. 80% linii brzegowej Bałtyku znalazło się w rękach szwedzkich. Zagarnąć pozostałe 20% wy­brzeży i zamienić Bałtyk na wewnętrzne jezioro szwedzkie stało się hasłem Sztokholmu.

1. The break in Poland : from Sapieha to Wojtyła

12 stycznia 1931 r. Stalin udzielił następującej odpowiedzi na pytanie dotyczące postawy radzieckiej wobec antysemityzmu ze strony Jewish News Agency w Stanach Zjednoczonych:

Szowinizm narodowy i rasowy jest pozostałością po mizantropijnych zwyczajach charakterystycznych dla okresu kanibalizmu. Antysemityzm, jako skrajna forma rasistowskiego szowinizmu, jest najbardziej niebezpiecznym śladem kanibalizmu.

Antysemityzm jest korzystny dla wyzyskiwaczy jako piorunochron, który odbiera ciosy kierowane przez lud pracujący w kapitalizmie. Antysemityzm jest niebezpieczny dla ludu pracującego jako fałszywa ścieżka, która prowadzi ich z właściwej drogi i ląduje w dżungli. Stąd komuniści, jako konsekwentni internacjonaliści, mogą być nie do pogodzenia, zaprzysiężeni wrogowie antysemityzmu.

W ZSRR antysemityzm jest karany najwyższą surowością prawa jako zjawisko głęboko wrogo nastawione do sowieckiego systemu. Zgodnie z prawem ZSRR aktywne antysemity podlegają karze śmierci. ^[8]

 

On 12 January 1931, Stalin gave the following answer to an inquiry on the subject of the Soviet attitude toward antisemitism from the Jewish News Agency in the United States:

National and racial chauvinism is a vestige of the misanthropic customs characteristic of the period of cannibalism. Anti-semitism, as an extreme form of racial chauvinism, is the most dangerous vestige of cannibalism.

Anti-semitism is of advantage to the exploiters as a lightning conductor that deflects the blows aimed by the working people at capitalism. Anti-semitism is dangerous for the working people as being a false path that leads them off the right road and lands them in the jungle. Hence Communists, as consistent internationalists, cannot but be irreconcilable, sworn enemies of anti-semitism.

Sienkiewicz i Askenazy.—Jak to było w Vevey.—Wielki artysta w sieci pająka. — Masoneria przed wojną i teraz. — Trzeba wiedzieć całą prawdę.

GOTÓW jestem dać zapowiedzianą w nr. 49 odpowiedź na interpelację „Merkuriusza Polskiego” w sprawie środowiska, które usiłowało wywierać wpływ polityczny na Sienkiewicza. Ale wprzód zastrzeżenie.

Nie mam wcale ochoty bawienia publiczności sensacją, jakby tego chcieli interpelanci, zadający mi sugestywne w tym kierunku pytania. Poruszy­łem tę kwestię przy sposobności tytułem przy­kładu, aby nim uzasadnić potrzebę wyjaśniania stosunków. Największą reformą naszych stosunków będzie ich wyjaśnienie. Nie można żyć po ciemku.

Dopóki rządzić się będą w społeczeństwie elementy, którym zależy na ciemności, żadna pra­ca nie będzie dokonana z pożytkiem dla kraju. Od tego więc trzeba zaczynać reformy — od wy­walczenia zupełnej niezawisłości dla myśli (i woli) polskiej. Obecnie nie mamy jeszcze wolności.

OBOWIĄZEK ANTYSEMITYZMU

TEMAT do tego artykułu nasunęła mi świeżo wydana po polsku książka książka, której poznanie musi stać się obowiązkiem każde­go Polaka. Myślę tutaj o „Izraelu” H. de Vries de Heekelingen`a^{[1] [2] [3]}).

Sprawa żydowska została poruszona nie po­ raz pierwszy, ale i na pewno nie po raz ostatni. Tak samo jak mój artykuł nie jest ani pierwszym, ani ostatnim z serii tych, które uderzają — wciąż i wciąż—na alarm. Jeżeli jednak książce Heeke­lingena należy się specjalna uwaga to przede wszystkim dlatego, że jest to książka dająca nie tylko ocenę, ale i rozwiązanie. Ocenę prawdziwą a rozwiązanie realne.

Fakt nawrotu fali religijności jest dziś rzeczą niezaprzeczoną. Dodajmy tu — religijności nie tylko formalnej, wyrażającej się w udziale w takich czy innych obrzędach i t. p. ale religijności prawdziwej, zmuszającej coraz to szersze masy do przeżywania swojej wiary. Katolicyzmu nie wystarczy wyznawać, trzeba go także przeżywać, bo tylko wówczas stać się może — a stać się mu­si —punktem centralnym życia człowieka.

Najbardziej znaną scenę z udziałem św. Marty przynosi Ewangelia według św. Łukasza (Łk 10, 38-42). Marta i jej rodzeństwo – Maria i Łazarz – byli zaprzyjaźnieni z Jezusem, który często ich odwiedzał. W Łukaszowym fragmencie Marta uwija się wokół stołu, chcąc godnie i gościnnie przyjąć Jezusa. Maria siada u stóp Mistrza i słucha jego nauczania. Marta usłyszy później od Jezusa, że Maria „obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona”. Jezus nie chciał zanegować wysiłku Marty jako gospodyni, ale pokazać, że codzienne zabieganie nie może być ważniejsze od Słowa Bożego. Św. Marta jest patronką m.in. gospodyń domowych, hotelarzy, kucharek i sprzątaczek. Jej wspomnienie liturgiczne obchodzimy 29 lipca.

Tadeusz Wojda jest ekskomunikowany, a dodatkowo — jako ksiądz posoborowy — nigdy nie miał asysty Ducha Świętego i z tej prostej przyczyny tak lekko opowiada takie brednie, jak te poniżej. Wojda słowa te kieruje do kogoś, kto nie zna Ewangelii, a może to jest i jego przypadek.
W Ewangelii grzech gorszenia maluczkich jest grzechem, który nigdy nie będzie wybaczony. A więc grzech zboczeńców eksponujących swoje zboczenie wobec dzieci jest grzechem śmiertelnym niewybaczalnym. To po pierwsze, a po drugie: co jest dobrem dla przestępcy? Pozwolić mu czynić zło, aby zebrał na swój grzbiet więcej grzechów, czy go bronić przed nim samym?