Pisma krytyczne czy pochwalne na temat Żydów wydają się niewyczerpanym tematem, choć często przeradzają się w powtarzające się tyrady. W ciągu ostatnich dwóch tysięcy lat opublikowano tony książek i artykułów albo wychwalających żydowskich uzdrowicieli dusz i ich odstępczych apostołów pod niebiosa, albo opisujących ich wczesnych judaistycznych braci jako szumowiny na ziemi. Wraz z każdym historycznym wzrostem wpływów żydowskich następuje, jak można na nowo zaobserwować w dzisiejszych Stanach Zjednoczonych, nieuchronny wzrost antysemityzmu – cokolwiek to słowo oznacza, lub do kogo może odnosić się ta ogólna etykieta z wieloma znaczeniami. Każda obiektywna relacja o Żydach jest zbiegiem okoliczności oppositorum,lub mówiąc prościej, napięcie pojęciowe wynikające ze współistnienia dwóch przeciwstawnych sobie warunków, ale zależnych od siebie i wzajemnie się zakładających. Obiektywnie rzecz biorąc, każda książka i każda uwaga na korzyść lub przeciw Żydom zależy od samozwańczego obiektywizmu cytowanego autora. Carl Schmitt, wybitny niemiecki konserwatywny prawnik, obecnie znana nazwa Alt-Right i New Right w Europie i Stanach Zjednoczonych, wkrótce po przejęciu władzy przez nazistów, napisał w głównym niemieckim czasopiśmie prawniczym tamtych czasów:
List poparcia dla prof. Barbary Engelking - Mózg bydlęcia naukowcem
Zapamiętajmy te nazwiska hańby i prostytucji.
PL: My, niżej podpisani naukowcy i naukowczynie, pragniemy wyrazić nasz sprzeciw wobec ataku na prof. Barbarę Engelking, kierowniczkę Centrum Badań nad Zagładą Żydów przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk.
Uważamy za niezwykle niebezpieczne i niedopuszczalne zapędy cenzorskie i pomysły uzależnienia finansowania instytucji naukowych od tego, czy badania zatrudnionych w nich naukowców spełniają oczekiwania polityków. Takie działania mają na celu zniechęcenie innych naukowców i naukowczyń do podejmowania badań, których wyniki mogłyby spotkać się z podobną nagonką.
Sprzeciwiamy się dyskredytowaniu wielu lat pracy naukowej, której wyniki doczekały się publikacji w prestiżowych wydawnictwach w Polsce i za granicą, i były recenzowane przez kompetentnych w dziedzinie badań nad Zagładą naukowców. Pomysł uczynienia z tematu wymagającego drobiazgowych i zniuansowanych badań - które profesor Engelking prowadzi - elementu kampanii wyborczej budzi nasz sprzeciw.
ENG: We, the undersigned scholars, including researchers who deal with the history of the Second World War, the Holocaust and Polish-Jewish relations, would like to express our opposition to the political attack on Prof. Barbara Engelking, the director of the Center for Holocaust Research at the Institute of Philosophy and Sociology of the Polish Academy of Sciences (IFiS PAN) in Warsaw.
We regard such censorious tendencies and the notion that the continued financing of academic institutions should be conditional upon whether the research produced within them meets the expectations of politicians as extremely dangerous and unacceptable. Such actions are aimed at discouraging other scholars from undertaking research that might be met with a similar hate campaign.
We are opposed to the attempt to discredit many years of scholarly work, the results of which have been published by respectable publishers in Poland and abroad, and peer reviewed by scholars competent in the field of Holocaust research. We object to the idea of making a subject that calls for meticulous and nuanced research – as carried out by Professor Engelking – part of an election campaign.
James Wickstrom - Jezus nie jest Żydem. Pierwsi Żydzi byli Kananejczykami-Edomitami-Hetytami.
„Uznajmy, że my, Żydzi, jesteśmy odrębną narodowością, której każdy Żyd, bez względu na kraj, stanowisko lub odcień wiary, jest koniecznie członkiem”. - Louis Brandeis, Najwyższy Ct. Sprawiedliwość, syjonizm, s. 113.
„Angielski (albo francuski, albo amerykański, itd.) patriotyzm Żyda jest tylko przebraniem, które wkłada, by zadowolić ludność tego kraju”. – The Jewish World, 8 grudnia 1911.
„Żyd jest wrodzonym komunistą”. - Otto Weininger, Sex and Character, s. 311.
„My, Żydzi, sprowadzimy wojnę na Niemcy”. – David Brown, prezes American Hebrew, w 1934, cytowany w I Testify Edmonsona, s. 188.
„Druga wojna światowa toczy się w obronie podstaw judaizmu”. – The Chicago Jewish Sentinel, 8 października 1942 r.
„Administracja Roosevelta wybrała więcej Żydów na wpływowe stanowiska niż jakakolwiek poprzednia administracja”. – Brooklyn Jewish Examiner, 20 października 1933.
„My, Żydzi, zepsuliśmy krew wszystkich ras Europy. Jako całość, wszystko jest żydowskie. Nasze idee ożywiają wszystko. Nasz duch panuje nad światem. My jesteśmy Panami”. – Dr Kurt Munzer, Droga do Syjonu.
„Daj mi władzę emitowania i kontrolowania pieniędzy narodu, a nie będzie mnie obchodzić, kto tworzy prawa”. – Anzelma Rotszylda.
Kjetil Braut Simonsen: „Dziecko diabła”. Luter, Żydzi i antysemityzm
Marcin Luter był często używany w argumentacji antysemickiej. Ale jak Luter naprawdę postrzegał Żydów? I czy istnieje ostra linia podziału między „młodszymi” i „starszymi” poglądami Lutra? Kjetil Braut Simonsen, norweski historyk i specjalista od antysemityzmu, analizuje antyjudaizm Lutra i jego związek ze współczesną nienawiścią do Żydów.
W 1940 r. Norsk Front (1), organizacja powiązana z Nasjonal Samling Vidkuna Quislinga, opublikowała broszurę opartą na fragmentach książki Marcina Lutra O Żydach i ich kłamstwach z 1543 r. Zgodnie z broszurą Luter przewidział żydowski plan podboju świata dominacja:
„Jego [Lutera] odświeżający i nieustraszony sposób mówienia rzeczy z pewnością znajdzie wielu sympatyków w naszych czasach, którzy doświadczają żydowskiej próby podboju potęgi światowej poprzez rozpoczynanie wojen, które kładą wszystko inne w cieniu. […] To, co Luter napisał o tym narodzie w 1543 r., ma dziś nie tylko pełną ważność, ale znacznie więcej. To, co powiedział i przepowiedział Luter, całkowicie się spełniło, a Żydzi są plagą świata. […]”. (2)
Tom Sunic, Ph.D.: Jak zostać antysemitą?
Judaizm: dostosowanie historii do faktów
Myślę, że wielu nie-Żydów jest trochę onieśmielonych sukcesami i osiągnięciami członków społeczności żydowskiej. Oni (błędnie) wierzą, że żydowskie osiągnięcia opierają się na zasługach, a nie na rasistowskim nepotyzmie i że ich sukcesy są bezwarunkowo zasłużone.
Nic nie może być dalsze od prawdy, jak mam nadzieję, pokażę to w dalszej części. Goje mogą dumnie trzymać głowy i nie powinni być zastraszeni fałszywymi, sfabrykowanymi honorami przekazanymi Żydom przez innych Żydów. Zacznijmy.
W przeciwieństwie do powszechnej opinii religijnej i propagandy, chrześcijaństwo jest – w najlepszym przypadku – tylko częściowo, bardzo częściowo, żydowskim potomstwem. Chociaż często słyszymy o tradycji „judeochrześcijańskiej” [sic], faktem jest, że istnieją głębokie różnice między tymi dwiema „religiami”, jeśli można nazwać judaizm „religią”.
Po pierwsze, judaizm opiera się na rasistowskim rodowodzie: jeśli urodziłeś się z żydowskiej matki (najlepiej ortodoksyjnej matki i ojca), to jesteś Żydem, niezależnie od tego, czy wierzysz w Boga, czy nie. Bycie żydowskim ateistą nie jest sprzecznością, podczas gdy wewnętrznie sprzeczne jest bycie „chrześcijańskim ateistą”.
Następnie, nawet dzisiaj Żydzi wierzą w Lex Talionis, mściwą sprawiedliwość „oko za oko”; to jest ich moralny probierz (zob. Wj 21:23-25); jednakże dla nowotestamentowych chrześcijan kamieniem probierczym moralnym jest „nadstawianie drugiego policzka” (Ew. Mateusza 5:39) i praktykowanie przebaczenia, jeśli chodzi o sprawiedliwość międzyludzką.
Kneset proponuje ustawę zakazującą głoszenia Ewangelii w Izraelu i wysyłającą winnych do więzienia – czy to może stać się prawem?
Były urzędnik Trump-Pence ostrzega, że ustawa stanowi ogromne zagrożenie dla wolności słowa, praw człowieka i wolności religijnej
Joela C. Rosenberga | 19 marca 2023 r
JEROZOLIMA, IZRAEL – Czy to możliwe, aby rząd Izraela w tym roku uchwalił przepisy zakazujące ludziom dzielenia się przesłaniem Ewangelii w kraju, w którym Jezus się urodził, wychował, głosił, umarł, został pochowany i zmartwychwstał?
Niestety tak.
W miarę zbliżania się Niedzieli Palmowej i Wielkanocy – dwóch najświętszych dni w kalendarzu tych, którzy podążają za Jezusem jako Bogiem i Mesjaszem – dwóch członków Knesetu (izraelskiego parlamentu) przedstawiło w zeszłym tygodniu projekt ustawy, który zakazałby wszelkich wysiłków w celu mówienia ludziom o Jezusie.
Ustawa wyśle winnych do więzienia.
Laurent Guyenot: Żydowskość i kultura Crypsis
Żydowskość i kultura Crypsis
Podsumowanie : Tak zwani neokonserwatyści to krypto-Izraelczycy, porównywalni z krypto-Żydami przechodzącymi jako „nowi chrześcijanie” w XIV - XVII wieku . Crypsis jest fundamentalnym aspektem kultury żydowskiej. W rzeczywistości jest to sama esencja monoteizmu judejskiego, stworzona w kontekście wygnania babilońskiego przez boga Izraela udającego „Boga Niebios”, czczonego przez Persów.
Laurent Guyénot jest autorem JFK-9/11: 50 years of Deep State, Progressive Press, 2014 i From Yahweh to Zion: Jealous God, Chosen People, Promised Land… Clash of Civilizations , 2018. (lub 30 USD z wysyłką od Przesiewanie i przesiewanie, POB 221, Lone Rock, WI 53556).
Co to jest neokonserwatysta?
„Co to jest neokonserwatysta?” nieświadomy George W. Bush zapytał kiedyś swojego ojca w 2003 roku. „Chcesz nazwiska czy opis?” odpowiedział Bush 41. „Opis”. „Cóż”, powiedział 41, „dam ci to jednym słowem: Izrael”. Prawda czy nie, ta krótka wymiana zdań zacytowana przez Andrew Cockburna podsumowuje to. [1] Neokonserwatyści są krypto-syjonistami w tym sensie, że ich jedyna lojalność skierowana jest do Izraela – Izraela zgodnie z definicją ich mentora Leo Straussa, to znaczy obejmuje niezbędną, potężną diasporę. W swoim wykładzie z 1962 r. „Dlaczego pozostajemy Żydami” Strauss zacytował „najgłębsze i najbardziej radykalne stwierdzenie na temat asymilacji, jakie czytałem” Nietzschego Świt dniaaforyzm 205 o Żydach (tu w przekładzie Straussa): „pozostaje im tylko albo zostać panami Europy, albo Europę utracić […] wyciąga rękę. W międzyczasie konieczne jest, aby wyróżniali się we wszystkich obszarach wyróżniających się w Europie i stawali wśród pierwszych, dopóki nie będą wystarczająco daleko, aby sami określić to, co się wyróżnia”. [2] Zaktualizuj to stwierdzenie, dodając „narody zachodnie” zamiast „Europa”, a uzyskasz rzeczywiście najlepsze możliwe podsumowanie tego, co tak naprawdę oznacza strategia asymilacji dla elity diaspory typu straussowskiego.