Rolo Slavski
I asked Dr. Livsci to provide us with a translation and a summary of the book “Storm Z” and the good doctor went ahead and delivered. 
Before this, he covered, “Why the SMO?” which was a very in-depth analysis of why the SMO had failed and why the subsequent Not-War that followed was designed to fail as well. Take some time to read that series as well. It has always been the goal of my blog to provide dissident patriotic perspectives coming out from within Russia to patriots in the West. Most western Putin fans who believe in the Kremlin’s great moral humanitarian superstate and it’s 5D hyperdimensional chess war against the Satanic-Soros-Analic-Nazis of the West will be shocked to hear firsthand accounts of what this war really is after years of consuming propaganda slop churned out by the collective “ZAnon”. These big-name bloggers, almost all of them with spook backgrounds themselves, have crafted a kind of political-religious narrative around the savior Putin and sometimes also the governments of other BRICS countries. But this narrative is all nonsense that cannot stand up to any real scrutiny. I firmly believe that if people were to learn just how similar our respective occupation governments were, we’d be less inclined to keep massacring each other over nonsense. – RS**
This here, fellow Stalkers, is my translation of two chapters of Daniel Tulenkov’s now-infamous book “Storm Z”. It received a strong recommendation from the late doomer-blogger Murz. The so-called Z-Stormers are the Moscow MoD’s hastily thrown together zek (penal colony) punitive shock troop battalions. These prisoners had fairly low to practically zero chances of surviving the SMO unscathed given the conditions that they were forced to fight in.
Our main character and author, Daniel, was imprisoned for some kind of financial tom-foolery, the details of which he doesn’t elaborate on in the book save for claiming that the sentence he received was unjust. Take it for what it is worth. About a year into his term though, he had signed up for the Storm Z program to expunge his conviction and to get a chance to start over in society. He shares lots of anecdotal stories that are revealing about who exactly is sent to the front and how it all unfolds there.
This is the basic structure of the book.
But a few more observations first.
Right off the bat, we meet many contract soldiers well over 50 years-of-age. One gets the impression that this war is being fought for and by pensioners, at least on the Russian side, which would certainly explain the over-reliance on Soviet propaganda in the form of imagery and narratives. One of these old-timers makes his last stand and goes down fighting against the UAF soldiers that storm his position. We cover his story in the chapters that I’ve done my best to translate for you below.
Another contract soldier Daniel greatly respects, who isn’t in these chapters, is pushing 60 and ended up signing a contact with MoD because he was drunkenly fleeing from the police and in the spur of the moment, he ran straight into the recruitment office. According to Daniel, this man won’t last in civilian life long once the war is over, but for now he is right where he was always meant to be and has saved many lives.
Daniel himself is over 40 during the events that he is describing and I get the impression that the zeks being used as suicidal storm troops are actually slightly younger than the contraktniki guys on average.
The author of Z-Storm
One not so surprising detail that Daniel mentions regarding his deceased comrades is that the churkas [non-Whites from Central Asia] who work at headquarters at cushy desk jobs on the Russian taxpayer dime would steal the belongings and money of men recently killed at the front once they heard the news. Putin’s New Rossiyans always go above and beyond the call of duty to demonstrate their love for their adopted country as any Russian will be keen to tell you … once they’re sure that you’re not a fed that is.
Another interesting observation that he makes is that the MoD has a specific category of zek troops that they don’t want coming home alive under any circumstances. He doesn’t elaborate on who is put in this category, but we can infer that incarcerated Russian Nationalists are the most obvious group being implied. Daniel is not one of these nationalists himself, but he seems to have a basic sense of patriotism to his character. Said another way, Daniel is a basically a normie from the lower spectrum of Russian society.
Daniel also has a kind of eclectic writing style where he jumps around in his narrative from the present to the recent past constantly. Since I’m giving you two chapters in isolation, this can be very confusing, so I’ve added some clarifying text in-between segments. I picked these two chapters specifically because they are a great example of the absolutely brutal, chaotic slaughter fest that this war is. You will find no evidence of any brilliant planning, no “conserving lives” or anything of the sort on the Russian end either. It’s just pure merciless and relentless culling. And let nobody say “well sure it’s the Z-Stormers,” as the old vet and his men that are killed early on in the narrative are contract troops, not zeks.
On the Ukrainian side, needless to say, it’s largely the same kind of cruelty on display as far as it concerns the cynical attitude of the higher-ups towards the lives of their own men. I hope some of you find this firsthand account of the war to be as revealing as I did as far as getting a visceral, unpropagandized look at what is really happening at the front.
We start with Daniel’s account of surviving a Ukrainian assault on some village south of Rabotino during Ukraine’s big counter offensive last summer. He doesn’t name the village for opsec reasons but the way he abbreviates it, it’s pretty obvious he is talking about Novoprokopovka (N-ka), which is the next little town south of Rabotino.
A few times in the story, Daniel mentions “the eye” and this is a reference to the “Eye of Zelensky” which is the high ground around Rabotino where some especially bloody and fruitless fighting had been going on for a while. With all that information in mind, off we jump into the narrative of the fighting!
***
“Boy” was the very first to die. No matter how scared we are for ourselves, first of all his quick death shocked us. The whole house was shrouded in dust from the crumbling wall, snaking into the long room where I was located like demonic smoke. I had just woke up into a literal fiery hell. Guns firing everywhere, explosions in the yard, dust, something’s burning somewhere, someone’s yelling something somewhere. And like always no matter how many or few of us there is, someone is required to verbalize the obvious: “we’re all fucked”.
Let’s see. Maybe yes. Maybe no.
I throw on my armor and helmet. From the yard and through the broken window something comes flying painfully and burning into my hip. No blood though and my pants are whole, apparently just a shrapnel burn. I recognise the characteristic impacts on the wall of the house, well whats left of it. “Bradley” just like I said.
In life we have all had a situation where we can rightfully say “I told you so”. But hand to God, they usually seem justified only after the fact. But not in my case right here and right now. I was just a little off with the timing. I said they would come at 5 and they came at 3:30. The Bradley cockily flies up and offloads the assault team and their support advances at us from the tree line.
Here Daniel breaks from the narrative and takes us back two days.
The Boy and us stood on the “Eye of Zelensky” burning the hohols out the day before yesterday. We hit them with 2 barrels of artillery and shot up the hedgerows where they would gather up at different spots. Our team leader comes running up yelling, “where are you shooting theres nobody there”!
Well of course now there is nobody there anymore.
The next day it all repeats the same way. They own the tree line and come and go along it as they please. Crawling around in their dugouts past my dead comrades, those two who had been in the rear. They dumped their bodies on the road and now they lay there, maybe face down or maybe face to the sky.
Daniel is referring here to a previous incident described in the book where a stupid commander got two of his comrades killed when he mistook Ukrainians for Russians and opened fire on his own men.
Here they pass by on that road on which we ran away to the South.
In front of the sign “N-ka”, they are dispersing and spreading. They are always near us. They hold everything under control therefore we are exposed in the Eye not only in the homes at the edge of the town, but right here under the entrance sign.
We are exposed at night and during the day; cassets and drones are pissing on our heads.
There isn’t anywhere to hide, people literally hide under bushes.
In the evening before it was fully dark I observed an appalling scene through a hole in the fence. A kamikaze drone marked one of our guys crawling under a tree. He desperately shot from a half prone position at the rotating drone which picked its trajectory and attacked with an ear cutting screech. Bright flash, explosion, but the impact was somewhere in the tree branches.
Maybe our man lived.
Now Daniel picks up another story thread from the evening right before the attack he began the chapter with.
All night something we don’t understand what is going on. We haven’t got any information or clear understanding of the overall picture. Our artillery is working on the field to our right. What or who is there, we simply don’t know. One of the explosions throws a person up in the air about 3 stories, tumbling and flapping his arms like wings.
Who’s that? We don’t know.
How did someone end up in that field? What if it’s our 2nd group from the second BTR? They broke into the Ukrainian fortifications and sat there for a day. Then when no one came to support them, maybe they started crawling back through the hohols lines through that field and now our artillery is assuming they are hohols.
It could be anything.
Daniel is again referring back to a previous attack on the Ukrainians of which he never describes the outcome in the book, presumably because it wouldn’t get published with the details left intact. However his wondering here about whether their own artillery is hitting the second team of survivors trying to crawl back to their own lines through the Ukrainians reveals enough for us to know that their previous attacks did not go well.
When darkness fully falls things calm down, but from the tree line controlled by the UAF, someone is crying out in clean Russian for help.
Like wolves on the loose at the edges of the village hunting for a bitch in heat. The lust-crazed males rush to where only robbers are waiting. That’s how the hohols lure us in with clean Ryazan (a town in Russia) speech. But it doesn’t trick me at all. I know what’s there by the sign — only death. That is, death for my new comrades who lie there now, but not for me. I came back from there, ran from there actually. Whats ours over there is probably a burned and knocked out BTR and the Lord of Hades consuming two of my friends before that sign.
Over there is the enemy. Over there is death.
And from there, at around midnight, rounds from a tank come flying in at us. A shot and an instant impact. You can recognize tank shots by their speed and the feeling of power with which they tear up the earth. Now they are plowing the outskirts of the village. Very thoroughly. Rounds are plowing directly next to our house. Through every gap, dust billows and dirt flys in through the windows. I just manage to flop down at my observation point, cuddling up to it and pray to make it through this barrage because our house wont withstand a direct hit.
With me in the room are two Dagestanis and Boy.
The Dagestanis piss on the tank and basically get their piss everywhere. They sleep cuddled up to their rifles.
I took pity on Boy and sent him off to sleep too, leaving me on watch alone.
The tank is reloading so i’ll have a brief brake to unwind a little. I smoke and look at my watch. 2 AM. I need to stay on watch until 4, but my internal voice is saying I have to switch out at 3. I have no rationale explanation, I just know I have to do it. Unexpectedly the room becomes bright, I lift my head and look outside. Somewhere far off greenish fireworks are going off in the middle of the sky and slowly floating to the ground. I guess it must be phosphor, its the first time I’ve seen anything like it and it’s impressive. I wouldn’t want to be located where those greenish lights meet the earth.
Pretty soon it’s going to be lively here.
I know for certain with all my humble familiarity with the tactics of the VSU that all the activities of the past two days weren’t for nothing. In the morning at dawn they will attack with Bradley support. Right here, at the entrance to the village stands our incinerated BMP. Right here they’ll role in and smash our whole house into rubble and deploy their assault team.
And the dead who lie there in the dark before our eyes loom closer.
At the Eye, ten people are posted along both sides of the road. Their fate is unenviable. They will end up in the fiercest mess — under fire from two sides. It’s unlikely anyone will make it out of there.
I’ve already shared my thoughts with the team leader that evening. He waves his hands as if to ward off my nagging. Between the lines I read “you worry about yourself quite a bit but you’re in the Storm now, you’re supposed to be fucked”.
Nevertheless I do everything how I feel compelled to. At 3, I wake up the team leader and say that I’m exhausted and that I really need to sleep a little. He, with understanding, agrees. After all, he himself said that the tired will be changed out. He offers me a spot in the same room but I decline and go back to the room I slept in before. I need to sleep an hour or two before the guests arrive but only manage to sleep a half hour that night.
Here Daniel fast-forwards 30 minutes to when the Bradley shows up interrupting his nap.
We held off the hohols’ initial rush.
From the South our armor is approaching, a tank with a BMP behind.
I can barely hear the clattering of the Bradley’s treads as it takes off and speeds away back in the direction of Rabotino. The infantry break up into groups, half crawling in the dark toward the houses to the left and right of us. But not to ours. The Bradley worked on our house, demolishing the outside fence but the infantry don’t come in here.
Before that, from midnight to two, their tank ploughed up everything around our house but made no direct hit. Apparently, the hohols had marked our position as occupied and ready for defense so they were planning on taking the rest of the houses from the flanks or rear. And that’s how it played out. They managed to take a few neighboring houses, but they chased themselves into a trap. It all ended with them being blocked and cleared out of the houses they occupied or simply being blown away with artillery along with the homes. The prisoners we took cleared up the strange strategy, explaining that they were told nobody was even here. That is, by their calculations, our house was the only one occupied on the edge of the village and the rest were empty, with our main strength further on in the town. Thus we had given up the outskirts without a serious fight. But it wasn’t to be and the attack met a very hot reception.
We sit at openings in the walls covering all four directions now.
I observe the yard ready to shoot whatever slithers in the darkness. In the street behind us, our tank manuvers and the BMP comes flying directly to our house at a wild speed. If one views vehicles like animals, it would be like an angry bear rushing from its lair as a jackal skedaddles away from him with its tail tucked between its legs.
On the move, our BMP opens fire on the retreating Bradley, the bang of her cannon is like beautiful music to our ears. The rev of her motor, the clattering of her treads, the bright flashes of her muzzle, the power of our native armor reinvigorates our spirits and snuffs out our fear.
When sitting in a house of shit and branches (and everything in Ukraine is shit, the people, the culture, the history and, of course, the houses) and 30 meters away an American Bradley is snarling, one begins to feel acute discomfort. I could of course try and slither out of the house and take a shot at it with the Satan’s Tube [anti-tank rocket] but I don’t have the courage for that right now. And it turns out that besides me nobody even knows how to shoot the Satan’s Tube.
And here you sit with a rifle in a carton house and behind the ruined fence is a clattering, snarling, scary iron beast. So of course when it vanishes at the mad approach of our BMP firing while on the move our spirits are lifted straight into the stars. But the BMP can’t be detained here for long. It is a bomb magnet and it’s soon making its way back into the interior of the town. Meanwhile we continue sitting at our positions observing everything going on but not giving away our position. All around us a wild firefight is going down but we haven’t fired a single shot. We’ll only shoot if they come at us directly, but so far they aren’t coming.
The battle dissipates to a couple of crossfires.
There’s heavy fire from our neighbor’s house where the old man is located. The old man is a contract soldier between 50-55 years old and a heavy drinker so he looks even older.
There’s shooting along the whole road and apparently part of the assault is moving in the field beyond the yard. We’re trying to figure out whats happening and where but we don’t have a clear picture. There’s no clear picture because while tripping in a cloud of dust in a ruined house, our team leader lost our walkie talkie when he carried out the dead body of Boy. We look for some trace of it in the dark but no luck just yet. Therefore, we sit like blind kittens in the half-ruined crumbling house and can only guess if ours are finishing off the hohols or if the hohols are finishing off ours or even worse, if ours are shooting at each other.
Meanwhile our house is occasionally fired upon but by whom isn’t clear.
We don’t fire back and wait on the sunrise. We need to find the damn walkie talkie because the situation is becoming seriously dangerous. The neighbor’s house is obviously being shot up by friendlies meaning that command thinks it’s been taken by the enemy already when it’s actually still holding out against the hohols. If this continues then we are next to be shot at.
We really need that walkie talkie.
It’s just becoming light when an RPG round comes flying at our house. Half of the back wall crumples into dust and now, not only is our front open to the enemy but the rear as well. The RPG was from our own side. Apparently, command thinks the hohols have taken our position as well. Me and the two Dagestanis run into the ruined room and crawling on all fours to avoid being seen from outside try and dig out the cursed walkie talkie. Found it! We call command and ask them to stop shooting at us.
Squawks from the walkie talkie:
“What? It’s you there? Fuck, fuck you in the mouth, why the fuck were you keeping silent before, you were about to be in a fucking little box!”.
Box here has a duel meaning as it references the remains of Daniel’s team fitting in a shoe box, but also the artillery was about to start working on the box of grid coordinates where the house was located.
The box was really zeroing in along the neighboring road and aiming for the Old Mans house. “Who do you have to your left?” asks the voice from the walkie talkie.
—”Old Man’s there”.
— “Looks like hohols to us!”.
— “No, it’s ours, it’s the Old Man”.
—”No, it can’t be ours, the box is going to deal with that house, be careful over there!”.
The team leader yells back at them, begging for time, trying to convince command that the house is ours. The walkie talkie is silent. Then from the walkie talkie “we’re sending a drone up now, you’ve got 5 minutes to exit the house and wave your hand. If nobody exits we are fucking the house up”.
We try and scream to the Old Man, he hears us but doesn’t understand what we are saying.
One of ours yells back, “yeah it’s me, you hear me?”. They again yell his nickname with rasping voices. We yell one after another. Gotta get someone to exit the house and wave their hand to the drone. The Old Man yells back the nicknames of our team, saying he doesn’t understand. Unexpectedly the volume of small arms fire concentrated on the Old Man’s position thickens. There’s an intense fire fight in progress. From my position I see our drone flying towards us from the middle of the village. Again the walkie talkie:
— “Well who’s there blyat, wheres your Old Man, he coming out”?
—”Theres a fight there”.
— “We know, we see it, but since he isn’t coming out, the hohols are beating him down. Now they are definitely going for the house”.
Yeah, now the hohols were definitely in the house. The hohols were storming the position and now the Old Man was no more. And in a minute, the hohols would be no more, along with the whole house. There wouldn’t be anyone or anything left there because the box was opening fire right on the spot. The box buried everything, turning the house into a trash dump for broken construction material. The walkie talkie hisses:
— “Get ready for extraction, how many of you are there”?
—”Copy”
—”Relocate along the road to House D, three minutes to extraction”.
Ours were pulling back from the edge of the town, that meant tanks and artillery would level everything left behind and then we would re-clear the area. As we left, I looked back, there at the entrance lay Boy’s body. Now he died a second time in this burning and crumbling house. His body would always remain in this ruin. He wouldn’t even go home in a zinc coffin.
A fucked up situation, but we have to run to House D.
The house we need to go around to is next door. We can see it from the entrance. A short sprint and we are in place. But this small distance turns into a difficult and maddening piece of real estate because right on the approach to the house we start taking fire from a two-story building on the other side of the road. Someone falls and someone like me speeds up to cover the distance to the door. We will never work out who shot us but it was probably our own side. Some of us run all the way to the house and throw ourselves inside.
I don’t, I run to the closest brick outhouse and hide there.
The shooting dies down. From a window in the house an unfamiliar guy with a rifle appears. It’s understood that we are friendlies, but all the same we don’t know each other and I’m on someone else’s position. I say where I came from and give my nickname. He asks the guys I came with who made it to the house to confirm my story. Everything checks out but the hohols start working on us with indirect fire. Cassets don’t scare me, but before that they usually drop mines. The first lands far from me but it’s a matter of time before one lands somewhere not so far.
I yell to the house for them to let me in.
The door opens and in three bounds I end up inside. Lots of people are in here, lots of wounded laying and sitting on the floor. From my group, everyone is wounded except me. Everyone is waiting on evacuation. Accordingly, I plan on evacuating with them. My epic in N-ke is coming to an end and its time for me to get out of here and return to my own people. It’s not like this is a simple task in itself, a convincing concise explanation of where I’ve been, what I’ve been doing the past 3 days cut off from my group and why didn’t I leave N-ke earlier needs to be thought up.
Daniel ended up in this battle due to being cut off from his usual team 3 days earlier, an event described at the very beginning of the book. Another Z-Stormer team arrives at the house at the edge of N-ka where Daniel took cover and he stays with them due to the likelihood of being maimed or killed trying to find his way back alone. But everyone in this team he fought with is now dead or wounded, so nobody can confirm his story upon evacuation.
I counted on the local commander confirming that I didn’t desert off into the treeline somewhere and that I was directly on the front the whole time. That I couldn’t leave the town earlier because of heavy fighting which I took direct part in. But here and now it wasn’t clear how this could all be arranged. Whatever. Deal with it later. It’s time to actually get out of here for real first.
The evacuation point is a kilometer south from the town main street and covering that kilometer is no trivial matter.
As soon as the hohols understood that their assault has failed, they start pounding the village with everything they have on hand. The fate of their own troops sitting in the local houses doesn’t worry them in the slightest. They are expendable resources and already written off. This cynical calculation of the Ukrainian command is entirely understandable. Their men are already dead, they were on a one-way trip here. Evacuating them is entirely impossible. It’s only a short matter of time until we re-clear the outskirts and why would the Ukrainian command waste that time? The Ukrainians don’t waste that time.
This is an especially revealing passage about the nature of the fighting in Ukraine. If the attacking side does not dig in in a timely manner, they are dead men. In this battle, the Ukrainians were dispersed and took prohibitive losses on the assault and were accordingly vulnerable to the Russian’s counterattack which would reach them much faster than any support from their own side could. Essentially, a failed attack equals death, because there is no organized retreat in good order possible for the attacker. Now imagine that, very often, especially after the Ukrainians’ failed counter offensive which this book is covering, it has been the Russian side making these absolutely suicidal attacks over and over and over again on heavily defended positions.
Also, remember that the Russian command had no qualms about dropping artillery on the Old Man’s position when it looked like he was surrounded. The cynical attitude Daniel is describing makes sense and it applies to both sides. This is what attrition warfare really looks like — taking as many of the enemy out with you as possible. The Ukrainians started pounding the village outskirts without wasting time because the Russians were still there and there’s no point in giving the enemy an easy time to evacuate their wounded.
Your own men are as good as dead anyway, so why hold back?
The northern outskirts of N-ka are covered by fire from two sides. The house where we are located is covered by our side since the remnants of the enemy’s assault team could try and take cover here and a second line which also includes our house is also covered by the hohols.
Not to insult anyone’s intelligence here, but clarity is king, so let me explain that he means that both sides are firing close to the house. The Russians want to prevent the remnants of the Ukrainian assault team from digging in anywhere and the Ukrainians want to complicate the Russian evacuation by fouling it up so that they either get shelled by their own side or the shelling is called off.
Prisoners we already have, and command doesn’t need any more of them, so orders on that account are very clear. Zero them out [kill all the Ukrainian prisoners].
Sitting on a box against the wall, I listen intently to radio chatter between Azart, the overall Russian commander in N-ke, and our group moving to re-clear the Northern outskirts. It suddenly comes to mind that this is the first time I’ve ever observed the hohols being butchered like this. Usually, it’s always us running away from somewhere, losing comrades and vehicles, failing our tasks. Well, two can play at this game it seems. A prisoner reported that they were all of 18 of them on the assault. How many were in the support group in the tree line he doesn’t know. But this doesn’t interest anyone. They were beaten back already in the morning and most are buried in the Old Man’s house. Now, what is interesting is the 17 who made it into the village and who are dispersed among a few houses.
The whole event now becomes a sort of safari.
The hohols are now divided, blocked and destroyed by Azart’s fire. There is no trace of the kind and hospitable Russian spirit here. The hohols are hounded absolutely without mercy like dangerous animals accompanied by our very un-hypocritical comments. They resist sluggishly without any desperate fatalism. The clever hohol brain doesn’t lose hope in finding a windowpane from which to jump out of and crawl away.
In the most desperate situation he will surrender. Because Russians are kind. They will take you somewhere warm, feed you and give you cigarettes. Sympathize, listen to some sugary verbal vomit and send you somewhere safe in the rear. Then they will exchange you full and healthy for one of our half corpses with crushed testicles and smashed faces [he is referring to the capture and torture on video of hundreds of unprepared Russian soldiers in the early weeks of the SMO]. The clever hohol reasons like this. But today isn’t his day. Not one managed to slither away from N-ka. All the carcasses were tagged by the evening.
Meanwhile we needed to move to the evacuation point.
That someone was pissing on the hohols somewhere on the outskirts is one thing but the heavy fire on our position was another level of problem. A mine landed right in front of the door and shrapnel punches right through the Chinese plastic door and lands a few centimeters from my face, opening up the bicep muscles of the senior enlisted soldier in the house in two places.
Thankfully the bone is untouched. The seniors wound added urgency to the evacuation. Someone applies a tourniquet and injects him with morphine. Three more wounded are selected and sent with the first group. They had just left the house when they came flying back inside. From the two-story building we are again taking fire. We needed to clear up who is shooting at us and why.
With curses and threats into the radio, the situation is resolved. And once more repeated with the evacuation team flying back inside the door.
—”What the fuck! You assholes are fucking shooting us again!”.
—”We aren’t doing shit!” .
— “Who the fuck is shooting?”.
— “Who the fuck knows.”.
It ended up being a group of hohols who had settled on the second floor when the guys we were cursing were on the first floor. For that whole time, nobody even suspected the existence of this group of hohols even though they weren’t even hiding and shot at everything that entered their field of view. Fire which after the morning circus everyone wrote off as coming from friendlies with curses and responded by yelling like idiots at them instead of suppressing it.
Of course accounting for the hohols and destroying them was a matter of time and this group eventually was found and cleared.
We could have just sprinted to the evacuation point under hohol artillery fire but the chaos from the hohols who had made it into the village stubbornly refused to abate. Panting and pale, the troops who play the role of runners from headquarters come gasping up. “Listen guys, behind the wall there.. along the second half of the house there have been two hohols sitting there since the morning the prisoners say”.
Well we are walking around scrambling from the fire from the two-story building and, apparently, the bastards are sitting right next door and could have laid us out at anytime, for example when we ran from house to house. Alright, we send two riflemen and a machine-gunner to sort things out. The rest of us perch by the windows in case the hohols make a dash for the back yard. The guys move out where the squatters are supposed to be and wild shooting pops off. The guys come back.
There was nobody there.
— “Where were you shooting”?
—”We shot up the room in case they were there”.
Ahhh, it all becomes clear. They were hunting for ghosts.
Well at least its all clear that there are no lurking reptiles right under our noses. Now we can finally go. And it would have been all fine, but then a tank starts working on the neighboring house. Not a mortar or artillery, but a tank. A tank is serious, a tank is nerve-wracking. Find a corner sit down and pray while listening to tiles fly off the roof from the approaching explosions. Mixed in with the tank are cassettes. That’s also a classic tactic of the VSU. Suppress the enemies psyche with the tank (and a tank will seriously suppress the psyche, much more efficiently than mortars or artillery) drive him from cover and mow him down with cassettes. And cassettes were ripping up our whole perimeter as well as the neighboring house. I could hear the platoon commander from the neighboring house speaking to Azart on the radio asking for artillery help.
— “There’s apparently a tank working on us, distance one and half to two kilometers, smother it!”.
That is, do something, anything. We couldn’t really take any measures, we hadn’t seen or heard a single exit to the south but meanwhile the tank is energetically and determinedly leveling our house. The neighbor’s house is already missing the roof and ours it seems is about to buckle. In the sky, we have enemy strike drones and mines raining down and if a hole should appear in the roof …
This was a bit hard for me to translate goodly, the salient point that is lost here due to my limited translation abilities is that the tank is apparently shooting from the south which is well within the Russian controlled part of town and nobody saw or heard of a Ukrainian tank breaking in that far. But there are Russian tanks in that part of town.
Azart rasps and hisses through the radio “listen, what kind of vehicles do you have with you over there?”.
Yeah, right in the middle of all this noise and racket let’s figure out what kind of caterpillars are clanking somewhere over by the neighbor’s house, sounds good. From the radio come a nervous, “fuck, where did it come from, north or south?”.
North is Rabotino and the Ukrainian side. The South is ours.
The tank tracks sound closer but it’s still not possible to determine from which direction. We have nothing besides small arms on us. We tossed away all our Satan’s Tubes when we left our house on the outskirts. We didn’t take anything with us. Some kind of tracked vehicle is now rumbling next to the house and Azart is hysterical:
— “where the fuck did it come from, north or south?”.
He calls up the artillery crew: — “Destroy it!”.
I can’t even convey properly my shock at those words. Damn it, you’re the commander! You have comms with headquarters. What are you saying? You don’t know what kind of vehicles are rolling around your own town in broad daylight? And if you don’t know, how can you categorically demand their destruction? I kind of doubt some hohols jumped into a Bradley and drove here from Rabotino in broad daylight. In the morning while it’s dark sure but not at 2 in the afternoon.
Then from the radio sounds the code for an air alert.
Thats a huge rarity, the first time I’ve ever heard it actually. They aren’t supposed to have many helicopters here. Happily the helicopter didn’t show up, maybe it flew off somewhere else. But the tank starts working again. The neighbour’s house can no longer cover their hysteria. “Destroy! That! Beast!”. The beast throws rounds closer and closer. With sadness I think of what a pity it is to live through such a morning just to croak under this ruined house.
I’m in the kitchen now where the only free corner is to be found.
Now I unsuccessfully try to find something to eat. On the other hand I find a nice hat. I have no hat at all and here’s one that is like new. “Whose hat?” I ask the guys around me and they all shrug their shoulders disinterestedly. Everyone is exhausted waiting for the damn tank to level the house. And it will level the house eventually. It seems like they have seriously decided to finish us off. Maybe revenge for the guys they lost in the morning. Or maybe they spotted our prisoners (who are in the neighbor’s house) and want to finish them so they won’t say anything.
But what can they say?
It’s classic mental retardation. I already saw the interrogation filmed on a cell phone. The Ragul [derogatory term for Ukrainian hicks or bumpkins] mumble something, moan something, pretend they don’t understand Russian. In the end they remember after some physical impacts but mumble and groan and cover their noses until the cajoling stops.
From above orders have already arrived to not zero these prisoners out and instead carry them back to the rear. In order to get them to the rear we need to move some of our wounded and arrange a convoy. Someone offers to zero out the prisoners and claim they just died in an accident. Some headquarters mole shoots down the idea, the FSB has personally instructed him to deliver the mumbling Ragul to the rear. So the hohols are spectacularly lucky, our Chekha will never zero them out, that’s for damn sure. [Soldiers believe that the FSB secretly works with the UAF in various ways].
Well, let them live, I guess.
That is, if their brothers in the Leopard don’t bury them with along with us in this house. And to not end up buried, we need to exfil somehow. We try to come up with a plan on how to exfil under this much fire when someone remembers a metal drainage tube covered in asphalt under the main road. We start sprinting there in small groups while the tank is reloading.
Amongst the wounded, we have a blind guy. Moving him requires a lot of fuss and time and we don’t especially have a surplus of time. Cassettes continue raining and drones keep flying and soon the tank will join in shooting with them. We barely finish exfiltration with all the blind twisting and squirming when the tank starts firing. Over there they have already been informed we have moved and the tank starts clearly beating on our culvert. The tube buzzes, bangs and jumps but nothing can touch us here. Not the tank, not the kamikaze drones, not the cassettes. Nervous tension drains from my body and I realize how exhausted I am.
I decide to try to take a nap.
We leave Daniel and his men here, hiding out in a drainage pipe, taking cover from the drones and the tank shelling as they’re desperate to get out of an area that is going to be flattened soon with or without them in it.
* * *
Sci-fi fans will no doubt notice parallels between the zek battalions and the Death Korps of Krieg. Many Russian-speakers on the Runet already have, leading to the meme that the unfortunate denizens of the Slavlands are already living in the grimdark Warhammer 40K setting.
Stay tuned for Part II.
|
|
Poprosiłem doktora Livsci o dostarczenie nam tłumaczenia i streszczenia książki „Storm Z” i dobry doktor przystał na to i dostarczył nam to, o co prosiłem.
Przedtem omówił „Dlaczego SMO?”, co było bardzo dogłębną analizą, dlaczego SMO zawiodło i dlaczego następująca po nim Nie-Wojna również została zaprojektowana, aby się nie udać. Poświęć trochę czasu na przeczytanie tej serii. Celem mojego bloga zawsze było dostarczanie patriotycznych perspektyw dysydentów pochodzących z Rosji patriotom na Zachodzie. Większość zachodnich fanów Putina, którzy wierzą w wielkie moralno-humanitarne superpaństwo Kremla i jego pięciowymiarową hiperwymiarową wojnę szachową przeciwko satanistycznym sorosowskim nazistom z Zachodu, będzie zszokowana, słysząc relacje z pierwszej ręki o tym, czym naprawdę jest ta wojna, po latach konsumpcji propagandowego bełkotu produkowanego przez kolektyw „ZAnon”. Ci znani blogerzy, prawie wszyscy z nich sami z upiornym pochodzeniem, stworzyli rodzaj polityczno-religijnej narracji wokół zbawcy Putina, a czasami także rządów innych krajów BRICS. Ale ta narracja to bzdura, która nie wytrzymuje żadnej prawdziwej kontroli. Szczerze wierzę, że gdyby ludzie dowiedzieli się, jak podobne są nasze rządy okupacyjne, bylibyśmy mniej skłonni do mordowania się nawzajem z powodu bzdur. – RS **
Oto, koledzy Stalkerzy, moje tłumaczenie dwóch rozdziałów niesławnej już książki Daniela Tulenkowa „Storm Z”. Otrzymała ona mocną rekomendację od zmarłego doomera-blogera Murza. Tak zwani Z-Stormerzy to pospiesznie sklecone bataliony szturmowe moskiewskiego Ministerstwa Obrony zek (kolonie karne). Ci więźniowie mieli dość niskie lub praktycznie zerowe szanse na przeżycie SMO bez szwanku, biorąc pod uwagę warunki, w jakich byli zmuszeni walczyć.
Nasz główny bohater i autor, Daniel, został uwięziony za jakieś finansowe oszustwo, którego szczegółów nie rozwija w książce, poza stwierdzeniem, że wyrok, który otrzymał, był niesprawiedliwy. Przyjmij to za to, co jest warte. Jednak około roku po odsiedzeniu wyroku zapisał się do programu Storm Z, aby wymazać swoje skazanie i dostać szansę na nowy start w społeczeństwie. Dzieli się wieloma anegdotycznymi historiami, które ujawniają, kto dokładnie zostaje wysłany na front i jak to wszystko się tam rozwija.
Oto podstawowa struktura książki.
Ale najpierw jeszcze kilka uwag.
Już na samym początku spotykamy wielu żołnierzy kontraktowych w wieku ponad 50 lat. Można odnieść wrażenie, że ta wojna jest prowadzona za i przez emerytów, przynajmniej po stronie rosyjskiej, co z pewnością wyjaśniałoby nadmierne poleganie na radzieckiej propagandzie w formie obrazów i narracji. Jeden z tych starych wyjadaczy stawia ostatni opór i pada, walcząc z żołnierzami UAF, którzy szturmują jego pozycję. Omawiamy jego historię w rozdziałach, które starałem się jak najlepiej przetłumaczyć dla Ciebie poniżej.
Inny żołnierz kontraktowy, którego Daniel bardzo szanuje, a który nie jest w tych rozdziałach, zbliża się do 60-tki i ostatecznie podpisał kontrakt z MoD, ponieważ uciekał pijany przed policją i pod wpływem chwili pobiegł prosto do biura rekrutacyjnego. Według Daniela ten człowiek nie wytrzyma długo w cywilu, gdy wojna się skończy, ale na razie jest dokładnie tam, gdzie zawsze miał być i uratował wiele istnień.
Sam Daniel ma ponad 40 lat w czasie opisywanych przez siebie wydarzeń i odnoszę wrażenie, że zekowie wykorzystywani jako samobójcze oddziały szturmowe są w rzeczywistości nieco młodsi niż przeciętni faceci zajmujący się kontraktami .
Autor Z-Storm
Jednym z nie tak zaskakujących szczegółów, o których wspomina Daniel w odniesieniu do swoich zmarłych towarzyszy, jest to, że czurkas [nie-biali z Azji Środkowej], którzy pracują w kwaterze głównej na wygodnych posadach za pieniądze rosyjskich podatników, kradliby rzeczy i pieniądze mężczyzn niedawno zabitych na froncie, gdy tylko usłyszeliby o tym. Nowi Rossiyanie Putina zawsze przekraczają granice obowiązku, aby zademonstrować swoją miłość do przybranego kraju, jak każdy Rosjanin chętnie ci powie… gdy tylko upewnią się, że nie jesteś federalnym.
Inną interesującą obserwacją, którą czyni, jest to, że Ministerstwo Obrony ma określoną kategorię żołnierzy zek , których nie chce, aby wracali do domu żywi pod żadnym pozorem. Nie rozwija tematu, kto jest zaliczany do tej kategorii, ale możemy wnioskować, że uwięzieni rosyjscy nacjonaliści są najbardziej oczywistą grupą, o której mowa. Daniel sam nie jest jednym z tych nacjonalistów, ale wydaje się, że ma podstawowe poczucie patriotyzmu w swojej postaci. Mówiąc inaczej, Daniel jest zasadniczo normikiem z niższego spektrum rosyjskiego społeczeństwa.
Daniel ma również eklektyczny styl pisania, w którym nieustannie przeskakuje w swojej narracji od teraźniejszości do niedawnej przeszłości. Ponieważ daję ci dwa rozdziały w izolacji, może to być bardzo mylące, więc dodałem trochę wyjaśniającego tekstu pomiędzy segmentami. Wybrałem te dwa rozdziały specjalnie, ponieważ są świetnym przykładem absolutnie brutalnego, chaotycznego festiwalu rzezi, jakim jest ta wojna. Nie znajdziesz żadnych dowodów na jakiekolwiek genialne planowanie, „ratowanie życia” ani niczego w tym rodzaju po stronie rosyjskiej. To po prostu czysta bezlitosna i nieustępliwa selekcja. I niech nikt nie mówi „no jasne, to Z-Stormers”, ponieważ stary weteran i jego ludzie, którzy zostają zabici na początku narracji, to żołnierze kontraktowi, a nie zekowie.
Po stronie ukraińskiej, nie trzeba dodawać, że jest to w dużej mierze ten sam rodzaj okrucieństwa, jeśli chodzi o cyniczne podejście wyższych rangą do życia ich własnych ludzi. Mam nadzieję, że niektórzy z was uznają tę relację z pierwszej ręki za tak samo odkrywczą, jak ja, jeśli chodzi o uzyskanie instynktownego, niepropagandowego spojrzenia na to, co naprawdę dzieje się na froncie.
Zaczynamy od opowieści Daniela o tym, jak przeżył ukraiński atak na jakąś wioskę na południe od Rabotino podczas wielkiej ukraińskiej kontrofensywy zeszłego lata. Nie podaje nazwy wioski ze względów opsec, ale sposób, w jaki ją skraca, wskazuje, że ma na myśli Nowoprokopowkę (N-ka), która jest kolejnym małym miasteczkiem na południe od Rabotino.
Kilka razy w historii Daniel wspomina „oko” i jest to nawiązanie do „Oka Zełenskiego”, czyli wzniesienia wokół Rabotino, gdzie od jakiegoś czasu toczyły się szczególnie krwawe i bezowocne walki. Mając na uwadze wszystkie te informacje, wskakujemy w narrację walki!
***
„Chłopak” umarł jako pierwszy. Bez względu na to, jak bardzo boimy się o siebie, jego szybka śmierć nas zszokowała. Cały dom był spowity kurzem z rozpadającej się ściany, wijącym się jak demoniczny dym do długiego pokoju, w którym się znajdowałem. Właśnie obudziłem się w dosłownym piekle. Wszędzie strzelano, na podwórku słychać było eksplozje, kurz, gdzieś coś się paliło, ktoś gdzieś coś krzyczał. I jak zawsze, bez względu na to, ilu nas jest, ktoś musi powiedzieć to, co oczywiste: „wszyscy jesteśmy skończeni”.
Zobaczmy. Może tak. Może nie.
Zakładam zbroję i hełm. Z podwórka i przez rozbite okno coś leci boleśnie i pali mnie w biodro. Nie ma krwi, a moje spodnie są całe, najwyraźniej tylko poparzone odłamkami. Rozpoznaję charakterystyczne uderzenia w ścianę domu, a właściwie to, co z niej zostało. „Bradley”, tak jak powiedziałem.
W życiu wszyscy mieliśmy sytuację, w której mogliśmy z pełnym przekonaniem powiedzieć „mówiłem ci”. Ale, na Boga, zazwyczaj wydają się usprawiedliwione dopiero po fakcie. Ale nie w moim przypadku, tutaj i teraz. Po prostu trochę pomyliłem się z czasem. Powiedziałem, że przyjdą o 5, a przybyli o 3:30. Bradley odważnie wzbija się w powietrze i wysadza zespół szturmowy, a ich wsparcie atakuje nas z linii drzew.
W tym miejscu Daniel odchodzi od narracji i cofa nas o dwa dni.
Chłopiec i my stanęliśmy na „Oku Zełenskiego”, paląc hoholsy przedwczoraj. Uderzyliśmy w nich 2 lufami artylerii i ostrzelaliśmy żywopłoty, gdzie zbierali się w różnych miejscach. Nasz dowódca drużyny przybiegł krzycząc: „gdzie strzelacie, tam nikogo nie ma”!
No cóż, teraz oczywiście nie ma tam już nikogo.
Następnego dnia wszystko powtarza się w ten sam sposób. Oni są właścicielami linii drzew i przychodzą i odchodzą wzdłuż niej, kiedy chcą. Pełzają w swoich schronach obok moich martwych towarzyszy, tych dwóch, którzy byli z tyłu. Wyrzucili ich ciała na drogę i teraz leżą tam, może twarzą w dół, a może twarzą do nieba.
Daniel nawiązuje tutaj do wcześniejszego incydentu opisanego w książce, kiedy to głupi dowódca doprowadził do śmierci dwóch swoich towarzyszy broni, gdy pomylił Ukraińców z Rosjanami i otworzył ogień do swoich ludzi.
Oto przejeżdżają przez drogę, którą uciekliśmy na południe.
Przed znakiem „N-ka” rozpraszają się i rozprzestrzeniają. Zawsze są blisko nas. Mają wszystko pod kontrolą, dlatego jesteśmy narażeni w Oku nie tylko w domach na skraju miasta, ale także tutaj, pod znakiem wejściowym.
Jesteśmy narażeni zarówno w dzień, jak i w nocy; kasety i drony sikają nam na głowy.
Nie ma gdzie się ukryć, ludzie dosłownie chowają się pod krzakami.
Wieczorem, zanim zapadł zmrok, przez dziurę w płocie zobaczyłem przerażającą scenę. Dron kamikaze oznaczył jednego z naszych ludzi czołgających się pod drzewem. Rozpaczliwie strzelał z pozycji półleżącej do obracającego się drona, który wybrał swoją trajektorię i zaatakował z raniącym uszy piskiem. Jasny błysk, eksplozja, ale uderzenie nastąpiło gdzieś w gałęziach drzew.
Może nasz człowiek przeżył.
Teraz Daniel podejmuje inny wątek z wieczoru tuż przed atakiem, od którego zaczyna rozdział.
Przez całą noc nie rozumiemy, co się dzieje. Nie mamy żadnych informacji ani jasnego zrozumienia ogólnego obrazu. Nasza artyleria działa na polu po naszej prawej stronie. Co lub kto tam jest, po prostu nie wiemy. Jedna z eksplozji wyrzuca człowieka w powietrze na wysokość około 3 pięter, koziołkuje i macha rękami jak skrzydłami.
Kto to jest? Nie wiemy.
Jak ktoś znalazł się na tym polu? A co jeśli to nasza 2. grupa z drugiego BTR? Włamali się do ukraińskich umocnień i siedzieli tam przez dzień. A potem, gdy nikt nie przyszedł ich wesprzeć, może zaczęli czołgać się z powrotem przez linie hohols przez to pole i teraz nasza artyleria zakłada, że to hohols.
To może być cokolwiek.
Daniel znów nawiązuje do poprzedniego ataku na Ukraińców, którego wyniku nigdy nie opisuje w książce, prawdopodobnie dlatego, że nie zostałaby opublikowana z zachowaniem szczegółów. Jednak jego zastanawianie się tutaj nad tym, czy ich własna artyleria uderza w drugą grupę ocalałych, próbujących czołgać się z powrotem na swoje linie przez Ukraińców, ujawnia nam wystarczająco dużo, abyśmy wiedzieli, że ich poprzednie ataki nie poszły dobrze.
Gdy zapada zmrok, wszystko się uspokaja, ale zza linii drzew kontrolowanej przez UAF słychać czyjeś wołanie w czystym języku rosyjskim o pomoc.
Jak wilki na wolności na skraju wioski polujące na sukę w rui. Rozpustne samce pędzą tam, gdzie czekają tylko rabusie. Tak właśnie chuligani wabią nas czystą mową z Riazania (miasta w Rosji). Ale mnie to wcale nie oszukuje. Wiem, co tam jest po znaku — tylko śmierć. To znaczy śmierć dla moich nowych towarzyszy, którzy tam teraz leżą, ale nie dla mnie. Wróciłem stamtąd, właściwie uciekłem stamtąd. To, co jest tam, to prawdopodobnie spalony i znokautowany BTR i Władca Hadesu pochłaniający dwóch moich przyjaciół przed tym znakiem.
Tam jest wróg. Tam jest śmierć.
I stamtąd, około północy, nadlatują do nas pociski z czołgu. Strzał i natychmiastowe uderzenie. Można rozpoznać pociski czołgowe po ich szybkości i po poczuciu siły, z jaką rozdzierają ziemię. Teraz orają obrzeża wioski. Bardzo dokładnie. Pociski orają tuż obok naszego domu. Przez każdą szczelinę wzbija się kurz, a brud wlatuje przez okna. Udaje mi się położyć na moim punkcie obserwacyjnym, przytulić się do niego i modlić się, żeby przetrwać ten ostrzał, ponieważ nasz dom nie wytrzyma bezpośredniego trafienia.
Oprócz mnie w pokoju są dwaj Dagestańczycy i Boy.
Dagestańczycy sikają na czołg i w zasadzie sikają wszędzie. Śpią przytuleni do swoich karabinów.
Zlitowałem się nad Boyem i kazałem mu również iść spać, zostawiając mnie samego na warcie.
Czołg się przeładowuje, więc zrobię sobie krótką przerwę, żeby się trochę zrelaksować. Palę i patrzę na zegarek. 2 w nocy. Muszę czuwać do 4, ale mój wewnętrzny głos mówi, że muszę się przełączyć o 3. Nie mam żadnego racjonalnego wytłumaczenia, po prostu wiem, że muszę to zrobić. Niespodziewanie w pokoju robi się jasno, podnoszę głowę i patrzę na zewnątrz. Gdzieś daleko na środku nieba wybuchają zielonkawe fajerwerki i powoli opadają na ziemię. Chyba to fosfor, pierwszy raz widzę coś takiego i jest imponujące. Nie chciałbym się znaleźć w miejscu, gdzie te zielonkawe światła spotykają się z ziemią.
Już niedługo zrobi się tu gwarno.
Wiem na pewno, dzięki całej mojej skromnej znajomości taktyki VSU, że wszystkie działania ostatnich dwóch dni nie były na nic. Rano o świcie zaatakują ze wsparciem Bradleya. Właśnie tutaj, przy wejściu do wioski stoi nasz spalony BMP. Właśnie tutaj wtoczą się i rozwalą cały nasz dom w gruzy i rozmieszczą swój zespół szturmowy.
A zmarli, leżący w ciemnościach na naszych oczach, są coraz bliżej.
W Eye po obu stronach drogi rozstawiono po dziesięciu ludzi. Ich los jest nie do pozazdroszczenia. Skończą w najzacieklejszym bałaganie — pod ostrzałem z dwóch stron. Mało prawdopodobne, żeby ktokolwiek stamtąd wyszedł.
Tego wieczoru podzieliłem się już swoimi przemyśleniami z liderem zespołu. Macha rękami, jakby chciał odeprzeć moje narzekania. Między wierszami przeczytałem „trochę się o siebie martwisz, ale teraz jesteś w Storm, powinieneś być skończony”.
Mimo wszystko robię wszystko tak, jak czuję się zmuszona. O 3 budzę kierownika zespołu i mówię, że jestem wyczerpana i że naprawdę muszę trochę pospać. On, ze zrozumieniem, zgadza się. W końcu sam powiedział, że zmęczonych przebiorę. Oferuje mi miejsce w tym samym pokoju, ale odmawiam i wracam do pokoju, w którym spałam wcześniej. Muszę się przespać godzinę lub dwie przed przybyciem gości, ale tej nocy udaje mi się przespać tylko pół godziny.
Daniel przewija scenę o 30 minut do momentu, w którym pojawia się Bradley, przerywając jego drzemkę.
Powstrzymaliśmy początkowy atak prostaków.
Od południa zbliża się nasza armia, czołg z BMP z tyłu.
Ledwo słyszę stukot gąsienic Bradleya, gdy rusza i pędzi z powrotem w kierunku Rabotino. Piechota dzieli się na grupy, półpełzając w ciemnościach w stronę domów po naszej lewej i prawej stronie. Ale nie do naszego. Bradley pracował nad naszym domem, niszcząc zewnętrzne ogrodzenie, ale piechota tu nie wchodzi.
Przedtem, od północy do drugiej, ich czołg zrył wszystko wokół naszego domu, ale nie trafił bezpośrednio. Najwyraźniej hoholowie oznaczyli naszą pozycję jako zajętą i gotową do obrony, więc planowali zająć resztę domów z flanki lub z tyłu. I tak to się potoczyło. Udało im się zająć kilka sąsiednich domów, ale sami wpadli w pułapkę. Wszystko skończyło się tym, że zostali zablokowani i wyrzuceni z zajętych domów lub po prostu zmieceni z powierzchni ziemi przez artylerię wraz z domami. Więźniowie, których wzięliśmy, wyjaśnili dziwną strategię, wyjaśniając, że powiedziano im, że nikogo tu nie ma. To znaczy, według ich obliczeń, nasz dom był jedynym zajętym na skraju wioski, a reszta była pusta, a nasze główne siły znajdowały się dalej w mieście. Tak więc poddaliśmy przedmieścia bez poważnej walki. Ale tak się nie stało i atak spotkał się z bardzo gorącym przyjęciem.
Teraz siedzimy przy otworach w ścianach, które pokrywają wszystkie cztery kierunki.
Obserwuję podwórko gotowe do strzelania do wszystkiego, co pełznie w ciemności. Na ulicy za nami nasz czołg manewruje, a BMP leci prosto na nasz dom z dziką prędkością. Jeśli ktoś patrzy na pojazdy jak na zwierzęta, to jest to jak wściekły niedźwiedź wybiegający ze swojej kryjówki, podczas gdy szakal ucieka od niego z ogonem podkulonym między nogami.
W ruchu nasz BMP otwiera ogień do wycofującego się Bradleya, huk jej armaty brzmi jak piękna muzyka dla naszych uszu. Ryk jej silnika, stukot jej gąsienic, jasne błyski jej lufy, moc naszej rodzimej zbroi ożywiają nasze duchy i gaszą nasz strach.
Kiedy siedzi się w domu z gówna i gałęzi (a wszystko na Ukrainie to gówno, ludzie, kultura, historia i oczywiście domy) i 30 metrów dalej warczy amerykański Bradley, zaczyna się odczuwać ostry dyskomfort. Mógłbym oczywiście spróbować wyślizgnąć się z domu i strzelić do niego z Satan's Tube [rakiety przeciwpancernej], ale teraz nie mam na to odwagi. I okazuje się, że poza mną nikt nawet nie wie, jak strzelać z Satan's Tube.
A tu siedzisz z karabinem w kartonowym domu, a za zrujnowanym płotem jest klekocząca, warcząca, przerażająca żelazna bestia. Więc oczywiście, gdy znika, gdy nasz BMP szaleńczo zbliża się strzelając w ruchu, nasze duchy unoszą się prosto w gwiazdy. Ale BMP nie może być tu długo zatrzymany. To magnes na bomby i wkrótce wraca do wnętrza miasta. Tymczasem my nadal siedzimy na naszych pozycjach, obserwując wszystko, co się dzieje, ale nie zdradzając naszej pozycji. Wokół nas trwa dzika strzelanina, ale nie oddaliśmy ani jednego strzału. Strzelimy tylko, jeśli przyjdą do nas bezpośrednio, ale jak dotąd nie nadchodzą.
Bitwa kończy się kilkoma strzelaninami.
Z domu naszego sąsiada, gdzie przebywa starszy mężczyzna, jest silny ogień. Starszy mężczyzna jest żołnierzem kontraktowym w wieku 50-55 lat i dużo pije, więc wygląda jeszcze starzej.
Strzelanina rozbrzmiewa wzdłuż całej drogi, a część ataku przenosi się na pole za podwórkiem. Próbujemy ustalić, co się dzieje i gdzie, ale nie mamy wyraźnego obrazu. Nie ma wyraźnego obrazu, ponieważ podczas potykania się w chmurze kurzu w zrujnowanym domu, nasz dowódca zespołu zgubił krótkofalówkę, gdy wynosił ciało Boya. Szukamy jakiegoś śladu w ciemności, ale jak dotąd bez powodzenia. Dlatego siedzimy jak ślepe kocięta w na wpół zrujnowanym, rozpadającym się domu i możemy tylko zgadywać, czy nasi dobijają hoholów, czy hoholowie dobijają naszych, a co gorsza, czy nasi strzelają do siebie nawzajem.
Tymczasem nasz dom jest od czasu do czasu ostrzeliwany, ale nie jest jasne, kto strzelał.
Nie odpowiadamy ogniem i czekamy na wschód słońca. Musimy znaleźć ten cholerny krótkofalówkę, ponieważ sytuacja staje się poważnie niebezpieczna. Dom sąsiada jest ewidentnie ostrzeliwany przez przyjaciół, co oznacza, że dowództwo myśli, że został już zajęty przez wroga, podczas gdy w rzeczywistości wciąż stawia opór hoholom. Jeśli tak dalej pójdzie, to my będziemy następni, którzy zostaną ostrzelani.
Naprawdę potrzebujemy tego krótkofalówki.
Zaczyna robić się jasno, gdy w nasz dom leci pocisk RPG. Połowa tylnej ściany rozpada się w pył i teraz nie tylko nasz przód jest otwarty dla wroga, ale także tył. RPG był z naszej strony. Najwyraźniej dowództwo uważa, że hoholowie zajęli również naszą pozycję. Ja i dwaj Dagestańczycy wbiegamy do zrujnowanego pokoju i czołgamy się na czworakach, aby uniknąć widoku z zewnątrz, próbujemy odkopać przeklęty krótkofalówkę. Znaleźliśmy ją! Dzwonimy do dowództwa i prosimy, żeby przestali do nas strzelać.
Krzyki z krótkofalówki:
„Co? Ty tam? Kurwa, pieprzę cię w usta, czemu, kurwa, milczałeś wcześniej, miałeś być w pieprzonym małym pudełku!”.
Pole ma tutaj podwójne znaczenie, gdyż odnosi się do szczątków zespołu Daniela mieszczących się w pudełku na buty, a także do artylerii, która miała rozpocząć pracę nad polem współrzędnych siatki, na którym znajdował się dom.
Skrzynka naprawdę zmierzała wzdłuż sąsiedniej drogi i zmierzała w stronę domu Starego Człowieka. „Kogo masz po lewej?” – pyta głos z krótkofalówki.
—„Stary jest tam”.
— „Wygląda nam to na jakieś gnoje!”.
— „Nie, to nasze, to Staruszek”.
—„Nie, to nie może być nasze, ta skrzynka będzie dotyczyła tamtego domu, uważaj tam!”.
Lider zespołu krzyczy do nich, błagając o czas, próbując przekonać dowództwo, że dom jest nasz. Walkie-talkie milczy. Następnie z walkie-talkie „wysyłamy teraz drona, macie 5 minut, żeby wyjść z domu i pomachać ręką. Jeśli nikt nie wyjdzie, rozwalimy dom”.
Próbujemy krzyczeć do Starca. On nas słyszy, ale nie rozumie, co mówimy.
Jeden z naszych krzyczy w odpowiedzi: „tak, to ja, słyszysz mnie?”. Znów krzyczą jego przezwisko chrapliwymi głosami. Krzyczymy jeden po drugim. Trzeba kogoś nakłonić, żeby wyszedł z domu i pomachał ręką do drona. Stary krzyczy w odpowiedzi przezwiska naszej drużyny, mówiąc, że nie rozumie. Niespodziewanie głośność ognia z broni ręcznej skoncentrowanego na pozycji Starego Człowieka wzrasta. Trwa intensywna strzelanina. Z mojej pozycji widzę naszego drona lecącego w naszą stronę ze środka wioski. Znów krótkofalówka:
— „No i kto tam, na litość boską, gdzie jest twój stary, wychodzi”?
—„Tam jest walka”.
— „Wiemy, widzimy, ale skoro nie wychodzi, to gnoje go biją. Teraz na pewno idą po dom”.
Tak, teraz hohols zdecydowanie byli w domu. Hohols szturmowali pozycję, a teraz Starego Człowieka już nie było. I za minutę, hohols nie będzie już, wraz z całym domem. Nie będzie tam nikogo ani niczego, ponieważ skrzynka otwierała ogień na miejscu. Skrzynka zasypywała wszystko, zamieniając dom w wysypisko śmieci na rozbite materiały budowlane. Walkie-talkie syczy:
— „Przygotujcie się na ewakuację, ilu was jest”?
-"Kopia"
—„Przenieście się wzdłuż drogi do Domu D, trzy minuty do ewakuacji”.
Nasi wycofywali się z krawędzi miasta, co oznaczało, że czołgi i artyleria zrównają wszystko, co zostało, a my oczyścimy teren. Gdy odchodziliśmy, obejrzałem się, tam przy wejściu leżało ciało Boya. Teraz umarł po raz drugi w tym płonącym i rozpadającym się domu. Jego ciało na zawsze pozostanie w tej ruinie. Nie wróci nawet do domu w cynkowej trumnie.
Cholerna sytuacja, ale musimy biec do Domu D.
Dom, który musimy ominąć, jest tuż obok. Widzimy go z wejścia. Krótki sprint i jesteśmy na miejscu. Ale ten niewielki dystans zamienia się w trudną i denerwującą nieruchomość, ponieważ tuż przy podejściu do domu zaczynamy być ostrzeliwani z dwupiętrowego budynku po drugiej stronie drogi. Ktoś upada, a ktoś taki jak ja przyspiesza, aby pokonać dystans do drzwi. Nigdy nie dowiemy się, kto do nas strzelał, ale prawdopodobnie to była nasza własna strona. Niektórzy z nas biegną aż do domu i rzucają się do środka.
Nie, biegnę do najbliższej murowanej ubikacji i tam się chowam.
Strzelanina cichnie. Z okna domu wychodzi nieznajomy facet z karabinem. Wiadomo, że jesteśmy przyjaciółmi, ale mimo wszystko się nie znamy, a ja jestem na czyimś stanowisku. Mówię, skąd pochodzę i podaję swój pseudonim. Pyta facetów, z którymi przyszedłem, którzy dotarli do domu, aby potwierdzili moją historię. Wszystko się zgadza, ale gnoje zaczynają nas atakować ogniem pośrednim. Kaset nie przerażają mnie, ale przedtem zwykle zrzucają miny. Pierwsza ląduje daleko ode mnie, ale to kwestia czasu, zanim któraś wyląduje gdzieś niedaleko.
Krzyczę w stronę domu, żeby mnie wpuścili.
Drzwi się otwierają i w trzech susach ląduję w środku. Jest tu mnóstwo ludzi, mnóstwo rannych leży i siedzi na podłodze. Z mojej grupy wszyscy są ranni, oprócz mnie. Wszyscy czekają na ewakuację. Dlatego planuję ewakuować się razem z nimi. Moja epopeja w N-ke dobiega końca i czas, żebym się stąd wydostał i wrócił do swoich ludzi. To nie jest tak, że to proste zadanie samo w sobie, trzeba wymyślić przekonujące, zwięzłe wyjaśnienie, gdzie byłem, co robiłem przez ostatnie 3 dni odcięty od mojej grupy i dlaczego nie opuściłem N-ke wcześniej.
Daniel trafił do tej bitwy, ponieważ 3 dni wcześniej został odcięty od swojej zwykłej drużyny, co zostało opisane na samym początku książki. Inna drużyna Z-Stormerów przybywa do domu na skraju N-ka, gdzie Daniel się schronił i zostaje z nimi z powodu prawdopodobieństwa okaleczenia lub śmierci podczas próby powrotu w pojedynkę. Jednak wszyscy w tej drużynie, z którą walczył, są teraz martwi lub ranni, więc nikt nie może potwierdzić jego historii po ewakuacji.
Liczyłem na potwierdzenie od lokalnego dowódcy, że nie zdezerterowałem gdzieś w linię drzew i że cały czas byłem na froncie. Że nie mogłem opuścić miasta wcześniej z powodu ciężkich walk, w których brałem bezpośredni udział. Ale tutaj i teraz nie było jasne, jak to wszystko można zorganizować. Cokolwiek. Zajmiemy się tym później. Czas naprawdę stąd wyjść.
Punkt ewakuacyjny znajduje się kilometr na południe od głównej ulicy miasta, a pokonanie tego kilometra nie jest łatwą sprawą.
Gdy tylko hoholowie zrozumieli, że ich szturm się nie powiódł, zaczęli walić we wioskę wszystkim, co mieli pod ręką. Los ich własnych żołnierzy siedzących w lokalnych domach nie martwi ich w najmniejszym stopniu. Są oni zasobami, które można wyrzucić i są już skreśleni. Ta cyniczna kalkulacja ukraińskiego dowództwa jest całkowicie zrozumiała. Ich ludzie już nie żyją, byli w podróży w jedną stronę. Ewakuacja jest całkowicie niemożliwa. To tylko kwestia czasu, aż oczyścimy przedmieścia, a po co ukraińskie dowództwo miałoby tracić ten czas? Ukraińcy nie marnują tego czasu.
To szczególnie odkrywczy fragment o naturze walk na Ukrainie. Jeśli atakująca strona nie okopuje się w odpowiednim czasie, jest martwa. W tej bitwie Ukraińcy zostali rozproszeni i ponieśli ogromne straty w ataku, a zatem byli podatni na rosyjski kontratak, który dotarłby do nich znacznie szybciej, niż jakiekolwiek wsparcie z ich własnej strony. Zasadniczo nieudany atak równa się śmierci, ponieważ nie ma zorganizowanego odwrotu w dobrym porządku dla atakującego. Teraz wyobraź sobie, że bardzo często, zwłaszcza po nieudanej kontrofensywie Ukraińców, którą opisuje ta książka, to strona rosyjska dokonywała tych absolutnie samobójczych ataków raz po raz na silnie bronione pozycje.
Pamiętajcie też, że rosyjskie dowództwo nie miało żadnych skrupułów, by zrzucić artylerię na pozycję Starca, gdy wyglądało na to, że jest otoczony. Cyniczne podejście, które opisuje Daniel, ma sens i dotyczy obu stron. Tak naprawdę wygląda wojna na wyniszczenie — zabieranie ze sobą jak największej liczby wrogów. Ukraińcy zaczęli bombardować obrzeża wioski, nie tracąc czasu, ponieważ Rosjanie wciąż tam byli i nie ma sensu ułatwiać wrogowi ewakuacji rannych.
Twoi ludzie i tak są martwi, więc po co się powstrzymywać?
Północne obrzeża N-ka są strzeżone przez ogień z dwóch stron. Dom, w którym się znajdujemy, jest strzeżony przez naszą stronę, ponieważ resztki wrogiego zespołu szturmowego mogłyby spróbować się tu schronić, a druga linia, która obejmuje również nasz dom, jest również strzeżona przez hohols.
Nie chcę tu obrażać czyjejś inteligencji, ale jasność jest najważniejsza, więc pozwólcie mi wyjaśnić, że ma na myśli, że obie strony strzelają blisko domu. Rosjanie chcą uniemożliwić resztkom ukraińskiej drużyny szturmowej okopanie się gdziekolwiek, a Ukraińcy chcą skomplikować ewakuację Rosjan, psując ją tak, aby zostali ostrzelani przez własną stronę lub ostrzał został odwołany.
Więźniów już mamy, a dowództwo nie potrzebuje ich więcej, więc rozkazy w tej sprawie są jasne. Wyzerować ich [zabić wszystkich ukraińskich więźniów].
Siedząc na skrzynce przy ścianie, uważnie słucham radiowej pogawędki między Azartem, głównym dowódcą rosyjskim w N-ke, a naszą grupą, która rusza, aby oczyścić północne przedmieścia. Nagle przypominam sobie, że to pierwszy raz, kiedy obserwuję, jak hoholowie są tak mordowani. Zazwyczaj to my uciekamy skądś, tracimy towarzyszy i pojazdy, nie wykonujemy swoich zadań. Cóż, dwóch może grać w tę grę, jak się wydaje. Pewien więzień zgłosił, że było ich wszystkich 18 w ataku. Ilu było w grupie wsparcia na linii drzew, nie wie. Ale to nikogo nie interesuje. Zostali odparci już rano i większość została pochowana w domu Starego Człowieka. Teraz ciekawe jest tych 17, którzy dostali się do wioski i którzy są rozproszeni po kilku domach.
Całe wydarzenie przybiera teraz formę pewnego rodzaju safari.
Hoholowie są teraz podzieleni, zablokowani i zniszczeni przez ogień Azarta. Nie ma tu śladu miłego i gościnnego ducha rosyjskiego. Hoholowie są ścigani bezlitośnie jak niebezpieczne zwierzęta, którym towarzyszą nasze zupełnie pozbawione hipokryzji komentarze. Stawiają ospały opór bez żadnego desperackiego fatalizmu. Sprytny mózg hohola nie traci nadziei na znalezienie szyby, z której można wyskoczyć i odpełznąć.
W najbardziej desperackiej sytuacji on się podda. Bo Rosjanie są mili. Zabiorą cię gdzieś w ciepłe miejsce, nakarmią i dadzą papierosy. Okaż współczucie, posłuchaj słodkich wymiocin i wyślą cię gdzieś bezpiecznie na tyły. Potem wymienią cię pełnego i zdrowego na jednego z naszych półtrupów ze zmiażdżonymi jądrami i zmiażdżonymi twarzami [ma na myśli pojmanie i torturowanie na wideo setek nieprzygotowanych rosyjskich żołnierzy w pierwszych tygodniach SMO]. Takie sprytne, chamskie argumenty. Ale dziś nie jest jego dzień. Ani jednemu nie udało się wymknąć N-ce. Wszystkie tusze zostały oznaczone do wieczora.
Tymczasem musieliśmy udać się do punktu ewakuacyjnego.
To, że ktoś sikał na hohols gdzieś na obrzeżach, to jedno, ale intensywny ostrzał naszej pozycji to już zupełnie inny poziom problemu. Mina wylądowała tuż przed drzwiami, a odłamki przebiły chińskie plastikowe drzwi i wylądowały kilka centymetrów od mojej twarzy, rozcinając mięśnie bicepsa starszego szeregowego żołnierza w domu w dwóch miejscach.
Na szczęście kość jest nietknięta. Rana seniora dodała pilności ewakuacji. Ktoś zakłada mu opaskę uciskową i wstrzykuje morfinę. Trzech kolejnych rannych zostaje wybranych i wysłanych z pierwszą grupą. Właśnie opuścili dom, gdy wpadli z powrotem do środka. Z dwupiętrowego budynku znów jesteśmy ostrzeliwani. Musieliśmy wyjaśnić, kto do nas strzela i dlaczego.
Z przekleństwami i groźbami w radiu sytuacja zostaje rozwiązana. I jeszcze raz powtórzona z zespołem ewakuacyjnym wlatującym z powrotem do środka drzwi.
—„Co do cholery! Wy dupki znowu do nas strzelacie!”.
—„Nic nie robimy!”.
— „Kto, kurwa, strzela?”.
— „Kto, kurwa, wie.”.
Okazało się, że to grupa hohols, która osiedliła się na drugim piętrze, gdy goście, których przeklinaliśmy, byli na pierwszym. Przez cały ten czas nikt nawet nie podejrzewał istnienia tej grupy hohols, chociaż nawet się nie ukrywali i strzelali do wszystkiego, co pojawiło się w ich polu widzenia. Ogień, który po porannym cyrku wszyscy spisali na straty jako pochodzący od przyjaciół z przekleństwami i odpowiadali krzycząc na nich jak idioci zamiast go stłumić.
Oczywiście, rozliczenie się z chuliganami i ich zniszczenie było kwestią czasu. Grupa ta została ostatecznie odnaleziona i rozgromiona.
Mogliśmy po prostu pobiec do punktu ewakuacyjnego pod ostrzałem artylerii hohol, ale chaos ze strony hohols, którzy dostali się do wioski, uparcie odmawiał ustąpienia. Dysząc i bladzi, żołnierze, którzy odgrywają rolę gońców z kwatery głównej, nadchodzą zdyszani. „Słuchajcie, chłopaki, za murem tam... wzdłuż drugiej połowy domu od rana siedzą tam dwaj hohols, mówią więźniowie”.
No cóż, chodzimy i wyłazimy z pożaru z dwupiętrowego budynku, a te dranie siedzą tuż obok i mogliby nas w każdej chwili rozwalić, na przykład kiedy biegliśmy od domu do domu. Dobra, wysyłamy dwóch strzelców i karabiniera maszynowego, żeby ogarnęli sytuację. Reszta z nas siedzi przy oknach, na wypadek gdyby gnoje rzuciły się na podwórko. Faceci wyprowadzają się tam, gdzie powinni być osadnicy, i zaczyna się strzelanina. Faceci wracają.
Nikogo tam nie było.
— Gdzie kręciliście?
—„Przeszukaliśmy cały pokój na wypadek, gdyby tam byli”.
Ach, wszystko staje się jasne. Polowali na duchy.
Cóż, przynajmniej jest jasne, że nie ma żadnych gadów czyhających tuż pod naszymi nosami. Teraz w końcu możemy iść. I wszystko byłoby w porządku, ale wtedy czołg zaczyna pracować nad sąsiednim domem. Nie moździerz ani artyleria, ale czołg. Czołg to poważna sprawa, czołg to nerwowość. Znajdź kąt, usiądź i módl się, słuchając, jak dachówki spadają z dachu z powodu nadchodzących eksplozji. W czołgu są kasety. To również klasyczna taktyka VSU. Stłumić psychikę wroga czołgiem (a czołg poważnie stłumi psychikę, znacznie skuteczniej niż moździerze lub artyleria), wypędzić go z ukrycia i skosić kasetami. A kasety rozrywały cały nasz obwód, a także sąsiedni dom. Słyszałem dowódcę plutonu z sąsiedniego domu rozmawiającego z Azartem przez radio, prosząc o pomoc artyleryjską.
— „Podobno jakiś czołg nad nami pracuje, odległość półtora do dwóch kilometrów, udusić go!”.
To znaczy, zrób coś, cokolwiek. Nie mogliśmy podjąć żadnych kroków, nie widzieliśmy ani nie słyszeliśmy ani jednego wyjścia na południe, ale tymczasem czołg energicznie i zdecydowanie równa nasz dom z ziemią. Dom sąsiada już stracił dach, a nasz, jak się wydaje, zaraz się zawali. Na niebie mamy wrogie drony uderzeniowe i spadające miny, a jeśli w dachu pojawi się dziura…
To było dla mnie trochę trudne do dobrego przetłumaczenia, najważniejszy punkt, który został tutaj utracony z powodu moich ograniczonych zdolności tłumaczeniowych, to fakt, że czołg najwyraźniej strzela z południa, które znajduje się w części miasta kontrolowanej przez Rosjan i nikt nie widział ani nie słyszał, aby ukraiński czołg przedarł się tak daleko. Ale w tej części miasta są rosyjskie czołgi.
Azart chrapliwie i sycząco mówi przez radio: „Słuchajcie, jakie pojazdy macie tam ze sobą?”.
Tak, w samym środku tego hałasu i wrzawy, zastanówmy się, jakie gąsienice brzęczą gdzieś przy domu sąsiada, brzmi dobrze. Z radia dochodzi nerwowe „kurwa, skąd to się wzięło, z północy czy z południa?”.
Północ to Rabotino i strona ukraińska. Południe jest nasze.
Ślady czołgu brzmią bliżej, ale nadal nie można określić, z której strony. Nie mamy przy sobie nic poza bronią ręczną. Wyrzuciliśmy wszystkie nasze Satan's Tubes, kiedy opuszczaliśmy nasz dom na obrzeżach. Nie zabraliśmy ze sobą niczego. Jakiś pojazd gąsienicowy teraz dudni obok domu, a Azart wpada w histerię:
— „skąd się to wzięło, z północy czy południa?”.
Wzywa obsługę artylerii: — „Zniszczcie to!”.
Nawet nie potrafię właściwie wyrazić mojego szoku na te słowa. Do cholery, ty jesteś dowódcą! Masz łączność z kwaterą główną. Co ty mówisz? Nie wiesz, jakie pojazdy jeżdżą po twoim mieście w biały dzień? A jeśli nie wiesz, jak możesz kategorycznie żądać ich zniszczenia? Wątpię, żeby jakieś gnoje wskoczyły do Bradleya i przyjechały tu z Rabotino w biały dzień. Rano, gdy jest ciemno, na pewno, ale nie o 2 po południu.
Następnie z radia rozbrzmiewa kod alarmu lotniczego.
To ogromna rzadkość, pierwszy raz to słyszę. Nie powinni mieć tu wielu helikopterów. Na szczęście helikopter się nie pojawił, może odleciał gdzie indziej. Ale czołg znów zaczyna działać. Dom sąsiada nie jest już w stanie stłumić ich histerii. „Zniszcz! To! Bestia!”. Bestia rzuca pociskami coraz bliżej. Ze smutkiem myślę, jak szkoda przeżyć taki poranek, żeby tylko rechotać pod tym zrujnowanym domem.
Teraz jestem w kuchni, gdzie jest jedyny wolny kąt.
Teraz bezskutecznie próbuję znaleźć coś do jedzenia. Z drugiej strony znajduję ładny kapelusz. Nie mam żadnego kapelusza, a oto jeden, który jest jak nowy. „Czyj kapelusz?” – pytam facetów wokół mnie, a wszyscy bez zainteresowania wzruszają ramionami. Wszyscy są wyczerpani, czekając, aż ten cholerny czołg zrówna dom z ziemią. A w końcu zrówna dom z ziemią. Wygląda na to, że poważnie postanowili nas wykończyć. Może zemsta za facetów, których stracili rano. Albo może zauważyli naszych więźniów (którzy są w domu sąsiada) i chcą ich wykończyć, żeby nic nie powiedzieli.
Ale co mogą powiedzieć?
To klasyczne upośledzenie umysłowe. Widziałem już przesłuchanie nagrane na komórce. Ragul [obraźliwe określenie ukraińskich wieśniaków lub prostaków] coś mruczą, coś jęczą, udają, że nie rozumieją rosyjskiego. Na koniec przypominają sobie po kilku fizycznych uderzeniach, ale mruczą, jęczą i zakrywają nosy, aż do momentu, gdy namawianie się kończy.
Z góry nadeszły już rozkazy, aby nie zerować tych więźniów, a zamiast tego odwieźć ich z powrotem na tyły. Aby dostać się z nimi na tyły, musimy przenieść część naszych rannych i zorganizować konwój. Ktoś oferuje wyzerowanie więźniów i twierdzi, że właśnie zginęli w wypadku. Jakiś kret z centrali odrzuca ten pomysł, FSB osobiście poinstruowało go, aby dostarczył mamroczącego Ragula na tyły. Więc hoholowie mają spektakularne szczęście, nasza Czecha nigdy ich nie wyzeruje, to jest cholernie pewne. [Żołnierze wierzą, że FSB potajemnie współpracuje z UAF na różne sposoby].
No cóż, chyba dajmy im żyć.
To znaczy, jeśli ich bracia w Leopardzie nie pochowają ich razem z nami w tym domu. A żeby nie skończyć pogrzebani, musimy jakoś się ewakuować. Próbujemy wymyślić plan, jak ewakuować się pod tak dużym ostrzałem, gdy ktoś przypomina sobie metalową rurę drenażową pokrytą asfaltem pod główną drogą. Zaczynamy tam biec sprintem w małych grupach, podczas gdy czołg przeładowuje.
Wśród rannych mamy niewidomego faceta. Przenoszenie go wymaga wiele zamieszania i czasu, a my nie mamy specjalnie nadmiaru czasu. Kasety wciąż padają, drony wciąż latają i wkrótce czołg dołączy do strzelania z nimi. Ledwo kończymy ewakuację, a wszyscy niewidomi wiją się i wiercą, gdy czołg zaczyna strzelać. Tam już zostali poinformowani, że się przeprowadziliśmy, a czołg zaczyna wyraźnie bić w nasz przepust. Rura brzęczy, wali i podskakuje, ale nic nie może nas tutaj dotknąć. Ani czołg, ani drony kamikaze, ani kasety. Nerwowe napięcie odpływa z mojego ciała i uświadamiam sobie, jak bardzo jestem wyczerpany.
Postanawiam spróbować się zdrzemnąć.
Zostawiamy Daniela i jego ludzi, ukrywających się w rurze kanalizacyjnej, chroniących się przed dronami i ostrzałem czołgów. Próbują za wszelką cenę wydostać się z obszaru, który wkrótce zostanie zrównany z ziemią, niezależnie od tego, czy się tam znajdują, czy nie.
* * *
Fani science fiction bez wątpienia zauważą podobieństwa między batalionami zek a Death Korps z Krieg. Wielu rosyjskojęzycznych użytkowników Runetu już je zauważyło, co doprowadziło do powstania memu, że nieszczęśni mieszkańcy Slavlands już żyją w ponurym świecie Warhammer 40K.
Zapraszamy na część II.
|
