Święci Męczennicy Carscy
W 1991 roku w związku z oświadczeniem A. N. Awdonina o miejscu pochówku Carskiej Rodziny, prokuratura województwa Swierdłowskiego przeprowadziła prace wykopaliskowe na starej Koptiakowskiej drodze w pobliżu Jekatierynburga we wskazanym przez niego miejscu. W efekcie wykryto szczątki dziewięciu ludzi.
CAR MIKOŁAJ II ZMARŁ W 1958 ROKU.
Według oficjalnej historii, w nocy z 16 na 17 lipca 1918 roku Mikołaj Romanow wraz z żoną i dziećmi został zastrzelony. Po otwarciu grobu i identyfikacji szczątków rodziny carskiej zostały one ponownie pochowane w 1998 roku w grobowcu w Soborze św. Piotra i Pawła w Sankt Petersburgu. Jednak wówczas Rosyjska Cerkiew Prawosławna nie potwierdziła ich autentyczności.
Od autora opracowania:
W Internecie rosyjskim wpisom na temat oficjalnej wersji rozstrzelania Rodziny Carskiej w 1918 roku (w tym roku mija dokładnie 100 – rocznica) dorównuje inna wersja, przedstawiona w dziesiątkach udokumentowanych artykułów, że żadnego rozstrzelania nie było, że Rodzinę Mikołaja II uratował Stalin, że premierem ZSRR był carewicz Aleksiej Nikołajewicz Kosygin, że członkowie Rodziny Cara żyli i w większości zostali pochowani w Rosji…
Gen. Tadeusz Rozwadowski
Dnia 18 października 1928 roku o godzinie 2-giej po południu umiera w Warszawie w lecznicy św. Józefa przy ul. Hożej, jak donosiła “Polska Zbrojna”: “…na zakażenie krwi, wywołane owrzodzeniem miejscowym…“. Ciało zmarłego przewieziono do Lwowa, gdzie rano 22 października 1928 roku odbył się uroczysty pogrzeb Generała. Pochowany został na cmentarzu Orląt Lwowskich. Władze nie chciały większego rozgłosu związanego z pogrzebem, starano się ograniczyć do minimum. Przemowę nad grobem wygłosił między innymi dawny jego adiutant Aleksander Skrzyński, który ograniczył się tylko do wyliczenia zasług z I wojny światowej i nie wspominając ani słowa o bitwie warszawskiej czy obronie Lwowa.
Autor: Michaił Nalimow - Koordynator ogólnorosyjskiego komitetu organizacyjnego "Za wyniesienie Lenina!" www.netlenin.ru
Ogłoszenie przez japońskich genetyków wyników badań ludzkich szczątków, które oficjalne rosyjskie władze uznały za szczątki rodziny Nikołaja Romanowa, wywołały wiele hałasu. Po przeanalizowaniu struktury DNA szczątków z Jekatierynburga i porównaniu ich z analizą DNA brata Mikołaja II Wielkiego księcia George'a Romanowa, siostrzeńca cesarza Tichona Kulikowskiego-Romanowa oraz DNA pobranego z cząstek potu i krwi z odzieży carskiej, profesor Tokijskiego Instytutu Mikrobiologii, Tatsuo Nagai doszedł do wniosku, że szczątki , odkryte w pobliżu Jekatierynburga, nie należą do Nikołaja Romanowa oraz członków jego rodziny.
UZUPEŁNIENIE.
O tym, jak ułatwiono komunistom zwycięstwo w rosyjskiej wojnie domowej.
Oba moje, wyżej wydrukowane listy pisałem zdała od domu i nie mając dostępu do szczegółowej dokumentacji. Powróciwszy do Londynu, chciałbym je nieco uzupełnić.
To, że Denikin uznawał pełną niepodległość i suwerenność Polski, jest faktem tak bezspornym i tak wszechstronnie udokumentowanym, że zajmować się tu tą sprawą nie potrzebuję. Ograniczę się tylko do zacytowania treści toastu jaki Denikin wzniósł w dniu 13 września 1919 roku na bankiecie w Taganrogu, wydanym na powitanie misji gen. Karnickiego, przysłanej przez Piłsudskiego dla nawiązania kontaktu z Denikinem. W toaście tym stwierdził, że położony został kres dawnym walkom i że istnieje solidarność interesów „dwóch słowiańskich narodów” i zakończył: „Wznoszę kielich na cześć odrodzenia Polski i na cześć naszego przyszłego braterstwa broni”. (Pełny tekst tego przemówienia: Denikin, „Oczerki russkoj smuty”, tom V, Berlin, Miednyj Wsadnik, bez daty wydania, rok 1926 jako data pisania, str. 175-176). Komentarz, jaki Denikin dał po latach do tego przemówienia, brzmi: „W ten sposób uznawanie przez nas Państwa Polskiego miało charakter nie tylko formalny, ale i ideowy (idiejnyj)”. (Denikin „Kto spas sowietskuju włast od gibieli”, Paryż 1937, nakładem autora, str. 10). Oraz: „Moje uznawanie niepodległości Polski było pełne i bezwarunkowe”. (Tamże, str. 9).
