Niedawno dowiedziałem się z rozmowy, w której Pan brał udział, że zapytał mnie Pan, co jest dla Pana zaskakujące, o powód tej niezrozumiałej dla Pana i tak wyraźnie mającej na celu oczernienie wrogości, z jaką spotyka się każde moje osiągnięcie artystyczne, zwłaszcza w prasie codziennej, nie tylko w Niemczech, ale także we Francji, a nawet w Anglii. Od czasu do czasu spotykałem się z podobnym zdumieniem w relacjach niewtajemniczonego nowicjusza w prasie: ludzie uważali za konieczne przypisać moim teoriom sztuki coś prowokującego do nieprzejednania, bo w przeciwnym razie trudno byłoby zrozumieć, jak to się stało, że właśnie ja, ze wszystkich ludzi, byłem tak nieustannie i przy każdej okazji, bez żadnego wahania sprowadzany do kategorii kogoś niepoważnego, po prostu amatora i traktowany zgodnie z przypisaną mi pozycją.