Z końcem listopada 1942 roku Niemcy rozpoczęli zakrojoną na szeroką skalę "Aktion Zamość", polegającą na przymusowym wysiedleniu z żyznych terenów Zamojszczyzny ludności polskiej. Opuszczone polskie wioski miała zasiedlić etniczna ludność niemiecka i... Ukraińcy. Wszystko w ramach powiększania przestrzeni życiowej dla Tysiącletniej Rzeszy i ich sojuszników.

W obozach przejściowych w których stłoczone były tysiące Polaków, esesmani brutalnie wydzierali matkom dzieci, które w kolejnym etapie planu poddawane były śmiertelnej selekcji. Część dzieci (około kilkunastu tysięcy), którą niemieccy lekarze-antropolodzy zakwalifikowali do "rasy niemieckiej" została przeznaczona do germanizacji - reszta do pracy lub na śmierć. Zresztą eksterminację polskich dzieci Niemcy rozpoczęli już w obozach przejściowych, nierzadko zabijając dzieci na oczach opornych rodziców...

Ukraiński generał i były minister obrony narodowej – Ołeksandr Kuźmuk zagroził wprost w wywiadzie telewizyjnym, że odpowiedzią państwa ukraińskiego na penalizację banderyzmu i kłamstwa wołyńskiego w ustawie o IPN może być już wkrótce  zbrojny bunt ukraińskich imigrantów zarobkowych w Polsce.

„Tak, piąty front ukraiński wszedł do Polski. I chwycą za kije, jeśli przypomnimy sobie wszystkich Kozaków od Lwowa do Kijowa powieszonych” — mówił Kuźmuk.

W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku będąc w Petersburgu na zaproszenie moich przyjaciół Rosjan, natknęłam się przypadkowo na dziennikarza „Gazety Wyborczej”. Ja gościłam w komunałce, gdzie moi przyjaciele wykupili sobie pokój za pieniądze na handlu z Polską, że wspólną kuchnią i łazienką. Do naszej dyspozycji były dwa palniki w czteropalnikowej kuchence gazowej. O ile pamiętam, mieszkało w tym apartamencie sześć rodzin, bo było sześć pokoi.