Rola Maryi Królowej w dziejach narodu polskiego
Trudno wyobrazić sobie chrześcijańską kulturę Zachodu bez obecności Maryi, Matki Jezusa
Trudno wyobrazić sobie chrześcijańską kulturę Zachodu bez obecności Maryi, Matki Jezusa. Z tej racji dogmatyczna mariologia rozwija się w Kościele niemal od chwili jego ukonstytuowania i — poprzez wielkie projekty św. Ireneusza, św. Augustyna, św. Anzelma czy św. Bernarda — trwa aż do dzisiaj, włączając Maryję w Boży plan zbawienia ludzkości. Oczywiście, pierwiastek męski pozostaje dominujący, co wcale nie oznacza, że duch maryjny traci na znaczeniu. Jest on tylko dyskretny, jak niezbyt obfita jest ewangeliczna opowieść o Matce Zbawiciela. Wydarzenia z Jej życia są jednak na tyle liczne, że na ich podstawie można budować szerokie interpretacje teologiczne, i zarazem na tyle głębokie, że nigdy nie mogą przybrać rozstrzygającego kształtu. Dlatego wraz z coraz mocniejszym oddziaływaniem pierwotnego Kościoła na świat świadectwo apostolskie o Maryi przenikało na tereny państw przyjmujących chrzest.
Ustawa Rządowa z dnia 3 maja 1791 r.
|
Ustawa Rządowa z dnia 3 maja 1791 r. Podstawa wydania: Ustawa rządowa. Prawo uchwalone dnia 3 maja, roku 1791, Warszawa: P. Dufor, 1791. Opracowanie: Weronika Barabasz (transkrypcja), Maciej Mikuła (kolacjonowanie i modernizacja pisowni) Uwaga edytorska: w edycji zastosowano wskazania Instrukcji wydawniczej dla źródeł historycznych: od XVI do połowy XIX wieku (red. nauk. Kazimierz Lepszy, Wrocław: Zakład im. Ossolińskich, 1953), w tym w zakresie interpunkcji i pisowni wielkich liter. Te ostatnie, licznie obecne w tekście oryginalnym, pozostawione zostały na określenie oficjalnych nazw organów państwa, a także w przypadku takich terminów jak Naród i Ojczyzna. Archaizmy językowe zachowano w zakresie pisowni przymiotników (skonfederowanemi), wyrazów pochodzenia łacińskiego (konstytucyi, egzystencyją - tu pierwotnie exystencyą) oraz w kilku incydentalnych przypadkach celem zachowania zgodności fonetycznej (zabeśpieczamy, źrzodło, żrzenica). |
Obraz chłopa w literaturze polskiej - konspekt
Obraz chłopa w literaturze polskiej - konspekt
W literaturze polskiej temat chłopa występował co najmniej od początku XVI wieku. Różnie ujmowano ten temat, z rozmaitych punktów widzenia i w odmiennych celach. Jego obecność wskazuje na wagę tego problemu w literaturze polskiej.
Odrodzenie
Mikołaj Rej: jako pierwszy w literaturze polskiej podjął kwestię właściwego traktowania chłopów.
"Krótka rozprawa między panem, wójtem i plebanem" - Wieś jest miejscem, które zarówno pan, jak i pleban traktują jako źródło dochodu, nie przejmując się wcale losem chłopa. Wójt narzeka na doznawane przez chłopów krzywdy, konfiskaty wojenne, obciążenia kościelne i wyraźnie wskazuje winnych tej sytuacji:
Judea Declares War On Germany. „Judea wypowiada wojnę Niemcom!” – nagłówek Daily Express z 24 marca 1933 r
„Judea wypowiada wojnę Niemcom!” – nagłówek Daily Express z 24 marca 1933 r. „Judea wypowiada wojnę Niemcom!
Żydzi całego świata łączcie się! Bojkot niemieckich towarów! Masowe demonstracje!” – To wszystko były nagłówki Daily Express z 24 marca 1933 roku.
„Naród izraelski na całym świecie wypowiada wojnę gospodarczą i finansową Niemcom. Czternaście milionów Żydów jednoczy się, aby wypowiedzieć wojnę Niemcom.
Żydowski hurtownik porzuci swoją firmę, bankier swoją giełdę, kupiec swój handel, a biedak swoją żałosną szopę, aby zjednoczyć się w świętej wojnie przeciwko ludowi Hitlera.
– Daily Express, 24 marca 1933. „Każdy z was, zarówno Żyd, jak i poganin, który jeszcze nie zaciągnął się do tej świętej wojny, powinien to zrobić teraz i tutaj.
Nie wystarczy, że nie będziecie kupować żadnych towarów wyprodukowanych w Niemczech. Musimy odmówić współpracy z jakimkolwiek kupcem lub sklepikarzem,
który sprzedaje jakiekolwiek towary wyprodukowane w Niemczech lub który patronuje niemieckim statkom lub żegludze
... podważymy reżim Hitlera i przywrócimy naród niemiecki do rozsądku, niszcząc jego handel eksportowy, na którym opierają się jego własne istnienie zależy.”
- Samuel Undermeyer w audycji radiowej w WABC, Nowy Jork, 6 sierpnia 1933.
Porozumienie zawarte między przedstawicielami Rządu rzeczpospolitej Polskiej i Episkopatu Polski, 14.04.1950
Porozumienie zawarte między przedstawicielami Rządu rzeczpospolitej Polskiej i Episkopatu Polski, 14.04.1950
W celu zapewnienia Narodowi, Polsce Ludowej i jej obywatelom najlepszych warunków rozwoju oraz możności wszechstronnej i spokojnej pracy — Rząd Rzeczypospolitej, który stoi na stanowisku poszanowania wolności religijnej oraz Episkopat Polski, mający na względzie dobro Kościoła i współczesną polską rację stanu — regulują swe stosunki w sposób następujący:
1. Episkopat wezwie duchowieństwo, aby w pracy duszpasterskiej zgodnie z nauką Kościoła nauczało wiernych poszanowania prawa i władzy państwowej.
2. Episkopat wezwie duchowieństwo, aby w swej działalności duszpasterskiej nawoływało wiernych do wzmożonej pracy nad odbudową kraju i nad podniesieniem dobrobytu Narodu.
3. Episkopat Polski stwierdza, że zarówno prawa ekonomiczne, historyczne, kulturalne, religijne, jak i sprawiedliwość dziejowa wymagają, aby Ziemie Odzyskane na zawsze należały do Polski. Wychodząc z założenia, że Ziemie Odzyskane stanowią nieodłączną część Rzeczypospolitej, Episkopat zwróci się z prośbą do Stolicy Apostolskiej, aby administracje kościelne, korzystające z prawa biskupstw rezydencjalnych, były zamienione na stałe ordynariaty biskupie.