W roku 1974 minęło 200 lat od założenia „Gazety Warszawskiej”, naczelnego organu Stronnictwa Narodowego (względnie: Demokratyczno-Narodowego), w latach międzywojennnych, a także bezpośrednio przed pierwszą wojną. Choć jako datę narodzin ruchu, który dał początek temu stronnictwu, przyjmuje się zwykle rok 1886, pismo to, założone na 112 lat przed tą datą, wyrażało zawsze poglądy w ogólnym zapnie te same, co później to stronnictwo. Było mianowicie od samego początku pismem narodowym (nacjonalistycznym),o tendencji katolickiej, świadomie i bojowo antymasońskim, a w nieco późniejszym okresie (w połowie stulecia, na wiele lat przed urodzeniem Dmowskiego), otwarcie przeciwstawiającym się wpływowi żydowskiemu w Polsce. Było zarazem pismem wielce zasłużonym dla polskiej kultury, oraz pismem, które z uwagi na swą patriotyczną postawę wiele się nacierpiało od zaborców Polski.

W roku 1767 ojciec Florian Jaroszewicz z zakonu franciszkanów-reformatów wydał w Krakowie książkę pod wielce znamiennym tytułem Matka Świętych Polska. Było to niemal dokładnie 800 lat po Chrzcie Mieszka I. Książka o. Jaroszewicza zawierała życiorysy prawie 400 osób świętych lub uznawanych za święte (przynajmniej jednej na każdy dzień roku), które w tych ośmiu wiekach pojawiły się na polskiej ziemi.

List do Prymasa Józefa Glempa

Jędrzej Giertych, „Gazeta Warszawska”, Numer jubileuszowy, Londyn, 31 grudnia 1974, str. 5.

(…)

„WOJNA ŻYDOWSKA” KENIGA I LESZNOWSKIEGO 

„Gdy w r. 1856 nastąpiła liberalizacja cenzury, Lesznowski (Antoni) wkroczył odważniej w tematykę dotychczas zakazaną, w szczególności żydowską, jednak o wyraźnie antysemickim nastawieniu” („Lesznowski Antoni junior”, P.S.B., op. cit.). „Publicystyka ta doprowadziła w początku 1859 r. do wybuchu tzw. wojny żydowskiej, sprowokowanej artykułem J. Keniga o występie sióstr Neruda w Warszawie, ostro atakującego nieobecność na nim finansjery żydowskiej” (Ibid.).