Maciej Świrski, prezes Reduty Dobrego Imienia i przewodniczący Rady Nadzorczej PAP wystąpił na swoim twitterze z twierdzeniem, że za ludobójstwo na Polakach na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej odpowiedzialni mogą być sowieci, a nie Ukraińcy.

Jak widać z powyższego wpisu Świrskiego, jego złajdaczenie nie ma  żadnych granic. Wydany mu przez rządzącą partię, od której jest całkowicie zależny, rozkaz  przerzucić odpowiedzialność za ukraińskie ludobójstwo naszych rodaków na Wołyniu na Rosjan, którzy przez prawie rok bronili Polaków przed banderowcami, jest kolejną relatywizacją faktów historycznych, by w ten sposób na polecenie zaoceanicznych właścicieli PiS, zdjąć całkowicie odpowiedzialność za nią z Ukraińców i przerzucić na Rosjan, bo tego wymaga obecna mądrość etapu. Za coś takiego tzw. Reduta Dobrego Imienia winna być zdelegalizowana, a jej przewodniczący odpowiedzieć przed sądem za działalność antypolską.

Pod takim tytułem ukazała się przed kilkoma miesiącami książka¹⁾, trzeba to zaraz na wstępie zaznaczyć, zbagatelizowana przez polską publicystykę. Jedynie prasa prawicowa poświęciła jej kilka recenzji, jednak w tak tendencyjnym naświetleniu, że uwadze mniej wnikliwego czytelnika ujść musiało właściwe znaczenie tej rewelacyjnej enuncjacji.

Stanowi ona bowiem bodaj pierwszy dokument zbieżności interesów i tendencji w łonie oficjalnego katolicyzmu i masonerii, a także daje szczególny wyraz znacznego pokrewieństwa ideologicznego tych dwóch międzynarodowych potęg duchowych.

Jaka była prawdziwa przyczyna przekazania Ukrainie Krymu w 1954 roku? Skąd nagle pomysł Chruszczowa, by ofiarować Ukraińskiej Republice Socjalistycznej półwysep, z którym Ukraina miała niewiele wspólnego?

        Nie da się odpowiedzieć na to pytania bez znajomości żydowskiej karty historii tych ziem.

        Jeszcze w drugiej połowie XIX wieku Krym i południowa Ukraina były  rzadko zaludnione. Dlatego na początku XX wieku jedną czwartą mieszkańców Krymu stanowili nowi przybysze – rezultat planowej kolonizacji. Rząd carskiej Rosji udzielał pomocy materialnej  i obdarzał przywilejami niektóre grupy etniczne,  kolonistów niemieckich, ale również osadników żydowskich. Nowi osadnicy otrzymywali ulgi podatkowe, nadania znacznych obszarów, pożyczki na preferencyjnych warunkach, jak również zwolnienie z służby wojskowej. Te grupy były później zainteresowane utworzeniem suwerennego bytu na Krymie.

W roku 1920 po usunięciu z półwyspu wojsk Wrangla i przejęciu władzy przez Sowietów, uprzywilejowane grupy kolonistów utraciły wcześniejsze korzyści. Plany założenia suwerennego bytu państwowego wydawały się beznadziejne. W celu zwiększenia wpływów powołano do życia etniczne stowarzyszenia i związki. W 1921 roku powstała niemiecka organizacja „Bundestroy”, a w 1922 żydowska kooperatywa „Samodeiadelnost”.

       LIST  OKOLICZNOŚCIOWY                  7 kwiecień  2022

      Zbliża się kolejna 77 rocznica oswobodzenia przez wojska  alianckie  polskich  obozów jeńców  wojennych z udziałem  polskich  oddziałów pancernych gen. Stanisława Maczka.....

12 kwietnia 1945  polski patrol 2 Pułku Pancernego Dywizji gen. Maczka  oswobodził obóz -  1728  Jeńców  Wojennych Kobiet AK -  Oflag VIC Oberlangen  uczestniczek Powstania Warszawskiego 1.8.1944 - 2.10.1944 razem  z 9 niemowlakami  które otrzymały  numery jenieckie.....jest to wydarzenie  historyczne..spotkanie  dwóch  polskich Sił Wojskowych  z  Kraju WP -AK  i  WP - PSZ  na zachodzie..(....)

Następnego dnia 13 kwietnia  zostało oswobodzonych  około 420 kobiet -  oficerów  Oflagu IXC/Z  Molsdorf  podobozu  Stalagu IXC Bad Sulza  w drodze - przemieszczające się  na zachód przed nalotami  i  nadchodzącym frontem wschodnim w  Blankenheim przez 89 dywizje piechoty Armii  Amerykańskiej  gen. Georga Pattona.  Stąd zostały umieszczone w Burgu......

ZBRODNIA WOŁYŃSKA

Polecamy: teksty o Zbrodni Wołyńskie

Leon Popek: Zagłada Ostrówek i Woli Ostrowieckiej

Mieszkańcy Ostrówek i Woli Ostrowieckiej byli od zawsze Polakami i katolikami. Według tradycji, na Wołyń zostali sprowadzeni z Mazowsza przez króla Władysława Jagiełłę. Rozmawiali po polsku gwarą mazurską i byli nazywani Mazurami.

W ciągu kilkuset lat swej bytności na Wołyniu (właściwie na Ziemi Chełmskiej), Polacy z Ostrówek i Woli Ostrowieckiej zachowali czystość narodową, językową, wyznaniową i obyczajową. Pomimo nacisków, szczególnie w dobie zaborów, nie ulegli rusyfikacji i nie zdradzili wiary przodków. Zawsze byli wiernymi wyznawcami Kościoła rzymskokatolickiego. Dn. 30 sierpnia 1943 r. obydwie wsie oraz ponad 30 innych miejscowości w pow. lubomelskim zostało spalonych, a ludność polska wymordowana przez oddziały OUN-UPA. Historycy obliczają, iż zginęło wtedy ok. 2,5 tys. Polaków.