I recently had the good fortune to read William Hagen’s Cambridge-published Anti-Jewish Violence in Poland, 1914–1920, one of the most interesting books I’ve read on Jewish-European relations since John Doyle Klier’s Oxford-published work on the Tsarist pogroms. It’s always refreshing to see scholars of European heritage tackle this subject matter, which has been dominated for too long by Jewish academics offering a one-sided, lachrymose, and propaganda-laden approach. Now eighty years old, Hagen, like Klier before him, has started publishing his most incisive work on the Jews only in the deep twilight of his career. Also echoing Klier’s work on the pogroms, Hagen’s Anti-Jewish Violence in Poland offers an unflinching look at the causes of inter-ethnic friction, often using novel or previously ignored source material, as well as a balanced and careful approach to the true extent of any violence that occurred. The result is a text that doesn’t just attempt to get to the bottom of what exactly happened, but also why it happened. The following essay is a hybrid work involving a partial review of Hagen’s work and some of my own thoughts and research on the subject.

Treść orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich wysłany z Rzymu 18 listopada 1965 roku:

Blogpress, śr., 17/12/2014 - 08:40
W klubie Ronina miało miejsce trzecie już spotkanie dotyczące lustracji prof. Witolda Kieżuna. Temat ten budzi żywe emocje, co widoczne było w czasie dyskusji pomiędzy publicystami z udziałem rozgorączkowanej publiczności.

Relacje z dwóch wcześniejszych wydarzeń można znaleźć na naszym portalu:

Kulisy lustracji prof. Witolda Kieżuna:
http://blogpress.pl/node/19936
Spotykał się lecz nie donosił:
http://blogpress.pl/node/19976

Tym razem była to debata pomiędzy dr. Piotrem Gontarczykiem a dr. hab. Sławomirem Cenckiewiczem i Piotrem Woyciechowskim.

Uwagi wprowadzające.

Użycie w tytule terminu "ideologia" nakazuje objaśnić sposób jego rozumienia. Otóż celem moim będzie oddanie treści idei politycznych, których w XX wieku używano dla mobilizacji zwolenników ruchów faszystowskich i dla zyskania poparcia społecznego dla ich przywódców. Idee te zawierają zarówno pewien obraz świata, metody jego przekształcenia jak i zestaw wartości najważniejszych i pożądanych w życiu społecznym. Takie funkcjonalne - uwzględniające przede wszystkim jej społeczno-polityczne oddziaływanie - potraktowanie pojęcia ideologii pozwala na użycie tego terminu w szerokim znaczeniu [1] i jednocześnie na pominięcie rozważań nad tym, czy idee te były prawdziwe czy nie, jaka była ich relacja z rzeczywistością społeczną etc. Innymi słowy, pomijam tutaj spory o charakter ideologii, które zajmowały badaczy od Destutta de Tracy, Karola Marksa, Karla Mannheima po Louisa Althussera [2] . Dla mojego wykładu wystarczy, że były one używane, propagowane i spełniały swoje zadanie, tzn. wystarczyły dla mobilizacji mas do działania. Jest bowiem moją tezą, że zwłaszcza w fazie początkowej każdego ruchu politycznego odwoływanie się do idei ma ogromne znaczenie; nie negując faktu, że okoliczności obiektywne stwarzają określone możliwości, w czasach demokracji trzeba jednak walczyć o uznanie poprzez odwołanie się do idei (ideologii), w gruncie rzeczy ideologie w ogóle zaczynają odgrywać wielką rolę w warunkach demokracji i masowego udziału w życiu politycznym.

 Gustaw Flaubert, pesymista i mistrz rytmicznej prozy lirycznej, wzywał młodych pisarzy do prowadzenia życia ascetycznego, tak, aby cała ich namiętność ogniskowała się w ich sztuce. Namiętność Chopina była wyłącznie duchowej natury. Było to wrzenie i męka ducha; jego powszednie życie i jego przeżywania były zupełnie pozbawione świeżego kolorytu przyrody. Tylko jego dusza dyszała tragedją. Należy tu przytoczyć słowa Maurycego Maeterlincka: „Ponieważ większa część naszego życia upływa bezkrwawo, skutkiem tego okrzyki rozpaczy, miecze i łzy ludzkie stały się milczące, niewidzialne, prawie widmowe“. Chopin przybył do Francji z Polski, z Warszawy przeniósł się do Paryża, gdzie wkońcu pochowano go na cmentarzu Père Lachaise.