Część I

W angielskim parlamencie w 1606 roku, kiedy zaproponowano unię między Anglią a mieszkańcami Szkocji, propozycja ta spotkała się z oburzeniem sprzeciwu. „Strona przeciwna powiedziała:

„Jeśli przyznamy im nasze wolności, zostaniemy z nimi opanowani, ponieważ bydło (naturalnie) uwięzione przez lekki żywopłot rozleje się po nim w soję betet, a drzewo zabrane z jałowego miejsca będzie rosło do nadmiernego i bujnego rozgałęzia się w lepszym, świadkiem wielości Szkotów w Polonii”. [Arthur Wilson, s. 34. „Historia Wielkiej Brytanii, będąca życiem i panowaniem króla Jakuba I, odnosząca się do tego, co przeszło od jego pierwszego dostępu do Korony aż do jego śmierci”. Londyn, 1653”.

Te „wielości” były z pewnością znaczne, a gdyby nie udowodniono inaczej, wręcz niewiarygodne. Niestrudzony podróżnik z Clydesdale, William Lithgow, który odwiedził Polskę w 1616 r., przedstawia ich krótką relację. Tak komentuje swoje doświadczenia w Polsce w tamtym roku: -

„Przybywszy do Crocko lub Crocavia, stolicy Polski (choć, ale mało ważnej), spotkałem się z różnymi szkockimi kupcami, którzy byli cudowną polaną mojego przyjazdu tam, zwłaszcza z dwoma braćmi Dicksones, ludźmi o niezwykłej uczciwości i Bogactwo. Miałem tu szczęście, że poznałem hrabiego du Torne (Graf von Thorn), pierwszego szlachcica Cyganerii, który właśnie wydostał się z więzienia w Pradze i uciekł z Czech dla bezpieczeństwa. Mathias był wtedy Emperourem, przeciwko któremu bardzo się obraził, przechwalając się nim w swojej sypialni twardymi i nieznośnymi przemówieniami.

— Ten zbieg Earle zatrzymał mnie u niego dziesięć dni. . . Wreszcie jego tacę i skarb, idąc z wieloma innymi czeskimi baronami i panami jego przyjaciółmi, pokornie go zostawiłem, a dotykając w Lubilini, gdzie przez pół roku siedzą sędziowie polscy, przybyłem do Warszawy, miejsca zamieszkania króla Zygmunta, który niedawno poślubił drugą siostrę swojej byłej żony, będąc obiema siostrami tego Ferdinanda teraz Emperour. . . .

DEMONICZNI KAMELEONY… Rozdział 9. Żydowski

program „oczyszczenia” Chrześcijaństwa - Olga Czietwierikowa

„Jednak naród żydowski odrzucił Mesjasza - Chrystusa Zbawiciela,

o którym świadczyli Prorocy i tym samym zakończył okres swego wybraństwa,” [Olga Czietwierikowa]

[MF]: Dopóki nie zrozumiemy, że „naród” żydowski nie istniał w czasach Chrystusa, dalej będziemy się gmatwać w żydowskiej podmiance. Trzeba pamiętać o podmianie królów i kapłanów plemion Jakuba-Izraela, wyznawców religii mojżeszowej, przez Edomitów, co miało miejsce na 120 lat przed Chrystusem i co spowodowało dalsze krętactwa i kłamstwa, z którymi walczył Jezus Chrystus:

 "Filip spotkał Natanaela i powiedział do niego: «Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy - Jezusa, syna Józefa z Nazaretu». Rzekł do niego Natanael: «Czyż może być co dobrego z Nazaretu?» Odpowiedział mu Filip: «Chodź i zobacz». Jezus ujrzał, jak Natanael zbliżał się do Niego, i powiedział o nim: «Patrz, to prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu». J 1 45-47

J 8, 39 W odpowiedzi rzekli do Niego: «Ojcem naszym jest Abraham». Rzekł do nich Jezus: «Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama. 40 Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. 41 Wy pełnicie czyny ojca waszego». Rzekli do Niego: «Myśmy się nie urodzili z nierządu, jednego mamy Ojca – Boga ».
42 Rzekł do nich Jezus: «Gdyby Bóg był waszym Ojcem, to i Mnie byście miłowali.

Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem od siebie, lecz On Mnie posłał.43 Dlaczego nie rozumiecie mowy mojej? Bo nie możecie słuchać mojej nauki.

44 Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca.

Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. 45 A ponieważ Ja mówię prawdę, dlatego Mi nie wierzycie. ”

Ap 2, 8 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz:
To mówi Pierwszy i Ostatni,
który był martwy, a ożył:
9 Znam twój ucisk i ubóstwo -
ale ty jesteś bogaty -
i [znam] obelgę wyrządzoną przez tych, co samych siebie zowią synami Abrahama,
a nie są nimi, lecz synagogą szatana [żydami ]
Ap 3, 7 Aniołowi Kościoła w Filadelfii napisz:

To mówi Święty, Prawdomówny,
Ten, co ma klucz Dawida,

[...]

ty chociaż moc masz znikomą

zachowałeś Moje słowo
i nie zaparłeś się Mego Imienia.
9 Oto Ja ci daję [ludzi] z synagogi szatana,
spośród tych, którzy mówią o sobie, że są synami Abrahama -
a nie są nimi, lecz kłamią. [bo są żydami, Edomitami]
Oto sprawię, iż przyjdą i padną na twarz przed twymi stopami,

a poznają, że Ja cię umiłowałem.

[MF]: Talmudyczni faryzeusze od czasów Chrystusa, od XVIII wieku nazywani Żydami, nie są narodem ani tzw. Semitami, czyli potomkami biblijnego Sema, ale robią wszystko, by goje tak myśleli, że są biblijnym Narodem Wybranym. Jednak są tylko zbieraniną wyznawców Talmudu i Kabały, pochodzących z różnych narodów, języków i kultur.

„Jak  mówił opat Augustin Lehmann, który pochodził z rodziny żydowskiej i został ochrzczony, „bez Talmudu wszyscy Żydzi już dawno by się nawrócili”

Judaizm twierdził i nadal twierdzi o wyjątkowym prawie Żydów, zagwarantowanym im przez sam fakt urodzenia, do dominującej pozycji w świecie, uznając Chrześcijaństwo albo za bałwochwalstwo, albo za formę monoteizmu akceptowanego przez nie-Żydów, prowadzącego ich do czczenia Boga Izraela. Ostatnie twierdzenie pochodziło od żydowskiego filozofa i teologa-talmudysty Mojżesza Majmonidesa (1135 (8) – 1204) i to właśnie ono stało się podstawą planu zniszczenia od wewnątrz doktryny chrześcijańskiej, najgłębiej opracowanego przez włoskiego rabina z Livorno (Toskania), uczonego - kabalistę Eli Benamosega (1823-1900), nazywanego „Platonem włoskiego judaizmu” i „jednym z nauczycieli współczesnej myśli żydowskiej”. Jego nauki mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia tego, co się dzisiaj dzieje.

W 1884 r. E. Benamozeg opublikował książkę „Izrael i ludzkość. [Olga Czietwierikowa]

On 18 July 1290 every professing Jew in England was ordered out of the Realm, for ever, by King Edward I. Between sixteen and seventeen thousand Jews had to flee, and none dared return until four hundred years later

The Edict of Expulsion of 1290

A catalogue of recorded history surrounding Jewry under Angevin Kings of England, leading up to the Edict of

Expulsion by King Edward I

Geoffrey H. Smith and Arnold S. Leese

1

The Settlement of Jews in England

Geoffrey H. Smith

There is little evidence to suggest that Jews settled in England in any large numbers until after the Norman Conquest. It was in Normandy, at Rouen, that a large Jewish community had existed since the Gallo-Roman era (see Gesta Regum Anglorum ii, 371n). William of Malmesbury stated that the Conqueror brought the Jews of London from Rouen. Thus it was armed might, not democracy, which led to England being occupied by Jews.

However, Jews soon became indebted to the Norman Exchequer. An example of Jewish indebtedness is that King Richard I (who reigned 1189-1199) instructed Isaac, son of a rabbi, to pay 1,000 marks to Henry de Gray, keeper of the Jews in Normandy. (For references to Henry de Gray see Morant, History of Essex i. 95 and Landon, Itinerary of Richard I no. 451.)

The first Jews to settle in England, then, were undoubtedly Jews from Normandy and in England they multiplied their number and their coins, until their expulsion in 1290.

The Jews of England flourished, travelled many miles around Europe and profited through their usurious proclivities and mercantile pursuits. They lived lavishly, owned great mansions and bought up English land when the English failed to meet their loans. (For proof of the wealth of Jews in England, see Pipe Roll 3, Richard I, Magister puerorum Ysaac (teacher of boys Isaac) p. 32; Vivus scriptor Helye (living writer Helye) p. 61; Coc de domo Abraham (abode of Abraham), Josce de domo Samsonis (Samson's home), Mosse de eadem domo (Moses of the same home), Biket de domo (Biket's home) p. 140.)

">OKRES HISTORYCZNY