Mamy przed sobą książkę, obejmującą obraz całej przeszłości naszej aż do pierwszego rozbioru, w niczym nie podobną do kompendiów historycznych, jakie dotąd posiadaliśmy, i z której czujemy obowiązek zdać obszerniejszą sprawę, o ile się to da, bez zbytniego unużenia czytelników dziennika.

W pięknej i jędrnej przemowie autor zaznacza cel swojej pracy. Monografie pojedynczych epok, nad którymi dzisiejsi historycy pracują, zmieniły zupełnie pojmowanie polskiej przeszłości. Trzeba jeszcze czasu do wykończenia tych prac i zużytkowania materiałów, które z każdym dniem rosną, aby je złożyć w większą, poważną całość zbiorową. Zanim ta chwila przyjdzie, chciał on w krótkim zarysie podać syntezę tego, co nowsza przyniosła nauka. W książce podręcznej, nie mogło mu oczywiście chodzić o opowiedzenie wszystkich faktów: pragnął on głównie przedstawić zmieniające się w różnych epokach podstawy i warunki naszego politycznego rozwoju i upadku. Strzegł się nienaturalnego, jak mówi, rozszerzenia obrazu XVII i XVIII wieku; wolał zatrzymać się dłużej przy wieku XV i XVI, w których państwo polskie doszło do najwyższego szczytu swej potęgi. Boć jeśli historia ma być naszą mistrzynią, jeśli mamy czynić, jak czynili ojcowie nasi, uczmy się od nich, gdy byli w pełni swego życia, a skarłowaciałe dwóch ostatnich wieków pokolenia, niechaj nam raczej służą jako przykład odstraszający.

LIST  OTWARTY                       1 maj 2020

                             STAN  ALARMOWY              

Polskie  Oficerki  z  Powstania Warszawskiego 44 a  Wannnsee Konferenz  Muzeum                                            

Z powodu  przeciągania się  radykalnej  Interwencji  i  sprzeciwu  wobec  wystawionych                         na  pastwę  losu   zdjęć  z  polskimi  oficerkami  - AKaczek  z  Powstania Warszawskiego 44                                                              na  zakłamanej   Expozycji  w  byłym  KZ  Bergen-Belsen  wyrażamy  niepokój i bijemy na alarm  o  niezwłoczną   akcję  usunięcia  tej expozycji z  obiektów  publicznych i ogłoszenia  wyłączności autorskiej  tych  90  zdjęć oficerek - zdjęć  rejestracyjnych Oflagu i 10 zdjęć ordynansek / a później w Oflagu IXC Molsdorf/ .

Najbardziej znanym epizodem bitwy pod Grunwaldem stoczonej 15 lipca 1410 r., uwiecznionym przez Jana Długosza, Jana Matejkę, Henryka Sienkiewicza i Aleksandra Forda jest upadek i podniesienie wielkiej chorągwi Królestwa z Orłem Białym. W pewnym momencie, w ogniu najgorętszej walki, chorągiew ta wysunęła się z rąk chorążego i upadła na ziemię. Na ten widok rycerze krzyżaccy zaintonowali już pieśń zwycięstwa, przedwcześnie jednak, bowiem… (tu oddajmy głos Długoszowi): „Dzielniejsi i ćwiczeńsi w bojach rycerze, którzy należeli do jej znaku, spostrzegłszy to, natychmiast podjęli ją i kędy należało odnieśli. Gdyby nie tych dzielnych mężów odwaga, którzy ją piersiami swymi i orężem zasłonili, byłaby zapewne straconą (…) rycerstwo polskie, chcąc zmyć z siebie tę zniewagę, uderzyło z wielkim zapałem na nieprzyjaciela i wszystkie te hufce, które z nimi toczyły bitwę, poraziło na głowę, rozproszyło i zniosło “. Opis ten doskonale oddaje mentalność ówczesnego, średniowiecznego rycerstwa i znaczenie, jakie na polu bitwy przypisywano chorągwiom, zwłaszcza tym najważniejszym. Dzieje polskich symboli wojskowych nie zaczynają się jednak dopiero na polach Grunwaldu. I wcześniej, i później, nasi dzielni wojowie, rycerze, husarze, żołnierze z wielkim oddaniem i poświęceniem oddawali honory, a w potrzebie bronili pewnych specjalnych znaków symbolizujących ich plemię, księcia, króla, ziemię, wodza czy oddział. Właśnie o dziejach tych dawnych znaków, przemianach ich kształtu i symboliki aż po początek XIX stulecia, gdy wykształciły się formy będące bezpośrednim źródłem dla współczesnej polskiej heraldyki i symboliki wojskowej, chciałbym tu pokrótce opowiedzieć.

LENIN – KAT I PEDERASTA

Region Zaporoże

Lenin (Uljanow) Władimir Iljicz (10 kwietnia (22), 1870, Simbirsk, Imperium Rosyjskie † 1924, 21 stycznia, Gorki), przywódca rewolucji październikowej w 1917 r. w Rosji, założyciel i pierwszy przywódca państwa sowieckiego do eksterminacji rosyjskiej ludności prawosławnej w Rosji.

Matka, M.A. Blank (Grossshopf), miała po matce szwedzkie korzenie. Dziadek Lenina, Aleksandr Dmitriewicz Blank, przy narodzeniu Israel Blank, wraz z bratem przybył do Petersburga, aby wstąpić do Akademii Medycznej i Chirurgicznej. Ale zgodnie z prawem Imperium Rosyjskiego był zakaz przyjmowania Żydów do państwowych instytucji edukacyjnych. Niemniej jednak Żydzi „mieli furtkę”: przyjmowali Prawosławie i po Chrzcie stawali się pełnoprawnymi obywatelami kraju.

Przyszły „dziadek Lenin” - niedouczony, wykształcenie prawnicze uzyskał w sposób eksternistyczny i nie był w stanie nawet rozpocząć kariery adwokata. Był chory psychicznie (histeryk), opętany, niepohamowany, aspołeczny, nonkonformistyczny, zmuszony do ucieczki za granicę i życie przez lata z datków swojej matki, uzyskiwanych z dochodów z majątku kupionego przez jego dziadka, Izraela Blanca, we wiosce Kokuszkino.

Za granicą Lenin, za pieniądze Rotszyldów – francuskich multimilionerów żydowskich, stworzył „Rosyjską Socjaldemokratyczną Partię Pracy”.

– Niektórzy żydowscy naukowcy próbowali odzyskać Pana Jezusa dla judaizmu. Żeby to zrobić musieli zanegować przekazy ewangeliczne, a to stało się możliwe w chwili, kiedy uznano, że to co przekazane skrywa to co prawdziwe. Przekaz jest maską, za która ukrywa się prawdziwa treść. Historyk nie jest związany tekstem, ale, tak jak psychoanalityk lub marksistowski ekonomista, bada, co się za tekstem kryje, jak interesy doprowadziły do jego powstania, kto chciał na nim skorzystać, przeciw komu i za czyją sprawą tekst powstał. Tak jak za uczuciami kryje się nieświadomość, za prawami walka klas, tak za przekazem religijnym skrywa się dążenie do dominacji – mówi w rozmowie z Tomaszem D. Kolankiem Paweł Lisicki, redaktor naczelny tygodnika „Do Rzeczy”.

Jak wyglądała sytuacja społeczna, polityczna, kulturowa i religijna w Izraelu, kiedy po jego ziemiach stąpał Syn Boży? Czy Izraelici byli wówczas jedną, skonsolidowaną, zbudowaną na tej samej tożsamości wspólnotą czy raczej byli podzieleni?