W latach 30. XX wieku wielu zachodnich intelektualistów niechętnie zdało sobie sprawę, że klasyczny marksizm poniósł porażkę, a proletariat nie buntował się. Ale wtedy grupa niemieckich marksistów na wygnaniu, pod wodzą Maxa Horkheimera, Theodora Adorna, Ericha Fromma i Herberta Marcuse, postanowiła zmienić pole bitwy. Zamiast ekonomii, zaatakowali „kulturową nadbudowę”: rodzinę, religię, tradycję, normy seksualne i samą ideę obiektywnej prawdy.

Ich bronią była teoria krytyczna – nieustająca kampania negatywnej krytyki, mająca na celu przedstawienie każdej zachodniej instytucji jako z natury opresyjnej, a kapitalizmu jako nie tylko wadliwego ekonomicznie, ale także psychologicznie i moralnie zepsutego. Marcuse przedstawił tę strategię w swoim eseju z 1965 roku „Tolerancja represyjna”: prawdziwe wyzwolenie, jak argumentował, wymagało „tolerancji wyzwalającej” – tolerancji jedynie dla idei postępowych i jawnej nietolerancji dla konserwatywnych lub „regresywnych”. Innymi słowy, wolność słowa była uzasadniona tylko wtedy, gdy służyła rewolucji. Intelektualna trucizna Szkoły Frankfurckiej miała niezwykły wpływ, a gdy jej absolwenci i intelektualni spadkobiercy kolonizowali uniwersytety, media, organizacje pozarządowe i korporacyjne działy HR, teoria krytyczna przekształciła się w dzisiejszą politykę tożsamości, nakazy DEI (Deep Integration) i kulturę anulowania – kulturowy marksizm, który atakuje jednostkę w imię krzywdy grupy. To, co zaczęło się od niewielkiego kręgu niemieckich emigrantów w latach 30. XX wieku, kształtuje dziś moralny słownik znacznej części zachodnich elit. Rezultatem jest łagodniejszy, bardziej wszechobecny autorytaryzm: dyktatura poprawności politycznej.

https://x.com/CreativeDeduct/status/2057536994033492233

Dawid i Godzilla: [1] Antysemityzm i seppuku w japońskim wydawnictwie

Autor: Tom Brislin, Ph.D.

Uniwersytet Hawajski

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Wstęp

Dwa miesiące przed atakiem Aum Shinrikyo na tokijskie metro 20 marca 1995 roku, w którym wykorzystano gaz bojowy sarin opracowany przez nazistów, wiodący japoński magazyn informacyjny opublikował artykuł „Nie było nazistowskich komór gazowych!” podczas II wojny światowej. Jak na ironię, duże reklamy tego artykułu negującego Holokaust wisiały w setkach wagonów w całym tokijskim systemie transportu zbiorowego. Magazyn „Marco Polo” był sprzedawany w licznych kioskach na stacji Kasumigaseki, miejscu, gdzie zbiegają się trzy główne linie metra, a tysiące urzędników i pracowników wysiada pod kompleksem administracji miejskiej.

„Żyj i pozwól żyć innym”  to moje credo. Zastanawiam się więc, co skłania niektórych ludzi do zniewalania i ograbiania innych.

Judaizm kabalistyczny opiera się na okradaniu i zniewalaniu gojów oraz każdego Żyda, który nie przestrzega zasad. Mistyfikacja związana z COVID-em była próbą generalną.

   Dobre, pedagogiczne  sceny, przystępnie pokazujące to kim są żydzi,  to zaczyna docierać nawet do mocno zdziwionych.

  To są dobrzy żydzi, tu w tych obrazach, bo najgorszy żyd ludożerca w Palestynie jest i tak lepszy niż żyd mieszkający w Warszawie, i ta prawda musi dotrzeć do Polaków.

  "Ministerstwo oświadczyło, że "Polska oczekuje pilnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności przeprowadzenia akcji sił zbrojnych Izraela na wodach międzynarodowych"" - żydzi w MSZ odgrywają typową sobie farsę, a polaczki zadowolone, satysfakcja.

Red. Gazeta Warszawska

+

"Polska oczekuje pilnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności przeprowadzenia akcji sił zbrojnych Izraela na wodach międzynarodowych" - oświadczyło MSZ, komentując informacje o zatrzymaniu polskich obywateli będących na pokładzie jednego ze statków należących do Globalnej Flotylli Sumud.