„Cud nad Wisłą” jest wielką szkolą dla Narodu i Państwa Polskiego. Wymownie nas uczy, że Polska może się opierać tylko na Polakach zjednoczonych umiłowaniem swojej Ojczyzny i złączonych silnymi węzłami narodowymi. Jest tu zarazem wielkie ostrzeżenie przed żydami, którzy bezprzykładnie, jak w żadnym państwie, łączyli się z naszym wrogiem i działali na szkodę zagrożonego naszego bytu państwowego. Dezercja, zdrada, sianie defetyzmu wśród ludności cywilnej, w wojsku, łączenie się wprost z wrogiem przez przyłączanie się do niego z bronią na froncie lub tworzenie oddziałów wojskowych z ludności cywilnej i przechodzenie na pomoc do wroga, by walczyć przeciw wojskom naszym — oto obraz zachowania się żydów w Polsce, dźwigającej się z okowów niewoli, która miała przed sobą postawioną kwestię „być albo nie być”. Małe tylko były wyjątki.

”Być w prawdzie”  to znaczy nazywać rzeczy po imieniu – bez względu na cenę, którą głoszący „słowo” musi zapłacić. Tu – w tych bardzo słusznych wywodach – nic takiego nie ma. Nic takiego nie było u abpa Marcela Lefebvre’a, ani nawet w ruchu jego imienia.

To wysoce demoralizujące, bo problem w Kościele nie pojawił się wraz SWII, ani też nie miał charakteru darwinowskiego – rzekomo powstał sam z siebie.

Problem kryzysu wiary i naszej cywilizacji łacińsko-europejskiej wynika z zainfekowania władz Kościoła Świętego teologią żyda, a to zaczęło się od tolerancji wobec żydów – już w wiekach średnich.

" W tym celu posłużę się cytatem z pisma, które w tej właśnie sprawie skierowałem, zarówno do Prezydenta RP - pana Andrzeja Dudy, jak też Prezesa Rady Ministrów - pana Mateusza Morawieckiego."

Absolutny bezwstyd nie tylko Błaszczaka, ale Dudy i Morawieckiego.

Na zbitą mordę z nimi!