W roku 1942 zaczęły się nasilać egzekucje na dziedzińcu bloku nr 11. Ofiarami tych egzekucji głównie byli, wyznaczeni przez obozowe Gestapo, więźniowie z komanda śmierci. W takim komandzie był August Kowalczyk.

W środę 10 czerwca 1942 r. doszło do zbiorowej ucieczki zdesperowanych więźniów Polaków.  Do obozu dostał się podczas próby przekroczenia granicy do Słowacji 4.XII.1940r. Planował dostać się do Francji i wstąpić do formującej się armii polskiej. Jego numer obozowy był 6804.  Grupa 50 więźniów pracując poza terenem obozu, dostrzegła szansę na wolność.  Niech się dzieje wola nieba! Na umówiony sygnał rzucili się ku wolności. Dla 10 więźniów los był życzliwy. W okrutnym odwecie Niemcy zabili w komorze gazowej w Brzezince (11 czerwca 1942 r.) 320 Polaków. Ukrywał się w zbożu. Tam znalazły go miejscowe kobiety i zapewniły mu schronienie. Potem przez siedem tygodni ukrywał się w kryjówce na poddaszu jednego z domów w miejscowości Bojszowy. Następnie z fałszywymi dokumentami wyjechał do Krakowa. Do końca wojny walczy w szeregach AK.

Mamy przed sobą książkę, obejmującą obraz całej przeszłości naszej aż do pierwszego rozbioru, w niczym nie podobną do kompendiów historycznych, jakie dotąd posiadaliśmy, i z której czujemy obowiązek zdać obszerniejszą sprawę, o ile się to da, bez zbytniego unużenia czytelników dziennika.

W pięknej i jędrnej przemowie autor zaznacza cel swojej pracy. Monografie pojedynczych epok, nad którymi dzisiejsi historycy pracują, zmieniły zupełnie pojmowanie polskiej przeszłości. Trzeba jeszcze czasu do wykończenia tych prac i zużytkowania materiałów, które z każdym dniem rosną, aby je złożyć w większą, poważną całość zbiorową. Zanim ta chwila przyjdzie, chciał on w krótkim zarysie podać syntezę tego, co nowsza przyniosła nauka. W książce podręcznej, nie mogło mu oczywiście chodzić o opowiedzenie wszystkich faktów: pragnął on głównie przedstawić zmieniające się w różnych epokach podstawy i warunki naszego politycznego rozwoju i upadku. Strzegł się nienaturalnego, jak mówi, rozszerzenia obrazu XVII i XVIII wieku; wolał zatrzymać się dłużej przy wieku XV i XVI, w których państwo polskie doszło do najwyższego szczytu swej potęgi. Boć jeśli historia ma być naszą mistrzynią, jeśli mamy czynić, jak czynili ojcowie nasi, uczmy się od nich, gdy byli w pełni swego życia, a skarłowaciałe dwóch ostatnich wieków pokolenia, niechaj nam raczej służą jako przykład odstraszający.

LENIN – KAT I PEDERASTA

Region Zaporoże

Lenin (Uljanow) Władimir Iljicz (10 kwietnia (22), 1870, Simbirsk, Imperium Rosyjskie † 1924, 21 stycznia, Gorki), przywódca rewolucji październikowej w 1917 r. w Rosji, założyciel i pierwszy przywódca państwa sowieckiego do eksterminacji rosyjskiej ludności prawosławnej w Rosji.

Matka, M.A. Blank (Grossshopf), miała po matce szwedzkie korzenie. Dziadek Lenina, Aleksandr Dmitriewicz Blank, przy narodzeniu Israel Blank, wraz z bratem przybył do Petersburga, aby wstąpić do Akademii Medycznej i Chirurgicznej. Ale zgodnie z prawem Imperium Rosyjskiego był zakaz przyjmowania Żydów do państwowych instytucji edukacyjnych. Niemniej jednak Żydzi „mieli furtkę”: przyjmowali Prawosławie i po Chrzcie stawali się pełnoprawnymi obywatelami kraju.

Przyszły „dziadek Lenin” - niedouczony, wykształcenie prawnicze uzyskał w sposób eksternistyczny i nie był w stanie nawet rozpocząć kariery adwokata. Był chory psychicznie (histeryk), opętany, niepohamowany, aspołeczny, nonkonformistyczny, zmuszony do ucieczki za granicę i życie przez lata z datków swojej matki, uzyskiwanych z dochodów z majątku kupionego przez jego dziadka, Izraela Blanca, we wiosce Kokuszkino.

Za granicą Lenin, za pieniądze Rotszyldów – francuskich multimilionerów żydowskich, stworzył „Rosyjską Socjaldemokratyczną Partię Pracy”.