"Nie mają już immunitetu. "Nie zaskarbili sobie sympatii". Czwórce europosłów PiS Parlament Europejski uchylił immunitety."

+

Nienawidzę, więc jestem. Nienawiść, mowa nienawiści są podstawowymi prawami człowieka.

   Od lat głosimy nienawiść na łamach naszego portalu Gazeta Warszawska, bo walczymy o dobro Polaków i Polski,

a nienawiść jest absolutnie niezbędnym czynnikiem występującym w procesie każdego myślenia krytycznego w zagadnieniach dobra i zła naszego bytu.

Ta nienawiść musi być uzewnętrzniana mową lub czynem, bo jest najbardziej elementarną, fundamentalną formą przeżywania naszego bytu.

Szczególnie nienawidzimy tych, którzy nas nienawidzą, tu tak dalece i przebiegle, że aż chcą nam zakazać naszej nienawiści wobec nich.

Są tak przebiegli i bezczelni. Słusznie rozumują, że to ma uczynić nas bezbronnymi.

 "Izraelska Partia Pracy, odpowiednik Amerykańskiej Partii Demokratycznej, nie żyje. Likud, odpowiednik Partii Republikańskiej, jest obecnie partią mniejszościową, wspieraną przez jawnych faszystów i teokratów. W ciągu jednego lub dwóch pokoleń Izrael całkowicie zrzuci fasadę wszelkich podobieństw z angloamerykańskimi wartościami politycznego liberalizmu. Wewnętrzne ograniczenia dotyczące najgorszego zachowania Izraela załamują się bezpowrotnie. Przewiduję, że „normalni” Izraelczycy prawdopodobnie uciekną z kraju, gdy będzie on podążał swoją drogą w kierunku żydowskich talibów, co tylko przyspieszy jego transformację. Żydowska teokracja będzie prawie niemożliwa do wsparcia, nawet dla amerykańskich marionetek, a teokracja jest nieunikniona jako demograficzna pewność. W odpowiednim czasie, zależnie od tego, kiedy, a nie czy, Izrael stanie się otwarcie nieliberalną teokracją, która twierdzi, że ciche części wyładowują się na łopatki – taką, która będzie otwarcie i wyzywająco prześladować nie-Żydów w państwie. Eksperyment Theodore'a Herzla dotyczący syjonistycznego budowania narodu prawdopodobnie nie przetrwa stulecia, zanim wszystko się zawali."

+

Bardzo przyziemny, zabójczo obiektywny art. ukazujący wyniszczający obłęd amerykańskiego wsparcia dla żydów w Palestynie.
W Polsce takich publicystów nie uświadczysz, a w końcówce art. — cytat powyżej — wskazuje na to straszne zagrożenie, jakie spadnie na Polskę z chwilą rozpadu tego żydowskiego wampira, który będzie chciał przenieść się do Polski, a wszystko świadczy o tym, że proces ten już dawno się rozpoczął.

Red. Gazeta Warszawska

 +

EDMUND MILWICZ

Wojna

polsko-żydowska

POZNAŃ 1921

CZCIONKAMI DRUKARNI POLSKIE] T. A. W POZNANIU.

Wstęp.

Niejednego prawdopodobnie zadziwi tytuł: „Wojna polsko-żydowska". Jaka wojna? Przecież nie słychać Łuku armat, nie widać zdobytych sztandarów ani zasła­nych trupami pobojowisk; nie rozlegają się triumfalne okrzyki zwycięzców, ani zwyciężonych jęki. Kto pojmuje wojnę jako ścieranie się dwóch wrogich potęg na polu mordu i chwały — ten ma słuszność, lecz bywają inne wojny, które nowoczesna dyplomacja ochrzciła mianem: „penetration pacifiąue". Jeden naród wówczas pod osłoną prawa wyrzuca drugi z pod strzech, gdzie się rodziły jego dziady i pradziady, każe się dzielić ze sobą ostatnim kęsem chleba i pożerając go łapczywie, mruczy półgłosem: vae victis. Tak! biada zwyciężonym. Tego rodzaju wojna Polski z państwami zaborczemi trwała przeszło sto lat bez przerwy i, obym był złym prorokiem! pomimo trak­tatów pokojowych nieprędko się skończy.