Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939

2017-09-19 20:55 przez Halina Morhofer-Wojcik

17 września 1939 roku wojska sowieckie Frontu Białoruskiego i Frontu Ukraińskiego, zadając Polsce zdradziecki "cios w plecy", zaatakowały w pierwszej kolejności polskie Stanice przygraniczne. Żołnierze Korpusu Ochrony Pogranicza KOP byli pierwszymi ofiarami zbrodniczej napaści i pierwsi stawili opór.

Wkrótce po podpisaniu traktatu ryskiego w marcu 1921 r. rząd ZSRR rozpoczął kampanię odrzucenia granicy z Polską, używając argumentu, że nie była ona wytyczona zgodnie z zasadą samostanowienia narodów. Władze radzieckie zaczęły wspierać i inspirować bandy terrorystyczne oraz wypady ze swojego terytorium na wschodnie powiaty Polski. Wojna polsko-bolszewicka 1920 r. oraz specyficzne uwarunkowania społeczno-polityczne na kresach wschodnich II Rzeczypospolitej spowodowały, że żadna z działających tam do 1924 r. formacji granicznych nie była w stanie w pełni zrealizować swoich zadań. Nie zmieniło sytuacji przejęcie w 1923 r. ochrony granicy przez Policję Państwową. Była ona bezsilna wobec narastającej fali przestępczości granicznej. Ogółem w 1924 r. w strefie granicy polsko-sowieckiej miało miejsce ponad 200 większych napadów i aktów dywersji, w których wzięło udział ok. 1000 bandytów, a zginęły co najmniej 54 osoby. Rząd Rzeczpospolitej Polskiej, po nieudanych próbach doraźnego opanowania sytuacji, w 1924 r. postanowił stworzyć specjalną formację wojskową pod nazwą Korpus Ochrony Pogranicza (KOP).

Ton ludobójstwa europejskich Żydów przez nazistowskie Niemcy jest powszechnie uważany za najbardziej dokładnie udokumentowane wydarzenie w historii ludzkości. Napisano dziesiątki tysięcy książek, czasopism i artykułów w gazetach oraz przeprowadzono liczne procesy karne w celu udokumentowania masowej eksterminacji europejskiego żydostwa. Zbrodnie Niemiec przeciwko Żydom są uważane za tak wyjątkowo złe, że wymyślono termin „Holokaust” w celu opisania rzekomego ludobójstwa europejskiego żydostwa.  

Pomimo ogromnej uwagi poświęconej temu wydarzeniu, historycy rewizjonistyczni zakwestionowali wiele aspektów historii Holokaustu. W szczególności wykazano, że: 1) nie było zabójczych komór gazowych w żadnym z niemieckich obozów koncentracyjnych; 2) Niemcy nie miały programu ludobójstwa przeciwko Żydom; oraz 3) standardowe oszacowanie 6 milionów Żydów, którzy zginęli podczas II wojny światowej, jest absurdalną przesadą.

Szczerze się przyznam, że coraz rzadziej sięgam po naukowo-publicystyczny dorobek Stanisława Krajskiego. Im częściej pojawia się on w przestrzeni publicznej, tym mniej ciekawego ma do powiedzenia. Jednak dziś mimo wszystko połasiłem się na wysłuchanie jego najnowszego materiału internetowego.

Skuteczną przynętą okazało się intrygujące brzmienie tytułu dwunastominutowego wywodu: „Masoneria przyczyniła się do kryzysu polskiego Kościoła Katolickiego” (pisownia oryginalna). Oczekiwania miałem wielkie, bo zaproponowany temat jest mi szczególnie bliski. Od dobrych kilkunastu lat staram się uchwycić logikę procesów, które doprowadziły do totalnej degrengolady Kościoła w Polsce we wszystkich obszarach jego funkcjonowania. Swoje dociekania rozpocząłem dawno temu od postawienia prostego pytania: dlaczego w naszym kraju, powszechnie uważanym za religijnie tradycyjny, tak łatwo, bez żadnego oporu, przeforsowano zmiany posoborowe? Dziś wiem, że proces przygotowywania polskich katolików i całej struktury hierarchicznej do zaakceptowania reform usankcjonowanych Soborem Watykańskim II rozpoczęto jeszcze przed wybuchem I wojny światowej, a całą współczesną historię Kościoła katolickiego w Polsce należałoby tak naprawdę napisać na nowo. Wypełnianie treścią licznych białych plam i odkłamywanie oficjalnych i politycznie poprawnych formułek wymaga nie tylko detektywistycznego zacięcia, ale i sporej odporności psychicznej: wiele razy sam na własnej skórze doświadczyłem różnych form agresji ze strony zacnych katolików uwiedzionych zatrutą, wręcz bandycką, posoborową narracją. Wiem, że prawda jest niezwykle bolesna, ale kierowani troską o przyszłość Kościoła w Polsce musimy ją w całości poznać i ujawnić. A od kogóż mielibyśmy tego oczekiwać, jeśli nie od osoby powszechnie uchodzącej za specjalistę od wpływu tajnych stowarzyszeń na naszą rzeczywistość, również tę eklezjalną?