Una cum: Msza "w jedności z naszym Papieżem"?

Wymienianie posoborowych "papieży" w Kanonie Mszy (*)

BP DONALD J. SANBORN

Wprowadzenie

W licznych dyskusjach, jakie miały miejsce w okresie minionych piętnastu lat (*), na temat wakatu na Stolicy Piotrowej – w okresie panowania "papieży" Vaticanum II – zawsze przy pierwszej modlitwie Kanonu Mszy świętej Te igitur pojawiało się "sedno sprawy".

Jest nim fragment tej modlitwy, kiedy to ksiądz ma się modlić za panującego papieża i biskupa diecezji, w której Msza jest odprawiana. Jeśli odszukacie w swoim mszaliku modlitwy Kanonu, znajdziecie tam zdanie, o którym właśnie mówimy: "Składamy Ci je przede wszystkim za Kościół Twój święty, katolicki: racz Go obdarzyć pokojem, strzec, jednoczyć i rządzić Nim na całym okręgu ziemskim, wraz ze sługą Twoim Papieżem naszym N., i Biskupem naszym N., i ze wszystkimi prawowiernymi, powszechnej i apostolskiej wiary wyznawcami". Po łacinie wyrażenie wraz z ma postać una cum. Ponieważ rubryki nakazują duchownemu opuszczenie imienia papieża albo biskupa, jeśli stanowisko to wakuje – tj., kiedy papież umiera i nowy papież nie został jeszcze wybrany – to wymienienie lub nie wymienienie tego imienia przez kapłana staje się papierkiem lakmusowym dla określenia stanowiska duchownego wobec Jana Pawła II i neokościoła. Jeśli uważa, że Jan Paweł II jest prawdziwym Papieżem, następcą św. Piotra, to musi wymienić w Kanonie jego imię. Jeśli zaś, przeciwnie, uważa, że nie jest on prawdziwym Papieżem, lecz fałszywym, to nie może wymienić w Kanonie jego imienia. A zatem, ten niepozorny zwrot w czasie Mszy – una cum – mówi wszystko: jest czy nie jest Papieżem?

Spójnie z wiarą katolicką, a nie opinią takiego czy innego duchownego przyjąć należy, że okupanci Stolicy Apostolskiej od Soboru Watykańskiego II nie posiadają władzy papieskiej. Jednak to nie wszystko. Wiara pociąga za sobą obowiązek dawania świadectwa, w zależności oczywiście od sytuacji każdego katolika, jego obowiązków stanu, przyrodzonej roztropności, nadprzyrodzonej roztropności, daru rady. Tyczy się to zwłaszcza duchownych.

Dlatego też przekonanie o wakacie Stolicy Apostolskiej pociąga za sobą: u duchownych obowiązek niewymieniania imienia Franciszka w kanonie Mszy św., niezatajania tego, lecz świadczenia otwarcie, a u wiernych: unikanie Mszy, w których wymienia się imię Franciszka, ale także takich, w których sytuacja nie jest jasna. O takiej to sytuacji mówi ks. Franciszek Ricossa z Instytutu Matki Dobrej Rady w odpowiedzi na pytanie czytelnika pisma „Sodalitium”.