65 lat temu rozpoczął się proces Adama Doboszyńskiego

18 czerwca 1949 r. przed sądem wojskowym w Warszawie stanął Adam Doboszyński, publicysta, działacz ruchu narodowego. Prokurator Stanisław Zarakowski stwierdził, że „Proces Adama Doboszyńskiego stawia pod pręgierz wyznawców obcych ideologii, którzy wyrzekli się własnej ojczyzny, którzy od dawna przestali być Polakami, idąc na służbę obcych wywiadów (…) odsłania dzieje współczesnej Targowicy”.

Aby zrozumieć jakie grożą nam niebezpieczeństwa ze strony Żydów, musimy poznać sposób ich działania.

Zamieszkując jakiekolwiek tereny danego państwa, siali niezgodę i chęć przejęcia władzy. Ich siłą, która stanowi przewagę nad okupowanymi narodami jest dostęp do każdej ilości pieniędzy, dzięki hojnym rodzinom bankowym. Przez to w łatwy sposób wykupują nieruchomości i władzę w danym kraju. 

Jędrzej Giertych, list do Prymasa Józefa Glempa z prośbą o wszczęcie kampanii w sprawie rehabilitacji zamordowanego przez żydów Adama Doboszyńskiego.

List wysłany w roku 1986 pozostał bez odpowiedzi do dzisiaj.

Inspiratorem listu Jędrzeja Giertycha ws. rehabilitacji był Krzysztof Cierpisz.

Jako taki otrzymał on odpis listu od Giertycha z wnioskiem o monitorowanie tej sprawy w Episkopacie lub u Prymasa.

Tak się złożyło, że Cierpisz miał okazję spotkania się z kard Józefem Glempem – około pół roku po wysłaniu do niego tego listu.

W trakcie krótkiej zdawkowej wymiany zdań, Cierpisz trzymający odpis listu, zapytał kardynała Glempa o losy prośby o rehabilitację Doboszyńskiego. Prymas był tym pytaniem bardzo niemile zaskoczony i z trudem wstrzymując pogardliwe wykrzywienie ust, powiedział: "...a pójdźcie z tym do redakcji Niedziela, oni tam się zajmują takimi sprawami i wam pomogą."

W roku 1974 minęło 200 lat od założenia „Gazety Warszawskiej”, naczelnego organu Stronnictwa Narodowego (względnie: Demokratyczno-Narodowego), w latach międzywojennnych, a także bezpośrednio przed pierwszą wojną. Choć jako datę narodzin ruchu, który dał początek temu stronnictwu, przyjmuje się zwykle rok 1886, pismo to, założone na 112 lat przed tą datą, wyrażało zawsze poglądy w ogólnym zapnie te same, co później to stronnictwo. Było mianowicie od samego początku pismem narodowym (nacjonalistycznym),o tendencji katolickiej, świadomie i bojowo antymasońskim, a w nieco późniejszym okresie (w połowie stulecia, na wiele lat przed urodzeniem Dmowskiego), otwarcie przeciwstawiającym się wpływowi żydowskiemu w Polsce. Było zarazem pismem wielce zasłużonym dla polskiej kultury, oraz pismem, które z uwagi na swą patriotyczną postawę wiele się nacierpiało od zaborców Polski.

W roku 1767 ojciec Florian Jaroszewicz z zakonu franciszkanów-reformatów wydał w Krakowie książkę pod wielce znamiennym tytułem Matka Świętych Polska. Było to niemal dokładnie 800 lat po Chrzcie Mieszka I. Książka o. Jaroszewicza zawierała życiorysy prawie 400 osób świętych lub uznawanych za święte (przynajmniej jednej na każdy dzień roku), które w tych ośmiu wiekach pojawiły się na polskiej ziemi.

Jezus Pandera versus Jezus Chrystus.

2012-12-18 kazanie x. Piotr Natanek.

http://gloria.tv/?media=373468

Uwaga; na dzień kontroli publikacji; 08-04-2013, link ten już nie działa.

Widocznie pretarianie x. Natanka uznali, że należy to video usunąć, bo ujawnia ono x. Natanka jako kryptożyda, który chce usunąć “Pana Jezusa Chrystusa” i zastąpić Go “Jezusem” , a nawet, tego (“Jezusa”) talmudycznego syna kapitana Pandery, uczynić “Królem Polski”.

Ale my byliśmy przezorni i poniżej podajemy transkrypcje z oryginalnego nagarnia. 

List do Prymasa Józefa Glempa

WYDARZENIA HISZPAŃSKIE

Późną jesienią bieżącego, 1975 roku Hiszpania stała się tematem, który wypełnił szpalty prasy światowej. Wypada się do tego, co o Hi­szpanii pisano, tu ustosunkować.

Pierwszym wydarzeniem, ' które zapełniło 'szpalty gazet w całym świecie, zarówno na „li­beralnym” zachodzie, jak na komunistycznym wschodzie, było rozstrzelanie pięciu terrorystów hiszpańskich. Fakt owej egzekucji wywołał w całym świecie istną furię oburzenia.

Tak  naprawdę, to przygotowania do rozbiórki  Sowietów  rozpoczęły się już u progu lat 60.  i  nie w  samym ZSRR.  Kongres USA w 1959 roku  przyjął dalekosiężny  plan  rozbicia  Sowłagru  na 22 państwa. Rola  śmiertelnych  korników  przypadła  żydomasońskiej  agenturze  wewnątrz  ZSRR, usytuowanej w resor- tach siłowych i na szczytach KPZR.

Poniżej publikujemy fragment z książki Jędrzeja Giertycha pt. „Kulisy Powstania Listopadowego” – Londyn 1965 wyd. Kurytyba. Tytuł fragmentu pochodzi z Gazety Warszawskiej.

Jak wiemy autor należał do Stronnictwa Narodowego. SN było nie tylko krytyczne w stosunku do do powstań, ale i wręcz zwalczało ducha „zrywów powstańczych” - jako powstań skazanych na przegraną. To tak dalece, że odżegnywano się nawet od treści słów Mazurka Dąbrowskiego – „to nie jest nasz hymn”.

Okazja do tej publikacji jest podwójna:

- Kolejna rocznica Powstania

- Wypowiedzi Prezydenta Andrzeja Dudy na temat tego wielkiego nieszczęścia, jakim było Powstanie Listopadowe.

Napiszmy parę zdań nt. drugiego punktu tj.- wypowiedzi Prezydenta w sprawie Powstania.

Jędrzej Giertych, „Gazeta Warszawska”, Numer jubileuszowy, Londyn, 31 grudnia 1974, str. 5.

(…)

„WOJNA ŻYDOWSKA” KENIGA I LESZNOWSKIEGO 

„Gdy w r. 1856 nastąpiła liberalizacja cenzury, Lesznowski (Antoni) wkroczył odważniej w tematykę dotychczas zakazaną, w szczególności żydowską, jednak o wyraźnie antysemickim nastawieniu” („Lesznowski Antoni junior”, P.S.B., op. cit.). „Publicystyka ta doprowadziła w początku 1859 r. do wybuchu tzw. wojny żydowskiej, sprowokowanej artykułem J. Keniga o występie sióstr Neruda w Warszawie, ostro atakującego nieobecność na nim finansjery żydowskiej” (Ibid.).

Adam Doboszyński - wzór dla przyszłych pokoleń 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Polska czasów demoliberalizmu to z pewnością miejsce, w której postacie takie jak Adam Doboszyński pozostają anonimowe. 
Kraj, w którym kliki zdrajców postanowiły skundlić naród do granic możliwości masowej ociężałości umysłowej, nie może promować osoby, która poświęciła życia, by propagować wśród rodaków tożsamość narodową. Jakże przecież różne są pseudoelity, które nawet już nie kryją, że kłamstwo prowadzi ich do okupacyjnego celu, od Doboszyńskiego, który o prawdę postanowił walczyć nie zważając na konsekwencje.